donderdag 21 maart 2019

WIN ACTIE!! 'Revolte' - Jorrit de Klerk






WINNEN!

Win Revolte van Jorrit deKlerk.
Deze SF-roman verscheen bij Uitgeverij Quasis en wij mogen zomaar twee gesigneerde exemplaren weggeven. Maar zoals jullie ondertussen wel weten moet je daar een ietsiepietsie voor doen 😊

Mail ons de betekenis van het woord Revolte.
Simpel, niet?

-    Zet je antwoord in het onderwerp van je mail naar perfecteburen@gmail.com
-    Geef in je mail je naam en adresgegevens mee en je gebruikersnaam op Facebook
-    Reageer op onze besloten Facebookgroep – onder de post van deze winactie – met Revolte
-    Doe dit voor 28 maart 2019 middernacht
-    De winnaars maken we bekend op onze besloten groep
-    Nog geen lid? (#hoekandatnou) Klik dan vlug HIER
-    Succes

Deze ochtend verscheen de recensie van Jeanine op ons blog.
Niet gezien? Via deze link kun je ze alsnog lezen






‘Revolte’ uit de serie ‘De Zwijgende Aarde’ - Jorrit de Klerk


 
Genre: sciencefiction
Uitgever: Quasis Uitgevers
ISBN: 9789492099396
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 188
Uitgave: 21 maart 2019

Met dank aan Quasis Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Het verhaal
Het verhaal begint met een proloog die zich afspeelt in de Nederlandse regio, Europese Unie, de aarde, negentien jaar voor de ‘Zwijging’. Als kind hebben Raik en zijn vriend Mitchell de droom om voor de EU te gaan werken en orde op zaken te stellen in de Amerikaanse crisisgebieden. Maar het liefst wil Raik de ruimte in, om ruimtepiraten te bestrijden.

Negentien jaar later is Raik onderweg naar HAB-1, het eerste ruimtestation dat het hoofdkwartier van de Vesta Kolonie vormt. Op het oppervlak van de asteroïde Vesta zijn raffinaderijen, waar de grondstoffen, die door de organisatie VAHA in de gordel worden gewonnen, worden verwerkt. Vanaf Vesta worden deze vervolgens verder getransporteerd naar de aarde, Mars en de buitenplaneten. Raik heeft een gesprek met de directeur van de Kolonie, hij wil graag onderdeel uitmaken van het management van de VAHA en bij deze organisatie carrière maken.

Voordat Raik daadwerkelijk aan zijn nieuwe baan kan beginnen, breekt er een opstand uit. Medewerkers van de kolonie voelen zich niet gewaardeerd en staken. Rellen breken uit en alle vluchten worden stilgelegd. Dan blijkt er een nog groter probleem te zijn: er kan geen contact meer worden gemaakt met de aarde. Raik is van plan te ontsnappen van de asteroïde aangezien zijn leven in gevaar is, maar heeft daarvoor hulp nodig van Freddy, een vrijscheper, die een eigen ruimteschip bezit. Tijdens hun vlucht begint Raik te beseffen dat de VAHA misschien niet is wat hij er altijd van had gedacht en krijgt twijfels over deze organisatie.

Conclusie
Revolte boeide mij vanaf de eerste pagina. Dit met name omdat dat de schrijver qua gebeurtenissen dichtbij huis is gebleven. Het personage Raik Minnema is een Nederlander en er zijn regelmatig verwijzingen naar Nederland zelf. Het voelt daardoor tijdens het lezen alsof je een soort van kijkje krijgt in een mogelijke toekomst.

Raik krijgt tot zijn grote vreugde een interessante baan aangeboden en hij maakt vanaf dat moment officieel onderdeel uit van het VAHA-management. Tijdens een vlucht naar de asteroïde Vesta zit hij met mijnwerkers in een toestel. Het is het duidelijk dat Raik op hen neerkijkt, hij vindt dat zij een leeg bestaan leiden. Omgekeerd kijken de mijnwerkers neer op Raik als zij er erachter komen dat hij bij het management hoort. De dreiging die van deze personages uitgaat, voelt heel realistisch en beangstigend aan. Je merkt als lezer dat de situatie erg gespannen is en op springen staat. Er is een duidelijke tweedeling in de maatschappij.

