vrijdag 23 februari 2018

‘Kolja’ – Arthur Japin


Genre: historische roman
Uitgever: Arbeiderspers
ISBN: 9789029509916
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina’s: 342
Uitgave: 2017

Ik kocht een hele poos geleden ‘Kolja’, het nieuwe boek van Arthur Japin. Hij is sinds enkele jaren mijn favoriete auteur wat betreft de Nederlandse literatuur. Met mooie, literaire zinnen en prachtige teksten weet deze man mij keer op keer te boeien. Ik besloot over dit boek een recensie te schrijven want ik was benieuwd of dit nieuwe boek zijn andere kon evenaren.

Flaptekst
Kolja is acht jaar oud en doofstom als de gebroeders Modest en Pjotr Iljitsj Tsjaikovski zich over hem ontfermen. Zeventien jaar lang trekken zij met hem op. Reizend door Europa bevrijden zij de jongen uit zijn isolement. Wanneer Pjotr Iljitsj in 1893 in Sint-Petersburg overlijdt, twijfelt Kolja, inmiddels 25, direct aan de officiële doodsoorzaak, cholera. De ware toedracht wordt angstvallig verzwegen, maar stilte kent voor een dove als Kolja geen geheimen. Drie dagen - tot de staatsbegrafenis - heeft hij om de waarheid te achterhalen. Maar terwijl Sint-Petersburg gonst van de geruchten, rijst de vraag of hij de Tsjaikovski's, die hem leerden spreken, niet beter dient door nu te zwijgen.


Samenvatting van het verhaal
Pjotr Iljitsj Tsjaikovski zorgt er voor dat zijn broertje, Modest, de zorg op zich neemt voor een acht jaar oud, doofstom, jongetje. Nikolaj Konradi (Kolja). De broers zijn een geschenk uit de hemel voor hem. De jongen leert spreken en leert een plek te hebben in de wereld, net zoals elk mens.
Door een ruzie worden ze echter uit elkaar gedreven en Kolja spreekt de broers een tijd niet. Dan ontvangt hij opeens een brief van Pjotr. Deze is zo ernstig van toon dat Kolja besluit meteen naar Sint-Petersburg, de woonplaats van de broers, af te reizen. Daar aangekomen treft hij Pjotr echter overleden aan.
Hij twijfelt aan de ware doodsoorzaak. Men zegt cholera, maar Kolja heeft meteen zijn bedenkingen. Hij heeft een korte tijd om te zoeken naar de ware toedracht. Wanneer hij deze langzaam te weten komt, beseft hij echter dat hij in dit geval misschien had moeten zwijgen.

Conclusie
Zoals hierboven al vermeld ben ik een groot Japin-fan. Zijn meesterlijke manier van schrijven, van vertellen, doet mij soms letterlijk rillen van plezier. Wanneer ik weer eens een prachtig geformuleerde zin tegenkom krijg ik meteen kippenvel. (Hoe bedoel je, ik lijk op een booknerd). Ik zeg over de boeken van Arthur Japin altijd: ‘100 pagina’s inkomen, zo’n 300 pagina’s leesplezier.’ Dat ging voor dit boek niet helemaal op. In positieve zin. Dit boek was naar mijn idee anders dan de andere Japins. Het was geen 100 pagina’s inkomen, maar meteen 342 pagina’s leesplezier. Het verhaal was luchtiger dan ik gewend was. Niet zoals in ‘De zwarte met het witte hart’ (wat overigens ook een prachtig boek is). 

‘Onder het ijs’ - Ellen de Bruin



Genre: roman
Uitgever: Prometheus
ISBN:
9789044634464
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 229
Uitgave: januari 2018

Dank aan uitgeverij Prometheus voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Het is 2004. Een groep klimaatwetenschappers doet onderzoek op een schip in het Noordpoolgebied. Een van hen is Bas Fretz, een bijna-volwassen vrouw van 21 die nog met Lego speelt. Zij is mee in plaats van haar hoogleraar, Reinier, nadat die onverwacht is overleden. Ze hield net iets te veel van hem en ze zou graag weten of hij ook iets voor haar voelde, maar daar komt ze natuurlijk nooit meer achter, nu hij dood is.
Daar zit ze dan, als junior onderzoeker, op dat schip in het poolijs, tussen wildvreemde wetenschappers die elk zo hun eigen obsessies hebben. En als de expeditie dreigt te mislukken, wordt de kans steeds kleiner dat Bas er nog in slaagt om Reiniers wetenschappelijke ambities te verwezenlijken - laat staan die van zichzelf.
Onder het ijs is een originele roman over liefde en verlies, de wereld van de wetenschap en de macht en onmacht van de mens. Spannend, sprankelend en sfeervol - een romandebuut om van te smullen.


