vrijdag 22 februari 2019

‘De wateraap’ - Mariken Heitman


Genre: roman
Uitgever: Atlas Contact
ISBN: 9789025453107
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 173
Uitgave: 17 januari 2019

Allereerst gaat mijn grote dank uit naar uitgeverij Atlas Contact van wie ik dit prachtige boek kreeg ter recensie.

De wateraap zette ik al een hele tijd geleden op mijn TBR-list. Ik kwam het boekje tegen in de voorjaarscatalogus van de uitgever en de achterflap en de cover pakte mij meteen. Ik wilde graag dit boek gaan lezen. De achterflap vertelde mij het volgende: “In dit zintuigelijke debuut onderzoekt Mariken Heitman het zachte verzet van een eenling tegen het keurslijf. Hoe word je mens, als dat betekent: vrouw óf man?

Biologiestudente Elke heeft geen idee. Halfslachtig rommelt ze door de zomer en helpt ze haar oudtante in de tuin: ze zaait bieten, stekt kool en wiedt onkruid. In de tuin wordt volop gegroeid en gestorven, dit alles met een vanzelfsprekende overgave die Elke vreemd is. Het ontbreekt haar aan iets, een bondgenoot, iemand om zich aan te spiegelen en die haar bewijst dat het kan: sluimeren tussen man en vrouw, werkelijkheid en verbeelding, tussen toen en nu. Haar fascinatie voor de wateraap, een evolutionaire, maar onbewezen, link tussen aap en mens, stuurt haar naar Wenen. Een koortsachtige zoektocht naar verwantschap en oorsprong volgt. De wateraap gaat aan land, wordt mens. Nu Elke nog. Beter zou ik het niet kunnen verwoorden.

Het boek is prettig opgebouwd. Korte alinea’s maken dat het prettig en rustig oogt waardoor het fijn leest, ondanks dat de tekst hier en daar best wel taai en moeilijk is. Voor een ieder die namelijk niet geïnteresseerd is in biologie, evolutie en de wetenschappen daarin, kan het namelijk soms best een beetje doorbijten zijn.

Dat Mariken Heitman kan schrijven bewijst ze in dit debuut. In het eerste hoofdstuk groeide er in mij meteen een bepaalde genegenheid voor Elke. Heitman omschrijft haar niet, geeft geen woorden aan hoe zij in elkaar zit, maar laat ons die conclusie zelf trekken vanuit Elkes handelen. Tussen de regels door lezen wij wie zij is. Haar denken maakt gaandeweg het boek nog veel duidelijker. Maar juist zo’n eerste hoofdstuk, zo’n introductie, zo’n moment waarop veel lezers nog kunnen afhaken, is heel belangrijk en ik ben er van overtuigd dat Heitman er in is geslaagd de lezers te dwingen verder te lezen.

Naast de talenten die je nodig hebt om dit bovenstaande te bereiken, bezit Heitman ook het talent om prachtige zinnen te fabriceren. De wateraap staat vol met mooie, uitgebreide zinnen. Veelal bevatten deze veel details en komma’s. Voor een moeilijke lezer soms dus zeker een worsteling, maar ik genoot er van. Voor mij maakte deze details en komma’s het niet moeilijk, maar verdiepte zij juist het verhaal. Door deze manier van schrijven creëert Mariken Heitman een warmte die zij het hele verhaal vast weet te houden. Chapeau!

Kortom De wateraap is een prachtig verhaal over Elke en de zoektocht naar ‘haar’ wateraap. Maar dit boek is meer. Het is ook een verhaal over liefde, over het zoeken naar jezelf. Dit alles met een wetenschappelijke inslag. Maar let wel, het is en blijft een fictieve roman. Het is geen wetenschappelijk stuk, maar een literair stuk. Een nieuw talent van Nederlandse bodem! 4 sterren voor De wateraap

Marc-Jan van Dam - recensent De Perfecte Buren

donderdag 21 februari 2019

‘Midwinter Break’ - Bernard Maclaverty


Genre: roman/literatuur
Uitgever: Uitgeverij Cactus (Cactusbooks)
ISBN: 978 94 925 0414 2
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 271
Uitgave: 27 november 2018

Met dank aan Uitgeverij Cactus / Cactusbooks voor dit recensie-exemplaar.

