maandag 27 januari 2020

‘Bakhita, van slavernij naar vrijheid’ – Véronique Olmi



Genre: roman
Uitgever: De Geus
ISBN: 9789044541014
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 393
Uitgave: december 2019
Met dank aan Uitgeverij De Geus voor dit recensie exemplaar.
Korte inhoud
Eind 19e eeuw, ergens in Soedan. Wat een mooie dag beloofde te worden, wordt het begin van een nachtmerrie voor de zevenjarige Bakhita. Wanneer ze samen op stap gaat met haar beste vriendinnetje om voor de runderen te zorgen wordt ze ontvoerd. Na dagen lopen, wordt ze in Karthoum verkocht als slaaf. De hel begint, ze wordt constant vernedert en gemarteld. Na zes eindeloos lange jaren neemt een Italiaanse consul haar mee naar Italië. Bakhita denkt hier eindelijk vrij te kunnen zijn. Jammer genoeg is het niet mogelijk om bij de consul te blijven en wordt ze als geschenk gegeven aan een grootgrondbezitter. Gelukkig wordt ze niet meer mishandeld maar ze is terug het ‘bezit’ van meesters. Dankzij een vriendelijke landtoezichter en zijn familie krijgt Bakhita eindelijk de kans tot scholing, dit in een klooster in Venetië. Hier kan zij na een lang proces gedoopt worden en kan ze bovendien ook intreden in de orde van de zusters die haar bijscholing hebben gegeven. Bakhita omarmt deze vrijheid op ingetogen manier en als kloosterzuster neemt zij het vooral op voor weeskinderen. Maar geniet Bakhita wel echte vrijheid in het kloosterleven? Ook hier lijkt haar leven gedirigeerd door anderen…
Conclusie
Véronique Olmi is in Frankrijk vooral bekend door de vele toneelstukken die zij schrijft, maar ze heeft ook verscheidene romans op haar naam staan. Bovendien zijn haar werken in verschillende talen vertaald. Bakhita heeft in Frankrijk verschillende literatuurprijzen gewonnen waaronder ‘Prix du roman Fnac’ en ‘Prix Patrimoines BPE’.

Bakhita vertelt het levensverhaal van de heilige Joséphine Bakhita die in Soedan werd ontvoerd om als slaaf doorverkocht te worden. Ze verloor niet alleen zichzelf maar ook haar identiteit. Zo vergat ze zelfs de naam die haar ouders haar hadden gegeven! Het boek wordt omschreven als een roman, maar je kan het zien als geromantiseerde biografie. Bakhita zelf had het moeilijk zichzelf uit te drukken, doordat ze heen en weer was geslingerd tijdens haar jeugd tussen verschillende dialecten en talen. Pas op latere leeftijd leerde ze een echte taal spreken en schrijven, het Italiaans. Haar verhaal heeft ze moeizaam gedicteerd aan een andere kloosterzuster die het voor haar heeft neergepend. Op deze manier en met deze insteek heeft Véronique Olmi het levensverhaal van Bakhita tot leven proberen te brengen.

Doordat Bakhita vaak zelf aan het woord is blijft het taalgebruik dan ook grotendeels zeer eenvoudig, soms zelfs kinderlijk. Hiermee had ik af en toe toch wat moeite, maar ik vraag me hier wel af of het niet iets te maken had met de vertaling? Zou het boek in het Frans beter zijn geweest? Of, anderzijds, heeft de auteur geprobeerd op deze manier het taalgebruik van Bakhita na te bootsen? Naarmate je vordert in het verhaal raak je aan de bijzondere schrijfwijze gewoon en werd het voor mij minder storend. Dit ter zijde genomen, inhoudelijk is dit boek eentje die voor mij toch wel verplichte schoollectuur zou moeten worden! Wat een harde geschiedenisles wordt er hier wel niet verteld! We kennen allemaal het werk van Alex Haley (‘Queen’, ‘Roots’) en Solomon Northup (‘12 years a slave’) over de gruwelijke toestanden van de slaven in Amerika. Maar we mogen zeker niet vergeten dat naast de USA ook elders in de wereld veel slaven waren. Bovendien speelt het verhaal van Bakhita zich af eind 19 de eeuw, begin 20 ste eeuw wat helemaal nog niet zo lang geleden is. Hierdoor is het niet een boek dat je in één-twee-drie uitleest. Je moet er tijd voor nemen om het rustig te lezen en alles te laten bezinken.

De auteur heeft naast het verhaal van Bakhita ook veel aandacht aan de omgeving en de toenmalige tijdsgeest: hoe reageren de Italianen op een slaaf of op een zwarte kloosterzuster, … . Afrika en de Afrikaanse bevolking was voor Europeanen eind 19 de eeuw vaak onbekend, sommigen hadden dan ook schrik van zwarte mensen waarin ze de ‘zwarte’ heiden of duivel in herkenden. Op bijzondere manier wordt dit hier naar voren gebracht. Maar omgekeerd ook, Bakhita kijkt met haar eigen Afrikaanse achtergrond naar de Italianen. Hiervoor gebruikt de auteur een geniaal spel van wisselende perspectieven tussen Bakhita en verscheidene Italiaanse personages wat het verhaal compleet maakt en tot een hoger level brengt.