Aangezien ik gedurende mijn studie veel geleerd heb over microbiologie, klonk dit boek mij best interessant. Het verhaal zelf draait grotendeels om Bas, een studente die meegaat naar de Noordpool om onderzoek te doen naar dinoflagellaten, of zoals ze zelf zegt de “interessante dinootjes”. Vlak voordat de missie plaats zou vinden is haar begeleider en tevens geliefde overleden, waardoor zij nu meegaat op expeditie. In het begin is Bas echt nog een verlegen meisje die makkelijk over zich heen laat lopen en vanbinnen rouwt om het verlies van Reinier.

Aan het eind van de reis merk je als lezer echt dat Bas langzaam ontwikkelt naar een vrouw die verstand van zaken heeft en dit ook duidelijk uit naar de buitenwereld, zonder dat iemand anders met de eer gaat strijken. Juist deze ontwikkeling zorgt ervoor dat het boek zeer geloofwaardig overkomt. Als junior onderzoeker moet je jezelf immers nog bewijzen en belangrijk is het hierbij dat je duidelijk van je laat horen. Ook over de dinoflagellaten en de ijstijd heeft Ellen de Bruin zich goed ingelezen, waardoor ook deze delen ervoor zorgen dat het boek naast prettig leesbaar ook nog eens leerzaam is.

Een ander groot thema in het boek is de rouwperiode die Bas ondergaat. Doordat haar relatie met Reinier geheim was, merk je dat Bas haar verdriet moeilijk kan uiten en dit zorgt er weer voor dat ze als een grijs muisje aanwezig is op het schip. Het mooie aan het verhaal is dat aan het einde van de missie er ook een einde aan de rouwperiode van Bas is. Vanaf dat moment is ze niet alleen klaar om Reinier los te laten, maar begint ook haar daadwerkelijke carrière als wetenschapper.

Ondanks dat het best zware thema’s zijn die besproken worden, is “Onder het ijs” een vlot te lezen boek, met hier en daar ruimte voor humor. Deze humor zal niet voor iedereen weggelegd zijn, maar het is wel het type humor wat je onder wetenschappers kunt vinden. Daarnaast bevat het verhaal ook nog een spanningsboog doordat Bas tot de ontdekking komt dat Reinier niet alles met haar gedeeld heeft gedurende hun samenzijn.

Het geheel is dus een prettig leesbaar verhaal, met hier en daar wat humor en spanning. Toch draait het geheel vooral om rouwverwerking en uitzoeken wie je wilt zijn. Ikzelf vond het vooral erg leuk dat er wat microbiologie aan te pas kwam. Hierdoor werd het boek net wat anders dan andere verhalen met eenzelfde thema. Toch hoeft dit lezers die niet thuis zijn in aardrijkskunde of biologie er niet van te weerhouden om dit boek te lezen. Dit is namelijk heel subtiel door de rode draad heen verweven, waardoor het voor alle lezers te begrijpen is. Misschien dat de Latijnse benamingen ietwat lastig zijn om vlot door te kunnen lezen, maar toen destijds Harry Potter uitkwam kende ook niemand de spreuken.

Ik beoordeel het boek dan ook met 3.5 ster want het is een debuut van een schrijfster die zich heeft ingelezen voordat het boek gepubliceerd werd. Hierdoor is het verhaal geloofwaardig en bovendien erg boeiend. Daarnaast is het boek geen heel zware kost, maar wordt er wel degelijk een sterk verhaal neergezet.

Claudia van Koolwijk – recensent De Perfecte Buren

donderdag 22 februari 2018

Boek van de maand - In gesprek met ... Sharpe & Skaye






Wat is dé reden voor jullie om samen te gaan werken en een boek te gaan schrijven?
Joris: Melissa en ik kennen elkaar al jaren. We zagen elkaar volgens mij voor het eerst op een van de evenementen waar we stonden om onze boeken te signeren en later verscheen haar Jeremy Jago reeks bij dezelfde uitgeverij als waar mijn boeken verschenen. We wilden eens kijken of het zou lukken om samen een boek te schrijven, meer als experiment. Jaren geleden (uit mijn hoofd in 2011) hadden we al eens een opzetje gemaakt, maar dat werkte niet. We hadden niets geplot en liepen vast. Begin vorig jaar besloten we het nog eens te proberen, dit keer door wel eerst te gaan plotten. Uiteindelijk is daar dus Meedogenloos uit ontstaan.

