woensdag 18 juli 2018

‘Mijn zoete wraak’ - Jane Fallon



Genre: (feelgood)roman
Uitgever: Uitgeverij De Fontein 
ISBN: 9789026144295
Uitvoering: paperback met elastisch leeslint
Aantal pagina's: 348
Uitgave: 19 juni 2018

Dank aan Uitgeverij De Fontein voor dit recensie-exemplaar. 

Paula lijkt na twintig jaar de liefde van haar man Robert kwijt te zijn geraakt en daarmee ook een deel van zichzelf. Ze snapt er in eerste instantie niks van, ze hebben het toch goed? Een heerlijke dochter van 17, en financiële zorgen hebben ze niet. Hij is succesvol acteur in een plattelandsdrama op tv, zij staat altijd in zijn schaduw en is een typisch voorbeeld van 'de vrouw van'. Tot nu vond ze dat nooit écht een probleem, maar dit verlies verandert alles.
Ze ontdekt dat hij andere vrouwen duidelijk wél ziet staan dus aan z'n ogen kan het niet liggen dat Paula onzichtbaar lijkt. De teleurstelling is enorm, Paula heeft alles voor hem opgegeven, alles.

Het nieuws moet even bezinken, maar een tijdje later is er niet echt sprake meer van verbazing. Ze maakt kennis met een eigenschap van zichzelf waarvan ze niet eens wist dat ze die in zich had. Paula is woest en zint op vergelding, keiharde wraak! Na al die jaren verdient ze beter. Ze heeft alles voor hem opgegeven, zichzelf weggecijferd om hem de ruimte en kansen te geven. Paula pakt nu ook haar kans, en wat voor een! Ze gaat heel tactisch te werk en hij zal straks niet weten, wat hem overkomt. Vooral zal hij niet weten waar hij het moet zoeken van ellende. Nu waant hij zich nog veilig, maar dat gaat snel veranderen als Paula's plan lukt.

Wát een feest dit boek! Heerlijk en onbekommerd (leed)vermaak met herkenbare, laagdrempelige personages. Geweldig om te lezen hoe ze de fout in gaan, opkrabbelen en proberen te overleven. Jane Fallon kan dit zó goed! Puur entertainment op papier!

De manier waarop Paula haar plan opzet en uitvoert, wekt zowel medelijden op als de lust tot lachen. Het zijn zulke beeldende scenario's dat het weinig moeite kost om ze voor ogen te krijgen. Sommige situaties, zoals de bus-scène en die met Chas zijn zo verschrikkelijk grappig. Toch verliest Fallon geen enkel moment de bedoeling van Paula uit het oog. 

Haar bazin Myra neemt ze in vertrouwen. De wisselwerking tussen die twee is even subtiel als grandioos. Ook doet ze een gedurfde zet door Josh te benaderen, haar partner in crime. Zijn aandeel blijft bewaard voor het lezen, aan spoilers doen we niet. Ze pakken het goed aan en krijgen er zelfs lol in. Je blijft lezen, wegleggen is geen optie, dikke leespret wél!

Paula heeft meerdere plannen opgezet en werkt ook aan zichzelf. Dat proces is zowel bewonderenswaardig als komisch. Zelfspot is haar niet vreemd en dat geeft het verhaal iets extra's. Veel vrouwelijke lezers zullen dit aspect in hun leven wel herkennen. Zelfspot, sarcasme, cynisme met een dikke knipoog. Paula spreekt de lezer rechtstreeks aan over haar leven en spaart zichzelf niet. Soms tot op het hilarische af.

Het verhaal is een klassieke feelgood-roman. Een beetje voorspelbaar maar op een leuke manier. Grappig, puberaal onhandig zelfs voor deze veertigers maar daardoor ontzettend leuk. Jane Fallon schrijft zo beeldend, je ziet het zó voor je. De thema's zijn herkenbaar in langere relaties; die eeuwige strijd met je gewicht, sleur, kinderen, werk etc etc. Beetje stigmatiserend maar ook dit op een onwijs vlotte en grappige manier geschreven.
Een plotselinge plotwending gooit alles overhoop, heerlijk! De verwarring is compleet voor de betrokkenen maar voor de lezer is het dikke pret. Hoe gaan ze dit oplossen?