Bakhita heeft een gruwelijk leven achter de rug en Véronique Olmi zal verscheidene martelingen die Bakhita moest ondergaan gedetailleerd omschrijven. Deze zullen je als lezer gegarandeerd lang bij blijven. Zo zal het hoofdstuk waarin ze getatoeëerd wordt mij nog lang blijven achtervolgen, alsook het stuk waarbij de slavendrijvers op monsterlijke manier een moeder en baby om het leven brengen. Andere gruwelijkheden zoals de vele verkrachtingen zullen op knappe suggestieve manier verhaald worden. Geen enkele keer zal een verkrachting omschreven worden maar je weet als lezer wel dat deze hebben plaatsgevonden en wanneer.

Véronique heeft grondige research gedaan naar het leven van Bakhita. Maar ze heeft zich vooral gehouden aan de impact van de gebeurtenissen op Bakhita’s leven. De feiten, data, plaatsen, heeft ze grotendeels achter gehouden waardoor het boek ook een roman is geworden en geen non-fictie over het leven van de heilige Joséphina Bakhita.

Bakhita is een sterk, ontroerend verhaal. Een must-read voor de huidige generatie. Had de schrijfstijl mij beter bevallen had ik deze zeker hoger gescoord. Van mij krijgt dit adembenemend waargebeurd verhaal 4 sterren.

Silke
Perfecte Buren


vrijdag 24 januari 2020

'Messias' – Toni Coppers



Genre: thriller/misdaad
Uitgever: Uitgeverij Angèle
ISBN: 9789022336694
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 339
Uitgave: oktober 2019

Hartelijk dank aan Uitgeverij Angèle voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

In een Antwerpse kerk wordt de parochiepriester dood aangetroffen door de schoonmaakster. Hij hangt aan het kruisbeeld achter het altaar. Commissaris Liese Meerhout en haar team zijn geschokt. Ze staan echter voor een raadsel, er is geen enkel aanknopingspunt die hen naar de dader kan leiden. Ook het motief blijft een mysterie. Kort daarna is er brand in een andere kerk, en wat daar tussen de assen wordt aangetroffen doet het hele team gruwelen.

Mening
Met Messias heeft Toni Coppers een uiterst spannende thriller neergezet. Het is ondertussen al het zeventiende deel in de reeks rond Liese Meerhout.

De plot zit erg goed in elkaar, waarbij het lange tijd niet duidelijk is wie de dader is en wat zijn/haar motief is. Iedere keer dat Liese Meerhout en haar team een mogelijk spoor hebben ontdekt, blijkt deze even later dood te lopen. Daardoor blijf je vanaf de eerste bladzijde geboeid, en laat dit ingenieuze verhaal je niet meer los tot je het uit hebt.

De spanning is vanaf het eerste hoofdstuk al onmiddellijk aanwezig. En deze wordt gedurende het verhaal gestaag opgebouwd. De mysterieuze en religieuze sfeer die er hangt, alsook de vele wendingen die het verhaal aanneemt zorgen dat de spanning nooit ineen zakt. Daarnaast zorgt het wisselen tussen het onderzoek en het privéleven van Liese ervoor dat er voldoende variatie is in het verhaal, zodat je als lezer geprikkeld blijft om verder te lezen.

Er zijn dus twee grote en duidelijke verhaallijnen in het boek. Enerzijds het politieonderzoek van Liese en haar team, waarbij ze met alle man en macht proberen om de dader te vinden. Dit is de meest spannende verhaallijn, en ook hetgeen waar het in dit boek om draait. Anderzijds wordt er ook voldoende tijd en aandacht besteed aan het privéleven van Liese. Aangezien de reeks rond haar draait, loopt ook deze verhaallijn in alle boeken verder.

Hoewel de meeste personages uit het verhaal al gekend zijn van de vorige boeken, zijn ze ook in het huidige verhaal sterk uitgewerkt. Dit geldt voornamelijk voor het hoofdpersonage Liese, een menselijke en goede commissaris die opkomt voor haar team. Die momenteel enkele problemen heeft in haar eigen leven. De rest van haar team staat meer op de achtergrond, al krijg je ook van hen een duidelijk beeld. Wat handig is mocht je dit boek los van de reeks lezen. Ook de dader is zeer goed uitgewerkt, als persoon wat zijn motief betreft.

Toni Coppers heeft in Messias een zeer actueel thema op een interessante manier verwerkt. Religie en haat tussen verschillende godsdiensten blijft een heikel punt de dag van vandaag. Ook in dit verhaal waar er een parochiepriester vermoord wordt en de christelijke kerk geviseerd lijkt, wordt er door Liese en haar team in eerste instantie in deze hoek gezocht. Zeker nadat blijkt dat de priester erg tolerant is ten opzichte van andere religies. Dat een van de verdachten dan ook racistisch is ingesteld, is niet verwonderlijk. Maar toch slaagt de auteur erin je als lezer te verrassen door dit thema te combineren met een andere maatschappelijke problematiek.

Het boek leest, net als de andere delen in de serie, erg vlot. Toni Coppers hanteert een duidelijke taal zonder echt moeilijke woorden. Tegelijk is het verhaal detaillistisch goed uitgewerkt, maar doet dit niets af aan snelheid ervan. Nog een sterk punt van het verhaal zijn de dialogen tussen de personages. Deze verlopen vlot en komen realistisch over. Alsof je zelf het gesprek zou meevolgen.