Kenden jullie elkaars werk al? Omschrijf elkaars boeken eens vanuit je eigen perceptie?
Joris: Ik heb haar eerdere boeken gelezen, de Jeremy Jago reeks en die was geweldig. Ook heb ik In Onschuld thuis staan. 
Melissa: Ik heb van Joris zijn Eden, Gebroken geheugen en Het meisje dat vlam kon vatten gelezen. Syndroom is de volgende, die staat braaf in de kast te wachten. Daar heb ik veel zin in, het lijkt mij een geweldig verhaal!

Welke herkenbare invloeden merken we tijdens het lezen en zeggen we ‘oh dat is typisch Joris!’, of ‘Dit is een stuk van Melissa!’?
Joris: Oef. Dat is een lastige. We hebben het boek zo proberen te schrijven dat het een schrijfstijl is en het dus juist lastig is om te bepalen wie welke stukken heeft geschreven. De schrijfstijl in dit boek is dus anders dan onze vaste lezers van ons gewend zijn. Het is niet typisch J. Sharpe of Melissa Skaye. We hebben allebei zo'n verschillende schrijfstijl dat we allebei water bij de wijn hebben moeten doen om uiteindelijk tot een schrijfstijl uit te komen, maar dat ging vrij gemoedelijk en natuurlijk. Maar de stukken van India zijn voor een groot gedeelte van Melissa afkomstig. De hoofdstukken van Tim zijn in eerste instantie door mij geschreven en na ongeveer de helft van het boek (als ze bij de blokhut zijn) hebben we echt hoofdstuk voor hoofdstuk om en om geschreven. Maar goed, als de een een hoofdstuk af had, ging de ander het herschrijven dus... 
Melissa: Klopt als een bus wat Joris zegt. Suzanne en de twee jonge zusjes kwamen trouwens ook uit Joris’ pen, ik had op een gegeven moment Graham en Mary tot leven geroepen.

Voor jullie is dit de eerste keer dat jullie samen met een ander een boek schrijven. Waarom de keuze voor elkaar, hoe is dat proces gegaan? En.... is dit het begin van een nieuw Nederlands schrijfduo?
Joris: Dat is niet helemaal waar. Ik heb al eens eerder met iemand anders samengewerkt. De sci-fi/horror roman Gebroken geheugen is in samenwerking met Jos Weijmer ontstaan. Maar die samenwerking liep heel anders. Bij dat boek had ik al driekwart van het verhaal geschreven voordat Jos erbij kwam. De keuze voor elkaar ging heel organisch. We spraken elkaar regelmatig op beurzen en besloten het gewoon eens te proberen. Of dit een begin is van een Nederlands schrijfduo? Geen idee. Ik sluit niets uit. Ik zou graag nog eens een boek met Melissa schrijven, maar ga binnenkort bijvoorbeeld ook aan de slag met een andere schrijfster. Het samenwerken is mij wel bevallen, maar blijf ook gewoon boeken alleen schrijven hoor. 
Melissa: Ik sluit ook niet snel iets uit, heb genoten van onze soepele samenwerking, al ben ik voorlopig nog wel even goed zoet met VT5.

En dan ga je schrijven, vertel eens hoe dat in z’n werk gaat? -Hoe ontwikkelt het verhaal zich en wie heeft de zwaarste stem? Is dat ooit van toepassing geweest (noem een voorbeeldje) en is dat juist gunstig of ongunstig uitgepakt?
Joris: We kwamen er al snel achter dat we allebei een eigen stuk moesten hebben, een eigen personage, zodat we los van elkaar ook verder konden en niet steeds op elkaar moesten wachten. Dat ging best goed en snel. Het werd pas lastiger toen de personages bij elkaar kwamen en we hoofdstuk voor hoofdstuk moesten gaan schrijven. Geen van ons had de zwaarste stem (althans niet in mijn beleving). Het ging allemaal erg gemoedelijk. Kwamen we ergens niet over uit, dan belden we elkaar. 
Melissa: Precies, in mijn beleving is het echt zo gegaan. Dat samen bellen en plotten was ontzettend leuk. Ik heb vaak ook erg moeten lachen om opmerkingen of situaties.