Het boek kent drie delen die door de hoofdpersonages worden verteld. Een leuke twist en dat leest lekker vlot door. In het 2e deel komen Paula en Saskia om de beurt aan het woord en daarmee ontrafelt het verhaal zich. Zowel de betrokkenen als de lezer worden verrast. En dat komt het verhaal alleen maar ten goede. Zoals het andere vrouwelijke hoofdpersonage Saskia veelvuldig zou zeggen 'Haha!' 

Het leven van de hoofdpersonages is een tot werkelijkheid geworden soap. Een rollercoaster aan emoties passeert de revue maar humor voert wat mij betreft de boventoon. Verwacht niet teveel diepgang of wereldproblemen die snakken naar een oplossing maar geniet van het kneuterige en geniepige van dit leuke boek met veel (liefdes)perikelen. 
Wát een lekker leesvoer is dit, een ultieme feelgood met veel (maffe)diversiteit en absurde scenario's. Genieten dus! Hét vakantieboek van dit moment. 4 sterren!
Patrice van Trigt – Team De Perfecte Buren


dinsdag 17 juli 2018

‘Vergeet me niet’ – Julia Heaberlin



Genre: thriller
Uitgever: A.W.Bruna Uitgevers
ISBN: 9789400509542
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 394
Uitgave: 26 juni 2018

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna Uitgevers voor dit recensie-exemplaar

Korte inhoud

De beroemde Texaanse fotograaf Carl Feldman werd opgenomen in een verzorgingstehuis in Texas, gezien hij lijdt aan dementie.  Een jonge vrouw, wiens zus Rachel twaalf jaar geleden ontvoerd werd, denkt dat Carl haar zus heeft vermoord en dat hij ook weet, waar zij het lichaam kan vinden. Ze geeft zich uit voor de dochter van Carl en brengt hem regelmatig bezoekjes in het verzorgingstehuis. Door de dementie herinnert Carl zich echter weinig en de jonge vrouw besluit om hem mee te nemen op een roadtrip doorheen Texas. Ze brengt hem op plaatsen waar er verschillende vrouwen verdwenen. De jonge vrouw linkt al deze verdwijningen aan Carl en hoopt om zijn geheugen wat op te frissen door naar deze locaties te gaan.

Carl blijft zich maar niets herinneren, maar is dit wel zo? Herinnert hij zich echt niets of speelt hij een slim spelletje? En wij is zij, wat is haar plan?
  
Conclusie

Julia Heaberlin kennen we allemaal van het succesverhaal Black eyed Susans, dat ook ik verslonden heb. Zij is een geboren en getogen Texaanse en vanzelfsprekend vormt Texas dan de setting voor haar verhalen. In het verleden werkte zij als journaliste voor ‘Detroit News’, de ‘Forth Worth Star-Telegram’, en ‘The Dallas Morning News’, ze heeft vooral interesse in misdaden en hoe deze jaren later nog steeds een rol spelen bij de daders en slachtoffers. Dit uit zich ook in haar werk.

Toegegeven, in het begin had ik een paar keer zin om het boek opzij te leggen, maar na het eerste stuk te hebben doorworsteld kon ik het niet meer aan de kant leggen. Hoewel het eerste deel nogal traag vooruit gaat en je jezelf soms afvraagt waar de auteur wel niet naartoe wil, kwam het verhaal goed op gang vanaf het tweede gedeelte en kwam ik er toen pas echt in. Uiteindelijk blijkt dit een intelligent en fenomenaal boek te zijn.

‘Vergeet me niet’  heeft zeker en vast een origineel plot en is goed uitgewerkt, waardoor ook alles klopt. Het verhaal speelt zich af op meerdere plaatsen in Texas. Enkele jaren geleden reisde ik daar rond en ik zag alles zo weer voor me, zoals de straten van Houston en wat een zin kreeg ik in whataburger, yummie!

De personages worden levensecht voorgesteld en je leert hen door en door kennen en begrijpen, dankzij de gedetailleerde schrijfstijl van Julia. Ik ben er nog altijd niet aan uit wat de dementerende Carl zich echt herinnert en wat hij ‘speelt’ dat hij zich (niet) herinnert. Knap van de auteur om de lezer zo op dwaalsporen te zetten en na het lezen van het boek nog met zoveel vragen te laten zitten. Ik vraag me af of zij zelf wel weet wat haar hoofdpersonage allemaal heeft uitgespookt?  

