dinsdag 19 september 2017

Marlen Beek~Visser blogt.....over 'It', clowns, spinnen en horror.


It
It is hot. De remake van Stephen Kings klassieker, met clown Pennywise in de hoofdrol, weet zelfs de meest doorgewinterde binge watchers van hun Netflix-account los te trekken voor een gang naar de bioscoop. In het eerste weekend dat de film verscheen, werden alle records in de categorie horrorfilms gebroken en de Facebookpagina ‘It Movie’ heeft maar liefst 1,4 miljoen volgers.  
Ik ben een nuchtere persoon. Als er thuis een dikke kruisspin over de muur wandelt, word ik door mijn gezinsleden opgetrommeld om het dier te vangen. Ik laat het beestje liefdevol in het kommetje van mijn handen lopen om het vervolgens buiten de vrijheid -en hopelijk veel muggen- te gunnen. Ik weet: spinnen in Nederland doen mij geen kwaad. Ook ben ik niet bang om in het donker alleen over straat te gaan. Ik voel me met mijn 1.59 m. sterk en heb er altijd vertrouwen in dat ik geen dankbaar slachtoffer ben voor iemand die er een bijzondere manier van vrijetijdsbesteding op na houdt. Maar er is een ding waar ik niet zo goed in ben: ik hou er niet van om te schrikken. Dat was al zo toen ik jong was. Zo stond ik tijdens een schoolreisje eens een half uur in de rij voor het spookhuis. Hoe dichter we bij de vrolijk gekleurde wagentjes kwamen, hoe groter mijn wantrouwen werd. Net voordat ik aan de beurt was, heb ik mijn kaartje aan een ander kind gegeven, dat verheugd mijn plek innam.
Zo is het ook  met horrorfilms. Mijn verstand zegt dat alles geacteerd is en dat ik dus niet bang hoef te zijn, maar mijn inlevingsvermogen bezorgt me vervolgens 1,5 uur lang de zenuwen. Veel horrorfilms vind ik overigens vergezocht of gewoonweg smerig, zeker als personen in een plas bloed liggen te spartelen of zwarte vla gaan kotsen. Maar er zijn films die me bijblijven en een ervan is It. De oude It.
Het was die avond, jaren geleden, al donker en ik was alleen thuis. Mijn vriend -nu man- was aan het werk op Schiphol en had nachtdienst. We hadden nog geen kinderen. Ik zappte langs de kanalen en viel in het begin van de film met de clown. Nietsvermoedend liet ik meenemen in het verhaal dat zich afspeelde in Maine. Binnen de kortste keren was ik gespannen als een prooidier dat oog in oog komt te staan met een dier dat één tree hoger in de voedselketen staat. Juist de scènes waarin niets leek te gebeuren, maakten me nerveus. Ik wist dat het schrikmoment eraan zat te komen. Desondanks overleefde ik de film en was opgelucht dat het afgelopen was. Maar toen begon het. Die gekke clown was ik mijn hoofd gaan zitten en de wetenschap dat hij een geest vertegenwoordigde, die zich niet liet tegenhouden door muren van ons huis en de deur die op het nachtslot zat, maakte dat ik elk geluid verdacht vond. Mijn nuchtere aard, die me ervan probeerde te overtuigen dat alles wat ik had gezien, slechts uit Stephen Kings fantasie was ontsproten, verloor het van dat andere stemmetje dat zei: 'Wie zegt dat geesten niet bestaan? Misschien stond je er tot nu toe gewoon niet voor open.' Om mezelf af te leiden van mijn irreële gedachten, zappte ik naar een ander kanaal en viel in het journaal. Fijn, dacht ik, deze wereld mag dan ook zijn aandachtspunten hebben, maar die ken ik tenminste. Totdat het eerste item een nieuwsbericht bleek te zijn over een gebeurtenis in… Maine! Nu wist ik het zeker, die clown probeerde me op te fokken en wie weet wat hij nog meer van plan was.  Ik gooide de tv uit en bleef doodstil zitten, met mijn oren gespitst. De rest van de nacht heb ik niet meer durven slapen en had ik onvrijwillig mijn eigen variant op de nachtdienst.

