maandag 26 juni 2017

Boek van de Maand Quotes 'Opstaan' - Jackie van Laren


OPSTAAN' van Jackie van Laren - verschenen bij Uitgeverij Boekerij

'Boek van de Maand'

Met dank aan Uitgeverij Boekerij voor deze recensie-exemplaren.


Lezen mee met deze leesclub: 
Carol Vermast van Beers, Cobi Van Braak - van de Heg, Lisanne Ortsen, Mireille Muls en Patrice van Trigt voor DPB

De leesclub is van start.


Wat zijn de verwachtingen en wat vinden zij van de cover?


LisanneIk heb alles al gelezen van deze auteur. Ik ben een groot fan van de 'Q serie' en 'Vallen' vond ik wederom erg goed. Ik verwacht weer een boek met de nodige humor en een portie liefde tussen Rory en Anne :-)

Ik vind de cover erg mooi. Ik word er echt vrolijk van. In de boekhandel zou ik hem zo meenemen. Ik vraag me alleen af waarom het in de stijl van de tweede foto is. Dat is namelijk de goedkope versie. Ik vond de eerste versie eigenlijk ook aantrekkelijk.

Carol: Dit wordt mijn eerste kennismaking met een boek van Jackie van Laren. Ik hoop dat ik iig ga genieten van het verhaal. Ik sta er open in.

De cover past precies bij het Feel-Good thema van het boek. Pastel met fel en veel lucht (dromen) en ballonnen (zweven). Ik houd wel van vrolijke kleurtjes! Wat ik heel erg leuk vind is de binnenkant van de kaft, dat oranje pastel met al die vrolijke vlinders en dat die vlinders dan in zwart-wit ook weer bij de titel van elk nieuw hoofdstuk terug komen. 

Mireille: nog geen boek van haar gelezen. Ik verwacht een heel mooi romantisch verhaal met diepte en hoogtepunten.

Ik vind het een prachtige, vrolijke, zomerse cover. Je wordt al blij met het zien ervan.

Cobi: Voor mij is het een eerste boek. Ik verwacht een lekker makkelijk leesbaar boek met wel een beetje inhoud.

Mijn eerste reactie was erg aantrekkelijk! Ben gek op vlinders en vindt het super om te zien dat dit steeds terug komt

Patrice: Ik heb alles tot nu toe gelezen van Jackie. De serie 'Q' was heerlijk relaxed lezen. 'Vallen' was even iets anders, maar toch ook typisch het feelgood genre. Ik vind het vooral leuk dat ze trilogieën schrijft. Heeft wel een meerwaarde.

Geweldige cover! Vooral na 'Vallen' veel fleuriger. Maar ja... vallen is natuurlijk ook minder vrolijk dan weer opstaan.....als je het letterlijk bekijkt.

zaterdag 24 juni 2017

MOTORBLOK




Sinds de pogingen tot kabinetsformatie gaande zijn –23 juni 2017 was volgens de rekenmeesters de honderdste dag! – worden we in de media doodgegooid met motorblokken. Die zijn massief en komen hard aan. Wie het woord in dit verband heeft geïntroduceerd, is niet geheel duidelijk. Maar zoals zo vaak met dit soort “briljante” vondsten, loopt iedereen achter elkaar aan in geslaagde pogingen om niet origineel te zijn. En erover nadenken is not done, om het maar eens in goed Nederlands te zeggen. Zo horen en zien we dus wel tientallen malen per dag, afhankelijk van de mediagevoeligheid, dat het motorblok van VVD, CDA en D’66 verwoede pogingen doet om met hulp van bougies van geheel andere snit aan de praat te geraken.


Het is weer een fraai voorbeeld van de kolderitis die het hedendaagse taalgebruik vooral, maar niet alleen, in de media heeft besmet. Het is een chronische ziekte die niet op een zinnige manier te bestrijden valt.
Denk er eens even over na. Een motorblok is een samenstel van onderdelen die nauwkeurig op elkaar zijn afgestemd met als enig en uitsluitend doel in harmonie energie op zo efficiënt mogelijke wijze om te zetten in beweging.