Het boek werd geschreven vanuit het auctoriale perspectief, en pas op het einde van het boek komen we te weten wat de naam van deze vertellende ‘ik-figuur’ is. Het is een sterk personage en je wordt er door gegrepen, wat hebben familieleden wel niet te lijden bij het verdwijnen van een dierbare, vooral wanneer deze nooit meer terug gevonden wordt. Als lezer ga je er toch wel even over nadenken, vooral over mogelijke vragen waar de achterblijvers mee blijven zitten, soms zelfs jaren na een verdwijning. Dit boek gaat dan ook vooral over nabestaanden van mensen die verdwenen zijn en hoe zij die tragische gebeurtenis jaren later nog steeds moeten verwerken. Ik werd er toch even stil van tijdens het lezen.

Het boek is opgedeeld in verschillende delen die telkens een dag voorstellen en de foto waar het allemaal om draait kan je zien tussen elk deel, dit maakt het allemaal ook zeer visueel voor de lezer. De lay-out en de afwerking van dit boek zijn dan ook zeker een meerwaarde. Bovendien ook een dikke pluim voor de vertaler van dit boek. Dat was zeker geen makkelijke klus. Hoewel er in het boek een verwijzing zit naar de Engelstalige titel ‘Paper flies’, stoort het niet dat de Nederlandse titel hier niets mee te maken heeft. In plaats daarvan verwijst de Nederlandstalige titel naar een bloemensoort, net als het voorgaande boek van deze auteur. Alleen jammer dat er op de cover geen vergeet-me-nietjes staan, maar de bladeren van een esdoorn.

Jammer dat ik wat heb geworsteld met het eerste deel, want anders had dit boek van mij zeker een vijf sterren gekregen, maar ik blijf er bij dat dit een slim en fenomenaal werk is. Ik ben al benieuwd naar het volgende boek van deze auteur en vooral naar welk thema de auteur deze keer zal aansnijden. Van mij krijgt ‘Vergeet me niet’  vier sterren.

Silke Wimme - recensent De Perfecte Buren










Boek van de maand 'Manzanilla' - José Kruijer






Genre: Roman
Uitgeverij: Nederlandse Auteurs Uitgeverij (NAU)
ISBN: 9789491535819
Aantal pagina’s: 278
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: 6 juli 2018

Met dank aan NAU Uitgeverij voor het recensie-exemplaar.

Over de auteur
José Kruijer (1972) is een Nederlandse auteur uit Noord-Holland die naast een nagenoeg zilveren jubileum als juf op een basisschool, zeer bedreven bleek in het schrijven van slagzinnen, liedjes en teksten. In 2017 maakte zij haar debuut als auteur met haar roman ‘Verzwegen’. Binnen een jaar is hier haar tweede roman met de titel ’Manzanilla’.

Inhoud
Hester is enerzijds een gelukkig mens met een fijne man, twee schatten van kinderen, een invalbaan als juf op een basisschool, een hartsvriendin en voldoende geld. Anderzijds heeft ze te kampen met een eigenzinnige zus, een bemoeizuchtige tante en nicht, overgewicht en bovenal een groot geheim uit haar jeugd. En juist dat afschuwelijke verleden brengt alles wat mooi is, aan het wankelen. Het boek bevat naast een proloog en een epiloog, een zestigtal korte genummerde hoofdstukken.

Mijn mening
De omslag van het boek oogt als een oude botanische prent die afgezet met houten stokken werd opgehangen in de schoolklas. Ik ontdek pas nadat ik begin te lezen dat er qua visuele uitstraling raakvlakken zijn met de grote passie van zowel hoofdpersoon als auteur voor het onderwijs. De titel Manzanilla kon ik niet plaatsen en heb ik gegoogeld, voordat ik ben gaan lezen. Achteraf bezien heb ik door dit kleine vooronderzoek min of meer mijn eigen spoiler gecreëerd. Mijn tip is dan ook, om je als lezer te laten verrassen. Want dat zal gebeuren.