Sinds die tijd krijg ik moordneigingen als iemand me laat schrikken. Je kent me dan niet meer terug. Dus, als je een keer achter me op straat loopt en denkt een geintje uit te halen, je bent gewaarschuwd!

’In het licht van de vuurtoren ’ – Jean E. Pendziwol


Genre: roman
Uitgever: HarperCollins
ISBN: 978 94 027 2550 6
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 352
Verschijningsdatum: 4 juli 2017

Met dank aan uitgeverij HarperCollins voor dit recensie-exemplaar.

Samenvatting van het verhaal
Morgan, een zestienjarige tiener, is beschuldigd van het aanbrengen van graffiti op het hek van een rusthuis. De komende vier weken moet ze een werkstraf uitvoeren en moet ze gaan klussen in dit bejaardentehuis. In dit tehuis wonen welgestelde bejaarden. Ze meldt zich aan bij Marty de klusjesman en die geeft haar de taak om het hek te schuren en opnieuw te witten.

In het bejaardentehuis woont Elizabeth Livingstone die blind is. Samen met Marty bespreekt ze kunst in al zijn vormen en ze hebben een hechte band. Als zij in de tuin zit hoort ze Morgan werken en ook dat ze naar Mozart aan het luisteren is. Dan komen twee agenten haar vertellen dat haar broer Charlie vermist is na een bootongeluk en dat ze bezig zijn met een zoektocht. De politie overhandigt haar de logboeken die van haar vader zijn geweest en die ze gevonden hebben in de boot. Haar vader is een vuurtorenwachter geweest op Porphyry Island toen ze nog een kind was. Het is zestig jaar geleden dat ze haar broer voor het laatst heeft gezien maar ze heeft zo wel een vermoeden waar hij kan zitten.  

Elizabeth raakt met Morgan aan de praat en wil graag dat de tiener haar de logboeken voorleest. Morgan ziet in de kamer van de oude vrouw drie schilderijtjes en ze doen haar aan iemand denken. Ze moet te weten komen wie de artiest is die ze heeft gemaakt. Dan begint Morgan het eerste logboek voor te lezen aan Elizabeth en algauw wordt de oude dame terug met haar verleden geconfronteerd. Ze begint haar verhaal te vertellen aan Morgan. Welke geheimen zijn bewaard gebleven en welke komen er nu boven water?

maandag 18 september 2017

'De doorbraak' - Simone van der Vlugt


Genre: thriller
Uitgever: Prometheus
ISBN: 9789044633306
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 320
Uitgave 22 augustus 2017


Dank aan Uitgeverij Prometheus voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.

De jonge Romée breekt door als zangeres na een desastreuze jeugd met een tirannieke vader. Maar alle plotselinge roem en succes maken haar niet gelukkig. Haar broer Rob, het enige familielid met wie ze het goed kan vinden, raakt vermist op zijn wereldreis. In haar professionele leven wordt ze beschuldigd van plagiaat en geterroriseerd door een anonieme stalker. Romée trekt zich steeds meer terug en probeert wanhopig grip op haar leven te krijgen. Op het randje van een burn-out gaat ze op zoek naar Rob, maar de zoektocht is niet zo eenvoudig als ze dacht. Om antwoorden te krijgen moet Romée terug naar haar ouderlijk huis, waar oude wonden worden opengereten. Intussen komt haar stalker steeds dichterbij. Wat is de waarheid, en wie kan ze vertrouwen?