Nu is dit boek klaar, hoe kijken jullie hierop terug? Borrelt er een nieuw verhaal?
Joris: Ik kijk er super op terug. Het was voor ons beide een experiment. Ik werd extra uit mijn comfortzone gehaald door een pure thriller zonder horror, fantasy of sci-fi invloeden te schrijven. Dat was meer Melissa's straatje. Maar juist die uitdaging sprak mij aan. Op dit moment borrelt er geen nieuw verhaal voor ons beide, maar wie weet wat de toekomst brengt... 
Melissa: Zoals eerder gezegd: we sluiten niets uit. Persoonlijk ben ik ook erg benieuwd hoe dit boek het gaat doen, dat moet je ook afwachten. Er zijn hoge verwachtingen, iets wat ik altijd erg griezelig vind, al zie ik het ook al compliment. Ik heb van deze samenwerking genoten en vind het geweldig dat LetterRijn er enthousiast over was.

Tot slot, geef eens een pitch waarom lezers Meedogenloos moeten gaan lezen? Wat is volgens jullie de kracht van dit boek?

Nadat hun ouders zijn vermoord, slaan de zusjes Mandy en Lisa Peeters op de vlucht. Het belastende bewijsmateriaal dat ze bij zich dragen, maakt dat ook zij moeten vrezen voor hun leven.

Vier jaar eerder verdween de toen dertienjarige Californische India Johnston spoorloos. Ze duikt buiten het zicht van haar familie op in de gedwongen prostitutie in België. Dan is er een klant die zich haar lot aantrekt.

Tim Bosman en Suzanne Meyer hebben elkaar na het verbreken van hun relatie al ruim zeven jaar niet meer gezien. Tim heeft in de journalistiek te maken met uiteenlopende zaken, waarbij hij niet altijd vrienden maakt. Als de omstandigheden Tim en Suzanne weer bij elkaar brengen, staat hun leven op het punt voorgoed te veranderen.

Melissa: De kracht zit ‘m, denk ik (Melissa) in knokken voor wat je waard bent, het inschatten van wan- of vertrouwen, je leven in de waagschaal leggen voor iemand anders. En moed. Dat zeker!

Lees HIER de recensie van 'Meedogenloos'



De winnaar die het exemplaar van 'Meedogenloos' wint is Karin Swerts-Trines. Graag je adres asap naar perfecteburen@gmail.com en het boek komt dan zo snel mogelijk jouw kant uit. Van harte proficiat !! 

woensdag 21 februari 2018

‘De kleine miezerige god’ – Esther Gerritsen


 
Genre: roman
Uitgever: De Geus
ISBN: 9789044512885
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina's: 316
Uitgave: 2008


Esther Gerritsen is een relatief onbekende maar goede schrijfster. In 2016 schreef zij met “Broer” het Boekenweekgeschenk. Het schrijven van een pakkend kort verhaal in ongeveer honderd kleine bladzijden is allesbehalve een sinecure. Gerritsen slaagde evenwel met lof voor deze taak.
In datzelfde jaar verscheen een bundel columns van haar hand met de titel “Veilig leren lezen”. Een zeer boeiend boek dat destijds in de recensie vier heldere sterren kreeg.  

De bibliografie van Esther Gerritsen is inmiddels tamelijk omvangrijk. Ze debuteerde in 2000 met een verhalenbundel. Haar vierde boek “De kleine miezerige god” verscheen in 2008. Intussen staat de teller boven de tien.

Hoofdpersoon is Dominique Seegers, werkzaam als dramatherapeute in de Wiltzanghkliniek. Haar moeder is dementerend en woont in verzorgingshuis Sint-Aloysius. Dominique bezoekt haar en heeft duidelijk moeite met de situatie.
In het appartementengebouw waar ze woont, krijgt ze een bijzondere verhouding met haar aandacht zoekende oude onderbuurvrouw mevrouw Jovkov wier dochter Ietje in Amerika woont. Het leven van mevrouw Jovkov draait in hoofdzaak om haar hond Pasja en het volgen van de gebeurtenissen in het trappenhuis. Ze heeft weinig contact met haar dochter.
Dominique ontmoet een foeilelijke zuiplap die zanger is bij een obscuur bandje. De twee worden op slag verliefd en een stormachtige relatie volgt.
Vanaf dat moment rijgen de heftige gebeurtenissen zich aaneen. Dominique ondervindt daarbij steun van haar “kleine miezerige god”, een zelfbedachte fictieve beschermheer.