Oordeel
Ik heb enorm van Messias genoten. Ik las eerder zijn andere boeken in de reeks van Liese Meerhout, en deze vind ik tot nu toe de beste in de serie. Ik vond het thema intrigerend, de uitwerking was subliem en ondanks dat je op een bepaald punt in het verhaal al bijna zeker weet wie de dader is, blijft het verhaal boeien en verrassen. Kortom, een absolute aanrader. Daarom krijgt Messias van mij dan ook de volle 5 sterren!

Severine 
Perfecte Buren


donderdag 23 januari 2020

‘De schoonmoeder’ – Sally Hepworth



Genre: roman
Uitgever: Boekerij
ISBN: 9789022588093
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 332
Uitgave: 2019

Dank aan Uitgeverij Boekerij voor het beschikbaar gestelde recensie-exemplaar.

De band tussen moeders en dochters is een onuitputtelijke bron van inspiratie voor boeken en films. Een relatie met schoonmoeders is zelfs vaak de overtreffende trap en ligt met grote regelmaat aan de basis voor vele, satirische grappen. De titel van deze roman spreekt dan ook boekdelen en zal veel lezers aantrekken het te gaan lezen. Want een schoonmoeder, ja, daar is zoveel over te vertellen en dat kan alle kanten uit. Bij het dichtslaan van deze roman kan ik alleen maar bevestigen dat je dit boek vooral een kans moet geven. Het heeft van alles een beetje en dat maakt het een heerlijk verhaal om te lezen.

De schoonmoeder wordt verteld uit diverse perspectieven, maar schoondochter Lucy en haar schoonmoeder Diana komen het meest aan het woord, zowel in heden als verleden. Lucy is tien jaar geleden getrouwd met het oudste kind van Diana en Tom, zoon Ollie. Het ouderlijk gezin kent rijkdom door hard te werken en Diana voedt haar kinderen met consequente hand op. Luxe is iets wat je moet verdienen, dat komt niet aanwaaien. Diana staat niet bekend als een warme vrouw, wel als een sterke en weloverwogen persoon. Er kan geen sprake zijn van zelfmedelijden, je toont geen zwakte en je mag dankbaar zijn voor wat je hebt. Er is niets mis met keihard werken om er beter van te worden. En die boodschap draagt ze ook uit in haar rol als (schoon)moeder. Maar die regel gaat natuurlijk niet voor alles in het leven op. En daar ligt de kern van dit verhaal.

Het verhaal begint op het moment dat er politie aan de deur staat bij Lucy. Ze zijn brengers van slecht nieuws. Vanaf dat moment raakt het leven in een versnelling, alleen niet op een goede manier. Middels flashbacks en vertellingen betrekt de auteur je in het gezinsleven van Lucy en Diana maar ook leer je vooral haar voorgeschiedenis heel goed kennen. Waarom is zij zoals ze is, wat is haar motivatie in het leven en waarom uit ze zichzelf zoals ze doet, vooral richting haar (schoon)kinderen?

Vanaf het moment dat Lucy in de familie komt merkt ze dat Diana niet de hartelijke moederfiguur is die ze zichzelf als schoonmoeder had voorgesteld. Niet dat ze anderen niet helpt, maar alleen hen die het werkelijk nodig hebben. Daar vallen haar eigen kinderen echter niet onder en dat zorgt voor een verstoorde dynamiek in het gezin. Diana is van het kaliber ‘ruwe bolster, blanke pit’.(Schoon)vader Tom is het tegenovergestelde en heeft een andere kijk op zaken. Hij is een warme man en populair bij de kinderen. Het resultaat hiervan is dat Ollie en zijn zus vaak niet weten waar ze aan toe zijn. Wat ze wél weten is wie er thuis de broek aanheeft.

Dit laatste zorgt voor zowel verrassende ontwikkelingen als grappige momenten. Maar het is en blijft vooral een beladen verhaal over mensen. Mensen met verwachtingen, hoop en dromen. En al loopt het verhaal niet voor iedereen even goed af, je blijft continu benieuwd naar de ontwikkelingen in het verhaal. Dat de personages elkaars uitersten zijn is leuk uitgewerkt maar de auteur heeft gelukkig wel gekozen om hier diepgang aan te geven. De onderlinge relaties komen uitvoerig aan bod en de hoofdstukken zijn niet te lang. Hierdoor leest het boek heerlijk weg en blijf je continu geboeid. Dat ieder huis z’n kruis heeft komt ook nu weer naar boven. Omdat Hepworth hier zowel qua motivatie als uitwerking de tijd voor neemt, ontwikkel je zelfs voor de meest onsympathieke personages en gebeurtenissen sympathie of begrip. En precies dat maakt De schoonmoeder in mijn beleving tot een betere roman.

Verrassend genoeg blijkt dit verhaal het vijfde boek van deze auteur te zijn. De schoonmoeder intrigeerde dusdanig dat ik de andere boeken ook eens ga opzoeken. Daarom 3 sterren voor deze fijne roman en meer dan aangename kennismaking.