Romée en muziek. Onlosmakelijk aan elkaar verbonden en in haar hart weet ze dat daar haar toekomst ligt. Maar thuis denken ze daar heel anders over. Vooral haar vader, een brute man, dwarsboomt alles wat Romée droomt. Het is zelfs zo erg dat de manier waarop hij haar benadert en kleineert Romée geestelijk verplettert. Gelukkig heeft ze een hechte band met haar oudere broer Rob. Als zij hem toch niet had…… Maar of dat uiteindelijk genoeg is om ervoor te zorgen dat ze haar vader het hoofd kan bieden is nog maar de vraag.

In ‘De doorbraak’ belicht Van der Vlugt diverse aspecten in het leven van Romée. Zo jong als ze is heeft ze al heel wat meegemaakt. Mede daardoor neemt ze op jonge leeftijd de impulsieve beslissing haar ouderlijk huis de rug toe te keren. Daarmee laat ze echter haar lievelingsbroer Rob thuis achter en stort ze zich in een periode die bolstaat van onzekerheden. Het enige dat haar overeind houdt is de liefde voor Rob en de muziek. En het is ook de muziek die haar uiteindelijk zal redden. Letterlijk, want ze wordt ontdekt en komt precies de juiste mensen tegen die haar kunnen helpen haar droom te verwezenlijken. De stap om thuis te vertrekken blijft haar echter achtervolgen, zo erg dat ze niet eens van haar bliksemcarrière kan genieten. Dit terwijl ze altijd zoveel voldoening kreeg uit de muziek. Er zijn zaken die eerst opgelost dienen te worden, ze kan anders niet verder. Het is de hang naar antwoorden die er uiteindelijk zelfs voor zorgt dat ze weer terug naar huis gaat. Ze moet en zal Rob spreken, hij is de enige bij wie ze zich echt veilig voelt.

De drang naar veiligheid sluimert door het gehele verhaal. Romée is gevormd door haar opvoeding, door de aanwezigheid van haar vader, een bruut. Haar onzekerheden, haar twijfels maar ook het beperkte vertrouwen in de medemens zorgen ervoor dat ze heel eenzaam is. Ondanks haar plotselinge succes en de vele fans is het kringetje met mensen die ze vertrouwt minimaal. Wanneer ze dan ook nog eens te maken krijgt met een teleurstellende vriendschap en een stalker is de maat vol. Ze leeft in een roes, heeft dringend een adempauze nodig én hulp. Gesprekken met een therapeut zorgen er vervolgens voor dat je als lezer steeds meer informatie krijgt over de traumatische jeugd van Romée en wie zij is. Je krijgt een goed beeld over haar jeugd, de periode dat ze keuzes moest maken en de gevolgen die die keuzes hadden.

Dat wat de boeken van Van der Vlugt kenmerkt is haar heerlijke en ongecompliceerde schrijfstijl. Of het nu een roman of een thriller betreft, ze schiet daarmee telkens vol in de roos. Waar haar historische romans uitmunten in de kenmerkende sfeer van weleer en het gevoel voor details vallen haar thrillers op vanwege de subtiele spanning. Deze spanning is onderhuids verweven met een sterke verhaallijn. Zo ook nu. Van der Vlugt kruipt in de huid van haar personages, of in de suggestie van een situatie, en bouwt deze langzaam uit. Het gevolg is dat je een boek van haar hand dan ook zo uit hebt. De vraag is alleen, is dat genoeg? Omdat ‘De doorbraak’ een thriller betreft weet je dat er ‘ iets’ staat te gebeuren. Het was ongeveer op 1/3 van het verhaal dat het gevoel ontstond te weten hoe het verhaal zou gaan verlopen. En dat gevoel bleek terecht. Het verrassende element viel daarmee dus weg en daarmee ook eventuele spanning. Het persoonlijke verhaal van Romée raakt echter wel. De periode die aansluit op haar vertrek thuis is mooi en heftig tegelijk. Het feit dat ze zich afhankelijk en kwetsbaar moet opstellen om te overleven is puur en ongekunsteld. Dat was eigenlijk wel het mooiste aspect in het verhaal. Want juist een jong meisje dat zo getraumatiseerd is roept veel empathie op. Omdat Van der Vlugt zaken als familie, verdriet, trauma, vriendschap en (schijn)veiligheid een prominente rol geeft in dit verhaal doet dit meer als een spannende roman aan dan als een thriller. Het is een mooi verhaal geworden maar een échte thriller is het niet. Het is wél een echte ‘Van der Vlugt’ en dat wil zeggen dat je gegarandeerd bent van een meer dan fijne leeservaring, zonder poespas en bloedvergieten.