José Kruijer kiest, in tegenstelling tot de setting van haar debuutroman, voor een thuiswedstrijd. Zowel qua locatie als qua professie blijft José in haar vertrouwde omgeving. Haar kennis en kunde van het basisonderwijs in alle facetten, levert kwaliteit op. Het verhaal blijft dicht bij de werkelijkheid en roept herkenning en vertrouwdheid op bij iedereen die kinderen op school heeft of heeft gehad. En dat zonder uitvergroting zoals bijvoorbeeld in de televisieserie “De Luizenmoeder”. Zonder belerend te worden, laat de auteur zien dat er naast de reguliere schooluren nog veel andere taken zijn en dat een functie als juf zeker geen luizenbaan is. De hoofdstukken die zich afspelen op school, bevallen mij daarmee beter dan de gebeurtenissen in de huiselijke omgeving. De schrijfstijl blijft ook daar onverminderd krachtig, heeft vaart en staat bol van rake sfeerbeelden, sterke karakters en doorleefde emoties. De auteur heeft talent voor taal, dat is in iedere zin voelbaar. Vooral de dialogen zijn swingend als een zomerhit. De keerzijde zit wat mij betreft in de herhaling van gebeurtenissen die worden beschreven. Er zijn momenten dat er te weinig gebeurt en dat ik het idee heb, dat het korter kan. Aan het eind van het uiteindelijk spannende verhaal hadden de gebeurtenissen en de verhaallijnen integendeel juist meer tijd en ruimte mogen krijgen.

De personages hebben breed uiteenlopende karaktereigenschappen en wekken de juiste hoeveelheid sympathie dan wel weerstand op. Zo zijn er bijvoorbeeld de hulpvaardige, galante en avontuurlijke echtgenoot, de flirtende en complimenteuze wielrenner en de excentrieke schoolmeester. Een bont gezelschap dat het verhaal tot een kleurrijk geheel maakt.

Mijn sympathie voor de hoofdpersonages wordt wel wat getemperd door het luxe leven dat wordt geleid door de schooljuf en haar van een sabbatical genietende echtgenoot. Een erfenis in combinatie met een leven waarin het allemaal niet op kan, zorgt voor vraagtekens. Een ander punt van verwondering zit in het feit dat de kinderen te pas en te onpas alleen worden gelaten met andere personen dan de ouders. Deze gemakzuchtige houding vind ik niet consistent met andere karaktereigenschappen van beide ouders en met de royale ruimte in tijd die er naast hun professionele leven bestaat.

Het thema ‘pesten’ wordt met deskundigheid onder de aandacht gebracht. Daar waar je als lezer op het punt komt dat je uitschreeuwt “Zeg het nou gewoon”, is het helaas de pijnlijke waarheid dat de persoon die gepest wordt, daarmee niet naar buiten zal of kan komen. Die lijdt ondertussen in stilte. Hierdoor wordt het signaleren, behandelen en voorkomen van pesten bemoeilijkt, en dat wordt in het boek feilloos blootgelegd. Het krijgt de aandacht die het nodig heeft, al vanaf het basisonderwijs. Bij het slachtoffer in het boek ontstaat gelukkig de overtuiging, dat de ware vrede en vrijheid alleen van binnenuit kunnen komen.

Eindoordeel
Een recensie mag eigenlijk niet over de recensent gaan. Eigenlijk, want ik doe het toch. Dit was een boek waarvoor ik als mannelijk recensent buiten de grenzen van mijn comfortzone dacht te moeten gaan. Het tegendeel bleek waar. Als voetballiefhebber zat ik tijdens de WK-uitzending te lezen in dit boek. Ik moest weten hoe het zou aflopen, ik zou de samenvatting wel later bekijken. Iedereen kan dit boek met een gerust hart in de vakantiekoffer meenemen. Je partner kan het immers daarna ook met veel plezier lezen. Dit boek staat garant voor vele uren “Kwalletie tijm”. Ik geef dit boek 3 sterren.

Peter van Bavel - recensent De Perfecte Buren


Mijn persoonlijke songtekst
“None but ourselves can free our mind
(Bob Marley – Redemption Day)


maandag 16 juli 2018

‘De mythe van de dood’ – Mirko Zilahy


 
Genre: thriller
Uitgeverij: Xander Uitgevers
ISBN 9789401608770
Aantal pagina’s: 379
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: mei 2018

Met dank aan Xander Uitgevers voor het recensie-exemplaar

Commissaris Enrico Mancini heeft moeite om zijn privéproblemen te verwerken. Een paar maanden geleden is zijn vrouw Marisa na een slopende ziekte overleden. Hij was daarbij niet aanwezig omdat hij met een heftige zaak bezig was: een seriemoordenaar maakte Rome onveilig. Hij kan het zichzelf niet vergeven dat hij niet bij haar overlijden was.