Esther Gerritsen is een begaafd styliste. Met glashelder taalgebruik zet zij in soepele schrijfstijl een mooi verhaal neer. Thema’s als dementie, bemoeizucht, vriendschap, zuivere liefde, moederliefde, zwangerschap, incasseringsvermogen en empathie zijn moeiteloos in het boek verweven.
Voor liefhebbers van een ontspannende roman die enkele onbeantwoorde vragen over het handelen van de hoofdpersoon achterlaat, is “De kleine miezerige god” een aanrader. Het boek krijgt vier sterren, die staan voor “zeer goed”. 

Charles Kuijpers – recensent De Perfecte Buren

De recensie van “veilig leren lezen” is hier te lezen:  http://perfecteburenleesclub.blogspot.nl/2016/09/veilig-leren-lezen-esther-gerritsen.html


Blogtour 'Onzuiver' - Sarah Dalton -







Genre: YA
Uitgever: Dutch Venture Publishing
ISBN: 9789492585103
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 300
Uitgave: 14 februari 2018


Met dank aan Dutch Venture Publishing voor het recensie-exemplaar.

"Onzuiver" is het eerste deel van een dystopische YA-trilogie.

Samenvatting van het verhaal
Mina Hart is vanuit regio 10 overgeplaatst naar regio 14. Haar eerste dag op haar nieuwe school, de Sint Judasschool, begint desastreus. Ze komt binnen via de verkeerde ingang. Mina is een zogenaamde Onzuivere, zij is niet genetisch gemodificeerd. Ze blijkt per ongeluk de school via de G.E.P.-afdeling binnen te zijn gekomen en daar zijn Onzuiveren niet welkom. De kinderen die genetisch perfect zijn, de G.E.P.s, zitten in dit deel van de school.

Mina ontmoet een andere leerling die net als zij nieuw is op school: Sebastian, een G.E.P. Tot haar verbazing stelt hij zich voor en vraagt naar haar naam, wat zeer ongebruikelijk is. Onzuiveren worden namelijk gezien als minderwaardig en om in de buitenwereld het onderscheid weer te geven, dragen zij op hun kleding het symbool van de Onzuiveren: een cirkel met daarin een simpel kruis.

Mina maakt gedurende haar eerste dag op school kennis met haar klasgenootje Angela. Zij legt Mina de regels uit die op school gelden en al gauw worden ze vriendinnen. Via Angela leert Mina Daniel kennen, Angela's geadopteerde broer. Hij heeft iets over zich wat haar een gevoel van verbondenheid geeft.

Na hun eerste ontmoeting op school, zien Sebastian en Mina elkaar vaker. Hij is weliswaar een G.E.P., maar hij voelt zich niet verheven boven de Onzuiveren. Hij vindt juist dat Mina meer mens is dan hij: hij is een kloon. Zodra Mina hem ziet vergeet ze alles om zich heen en heeft ze alleen nog maar oog voor Sebastian, terwijl het verboden is. Er zijn strenge regels, die verbieden dat een G.E.P. met een onzuivere omgaat.

Maar ook de Onzuivere Daniel brengt bepaalde gevoelens bij Mina naar boven. Mina weet zich niet goed raad met deze situatie. Bij Sebastian voelt Mina zich veilig en beschermd, bij Daniel heeft ze het gevoel dat ze begrepen wordt, omdat hij ook Onzuiver is.

Mina heeft een geheim dat ze al haar hele leven bij zich draagt. Als ze Daniel beter leert kennen, komt ze erachter dat zij niet de enige is met een geheim. Mina is een meisje dat zich niet zomaar neerlegt bij het feit dat zij conform de strenge regels dient te leven die gelden voor de Onzuiveren. Al gauw lopen zaken uit de hand en moeten Mina en haar vrienden vluchten voor hun leven.

Conclusie
Het verhaal leest vanaf het eerste begin vlot en het tempo blijft hoog gedurende het hele verhaal. Mina is een nieuwe leerling op de Judasschool. Oorspronkelijk woonde ze met haar vader in regio 10 in Groot-Brittannië, maar vanwege omstandigheden is zij samen met hem overgeplaatst naar regio 14, een voor Onzuiveren harde regio, om daar een nieuwe start te maken.

dinsdag 20 februari 2018

'Wat jij niet weet' - Cecile Korevaar



Genre: young adult
Uitgever: Godijn Publishing
ISBN: 9789492115423
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 255
Uitgave: december 2017

Ik wil Godijn Publishing hartelijk bedanken voor het recensie-exemplaar van dit boek.