Patrice
Perfecte Buren



Boek van de Maand - NOORDKAAP - Nathalie Pagie






Genre: thriller
Uitgever: Boekerij
ISBN: 97899022588673
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 396
Uitgave: januari 2020

Met dank aan Uitgeverij Boekerij voor dit recensie exemplaar.

Korte inhoud
Op het eiland Magerøya, gekend voor zijn Noordkaap (wat aanschouwd wordt als het noordelijkste puntje van het Europese continent) en enkel bereikbaar is met het vasteland via een tunnel, vindt er een bijzonder experiment plaats. Bijna onbereikbaar voor de buitenwereld komen vier wetenschappers, een computerspecialist en een bewaker samen. Ze werden geselecteerd door de gerenommeerde gedragswetenschapper Gunnar Yoachim Olson om deel te nemen aan een buitengewoon project. Geen van allen weet waarover het zal gaan en wat er van hen verwacht zal worden, alleen dat zij zes maanden van de buitenwereld afgesloten zullen worden. De proefpersonen van hun experiment zijn tien criminelen, waarvan sommige toch wel zeer zware feiten hebben gepleegd. Als hun experiment slaagt zullen ze wereldwijd gelauwerd worden. Het is allemaal niet zonder risico’s en al snel valt er een eerste slachtoffer. Zal het project wel verder afgewerkt kunnen worden? Zullen de gevangenen willoos blijven meewerken? En vooral is iedereen wel even betrouwbaar?

Conclusie
Nathalie Pagie is voor velen waarschijnlijk geen onbekende meer. In 2013 debuteerde zij met De Toneelclub en haar thriller Ijsengel werd een heuse bestseller. Niet voor niets is haar nieuwste boek Noordkaap ons boek van de maand. Vol ongeduld keek ik er dan ook naar uit, het zou voor mij een eerste keer zijn dat ik een boek van deze auteur lees. De verwachtingen waren dan ook hoog. 

De auteur heeft een zeer vloeiende en duidelijke schrijfstijl. Moeiteloos wordt je als lezer doorheen het verhaal geloodst in een razendsnel tempo. Ik was hier dan ook aangenaam verrast. Ze heeft een zeer rijke woordenschat waar je als lezer alleen maar van kan genieten en waardoor ze zeker ook met Noordkaap het bredere publiek zal aanspreken. Hoewel het verhaal inhoudelijk mij minder beviel heb ik Noordkaap toch als een heuse pageturner uitgelezen, eenmaal ik was begonnen was het onmogelijk het nog opzij te leggen. De rijke en beeldende schrijfstijl, de korte hoofdstukken en de spanning die op een nagelbijtende manier wordt opgebouwd hebben hiervoor gezorgd.

De personages zijn goed uitgewerkt en zijn grotendeels ook karakteristiek, waardoor sommige handelingen en reacties voorspelbaar werden. Doordat één van de wetenschappers een erkende psychologe is kon de auteur via dit personage dieper ingaan op bepaalde karaktertrekken bij de deelnemers van het experiment. Dit zorgt voor meer diepgang in het verhaal en een interessante inkijk in de psyche van de mens als misdadiger.

Het prachtige kader van de Noordkaap zorgt voor een bijzondere toets, maar gezien het verhaal zich grotendeels binnen afspeelt is de sfeer en de beleving van deze prachtige omgeving minder aanwezig dan je zou verwachten. Wat toch wel zonde is.

Het verhaal zelf zal menig lezer boeien, maar voor mij was het af en toe iets te veel bij de haren gegrepen. Zo stelde ik mij bij bepaalde inhoudelijke fragmenten toch wel enkele vragen. Bijvoorbeeld bij het aspect van tien gevangenen, waarvan sommigen extreem gevaarlijk, en 1 bewaker? Ik had het nogal moeilijk om dit te vatten, ik kan mij gewoon niet voorstellen dat de USA dit zomaar zou toelaten. Dan is er ook nog het verhaal van Rane en Kemi die mij ook wat ver gezocht lijkt. Voor mij was dit toch wel een domper, ik houd persoonlijk wel van netjes en goed uitgewerkte verhaallijnen, waarbij de auteur aantoont een grondige research te hebben gedaan. Hiernaast bevat Noordkaap ook verschillende toevalligheden maar deze zijn niet storend en zorgen er eigenlijk voor dat je het nog sneller leest.

Het boek bestaat uit verschillende verhaallijnen, we volgen enerzijds het project van de vijf wetenschappers samen met de computerspecialist en bewaker, anderzijds volgen we Aage Hauge samen met Nils Pettersen die op zoek gaan naar Gunnar. Hoewel het verhaal van Aage en Nils maar in de kantlijn stond boeide het mij soms meer dan het echte verhaal rond het experiment. Op ingenieuze wijze laat de auteur via Nils ook bepaalde sociale onderwerpen aan bod komen, wat zeker een meerwaarde is. Ook had de auteur de nodige aandacht voor de Sami problematiek in Noord-Europa. Wat wel vaag herinneringen naar boven liet komen over de gelijkaardige situaties in Noord-Amerika met de oorspronkelijk inheemse bevolking.

De plot, hoewel voorspelbaar, was door de gewelddadige taferelen een bommetje en deed mij ook wel denken aan thrillers van bepaalde Amerikaanse auteurs. Na het boek te hebben uitgelezen bleef ik nog met tal van vragen zitten, zoals de verhaallijn dat zich afspeelt in Roemenië die niet verder werd uitgewerkt. En vooral wie zijn die uiteindelijke opdrachtgevers van Gunnar?