Opnieuw wordt Rome echter opgeschrikt door een seriemoordenaar en zijn aanwezigheid bij het onderzoek is dringend vereist. Ditmaal is het een moordenaar met een bijzondere obsessie: de slachtoffers worden na hun dood zodanig gemodelleerd dat ze op standbeelden van mythologische monsters lijken. De moordenaar wordt daarom in de media ‘de beeldhouwer’ genoemd. Mancini gaat ondanks zijn problemen toch met zijn team op jacht. ‘De beeldhouwer’ verplaatst zich door heel Rome en maakt meerdere slachtoffers. In het begin lijkt alle logica zoek en raken Mancini en zijn team steeds verder gefrustreerd.

Maar dan wordt een lid van het team aangevallen, hij raakt levensgevaarlijk verwond en weer voelt Mancini zich schuldig, hij had de aanval wellicht weten te voorkomen. Dan blijkt het belang van een team: zijn teamgenoten geven hem de juiste feedback, Mancini herpakt zich, zijn profilerkwaliteiten maken dat het net rondom de seriemoordenaar zich langzaam maar zeker sluit. Hoe meer de moordenaar in het nauw gedreven wordt, hoe sneller de moorden plaats vinden. In het park van Bomarzo komt het tot een spannende en verrassende ontknoping.


Conclusie
De mythe van de dood is geen makkelijk boek om te lezen, het is geen pageturner maar veeleer een psychologische roman. Het centrale thema is transformatie. Alle hoofdrolspelers in het boek, dat zijn er meer dan je vooraf verwacht, maken op een of andere manier een transformatie door. Rechtvaardigheid en werkelijkheid staan in het boek centraal en ze worden bovendien vanuit wisselend standpunt bezien. Het verhaal wordt dan ook steeds vanuit een ander perspectief verteld. Dat kan verwarrend zijn maar het levert ook prachtige perspectiefwisselingen op. Mirko Zilahy neemt je bovendien mee op speurtocht in een duister Rome waar het regenachtig en koud is. Verwijzingen naar bekende ‘oude’ verhalen zijn er volop, ik heb ervan genoten. Al met al een prachtig boek, een goed vervolg op zijn debuut Schaduw met opnieuw in de hoofdrol Enrico Mancini, een menselijke commissaris die met zijn verdriet worstelt. Vier sterren, geen vijf omdat je het boek toch af en toe weg moest leggen om een aantal zaken te laten bezinken en de grote lijn in het verhaal weer op te pakken.

Jeannie Bertens - recensent De Perfecte Buren

vrijdag 13 juli 2018

‘De Kim-dynastie’ – Casper van der Veen



Genre: Non-fictie, geschiedenis
Uitgever: Van Oorschot
ISBN: 9789028280250
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 375
Uitgave: 2018

Met dank aan uitgeverij Van Oorschot voor dit recensie-exemplaar

Korte inhoud

Dit boek vertelt de geschiedenis van Noord-Korea vanaf 1945 en legt vooral de nadruk op de Kim-familie die er de touwtjes in handen heeft sinds 1948. Het start bij de opkomst van Kim Il-Sung en hoe hij zijn regime steeds meer en meer liet uitgroeien tot een gesloten en geïsoleerde staat met een bewind dat neigt naar dictatuur. Snel na zijn aantreden in 1948 kreeg hij de Noord-Koreaanse bevolking achter zich en kon hen ook blijvend in het gareel houden. Na zijn dood nam zijn zoon Kim Jong-Il het van hem over. Al snel werd duidelijk dat Noord-Korea nog verder geïsoleerd raakte onder hem.
Momenteel is Kim Jong-Un, de zoon van Kim Jong-Il aan de macht en zijn alle ogen op hem gericht.

“Door meer te kijken naar wat het regime doet in plaats van wat het zegt en hoe het zich presenteert krijg je een beter beeld van wat voor land Noord-Korea is”

We leren het echte Noord-Korea kennen als een machiavellistisch, strategisch systeem en niet als een of ander gestoord bewind. Noord-Korea is enerzijds het land van armoede en enorme voedseltekorten met als gevolg enorme hongersnoden. Anderzijds staat daar hun internationale kernwapendreiging tegenover. Men doet er ook aan geschiedvervalsing om hun eigen bevolking een rad voor de ogen te draaien, zodat ze de regering slaafs blijven volgen.