Flaptekst

"Als twee werelden elkaar raken'

De veertienjarige Tess verhuist onverwachts met haar ouders naar Kenia. Ze belandt er tussen de inheemse Samburu-stam en moet noodgedwongen een nieuw leven opbouwen. Ze spreekt de taal niet, begrijpt niets van de cultuur en mist haar vriendinnen. Al snel blijkt dat er achter de ware reden van de verhuizing een groot geheim schuilgaat. Dit geheim zet haar leven nog verder op zijn kop, maar geeft ook antwoord op vragen. Dan gebeurt er iets afschuwelijks. Wordt haar leven ooit weer hoe het was?
In "Wat jij niet weet' gaat Cecile Korevaar geen enkele confrontatie met de werkelijkheid uit de weg. Ze laat zien wat de gevolgen zijn van eeuwenoude tradities en hoe diep deze verweven kunnen zitten in een cultuur. Hoe verbind je je als tiener aan een wereld die zo anders is dan je gewend bent?

Samenvatting van het verhaal
Tess verhuist met haar vader en moeder naar Kenia. Hier kan ze niet goed aarden. Ze is een beetje een loner op school en Kenia vindt ze maar niets. Wanneer haar vader haar een groot geheim vertelt, de echte reden van de verhuizing naar Kenia, ligt haar leven even op de kop. Ze maakt toch vrienden. Ze leert meer over de Samburu-stam en hoort over hen verschrikkelijke verhalen. Wanneer een van haar beste vriendinnen, lid van de Samburu-stam, wordt vermist, aarzelt ze dan ook niet om haar hulp te bieden.

Conclusie
In ‘Wat jij niet weet’ schetst Cecile Korevaar een rauw en eerlijk beeld van Kenia. Destijds, na de lancering van de eerdere editie van boek10, recenseerde ik op mijn eigen blog het boek ‘Verkapt’. Dit boek heeft een boodschap. Zo ook ‘Wat jij niet weet’. Zoals dat op de lancering werd genoemd: ‘deze auteurs schrijven met een boodschap.’ Ik krijg altijd wel een beetje een kippenvelletje van zulke boeken. Heerlijk. 

‘Wat jij niet weet’ is een echte Young Adult. Leest ook zo. Het boek ziet er dik uit, maar je bent binnen no-time door de 255 pagina’s heen. Hier en daar twijfelde ik even. Soms stelde Tess vragen en dacht ik: ‘dat leren kinderen volgens mij al in de eerste klas van het voortgezet onderwijs.’ Hierdoor kreeg ik soms een beetje het gevoel dat Cecile ons teveel informatie wil geven. Zoals de uitleg van erosie. Niet nodig. Uiteraard mag je vertellen dat die bomen zo geplant zijn om erosie te voorkomen. Maar erosie zelf hoef je niet uit te leggen. De meeste lezers weten dit immers al. En zo niet, dan ben ik het type dat zegt: ‘Vroeger las ik altijd gewoon. Uit de context haalde ik de betekenis en desnoods raadpleegde ik een woordenboek.’

Ook vond ik zo nu en dan de gevoelens van de personages een beetje plat. Het geheim dat onthuld werd is best een big issue. Je merkt ook wel dat het gezin er last van heeft. Dit is echter al vrij snel weer over. Spanning zit er zeker ook in al is het absoluut geen thriller.

‘Wat jij niet weet’ is een heerlijke Young Adult voor iedereen die even achterover wil leunen met een boek, maar die toch ook een serieuze boodschap wil horen. Cecile, zie en lees ik je nog eens? 3 sterren voor ‘Wat jij niet weet’.

Marc-Jan van Dam - recensent De Perfecte Buren

maandag 19 februari 2018

'Witter Zwart' van Johan van den Ende gaat de radio op !







Johan van den Ende - Winnaar van De Goudenletterveter 2017 in het genre debuut - gaat de radio op met 'Witter zwart'. Je leest er alles over door op de link te klikken.


Van 5 tot 19 maart is, ook tijdens De Boekenweek, de radiospot van Witter Zwart vijf keer per dag te horen op de radiozenders Radio.NL, Radio Decibel en Arrow Classic Rock. 


En wisten jullie dat volgende week 700 boekhandelaren de naam De Gouden Lettervreter te lezen krijgen in de mailing die vooraf gaat aan de commercial. Als dat niet leuk is! We gaan ervoor om deze publieksprijs zo breed mogelijk onder de aandacht te brengen, zowel in Nederland als in Vlaanderen.









Lees HIER de recensie van 'Witter zwart'
Lees HIER het interview met Johan van den Ende