Gerry en Stella, een ouder Iers echtpaar, maakt een uitstapje naar Amsterdam, een winterbreak. Ook al komen ze van oorsprong uit Ierland, ze wonen nu in Schotland. De sporen van de terreur in Ierland hebben hun sporen nagelaten in het leven van Gerry en Stella. Gerry vlucht in de drank en zakt steeds verder in het alcoholisme. Stella is het helemaal zat en zou graag toetreden tot de Begijnen in Amsterdam. Maar de orde van de Begijnen stelt niet meer voor zoals Stella gedacht had. Het zijn nu gewone appartementen met een wachtlijst van heel veel jaren. Dan komt het moment van de waarheid, ze moeten beiden kiezen voor elkaar of toch voor zichzelf?

De uitgave is een paperback maar wel een mooie paperback. Ieder hoofdstuk begint met een rijtje grachtenhuisjes en die vind je ook op de binnenkant van de kaft. Het is geschreven in chronologische volgorde met flashbacks. Het is leuk om te lezen hoe toeristen Amsterdam in de winter zouden kunnen beleven maar de flashbacks en de bijkomende emoties en het gewone dagelijkse leven van een wat ouder koppel maken het boek compleet. Toch vraag ik me af of jongeren dit boek zouden kunnen waarderen. Ik vond het een bijzonder boek, maar echt jong ben ik dan ook niet meer.

Bernard Maclaverty is geboren in Belfast, Noord-Ierland maar woont al sinds 1974 in Schotland waar hij als leraar heeft gewerkt. Zijn debuut kwam uit in 1977. Hij schijnt vooral bekend te zijn van de romans Lamb en Cal die ook verfilmd schijnen te zijn. Verder schreef hij o.a. een kinderboek en verhalenbundels. Sinds 15 jaar is dit weer zijn eerste roman. Hij kreeg heel goede recensies in de pers en hij was met deze roman in Ierland “Book Club Novel of the Year”. Het boek schijnt verfilmd te worden door regisseur John Corwley bekend van de film Brooklyn.

Ik vond het een prettig boek te lezen, maar niet heel bijzonder en werd niet echt verrast. De taal vond ik niet heel bijzonder maar dat kunnen komen omdat het een vertaling is. Ik vond de maniertjes van ieder, de kibbelpartijtjes, het gewone leven leuk beschreven en goed voorstelbaar. Omdat het een leuk boek is maar zeker niet voor een groot publiek geeft ik het boek 3 sterren.

Wilma Hartman - recensente van De Perfecte Buren

Boek van de maand 'Verpest' - Liesbeth van Kempen


© Kersten van Dalen - auteursfoto




Genre: thriller
Uitgever:  De Fontein
ISBN: 9789026146749
Uitvoering: paperback 
Aantal pagina's: 302
Uitgave: 2019

Met dank aan uitgeverij De Fontein voor dit recensie-exemplaar


Korte inhoud

Barbara De Korte geeft workshops in Frankrijk. Ze merkt al snel dat in de huidige groep van zeven deelnemers een onderlinge sfeer van vijandigheid is. Ze willen ook niet prijsgeven waar ze elkaar van kennen wat het voor Barbara allemaal nog mysterieuzer maakt.

Er is Frank die strafrechtadvocaat is, Marcel die historische kostuums ontwerpt en samenwoont met zijn vriend, Marjolein runt een beautykliniek, Saskia is freelance fotograaf, Tim en Yvonne zijn broer en zus en eigenaar van het restaurant Manger die zelfs twee Michelinsterren heeft en Astrid is een verpleegkundig specialist op de dienst oncologie, wat deze mensen bindt die totaal verschillend zijn, blijft een raadsel.

Maar dan beginnen ze plots één voor één af te haken voor de workshop, Tim en Yvonne zien het niet meer zitten, Astrid wil terug naar huis naar haar dochtertje, … één voor één vertrekken de deelnemers. Barbara ergert zich enorm aan het gedrag van de deelnemers, ze vindt hen arrogant en kinderachtig. Maar dan begint ze te beseffen dat er meer aan de hand is dan alleen maar ‘deelnemers die afhaken’.