Conclusie

Casper van der Veen is redacteur van de NRC nieuwsdienst en is freelance journalist. Als buitenlandjournalist is hij gespecialiseerd in Rusland, Noord-Korea en conflictgebieden. ‘De Kim-dynastie’ is zijn debuut, waarmee hij toch wel een pareltje geschreven heeft. Het is niet makkelijk om eender welk geschiedenisboek te schrijven en dat dan zo te brengen dat het toegankelijk is voor het bredere publiek. In dit geval is de auteur daar met glans in geslaagd.

donderdag 12 juli 2018

Boek van de maand 'Manzanilla' - Bookflash en WIN actie !






EEN leesfragment UIT DE SPANNENDE ROMAN ‘MANZANILLA’

Het was buiten nog aangenaam en Hester nam haar dochters mee de achtertuin in. Daar konden ze rustig nog een uurtje spelen voor ze aan het avondeten zou beginnen. Met verse smoothies voor de kinderen en een groot brok chocolade voor zichzelf was dit voor haar het ultieme genieten van hun nieuwe onderkomen. Ze keek bewonderend naar de achterzijde van het klassiek gebouwde huis. De witgepleisterde muren, het rieten dak, de grote ramen met roeden, de balustrade in de royale hal. Ze waren er als een blok voor gevallen toen Koert en zij op zoek waren naar het perfecte familiehuis.
De lokale makelaar had het op de route langs enkele beschikbare huizen eigenlijk niet willen laten zien omdat het maar tot aan het einde van het jaar verhuurd werd. Daarna zou het huis verkocht worden door de erfgenamen die volgens de makelaar in een lange afwikkelingsprocedure waren verwikkeld. Toen de makelaar het prachtige smeedijzeren hek had geopend en ze de oprit waren opgelopen, was Koert echter meteen verkocht.

Het huis lag een paar kilometer van het strand en bij het verhuurde perceel hoorde ook een zomerhuis, verstopt in de diepe achtertuin. Koert wilde als eerste de tuin zien, terwijl Hester liever binnen wilde kijken. De fraaie entree met marmeren vloer omarmde haar als een warme deken. De paneeldeuren, de badkamer met een jacuzzi, de muren die waren afgewerkt met een natuurlijke kalkverf, alles vond ze mooi. De praktische indeling, het rieten dak, het aparte washok en de grote woonkeuken met uitzicht op de riante tuin hadden ervoor gezorgd dat ze haar keuze snel had gemaakt, iets wat normaal niet zo snel gebeurde. Binnen een uur was de huur beklonken.

Koert was de weken erna euforisch geweest omdat de villa hem deed denken aan de lang vervlogen tijden in zijn ouderlijk landhuis en door zijn herinneringen aan lange lome zomers aan het Noord-Hollandse strand en de zee. En eindelijk – hij had het al vele keren tegen Hester gezegd – kon hij zijn oude studievrienden te logeren vragen. In Amsterdam had dat in het smalle grachtenpand nooit gekund. Koerts ogen hadden gestraald toen hij haar had aangekeken en haar beloofde dat het prachtige zomermaanden zouden gaan worden.

Hester had een golf van angst gevoeld toen ze het laatste gedeelte van de tuin, naast het zomerhuis, had gezien. Volgens de makelaar was het een uniek stuk tropische tuin, aangelegd door de toenmalige vrouw des huizes. Ze had naar adem gehapt toen ze grote stekelige cactussen, palmbomen en andere tropische planten zag.

Toen Koert de opkomende tranen in haar ogen had gezien, had ze een smoesje verzonnen dat dit haar aan haar vader deed denken, een tropisch bioloog in hart en nieren. En met een snik in haar stem had ze gezegd dat ze het verschrikkelijk vond dat hij dit paradijsje voorlopig niet zou zien. Hij was diep in het Zuid-Amerikaanse Amazonegebied bezig met een belangrijk plantenonderzoek. Koert was meteen zo begripvol geweest, hij begreep het volkomen dat ze haar vader miste. Maar het was geen verdriet geweest, het was een angstscheut die vanuit haar tenen een weg naar boven probeerde te zoeken.


We mogen zomaar drie exemplaren weggeven van 'Manzanilla' !! 