Voor mij was dit een ontspannend boek, om op een zondagmiddag lui in de zetel te lezen, zonder veel over na te denken. De vloeiende schrijfstijl van Nathalie toont nogmaals aan hoe rijk onze Nederlandse taal wel niet is. Maar inhoudelijk had ik toch wel meer van verwacht en was ik wat teleurgesteld. Fans van Amerikaanse thrillerauteurs zoals onder andere Karin Slaughter zullen zeker genieten van deze Noordkaap. Drie sterren ***
  
Silke
Perfecte Buren


woensdag 22 januari 2020

‘Vrouwen zonder genade’ – Camilla Läckberg



Genre: thriller
Uitgever: The House of Books
ISBN: 9789044356274
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina’s: 157
Uitgave: november 2019

Dank aan Uitgeverij The House of Books voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Ingrid heeft zich jarenlang geschikt in de rol van huisvrouw terwijl haar man carrière kon maken. Dan komt ze er achter dat Tommy haar bedriegt. Victoria woont sinds drie jaar in Zweden, is van oorsprong Russische en als postorderbruid geëmigreerd. Ze is een loner en heeft een hartstochtelijk hekel aan haar nieuwe thuisland en alles dat daarmee te maken heeft. Inclusief haar niet zo ideale man.

Birgitta is een betrokken lerares maar thuis loopt het allesbehalve goed. Victoria Brunberg, Brigitte Nilsson en Ingrid Steen lijken zo op het oog niets met elkaar gemeen te hebben maar schijn bedriegt. Ze willen alle drie niets liever dan uit de huidige situatie ontsnappen, maar hoe? Wanneer de vrouwen elkaar online ontmoeten, ontstaat er een oplossing voor al hun problemen.

Camilla Läckberg heeft met dit boek een verhaal geschreven dat gelinkt is aan het thema in haar vorige thriller Gouden kooi. Vrouwen die de macht terugpakken, vrouwen die in een uitzichtloze situatie zitten en daarin het uiterste aangrijpen om daar verandering in te brengen. Zo ook in dit verhaal. De drie hoofdpersonages hebben ieder hun eigen verhaal en hun verdriet. Ze hebben te maken met overspel, bedrog, mishandeling en verwaarlozing. Gelukkig zijn ze zich bewust van het feit dat dit niet langer zo kan, maar hóe los je dat op? Weglopen en alles achterlaten is eindigen met lege handen, dat willen ze niet.

Het verhaal is met 157 pagina’s geen diepzinnig relaas geworden maar het is wel leuk om te lezen. Het laat zien dat Läckberg in staat is om buiten sterke thrillers zoals haar Fjällbacka-serie ook een meer luchtig maar tóch fascinerend verhaal te schrijven. Je hebt het boekje zo uit, het leest vlot, is prettig geschreven en de vrouwelijke hoofdpersonages winnen snel aan sympathie. Liefhebbers van Läckberg zullen dit verhaal wel kunnen waarderen maar het komt kwalitatief niet in de buurt van haar andere boeken. Dat kan natuurlijk ook niet omdat een kort verhaal vele malen moeilijker is om te schrijven en niet de ruimte heeft zichzelf te profileren zoals een boek met een dubbel aantal pagina’s.

De dilemma’s waarmee de vrouwen kampen zijn actueel en van deze tijd. Omdat er een belangrijke rol is weggelegd voor social media en internet zullen een aantal zaken voor herkenning zorgen. Denk bijvoorbeeld aan #metoo. Maar vergis je niet, wraak is zoet! En vrouwen zijn sterker dan ze lijken. Misdaad met een leuke twist, 3 sterren voor Vrouwen zonder genade.

Patrice
Perfecte Buren


‘22 groene kevers‘ – Antoinette Kalkman e.a.

 

Genre: verhalen bundel
Uitgever: Godijn Publishing
ISBN: 9789493157149
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 313
Uitgave: november 2019

Hartelijk dank aan Godijn Publishing voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

In deze verhalenbundel spelen groene kevers de hoofdrol. Kevers in al hun bestaande groene soorten komen ze langs in een of ander verhaal. Ze nemen je mee in hun verhalen vol hoop, liefde, afschuw en dood. Na dit boek kijk je nooit nog op dezelfde manier naar een groene kever.

Mening
22 groene kevers is een verhalenbundel vol kortverhalen over groene kevers. Hij hoort daarbij tot de cijferreeks van Godijn Publishing. Een reeks met een bepaald aantal verhalen rond eenzelfde thema. In dit boek geven 22 verschillende auteurs hun visie over groene kevers.

Het is erg interessant om te zien hoe divers de verhalen in de het boek zijn. Met een thema als groene kevers kun je dan ook heel veel kanten op. Van de gekende auto tot verschillende soorten diertjes, die zowel in een thrillersetting als in een dagelijkse setting op hun plek zijn. Deze veelzijdigheid maakt de bundel tot een prachtig geheel.