Als je dat voor ogen houdt is de conclusie onontkoombaar dat het gebruik van het woord hier nergens op slaat. De drie politieke partijen die volgens de “ingewijden” het motorblok vormen, hebben geenszins de doelstelling van een motorblok zoals hiervoren beschreven. Zij hebben onderling forse meningsverschillen waarvan op dit moment volstrekt onduidelijk is of die overbrugd kunnen worden. Het zoeken naar een vierde coalitiegenoot wekt die indruk, maar of die terecht is…..


Geen enkel zichzelf respecterend automerk zou een dergelijk motorblok onder de motorkap durven plaatsen. Het zou nog veel dramatischer zijn dan de sjoemelsoftware, en onvermijdelijk tot faillissementen in de auto-industrie leiden. Komen we nog van het politieke begrip “motorblok” af? Vast niet want de een kakelt de ander graag na. We zullen het ermee moeten doen. Des te meer is het hopen dat er binnen afzienbare termijn een kabinet komt. Dan zijn we in die sfeer tenminste weer gevrijwaard van motorblokken van dubieuze kwaliteit. Een zegen voor de liefhebber van technische hoogstandjes. Die ziet het nu allemaal met lede ogen aan.

Charles Kuijpers

vrijdag 23 juni 2017

Boek van de maand 'Opstaan' – Jackie van Laren


Genre: roman
Uitgeverij: De Boekerij
ISBN: 9789022581131
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 352
Uitgave: 7 juni 2017

Dank aan Uitgeverij De Boekerij voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar t.b.v. Boek van de Maand juni.

Anne Millers hart is gebroken. Na een stormachtig jaar met haar grote liefde, de wereldberoemde rockster Rory Maquary, is hun relatie gestrand. Nadat ze uitgehuild was, heeft ze zich herpakt en nu leidt ze een rustig, teruggetrokken leven op St. Mary’s, het hoofdeiland van de Britse Scilly-eilanden, waar ze samen met een vriendin een restaurantje runt en Rory probeert te vergeten. Rory wil Anne helemaal niet vergeten. Hij snapt nog altijd niet waarom het misging, en wil niets liever dan haar vinden en het goedmaken. Maar Anne heeft alle contact met hem voorgoed verbroken en wil niet gevonden worden. Met de moed der wanhoop probeert Rory er dan maar samen met zijn zoontje het beste van te maken. Tot Rory de flamboyante tv-kok Woz leert kennen, met wie hij dikke maatjes wordt. Woz nodigt hem uit om een keer langs te komen op zijn nieuwste kooklocatie, een restaurantje van twee vrouwen op St. Mary’s. Een klein reisje met onverwacht grote gevolgen…

Wat ging er vooraf? Anne is in ‘Vallen’ letterlijk gevallen voor de woest aantrekkelijke Rory, leadzanger van een wereldberoemde band Road Rage en succesvol Hollywood-acteur. Wat in eerste instantie een officiële kennismaking was groeide uit tot een heftige liefdesrelatie waar Anne ook gevallen is voor de dan driejarige Rowie, het zoontje van Rory. Maar na een jaar gaat er iets goed fout en Anne pakt, met een gebroken hart, ineens haar koffers, Rory met veel vragen achterlatend. Ook zijn hart is gebroken.

Leesclub 'De zomer van de doden' van Toni Coppers




Verschenen bij Manteau/WPG Uitgevers België

Een speciaal woord van dank aan WPG voor deze recensie-exemplaren.
Zonder jullie was deze leesclub niet mogelijk geweest.


Lezen mee: 
Anita de Groot, Kelly Illegems, Alexandra Honings en Karin Teirlynck voor DPB

De laatste twee vragen en 
daarna volgt de eindconclusie van 
'De zomer van de doden'


Opgelet: kan spoilers bevatten !


Wat vinden jullie van het verhaal op zich? Is het spannend genoeg? Wordt er naar de plot toe gewerkt? Hoe vinden jullie het einde?