De schrijfstijl van Van der Vlugt behoeft geen verdere uitleg, die staat als een huis. Maar het feit dat ‘De doorbraak’ wordt gepresenteerd als thriller heeft op dat vlak niet aan de verwachtingen voldaan. Toch verdient deze roman met spannende elementen drie stralende sterren, een aanrader. Verwacht alleen niet een van spanning doordrongen thriller, want dan bestaat daar de kans dat je teleurgesteld wordt. En dat zou jammer zijn want dit is echt een zeer lezenswaardig boek.

Patrice – Team De Perfecte Buren

‘Achter de voordeur’ - Alex Marwood


Genre: thriller
Uitgever: De Boekerij
ISBN:
9789022580820
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 384
Uitgave: augustus 2017

Dank aan uitgeverij De Boekerij voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Huis nummer 23 herbergt een geheim. In deze bouwval, beheerd door een verdorven huurbaas, staat iets op het punt onthuld te worden. En alle zes de bewoners van de appartementen hebben dingen te verbergen.
Collette en Cher zijn op de vlucht. Thomas is een onwillige Einzelgänger. En de zeer aantrekkelijke Iraanse asielzoeker en een "stille' man, die niemand ooit heeft gezien, proberen zich verborgen te houden. Vesta, de lieve dame uit het souterrain, houdt ze allemaal haarscherp in de gaten – of tenminste, dat denkt ze.
In het holst van de nacht zorgt een verschrikkelijk ongeluk ervoor dat de buren een ongemakkelijk verbond moeten sluiten. Maar één van hen is een moordenaar die alle zonden op een listige manier verbergt. Ondertussen wordt het net rondom het volgende slachtoffer steeds verder gesloten…


‘Achter de voordeur’ is alweer het tweede boek van schrijfster Alex Marwood. Eerder brak ze door met de veelbesproken thriller ‘Waar is ze?’ en ook dit keer heeft ze weer een niet alledaagse thriller geschreven. Het verhaal zelf komt een beetje traag op gang en hierdoor is de kans groot dat het boek weggelegd wordt. De lezers die echter blijven doorlezen, krijgen een aardig verhaal waarvan je de ontknoping wilt weten.

Het verhaal wordt afwisselend verteld door de ogen van de verschillende bewoners van huis nummer 23 en hierdoor wordt al snel duidelijk dat alle bewoners een reden hebben om zo min mogelijk over zichzelf naar buiten te brengen. Ze houden als het ware hun geheimen achter de voordeur. Juist door de afwisseling worden er telkens maar kleine stukjes van de puzzel duidelijk alvorens er weer nieuwe stukjes beschikbaar komen over een andere bewoner.

Het verhaal zelf is goed bedacht, maar toch is het geheel een warrig verhaal waarbij veel scènes onnodig zijn. Naar het einde toe wordt de snelheid waarmee het verhaal verteld wordt steeds hoger, waardoor het af en toe noodzakelijk is om een stukje te herlezen. Het einde van het verhaal komt dan ook afgeraffeld over en zodra je het boek dichtslaat heb je niet echt het wauw-effect.

De cover van het boek zelf is erg mooi ontworpen en zal bij veel mensen de aandacht trekken. Als je het boek recht voor je houdt, krijg je het gevoel alsof jezelf vanaf de trap naar de voordeur kijkt en wil je weten wie dat mysterieuze meisje is dat door de deur heen naar buiten gluurt. Een mooie cover geeft echter geen garantie voor een goed boek en helaas is dat hier ook het geval. Het is geen totale worsteling om door het boek te geraken, maar wanneer je het boek laat voor wat het is, mis je ook niks.