Door de vele mogelijkheden die de verhalen hebben, ben je bij elk nieuw verhaal opnieuw super nieuwsgierig in welke kant deze nu weer zal opgaan. Wordt het een spannend verhaal of een thriller waar massa’s groene kevers hun intrede doen, of wordt het eerder een liefdesverhaal met de kever op vier wielen? Alles kan, en dat is net het mooie bij een variatie aan kortverhalen. De meeste van de 22 auteurs zijn niet erg bekend bij de lezers van de bundel. 

Toch zijn er een aantal auteurs die al een eigen boek op hun naam hebben staan. Zo heb je bijvoorbeeld Tamara Onos, die het eerste verhaal in de bundel schreef. In ‘Gebiologeerd’ valt er een dode, waarbij de biodiversiteit een rol speelt in de oplossing van de bizarre dood. Nog een spannend verhaal dat je zeker zal bijblijven is ‘Dame van de nacht’ van Antoinette Kalkman, waar iemand vlucht voor een psychopaat die haar iets verschrikkelijks heeft aangedaan. Beiden zijn het verhalen die je direct op het puntje van je stoel zetten en je absoluut verrassen met hun plot. Al zijn alle auteurs er meer dan in geslaagd om in zo’n korte verhaallijn een interessant plot te hebben uitgebouwd.

Een van mijn persoonlijke favorieten is ‘Keverinvasie’ van Janneke Bazelmans. Daarin heeft ze mij verrast met het perspectief van het verhaal, namelijk dat het verhaal wordt verteld vanuit de kevers die op zoek moeten naar een nieuwe woonplek. Het is heel intrigerend geschreven, en de kevers maken hetgeen mee wat vluchtelingen ook meemaken: smokkel via verschillende manieren waarbij ze verdrinken of doodvriezen, en bange mensen die de kevers zien als uitroeiers van hun bomen. Een interessant verhaal met een beladen thema.

Het blijft dus telkens een verrassing hoe het volgende verhaal zal verlopen, en op welke manier hij de groene kever heeft geïnterpreteerd. Spanning, liefde, verdriet,… De ene keer via insecten, de andere keer via de zo bekende en prachtige Volkswagen kever. En dat maakt deze bundel ook zo sterk. Alle 22 auteurs hebben absoluut goed werk geleverd om 22 even sterke verhalen neer te zetten. Waarbij door de diversiteit wel voor iedereen iets leuks in zit.

Oordeel
22 groene kevers is de tweede bundel uit de cijferreeks van Godijn Publishing die ik heb gelezen. Behalve het concept, is deze erg verschillend van de bundel rond 18 verloren zielen. Hoewel ik gruwel van insecten, ben ik wel grote fan van de groene kever thematiek. En deze kon mij dan ook heel goed bekoren. Vele verhalen pakten me, sommige zetten me op het puntje van mijn stoel. Het ene verhaal vond ik natuurlijk al beter dan het andere, maar allen konden ze mij op hun manier wel boeien. Daarom geef ik 22 groene kevers een hele mooie 4 sterren.

Severine
Perfecte Buren

Lees HIER de recensie van 18 verloren zielen



dinsdag 21 januari 2020

Roelant meets ... Lara Reims







In april 2019 is Upgrade, Remi versie 1.0 verschenen, geschreven door de (nog) onbekende auteur Lara Reims. Eind vorig jaar verscheen deel 2, Black-out, Remi versie 2.0. Een afspraak met Lara maken voor een gesprek is niet zo makkelijk. Tot voor kort woonde ze in Parijs. Afgelopen zomer is ze naar Boekarest verhuisd. Een dag in Leuven georganiseerd door haar uitgever, Hamley books, bood uitkomst. We ontmoeten elkaar in een rumoerig caféetje, vlak bij het station te Leuven.


Roelant: [geschrokken uitroep] ‘Boekarest!!!’

Lara: ‘Nee, valt wel mee. Het is een leuke stad. En elke nieuwe stad, nieuwe plek, is een ontdekking. Ik heb al op zoveel verschillende plaatsen gewoond. Geboren in Culemborg, toen kwamen Castricum, Haarlem en Amsterdam. Vanaf die tijd is het steeds in het buitenland. Eerst drie jaar in Parijs, drie jaar in Lille, toen weer drie jaar in Parijs. En nu woon ik sinds kort in Boekarest samen met mijn man en dochter.’

Roelant: ‘Allemaal vanwege het werk van je man?’

Lara: ‘Dat we in Amsterdam zijn gaan wonen, kwam door mijn werk. Ik werkte toen als beleidsonderzoeker. Ik deed onderzoek naar de samenstelling van de stad, naar de soort van problemen in de stad, naar de dienstverlening van de gemeente enzovoorts. In Amsterdam heb ik Frans en psychologie gestudeerd. Daar heb ik ook mijn man ontmoet. Toen we naar Frankrijk gingen ben ik als freelancer gaan werken. In de teksten. En daarnaast gaan schrijven. Ik ben nu ook begonnen met het redigeren van teksten, manuscripten, van anderen. Dat is heel leuk en ook heel leerzaam.’






Roelant: ‘Wanneer besloot je om een boek te gaan schrijven?’