Alexandra: Ik vond het spannend, maar niet nagelbijtend spannend. Op sommige punten kabbelt het verhaal wat voort (vooral als het om het eten in Italië gaat). De vaart blijft wel in het verhaal, dat scheelt. Er wordt zeker naar de plot toegewerkt en ik had ook heel lang niet door wie de dader zou zijn. Richting het einde kreeg ik wel mijn vermoedens, maar dat was zeker niet vanaf het begin zo. Het einde vond ik iets te makkelijk. Opeens wist iedereen hoe het zat en was de dader ook door iedereen in het vizier. Ik vond het einde wat abrupt, maar zou ook niet kunnen zeggen hoe het anders had gekund.

Kelly: Het is een verhaal dat je vaak op het verkeerde been zet. Je denkt: 'Ah, dat is persoon A, maar toch ineens persoon B of C'. Je wordt misleidt, maar naar het einde toe word alles duidelijker, valt alles in de 'plooi'.

Anita: Het verhaal is als een puzzel, iedere keer word er meer informatie vrijgegeven. Ik had het gevoel dat ik in de huid van Liese kroop. Daardoor had ik het gevoel dat ik de moorden aan het oplossen was. Het einde is toch spectaculair te noemen. Niet in de zin van vuurwerk, maar wel in de zin van hoe belangrijk teamwerk is. Dat iemand het overzicht houdt, waardoor plot en spanning tot het einde in het verhaal zat. Dus ja, het verhaal was tot het einde toe spannend.

Karin: Het verhaal zit goed in elkaar. De spanningsboog wordt goed opgebouwd en je blijft als lezer lang in het ongewisse. Tenenkrommend spannend is het niet, maar tijdens het lezen voel je steeds een onderhuidse spanning met de vraag hoe het nu in elkaar zit, wie wat gedaan heeft en wat heeft het een met het ander te maken? De mijmeringen van Masson, de oude moordzaak en een nieuw teamlid geven het verhaal diepgang en maken het menselijk. Naar het einde toe gaat het erg snel en wordt alles opgelost op een paar bladzijden. Je blijft wat verbouwereerd achter - 'is dit het nu'?

Boek van de Maand 'In gesprek met' Jackie van Laren



Boek van de Maand wil zeggen dat we ook in gesprek gaan met de desbetreffende auteur. Vorig jaar sprak ik al met Jackie van Laren maar nu haar nieuwe roman 'Opstaan' BvdM juni is bij De Perfecte Buren moesten er wel even andere vragen worden bedacht. En dus ging Patrice opnieuw in gesprek met Jackie. Over boeken, uiteraard, maar ook over het leven in het algemeen. Lees je mee?

In ons gesprek ruim een jaar geleden vroeg ik je 'Wie is Jackie' en dat vond je toen moeilijk te beantwoorden. Als ik het je nu nog eens vraag, is het dan nog steeds een moeilijke vraag? ( )  
Nou… ik ben in het afgelopen jaar volgens mij niet wezenlijk veranderd, en ook mijn kijk op het leven is nog hetzelfde. Dus ik heb nog steeds geen mooie soundbite-van-een-antwoord voor je, heh, sorry! Ik vind het overigens niet zozeer een moeilijk te beantwoorden vraag, ik vind meer dat mensen een soort “werk in uitvoering” zijn: zo lang je leeft groei je, leer je, verander je dus ook. En dus voelt het een beetje raar om te moeten zeggen wie ik nu ben, want morgen kan er iets wereldschokkends gebeuren en dan ben ik weer heel anders. Het is niet zo statisch. We zijn allemaal enorm vormbaar, blijkt iedere keer weer opnieuw.

Ik heb laatst wel weer iets nieuws aan mezelf ontdekt: meestal ben ik een beetje verlegen in grote groepen mensen die ik niet ken (en als je nu gaat zeggen: maar hoe doe je dat dan met zingen, dan is mijn antwoord: op een podium ben je met weinig mensen die je over het algemeen behoorlijk goed kent, dus geen probleem), maar laatst mocht ik komen signeren op de Libelle Zomerweek, wat een heel groot en druk evenement is. En toen, na even oefenen, durfde ik het gewoon om zomaar met allerlei wildvreemde mensen een praatje te maken! Nou ja!

donderdag 22 juni 2017

'De Keerzijde' – Michael Connelly


Genre: thriller 
Uitgever: Boekerij
ISBN: 9789402308990
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 324
Uitgave: juni 2017

Dank aan uitgeverij Boekerij voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Harry Bosch is de nieuwste privédetective van Californië. Hij maakt geen reclame, heeft geen kantoor, en is zeer kieskeurig. Maar zijn meer dan dertig jaar ervaring bij de LAPD, de Los Angeles Police Department, zegt genoeg. 