Deze tweedeling heeft uiteindelijk een opstand tot gevolg. Vanaf dat moment stijgt de spanning in het verhaal. Raik weet zich geen raad met de situatie die compleet uit de hand dreigt te lopen. Hij heeft het gevoel dat hij in een nachtmerrie terecht is gekomen. Hij zit vast op de asteroïde. Samen met de vrijscheper Freddy probeert Raik te vluchten. Hun eerste ontmoeting verloopt niet al te vriendelijk, maar ze komen tot de conclusie dat ze moeten samenwerken, als ze van de asteroïde willen ontsnappen met het ruimteschip van de vrijscheper.

In het verloop van het verhaal verandert de dynamiek op een interessante manier tussen beide personages. Dit zorgt ervoor dat Raik aan het denken wordt gezet. Je voelt dat de opstand nog maar het begin is en dat er zich op de achtergrond meer afspeelt. De vlucht van Raik en Freddy is al zeer boeiend en het idee dat er nog meer aan de hand is waar Raik geen weet van heeft, zorgde ervoor dat het verhaal mij niet losliet.

Revolte is een spannend sciencefictionverhaal, met een goed doordacht plot. Het boek gaat over het hebben van macht, van invloed, het maken van keuzes, vechten voor je eigen leven en je rechten als mens. Het einde van Revolte was een aangename verrassing, het was zowel verbijsterend als fascinerend.

Dit boek van Jorrit de Klerk is het eerste deel van een serie die zich afspeelt in het universum van De Zwijgende Aarde. De komende maanden zullen de andere delen volgen. Dit zijn:

Roest - Jasper Polane
Titanium - Mara van Nes
Tweeleed - Django Mathijsen en Anaïd Haen
IJsbrekers - Johan Klein Haneveld

Ik ben zeer nieuwsgierig geworden naar de volgende delen en ben benieuwd hoe deze boeken met elkaar in verband staan. Revolte van Jorrit de Klerk geef ik graag 4 sterren.

Jeanine Feunekes-Both - recensente De Perfecte Buren




Boek van de maand - ’Voor de meisjes’ van Heleen van der Kemp


auteursfoto Yasmijn Tan



Genre: thriller
Uitgever: Cargo
ISBN: 9789403133409
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 304
Uitgave: 22 februari 2019

Dank aan Uitgeverij Cargo voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar t.b.v. Boek van de Maand maart 2019.

Wanneer ze ontdekt dat haar partner niets minder blijkt dan een ordinaire crimineel, stort de wereld van Kim van Rijn in. Karel van der Zee kan met zijn getuigenis blijkbaar flinke klappen uitdelen aan het Moolenaar-syndicaat en komt via justitie in het getuigenbeschermingsprogramma waar ze kennis maken met Nina Hansen. Maar zoals vaker met kroongetuigen, is het bewaken van hun veiligheid vaak een flinke uitdaging, dat is nu niet anders.

Bij de familie Vermeer slaat het noodlot toe wanneer oudste zoon Leonard voor zijn deur wordt neergeschoten. Tot dat moment geniet zijn echtgenote Joyce van alle luxe die het leventje als vrouw van een succesvol advocaat met zich meebrengt en pronkt Leonard met zijn jongere vrouw. Hun leven is prima zoals het is, totdat Joyce iets ontdekt dat hun relatie op scherp zet. Joyce is radeloos en in tweestrijd.

Vader Manfred Vermeer maakt meteen duidelijk dat hij overeenkomsten ziet tussen het neerschieten van zijn zoon en de gebeurtenissen met kroongetuige Van der Zee die in de pers wordt tentoongesteld. Vermeer maakt dit bekend, ook aan politie-inspecteur Nina Hansen. Wanneer ze kennis maakt met de familie is dat echter niet het enige dat ze te horen krijgt.