Alex Marwood had met haar ideeën rond dit thema zo veel meer kunnen doen, want origineel is het wel. Helaas wordt het thema weggedrukt door teveel nevenstaande gebeurtenissen. Ik kan het boek dan ook niet hoger beoordelen dan 2,5 ster. Een krappe voldoende doordat ik wel het idee kreeg waar de schrijfster heen wilde met haar verhaal, maar er had veel meer ingezeten dan dit eindresultaat.

Claudia van Koolwijk – recensent De Perfecte Buren

zaterdag 16 september 2017

Mariska Overman openhartig over research met uitdagingen


Het valt niet mee, research doen. En niet omdat ik het saai vind. Integendeel. De stapel boeken groeit bijna dagelijks (de stapel is zo'n 60 cm hoog inmiddels). Het probleem is dat ik mezelf niet kan begrenzen. En dit is niet alleen 'zomaar' een opmerking, maar voortkomend uit ADD, een afkorting voor een Aandachtstekort-stoornis. Nou, ik kan je zeggen dat dat de meest fout gekozen naam ooit is. Ik heb aandacht teveel. Constant. Ik word graag uitgedaagd en geprikkeld, ik verlies anders snel mijn interesse. En dat lukt met research doen bij uitstek. Met dus het gevaar dat ik voortdurend nieuwe prikkels krijg en daar met veel plezier achteraan loop ( iets met kat en spek enzo… ). En ik heb ook een tikkeltje OCD (iets met dwangmatigheid). Ik heb geen last van overmatig handen moeten wassen of drie keer een deur dicht moeten doen, maar wel van vastzittende en dwangmatige gedachten. Combineer dat met stapels researchboeken en… je raadt het al. Het valt niet mee.

vrijdag 15 september 2017

Winactie 'Halloween Horror verhalen' - J.Sharpe








Nog niets gelezen van J. Sharpe en altijd al kennis willen maken met zijn werk? Of ben je fan van zijn boeken, maar heb je dit exemplaar nog niet? Dan is dit je kans!

Vanwege de blogtour van zijn nieuwste boek “Syndroom” stelt J. Sharpe een exemplaar van de verhalenbundel “Halloween horrorverhalen” ter beschikking.

Word jij degene die dit boek binnenkort kan lezen? Doe dan NU mee en grijp je kans. Lees het interview met J. Sharpe en beantwoord de volgende vraag:

Hoe heet de schrijfster met wie J. Sharpe samenwerkt aan een thriller?

Mail het antwoord voor woensdagavond 20 september 20.00 uur naar perfecteburen@gmail.com met in het onderwerp ‘Blogtour Syndroom’ en wie weet komt het boek dan wel jouw kant op.


Samenvatting 'Halloween horrorverhalen' 

Martijn Lindeboom heeft de beste genreauteurs uit Nederland en Vlaanderen verzameld in een verhalenbundel vol macabere horrorverhalen. In deze bundel vind je een bloedspannende selectie zoals je die nog nooit hebt gelezen, van klassieke pulp tot eigentijdse psychologische spanning, van een dodelijk katmonster tot duistere koeien en vampiers. Pas maar op, voordat je het weet kijk je de komende maanden alleen nog maar angstig over je schouder, onder je bed of achter in je kast. Met werk van Martijn Adelmund, Christien Boomsma, Sophia Drenth, Thomas Olde Heuvelt, Jerry Hormone, Auke Hulst, Martijn Lindeboom, Vanessa Morgan, Jamal Ouariachi, J. Sharpe, Tais Teng en Barend de Voogd.