Conclusie

Verpest is de tweede thriller van Liesbeth Van Kempen. Voor haar debuut Gevaarlijk Spel was zij genomineerd voor de Hebban Debuutprijs. Verpest is het vervolg op Gevaarlijk Spel, dezelfde hoofdpersonages, Suzan, Louise, Barbara en Rob, zijn terug aanwezig en je kan het boek lezen zonder ‘Gevaarlijk Spel’ reeds te hebben gelezen. Hoewel het dus kan, vond ik het toch soms wat moeilijk om bepaalde verhaallijnen te volgen. Zo was het mij niet helemaal duidelijk wat er precies gebeurd was in ‘Gevaarlijk Spel’ waardoor Louise en Suzan het nodig vonden terug te keren naar hun vakantiehuisje in Frankrijk. Op zich heb je deze info niet nodig om het verhaal van Verpest te kunnen volgen, maar ik zit wel met een soort gat om het volledige verhaal te begrijpen, wat ik persoonlijk toch een beetje jammer vind.

Liesbeth schrijft op een eenvoudige, snelle en vlotte manier. Het verhaal raast voorbij als een trein en is spannend, wat het een leuke thriller maakt. De personages lijken zo uit ons dagelijks leven te komen, iedereen kent wel een ‘Marcel’ of een ‘Marjolein en een ‘Astrid’ of ‘Saskia’ waardoor het soms wel herkenbaar was en op bepaalde momenten zelfs grappig. Het sarcasme in het boek gaf het verhaal wat extra veerkracht en vond ik geweldig.
Tijdens het lezen bleef ik soms wel nog met een paar vragen zitten. Ik weet bijvoorbeeld nog steeds niet goed hoe Barbara de workshops geeft, het paard, … waar ik toch wel benieuwd naar was, waardoor ik toch een beetje op mijn honger ben blijven zitten. Hoewel ik me dus soms wat vragen stelde bij het verhaal, bleef het mij wel boeien en bleef ik het ook non-stop verder lezen net zoals bij een pageturner.

Het voorspelbaarheidsgehalte van Verpest is hoog, waardoor ik het boek ook minder origineel vond. Als je de titel, de cover en de tekst op de achterflap samen neemt verklappen die toch wel veel en zo kan je de plot bovendien voorspellen, wat zonde is. Hadden deze anders geweest had ik het boek zeker beter gevonden. Ik weet wel dat je een boek nooit mag oordelen op zijn cover, maar deze mag ook geen spoilers prijsgeven want zo hebben de lezers van het boek minder leesplezier.

Het boek bevat alle elementen van een thriller: de spanning is er en het leest zeer vlot. Liesbeth voegt daar dat tikkeltje geweldige humor aan toe, wat het tot een aangenaam boek maakt om te lezen. Doch jammer van het voorspellende karakter. Ik geef het boek dan ook 3,5 sterren.

Silke Wimme - recensent De Perfecte Buren




woensdag 20 februari 2019

'Mijn Italiaanse moeder' - Violet Leroy


 
Genre: roman
Uitgever: De Kring
ISBN: 9789462971141
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 286
Uitgave: oktober 2018

Dank aan Violet Leroy en Uitgeverij De Kring voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

September 1945. Anna is bijna vier jaar en woont met haar moeder in Amsterdam. Ze is een slim meisje, maar eenzaam. In de nadagen van de oorlog is ze zich al op jonge leeftijd bewust van het feit dat haar leventje anders is dan dat van haar leeftijdgenootjes. Anna mag niet buiten spelen, haar vader is al lange tijd niet thuis en moeder is daar erg vaag over. Anna mist haar vader, maar krijgt van moeder geen duidelijkheid waar hij is en wanneer hij weer thuis komt, het heeft in ieder geval met de oorlog te maken. Anna heeft veel fantasie en haalt zich van alles in haar hoofd. Het enige gezelschap dat ze heeft, buiten haar overbezorgde moeder, is Beer. Deze knuffel heeft ze cadeau gekregen van dokter Hertog, de enige persoon die weleens over de vloer komt bij moeder en dochter.