Een familieverhaal dat meer dan dertig jaar bestrijkt, komt tot haar hoogtepunt wanneer deze twee zaken elkaars pad kruisen. Oude wonden worden opengereten maar ook nieuwe feiten worden ontdekt. De familiebanden blijken fragiel, ondanks de inzet van Manfred de laatste tijd. Zijn drie kinderen hebben veel meegemaakt, de dynamiek is niet zoals hij moet zijn. Manfred probeert enigszins goed te maken waar hij als vader tekort is geschoten. Dochter Anna distantieert zich van haar oudste broer Leonard en stort zich volledig op haar twee nichtjes, dochters van broer Jean. De houding van Anna ten opzichte van haar broers is voor inspecteur Nina reden voor argwaan, maar ze blijft in het duister tasten. Wanneer de emoties hoog oplopen doen familieleden uitspraken waaraan Nina de handen vol krijgt. Daarbij is de gelijkenis tussen Karel van der Zee en Leonard haar een doorn in het oog. Is hier sprake van een vergissing met een afrekening in het criminele circuit of ziet Nina iets over het hoofd? Toeval bestaat immers niet?

Voor de meisjes laat de lezers emotioneel beladen beslissingen mede ervaren waardoor de (re)acties alleen maar te begrijpen zijn. Geheimen, verraad, corruptie, afrekeningen in het criminele circuit, jaloezie, (verkeerde) aannames, wraak en verdriet doen de walging en spanning alleen maar oplopen. Dit verhaal is niet tenenkrommend spannend maar de onderliggende spanning is er continu. Wanneer je boos wordt tijdens het lezen weet dan dat je niet de enige bent…

De twee verhaallijnen komen door middel van de korte hoofdstukken, mooi taalgebruik, overtuigende personages en echte dialogen volledig tot leven en verrassend bij elkaar. Ze vullen elkaar op een goed uitgewerkte manier aan. Het enige minpuntje dat ik kan bedenken is dat de uiteindelijke beslissingen die in de plot worden genomen enigszins te verwachten waren. Maar dat is dan ook het enige.

Aan de ene kant is Voor de meisjes knetterhard waar nodig en zorgzaam waar vereist en die balans is mooi. Het toont de mens kwetsbaar maar weerbaar. De flashbacks gaan dertig jaar terug in de tijd en leggen haarfijn uit waar die kwetsbaarheid vandaan komt waardoor je steeds meer sympathie krijgt voor de acties en reacties van de meeste personages.

Heleen van der Kemp heeft met Voor de meisjes het lange wachten op een nieuw boek van haar hand meer dan beloond. Deze thriller is zowel een psychologische oorlogsvoering als een tergend drama. De manier waarop het verhaal is gebracht, met klasse en een sluipende spanningsboog, is typerend voor haar schrijfstijl.

Deze vijfde thriller van Heleen van der Kemp is nagenoeg ademloos uitgelezen. De knipoog naar Britt Franken, het hoofdpersonage uit de vorige vier boeken van deze auteur, doet hopen op een nieuw boek. Laat echter vooral duidelijk zijn dat ook deze standalone in alle opzichten een voltreffer is. Ondanks het kleine minpuntje dat eerder is aangehaald krijgt deze buitengewoon goed in elkaar stekende thriller dan ook met liefde 5 sterren.

Patrice – Team De Perfecte Buren

Blogtour 'Natan Z' - Arjan Alberts






Genre: thriller
Uitgever: Xander
ISBN: 
9789401610186
Uitvoering: PDF
Aantal pagina's: 288
Uitgave: maart 2019

Met dank aan Xander Uitgevers voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Natan Z. is het debuut van Alberts en na het lezen van dit boek ben ik zeker benieuwd naar eventuele andere boeken die hij nog zal schrijven.
Al op de achterflap wordt duidelijk dat je dit boek vanuit verschillende perspectieven zult beleven. In het begin moest ik er even inkomen en de personages een beetje leren kennen. Wat helpt is dat Alberts goed de vaart houdt in zijn verhaal. De hoofdstukken worden redelijk kort gehouden wat meehelpt aan het vlotte lezen. Ook de constante wisseling van personages zorgt voor snelheid in het verhaal en houdt tevens de aandacht van de lezer vast. Over ieder personage valt namelijk genoeg te weten te komen.