In gesprek met J.Sharpe


In het kader van de blogtour rondom 'Syndroom' sluiten wij deze af met een kort gesprek met de auteur J.Sharpe. DPB Jeanine is fervent lezer van zijn boeken en was dus de aangewezen persoon.


Wie is de schrijver J. Sharpe?
J. Sharpe is het pseudoniem van Joris van Leeuwen (1986). Hij heeft inmiddels zes boeken en een dozijn korte verhalen gepubliceerd. Hij schrijft thriller, horror en fantasy verhalen en mixt die stijlen veelal door elkaar. Zijn boeken waren o.a. genomineerd voor de Harland Awards en de Bastaard Awards.


Hoe ben je op het idee gekomen voor het verhaal van je nieuwste boek Syndroom?
Het idee voor Syndroom ontstond naar het zien van een docu over een Belgisch meisje met het syndroom van Kevin-Levin.



Als je eenmaal een idee hebt voor een boek, hoe ga je dan verder te werk? Weet je al van te voren hoe een verhaal gaat eindigen en werk je daar naar toe? Of begin je gewoon te schrijven en laat je je door het verhaal leiden?
Dat verschilt een beetje per verhaal, maar meestal heb ik alleen een idee voor een beginscene. Soms komt het einde pas tot me rond 3/4de van het verhaal, soms iets eerder.


In "Syndroom" is de vader van Peter Deferme rijinstructeur. Jij bent dat (naast schrijver) zelf ook. Is dit een bewuste keus geweest? Verstop je in je boeken zogenaamde eastereggs? Of is dit toeval?
Het is idd leuk om eastereggs te plaatsen. Soms is die keuze bewust, soms niet.


Stel je krijgt de mogelijkheid aangeboden om één van je boeken te laten verfilmen. Welk boek zou dat zijn en waarom?
Oef. Lastig. Ik denk dat zowel gebroken geheugen, Eden en Syndroom het heel goed zouden doen als film. Als ik dan toch zou moeten kiezen zou ik denk ik voor Syndroom gaan.

En om welke reden?
Het heeft de meeste mindfucks en ik zou heel graag Jon Blund op het scherm willen zien.


Vanaf wanneer schrijf je al? Heb je dat altijd al willen doen?
Ik schrijf al vanaf mijn achtste. Ik woonde twee jaar op Madeira en hield van lezen. Mijn oma stuurde Nederlandse boeken op (mijn Portugees was in het begin niet goed genoeg om te kunnen lezen) maar die had ik vaak binnen een week uit. Dus begon ik zelf met schrijven. Ik dacht er niet echt bij na. Zoiets deed je gewoon, net als tekenen. Pas toen ik een jaar of 18 was, begon ik het wat serieuzer te nemen, mee te doen met wedstrijden en over het vak te lezen. Al had ik wel een moeilijke start, aangezien ik van nature dyslectisch ben. Inmiddels weet ik hoe het zich bij mij uit en hoe ik er mee om kan gaan.


Heb je een bepaald schrijfritueel?
Nee. Ik heb geen schrijfritueel. Al moet het wel helemaal stil zijn.


Waar ben je nu mee bezig, kun/mag je daar iets over vertellen?
Ik ben bezig met een thriller die ik samen met Melissa Skaye schrijf over ontvoerde kinderen die de meest vreselijke dingen meemaken en ik ben bezig met een horrorroman, over een groep vakantiegangers die vast komen te zitten op een bergpunt omdat, om onverklaarbare redenen, de zeespiegel uit het niets ruim 1700 meter is gestegen.


Waar hoop je over pakweg 5 jaar te staan?
Ik hoop dat ik boeken kan blijven schrijven die mensen graag willen lezen. Ik bereik een steeds grotere groep mensen en dat is tof. We zijn bezig met een vertaling. Dus misschien kunnen we de stap naar het buitenland gaan maken.


Is er nog iets wat je aan onze/jouw lezers zou willen meegeven?
Geniet vooral van mijn rare hersenkronkels hahahaha.