Lara: ‘De droom van een boek schrijven ooit, ergens, die is er al heel lang. Maar ik heb daar nooit zoveel mee gedaan. Wel vrij veel geschreven, maar alleen voor mijzelf. Ik ben een jaar of vijf geleden gaan onderzoeken of het wat waard was wat ik deed. Dat vond ik heel ingewikkeld. Als je normaal andere dingen schrijft, zoals lesmethodes en dergelijke, heb je duidelijke richtlijnen en weet je wel wat je doet. Maar bij je eigen boek vind ik het erg lastig om in te schatten wat dat nu precies waard is. Als het om zoiets subjectiefs als een verhaal gaat. Vorig jaar januari heb ik Sandra leren kennen en toen is het heel erg hard gegaan. Het is fantastisch, gewoon een droom die uitkomt.’

Roelant: ‘Je verhaal doet me erg denken aan Harry Potter.’

Lara: [aarzelend] ‘Eh, het doet denken aan heel veel oerverhalen over eenzame kinderen die willen ontsnappen naar een andere wereld. Dat idee, daar hou ik heel erg van. Daar heb ik als kind ook altijd veel van gehouden. Alleen, ik geloof niet in tovenaars. En daarom wilde ik heel graag iets doen met wetenschap, die eraan komt. Dat vind ik heel fascinerend. De wereld staat op het punt ingrijpend te veranderen, is daar al mee bezig. Ik vind het heel erg leuk om daarmee te spelen. En dan niet in de vorm van een dystopisch beeld dat vooral inzet op angst, maar meer om genuanceerd te kijken wat het brengt naast wat het voor schade het oplevert. Daarmee bedoel ik constant online in verbinding staan, gedachten delen, afhankelijk zijn van een netwerk.’

Roelant: ‘Onlangs kwamen berichten dat een mailtje meer belastend is voor het milieu dan een geschreven brief.’

Lara: ‘Ja, dat is altijd de ellende. Dan denk je dat je leuk bezig bent met je soja burger, maar dan blijkt dat ineens veel zwaarder te zijn voor de planeet dan vlees. Ik heb het idee dat het niet goed lukt om alles bij te houden. Je zit in een vlucht waar je eigenlijk achter de feiten aanloopt. Waarbij gelukkig wel steeds meer aandacht komt voor wat er allemaal gebeurt. Maar het is ontzettend ingewikkeld, ook omdat het nu voor het eerst globaal heel zichtbaar wordt. Het gaat ver over de grenzen van landen heen. Als je kijkt naar de omgeving waar kinderen nú opgroeien en die vergelijkt met de omgeving waar wij zelf opgegroeid zijn, terwijl we ook nog niet helemaal hoogbejaard zijn, dan vind ik dat heel fascinerend.’

Roelant: ‘Fascinerend? Dat zeg je heel vriendelijk.’

Lara: ‘Maar dat vind ik het ook. Weet je wat het lastige is van dingen die eraan komen? Het is vaak veel makkelijker om de nadelen in te schatten dan om te kijken wat het je gaat brengen en hoe dat je gaat veranderen. Als je mij tien jaar geleden had verteld dat ik toch wel lichtelijk vergroeid zou zijn met mijn smartphone, had ik je gezegd dat ik dat verschrikkelijk zou hebben gevonden. Maar het opent ook veel deuren, laat je dingen zien die je anders nooit zou hebben gezien. Maar je moet er ook heel goed over nadenken. Soms sluipen die dingen als vanzelf in je leven zonder dat je er goed bij stil staat.’

Roelant: ‘Als ik op internet naar een reis naar Rome kijk, krijg ik enige tijd later allemaal aanbiedingen van hotels in Rome, vliegtickets naar Rome, uitjes in Rome enz.’

Lara: ‘Ja dat klopt, ben ik helemaal met je eens. Aan de andere kant vind ik het geweldig dat als ik Spotify gebruik, dat het een soort extensie van mijn geheugen is. Want hij maakt associaties voor me op basis van mijn profiel. Hij tagt muziek voor mij die ik vergeten was. Dat vind ik heel leuk. Dus dat is de reden dat ik een verhaal heb willen maken dat in eerste instantie gewoon een spannend verhaal is over een kind dat op zoek is naar zichzelf en dat zich eenzaam voelt. En daarnaast een verhaal neer wil zetten dat over deze dingen gaat. Ik kan de vragen niet beantwoorden, maar ik wil zaadjes planten. Maar wel duidelijk twee kanten op, de voor- en de nadelen van de moderne tijd. Veel mensen denken over dit soort dingen na, maar als je kinderen hebt, ik heb een dochter van acht, dan krijgen die toch een andere lading. En ik hou zelf heel erg van jeugdboeken, nog steeds.’






Roelant: ‘Wat zijn je lievelingsboeken?’