Door deze constante vaart die Alberts in het verhaal houdt, mist er soms wel de ruimte voor details en wat meer uitwerking. Ook kreeg ik vooral aan het einde het gevoel dat Alberts zoveel ideeën had, die hij nog allemaal in het verhaal wilde verwerken, waardoor dit einde chaotisch aandoet en mij in verwarring achterlaat. Als zijn boek flink meer pagina's had geteld of wanneer hij een deel van zijn ideeën had bewaard voor een volgend boek dan waren deze ideeën mijns inziens beter tot zijn recht gekomen. 

Nadelen van dit boek vond ik bepaalde situaties die ongeloofwaardig overkwamen (bijvoorbeeld het doen en laten van Suus, ze komt soms naïef over en voor iemand die al zo lang bezig is met een plan, vind ik het weinig doordacht) en het gebrek aan verbinding tussen de personages. Ze hebben wel duidelijk met elkaar te maken maar in het boek zijn er weinig momenten die personages met elkaar delen. Zo hebben Reinier en Hannah een relatie maar doordat zij tijdelijk naar een afgelegen huisje in Frankrijk gaat, hebben zelfs deze personages weinig contact met elkaar in het boek. Hierdoor voelt het een beetje alsof personages allemaal losse eilandjes zijn, ik mis connectie.

Al met al zijn er zeker een aantal punten die naar mijn idee wat beter kunnen en het einde vond ik zo tegenvallen dat ik een halve ster aftrek van mijn beoordeling. Dit einde gaat te snel en is naar mijn idee te chaotisch en onduidelijk. Daarnaast moet ik ook meteen eerlijk zeggen dat ik het boek graag heb gelezen en er zeker plezier aan heb beleefd. Het onderwerp sprak mij aan, Natan bracht het duister met zich mee en je leest vlug door de bladzijdes.
Van mij krijgt het boek 3,5 ster.

Annelien Kruithof – recensent De Perfecte Buren




woensdag 20 maart 2019

‘Leugens’ T.M. Logan


 
Genre: thriller
Uitgever: Ambo/Anthos
ISBN:
9789026342219
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 467
Uitgave: december 2018

Dank aan Ambo|Anthos voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.

In leugens leren we het Joe Lynch en zijn vrouw Mel kennen. Samen hebben ze een zoontje van vier en op het eerste oog lijkt het een stabiel gezin. Wanneer Joe samen met zijn zoontje in de auto zit, zien ze Mel rijden. Ze willen haar verrassen en besluiten de auto te volgen. Een keuze die voor Joe zijn complete leven overhoop haalt.

Dit boek trok eigenlijk meteen mijn aandacht. Ze heel bijzonder is de cover niet, maar toch was ik nieuwsgierig geworden naar het boek. De knalgele titel springt er meteen uit en de rest van de cover ziet er herfstachtig uit, waardoor je het gevoel krijgt dat het geheel duister is. Vanaf pagina één boeide het boek mij. Het begint met een gelukkig gezin, maar door één enkele ontmoeting draait het verhaal 180 graden.

Het goede aan dit boek vind ik dat het zo verteld wordt alsof het iedereen kan overkomen. Het gebruik van social media speelt hierbij een belangrijke rol, aangezien vandaag de dag bijna iedereen wel terug te vinden is op deze kanalen. Je blijft als lezer getriggerd, ondanks dat je als lezer al weet wie de dader is. Toch blijkt er aan het einde een totaal verrassende ontknoping aan het verhaal te zitten die ik niet heb zien aankomen.