Al snel staat een van de rijkste mannen van Californië bij hem op de stoep. De miljardair nadert het einde van zijn leven en kijkt vooral op één ding met berouw terug. Ooit had hij een gepassioneerde relatie met een Mexicaanse, wat ongehoord was in die tijd. Toen zijn grote liefde zwanger raakte, verdween ze spoorloos. Wat is er van haar geworden? Kreeg ze het kind? En waar is het dan nu?
Harry merkt onmiddellijk dat door de enorme belangen die op het spel staan niet alleen zijn eigen leven gevaar loopt, maar ook dat van degene die hij zoekt. Tegelijkertijd kan Harry het politiewerk toch niet helemaal loslaten en werkt hij als parttime rechercheur bij een klein politiebureau. Daar komt hij op het spoor van een serieverkrachter in een van de meest verbijsterende en gevaarlijke zaken van zijn toch al lange carrière.


Michael Connelly draait al heel wat jaartjes mee in het schrijversvak en de Keerzijde is alweer het vijfentwintigste deel met rechercheur Harry Bosch in de hoofdrol. Toch krijg je tijdens het lezen van de Keerzijde niet het idee dat je eerst de voorgaande delen gelezen moet hebben om het verhaal te kunnen volgen. Er komen een aantal elementen aan bod die waarschijnlijk duidelijker zijn wanneer je bekend bent met de eerdere werken van Connelly, maar dit hoeft nieuwe lezers er zeker niet van te weerhouden om met dit boek te beginnen.

In het boek zelf komen twee verschillende zaken aan bod. De ene zaak wordt onderzocht door de politie van San Fernando, waar Bosch als vrijwilliger werkt. De andere zaak wordt door Harry Bosch onderzocht in de functie van privédetective. Deze twee zaken lossen zich continu af gedurende het verhaal, waardoor je eigenlijk twee verschillende karaktertrekken van Bosch ziet die samen zijn persoonlijkheid vormen. Daarnaast komt ook duidelijk naar voren dat Harry zich, net als elke vader, zorgen maakt om zijn studerende dochter en dan ook regelmatig contact met haar opneemt. Dit zorgt ervoor dat de hoofpersoon heel menselijk overkomt waardoor het boek dichter bij de lezers komt te staan.

De schrijfstijl van Michael Connelly is erg prettig waardoor je snel in het verhaal zit en het boek in één ruk wilt uitlezen. Zo’n honderd pagina’s voor het einde lijkt het erop dat er een oplossing is voor beide zaken, maar dan neemt het verhaal een onverwachte wending. Hierdoor loopt het verhaal toch net even anders dan je verwacht, waardoor het boek onvoorspelbaar blijft.

Ondanks dat er al heel veel delen verschenen zijn met Harry Bosch in de hoofdrol, blijft het elke keer weer prettig om over deze man te lezen en verveelt het geen moment. De keerzijde verdient dan ook vier sterren en hopelijk heeft Connelly nog niet genoeg van zijn personage Bosch, want het blijft een feestje om de belevenissen van deze man te volgen.

Claudia van Koolwijk – recensent De Perfecte Buren



Inge dichtbij


Poppenspel


Als je vastzit met je roman moet je in beweging komen en/of dingen loslaten. Je kunt gaan freewriten, je kunt wat korte verhalen schrijven, je kunt een goed inhoudelijk gesprek hebben met een uitgever, je kunt naar yoga gaan, een date hebben, meer dates hebben met die date, gaan skeeleren met die date, een paar dagen naar een huisje gaan met (nee, nog niet met die date) twee andere schrijvers… of je doet het allemaal. Dit is kort samengevat wat ik deed de afgelopen tijd. Het een meer bewust dan het ander, maar toch, ik kwam in beweging én ik liet los, niet zo’n beetje, nee, een compleet personage. Een personage dat ik in mijn roman had geschreven en wat verdacht veel op mijzelf leek.