Lara: ‘Tonke Dragt, Ogen van Tijgers, Torenhoog en Mijlenbreed, Torens van Februari, Ronja de Roversdochter en ik hou ook erg van Harry Potter. Ik merk dat bij al die verhuizingen die ik heb gehad, mijn jeugdboekenkast altijd de eerste is die ik in- en uitpak. Die gaat altijd mee. Het bijzondere van de verhalen die ik noemde is dat die boeken nog steeds her uitgegeven worden ondanks de enorme stroom van nieuwe boeken die er bijkomen. Lezen staat onder druk, zeker voor de lezersgroep waar ik voor schrijf. Tegenwoordig sta je in concurrentie met een iPad, telefoon, televisie. En waarom dan toch dat lezen zou je je kunnen afvragen? Er zijn twee belangrijke redenen om juist wél te lezen, denk ik. Ten eerste zorgt lezen ervoor dat je zelf na gaat denken en dat stimuleert je. Daarnaast vind ik het talige aspect van lezen ook heel belangrijk omdat het je denken structureert. Het is de manier waarop wij communiceren. Je wordt gestimuleerd om na te denken en om je fantasie te gebruiken, om zelf beelden te maken, los van alles wat je al ziet. Daarom vind ik het heel belangrijk om het lezen onder de aandacht te blijven brengen, juist voor deze doelgroep. Ook omdat het tot een rust dwingt, een teruggetrokkenheid, een concentratie die je niet heel vaak makkelijk meer vindt en die belangrijk is om te bewaken.’

Roelant: ‘Het taalonderwijs op scholen wordt juist heel erg afgekalfd.’

Lara: [bedachtzaam] ‘En ten onrechte, wat mij betreft. Kijk, het één bestaat niet zonder het ander. Je kunt niet allen maar bèta’s kweken als ze niet uit kunnen leggen aan de wereld hoe het zit, want dan heb je een probleem. Ik lees ook heel veel populairwetenschappelijke boeken over natuurkunde en ruimtevaart en dat soort dingen, omdat dat mij ontzettend fascineert. Maar ik ben net te dom om het allemaal te kunnen snappen. Dus als er dan mensen zijn die dat op een begrijpelijke manier kunnen neerschrijven, vind ik dat heel erg waardevol. Ik zou zo graag het plezier willen overbrengen, het plezier van lezen. Dat is de sleutel. Het moment dat je een kind voor het eerst zélf een boek ziet pakken en daarin ziet opgaan, weet je dat je een deel van de slag gewonnen hebt. En dan nóg moet je blijven voeden, blijven stimuleren. In mijn boeken heb ik de bewuste keuze gemaakt om aan de ene kant een goede actie lijn neer te schrijven, waar ik de lezer op iedere pagina erbij wil houden, terwijl ik aan de andere kant stiekem van alles aan informatie erin heb gestopt. Ik wil iets overbrengen en dat doe ik in een behapbaar concept. Dus naast die technologische kant neem ik de lezer mee in een ontwikkelingsverhaal van een jongen. Dat is de reden dat jij denkt aan Harry Potter. Die ontwikkelingsverhalen van kinderen die groot worden, heb je al eeuwenlang. Die zijn ontzettend belangrijk en spreken ook aan. Ik denk dat het belangrijk is om per boek, of per werk dat je wilt maken, een focus te kiezen. Ik kan niet alles tegelijk. Ik hou ook van strips bijvoorbeeld. Beeldverhalen. Dat is ook het mooie van deze tijd dat je veel mengvormen krijgt waarbij je wel degelijk die tekstkant kunt overbrengen. Wat ik soms lastig vind als ik kijk naar discussies over literatuur, is dat het zo gedifferentieerd wordt. Ik kan van een mooie, dure wijn houden, maar ook van een kroket uit de muur. Waarom moet alles precies in een hokje gestopt worden?’

Roelant: ‘Vind je het een nadeel dat je zo ver van Nederland woont?’

Lara: ‘Ik vind het ook wel fijn. Heel lang schrijf je zonder dat er iemand meeleest, in alle rust. Dat verandert als je publiceert. Dat is heel fijn, maar er verandert heel veel. Ik ben gaan schrijven omdat ik liever niet op een podium ga staan roepen, maar het prettig vind om eerst de reflectie te kunnen hebben. Ik laat mijzelf liever via de woorden zien dan via, nou ja, een publiek zeg maar. Ik vind de combinatie van sociale dingen hier [op stap met de uitgever] en me terug kunnen trekken in mijn schrijfhol wel heel prettig. Het feit dat je op afstand zit, maakt dat iets makkelijker. Alle communicatie om boeken heen vind ik erg leuk. Je ontmoet heel waardevolle mensen die heel veel van lezen houden en er heel veel voor doen. Dat vind ik echt fantastisch. En tegelijkertijd is het heel intrusief, zeker met de smartphone tegenwoordig, want die doet het in Boekarest ook. Af en toe móet je er los van komen, anders kun je niks meer maken. Ik heb nu een maand achter de rug van verhuizing en niks schrijven en daar word ik een vervelend mens van. Ik heb dat schrijven echt nodig. Het allergrootste cadeau is dat ik de ongelooflijke mazzel heb gehad om een uitgever te vinden die net zo begaan is met mijn verhaal als ik zelf. Dat is heel bijzonder. Als je het gevoel hebt dat het goed zit en dat het gaat om de liefde van verhalen en voor jouw boek, dan is dat echt speciaal. Nu zie je foto’s langskomen van een puber die op een bank jouw boek zit te lezen. Dat is zo fantastisch. Dat ik nu kan doen wat ik het allerliefste doe, dat is geweldig.’

Dank je wel voor dit bijzonder interessante gesprek, Lara.

Roelant
Perfecte Buren

Lees HIER de recensie van 'Upgrade Rémi 1.0' 
Lees HIER de recensie van ‘Black-out – Rémi versie 2.0’