Ook de personages waren stuk voor stuk sterk. Het waren allemaal normale mensen die plotsklaps betrokken raakten in een web van leugens en haat. Juist doordat de schrijver gekozen heeft voor personages met een alledaags leven, zullen lezers zich goed kunnen identificeren met iemand uit het verhaal. Hierdoor raak je echt betrokken bij het verhaal want je krijgt het gevoel dat het jou ook kan overkomen.   

Helaas vond ik het boek naar het einde toe wat afzwakken, er waren te veel toevalligheden op het einde waardoor het verhaal steeds minder geloofwaardig werd. Dit was erg jammer omdat de rest van het boek erg sterk was. Leugens krijgt van mij dan ook 4 sterren want ondanks het afgezwakte einde bleef het boek zeker boeien.

Claudia van Koolwijk – Recensent De Perfecte Buren

‘Gesloten ogen’ José Vriens


 
Genre: spannende roman
Uitgever: Ellesy relax
ISBN:
9789086603749
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 309
Uitgave: november 2018

Dank aan Ellesy voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.

Gesloten ogen is het zelfstandig te lezen vervolg op Donkere ogen. Dit eerste boek heb ik een tijdje terug al gelezen en gerecenseerd en vervolgens kon ik niet wachten op het vervolg. Nu was het eindelijk dan zover en ik stond dan ook te trappelen om aan dit boek te beginnen.

Het verhaal gaat verder waar het vorige deel is opgehouden. Marloes en Hank zitten ondertussen ondergedoken in Frankrijk en proberen een normaal bestaan op te bouwen. Helaas is hun verblijf niet van lange duur want zodra er een onbekende man opduikt zit er voor hen niets anders op dan weer alles achter te laten. Samen met de kinderen van Marloes besluiten ze Frankrijk te verlaten. Ondertussen is de ex van Marloes driftig op zoek naar zijn kinderen en wanneer het hem lukt, zit er voor Marloes niets anders op dan haar kinderen achterlaten en samen met Hank verder gaan. Ze worden echter op de hielen gezeten en al snel blijkt dat hun voorsprong steeds kleiner wordt.

Ondanks dat ik het boek dolgraag wilde lezen omdat deel 1 spannend eindigde, duurde het toch even voordat ik weer helemaal in het verhaal getrokken werd. Dit kwam vooral doordat de hoofdpersonages nu door het leven gingen onder een schuilnaam, maar ook omdat het alweer een jaar geleden is dat ik het boek had gelezen.

Toen ik eenmaal weer in grote lijnen wist hoe het ook al weer allemaal in elkaar stak, wilde ik het boek in één keer uitlezen. Het leek even alsof het boek eindigde in Noorwegen, maar dit bleek pas het begin van een spannende periode te zijn. Zelfs als lezer begin je te twijfelen wie je daadwerkelijk kan vertrouwen.

Het einde heeft mij echter niet helemaal kunnen bekoren. Voor mijn gevoel had de ontknoping iets uitgebreider gemogen. Nu bleven er te veel vragen onbeantwoord, waardoor het geen afsluitend geheel is geworden. Nu is het natuurlijk wel zo dat het boek officieel bestempeld is als een spannende liefdesroman en wellicht zou het anders meer een thriller zijn geworden, maar toch had ik hier meer van verwacht.

Verder heb ik enkel lof voor dit boek. Juist de combinatie van romantiek en spanning zorgen ervoor dat het boek boeiend blijft zonder dat het teveel in de richting gaat van een van beide genres. Hierdoor ontstaat er een mooie afwisseling waardoor het boek wellicht interessant is voor romanliefhebbers, maar ook voor lezers die houden van thrillers.

Ik geef het boek dan ook 4 sterren omdat ik afgezien van het einde eigenlijk geen opmerkingen heb over dit verhaal. Ik ben in ieder geval blij dat ik dit vervolg eindelijk kon lezen en ondanks dat het verhaal ook goed te volgen is zonder deel 1 gelezen te hebben, raad ik iedereen toch aan om toch eerst het eerste deel te lezen alvorens aan gesloten ogen te beginnen.