Vraag: Welk beroep oefent Hester's vader uit en waar bevindt hij zich? 

Stuur een mail met je antwoorden naar perfecteburen@gmail.com met in het onderwerp de titel van het boek.

Lees dit ook even door:

- Mail het antwoord voor 22 juli middernacht
- Vermeld in je mail - buiten je eigenlijke naam - je gebruikersnaam op Facebook en je adresgegevens
- Zorg dat je lid bent van onze besloten groep, want enkel dan ding je mee
- Nog geen lid? Gefikst in een KLIK 




'Cody' - Bernice Berkleef




Genre: thriller
Uitgeverij: The House of Books
ISBN 9789044354911
Aantal pagina’s: 244
Uitvoering: e-book
Verschijningsdatum: 12 juli 2018

Met dank aan The House of Books voor het recensie-exemplaar

Jelka wordt ’s morgens verward wakker, het is veel later dan normaal dus ze haast zich uit bed om haar zoontje Cody te gaan verzorgen. Maar Cody ligt niet in zijn bedje. Zou haar man Oscar Cody toch meegenomen hebben? Normaal gesproken gaat Cody op die dag niet naar de crèche maar blijft ie lekker bij Jelka. Jelka probeert Oscar te bereiken maar krijgt geen gehoor, hij blijkt ook niet op zijn werk te zijn en Cody niet op de crèche.

Wanneer na een paar uurtjes de politie voor de deur staat, wordt Jelka’s ergste nachtmerrie waarheid: Cody is dood. Blijkbaar heeft Oscar Cody meegenomen maar is hij Cody vergeten af te zetten op de crèche. Cody is in de auto overleden aan oververhitting. Oscar is voor ondervraging op het politiebureau, hij kan namelijk niet vertellen waar hij de afgelopen uren is geweest.

Jelka staat er niet alleen voor, haar ouders zijn er vrijwel meteen voor haar evenals vrienden en collega’s. Maar Jelka kan niemand om zich heen verdragen, alleen bij Lisette, haar beste vriendin sinds haar jeugd, kan ze zichzelf zijn. Lisette had haar, aan het begin van de relatie met Oscar, al voor hem gewaarschuwd. Ook haar vader heeft de politie verteld dat hij Oscar geen goede echtgenoot vond voor zijn dochter.

In eerste instantie twijfelt Jelka niet aan Oscar, Oscar is een goede echtgenoot en een lieve vader maar er blijft iets spoken in haar gedachten. Heeft ze nou gedroomd, dat Oscar haar wilde drogeren in de nacht voor de verdwijning van Cody of heeft ze dat werkelijk gehoord? En dan komt een collega van Oscar haar ook nog vertellen dat Oscar een verhouding met een jongere vrouw heeft.
Jelka kan het allemaal niet meer aan, langzaam wordt het haar duidelijk dat haar huwelijk niet zo goed was als ze dacht. Zou Oscar dan toch? Of zijn nieuwe vriendin? De auteur houdt je lang in spanning, de ontknoping is verrassend!

Conclusie
Cody is een verrassend boek. Het gaat over Jelka en Oscar die al vele jaren bij elkaar zijn en hun geluk bekroond zagen met de geboorte van Cody. Al lezend kom je erachter dat het huwelijksgeluk van Jelka en Oscar maar zeer relatief was. Oscar bijvoorbeeld had in de afgelopen jaren een behoorlijke depressie, net veertig geworden en niet goed wetend wat hij met zijn leven wilde. Een jonge vriendin, Nadine, heeft hem uit zijn lethargie gehaald, seks met haar was toch van een heel andere orde dan seks met zijn rustige, lieve en vooral onderdanige Jelka. Maar als Jelka zwanger wordt, kiest hij toch voor Jelka.

De auteur bouwt het verhaal goed op. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de hoofdpersonen: Jelka, Oscar, Nadine (uit haar dagboek) en Lena, de moeder van Jelka. Hun verhalen lopen zeer uiteen, maar uiteindelijk komen de verhaallijnen bij elkaar en wordt de ontknoping onafwendbaar maar ook logisch. Een prima boek dat je aan het nadenken zet. Geen pageturner, niet echt spannend maar wel een mooi plot. Voor mij drie sterren, een goed boek.

Jeannie Bertens - recensent De Perfecte Buren