Claudia van Koolwijk – Recensent de Perfecte Buren

Lees HIER de recensie van 'Donkere ogen'

dinsdag 19 maart 2019

‘Zeven Nachten’ – Simon Strauss


Genre: roman
Uitgever: Nieuw Amsterdam
ISBN: 978904682463
Uitvoering: Gebonden
Aantal pagina's: 112
Uitgave: februari 2019

Met dank aan Nieuw Amsterdam voor het recensie-exemplaar.

Samenvatting van het verhaal

“Ik schrijf dit hier uit angst. Uit angst voor vloeiende overgang. Uit angst niet eens te hebben gemerkt dat ik volwassen ben geworden.” Hoofdpersoon S. is bang voor wat komen gaat. Bang om er ineens achter te komen dat zijn leven is veranderd in een sleur waaruit niet te ontkomen is. Bang om zijn jeugd achter zich te laten en te verzanden in rekeningen die betaald moeten worden, vakanties die gepland moeten worden, het leven van alle dag. Hij heeft de hang naar een groots en meeslepend leven en vreest dat de op de loer liggende volwassenheid daar geen ruimte voor biedt.

Wanneer hij T. tegenkomt, een relatief onbekende van hem, gooit hij alles er uit. Al zijn vragen, twijfels, zijn wrevel. T. luistert onafgebroken en doet hem een voostel. Iedere avond om zeven uur zal T. zich melden bij S. om hem op strooptocht door de stad te sturen. Steeds zal hij een zonde ontmoeten, één van de zeven hoofdzonden. “Zodat je er een vindt waar je je goed bij voelt. Of je er voorgoed van afkeert.” Een nacht krijgt S. de tijd om de zonde te beleven. Maar voor de ochtend aanbreekt, moet hij zeven bladzijden hebben geschreven. Tot zeven uur, zeven bladzijden, zeven nachten. S. heeft voor zijn gevoel geen alternatief en gaat op het voorstel in. S.beschrijft  de zeven hoofdzonden: Superbia-Hoogmoed, Gula-Gulzigheid, Acedia-Luiheid, Avaritia-Hebzucht, Invidia-Jaloezie, Luxuria-Wellust, Ira-Woede. Om de dreigende toekomst nog één keer te ontlopen.

Zal het hem helpen, zal hij na het voltooien van deze proef werkelijk zijn toekomst kunnen ontlopen? Of ligt zijn toekomst al vast en is er geen weg terug?

Conclusie

Het eerste hoofdstuk, voordat de zeven hoofdzondes beschreven worden, maakte mij nieuwsgierig. Maar helaas maakte de rest van de hoofdstukken niet dat mijn nieuwsgierigheid werd bevredigd. Het kwam op mij over als vooral veel woorden en weinig actie. De indruk wordt gewekt dat de schrijver actief de hoofdzonden opzoekt, maar daar blijft het dan ook bij. Je krijgt niet het gevoel dat de schrijver je meeneemt op zijn zoektocht. Je leest eerder als buitenstaander een zwak relaas van wat een literair stuk had kunnen zijn. De hoofdpersoon wekt bij mij weinig emotie op. Eerlijk gezegd vond ik het een opgave om het boek uit te lezen terwijl het per hoofdstuk maximaal tien pagina’s behelst. Wat ik erg jammer vond want het uitgangspunt van het boek sprak mij erg aan.

Bij het zien van het kleine handzame boekje denk je je wel een paar uurtjes te kunnen vermaken. Maar niets is minder waar in mijn optiek. Ik vind het boek  hoogdravend, saai en langdradig. Er is geen samenhang en geen moment van verrassing. Het in Duitsland zo geprezen debuut van de schrijver Simon Strauss kan mij niet bekoren. Ik kan ook niet anders dan het boek één ster toe te kennen.

Natascha Tielemans-Oosterbaan – gastrecensent De Perfecte Buren