Anna groeit op en blijft zich bewust van haar 'anders dan anders' gezin. Moeder vindt alles en iedereen te min of ongepast. Tijden lijken eindelijk ten goede te keren wanneer Anna naar school mag. Al snel blijkt ze een goede leerling, Anna leert snel en ze absorbeert kennis als een spons. Ze is zeven jaar wanneer moeder het in haar hoofd krijgt dat het de hoogste tijd is dat ze haar dochter moet leren zich als een dame te gedragen en geeft 'wijze lessen'. De etiquette is volgens moeder hard nodig, ze projecteert haar eigen gemiste kansen op Anna. Een toekomst voor Anna als diplomatenvrouw is het doel want moeder leeft alleen maar voor aanzien en status. Anna vindt deze lessen vreselijk maar er is geen ontkomen aan.

Mijn Italiaanse moeder begint met een proloog in 1968 vanuit het perspectief van een volwassen Anna. Ze kijkt terug op haar jeugd en haar herinneringen gaan dus terug naar nét voor haar vierde verjaardag. De vragen rondom de afwezigheid van vader,  de roddels waarmee ze te maken krijgt, het waarom haar moeder is zoals ze is zijn dingen die haar niet loslaten. Ze lijkt te vluchten in haar fantasie die er uiteindelijk zorgt dat het leven voor haar verdraagzamer wordt. Wat nu realiteit is en wat niet wordt gaandeweg, meestal, duidelijk.

De auteur weet met overtuiging een aannemelijke, naoorlogse sfeer te scheppen in Huize Harper. Omdat het verhaal vanuit het perspectief van Anna is geschreven heb je in het begin te maken met een kinderlijke kijk op het leven. Dat is consequent doorgevoerd en daarmee doet de beleving door de ogen van Anna oprecht aan. Echter gebeurt dat soms té nadrukkelijk, zoals in het benoemen van haar ouders als pappie en mammie, ik ben gestopt met tellen maar dat werd op een bepaald moment echt vervelend. Wanneer iets continu wordt herhaald leest dat gewoon niet prettig, bovendien is het overdreven kinderachtig. Vooral naarmate de leeftijd van Anna vordert is dat niet meer realistisch. De auteur maakt sowieso veel gebruik van verkleinwoordjes en laat Anna veelvuldig rijmen, in het begin is dat schattig maar ook dat gaat storen. Het zijn details, maar wel opvallende.

Het verhaal wekt vooral medelijden op met Anna. Haar moeder is volledig doorgeslagen in haar missie. Het gebrek aan affectie, de hardheid en de manier waarop ze met Anna omgaat, die ze nooit bij naam noemt maar altijd als 'kind' betiteld, zorgt dat je totaal geen sympathie voor moeder kan opbrengen. Ze slaat volledig door in haar eisenpakket en beschermingsdrang. Maar ook vader Harper laat belangrijke steken vallen. Anna ervaart het zelf ook, zelfs Beer heeft gelijk wanneer hij hem een slapjanus noemt. De wisselwerking tussen Beer en Anna is met momenten heel aandoenlijk maar ook daar verloor het verhaal aan geloofwaardigheid naarmate Anna ouder werd. Om het geheel te relativeren denk ik dan maar dan het grappig is bedoeld. Er gebeuren dingen, bijvoorbeeld in Italië aan het strand, die echt wel leuk waren. Op die momenten vertederde en vermaakte het verhaal me dan weer prima. De auteur blijkt spitsvondig en heeft zowel qua dialogen als Anna's gedachten leuke stukken geschreven.

Ik vind dit boek moeilijk te beoordelen. De schrijfstijl van Violet Leroy is vlot en helder. Het verhaal is qua tijdlijn goed opgebouwd en het is mooi om te lezen hoe Anna's leven zich ontwikkelt en hoe sterk ze feitelijk is. Toch mis ik zaken. Ik had het verhaal rond vader graag verder uitgediept gezien en waarom is moeder zoals ze is? Er worden kleine dingen aangedragen maar verder wordt daar niets mee gedaan. Afgaande op Anna is het onmogelijk om maar enige positieve gevoelens voor haar ouders te koesteren. In die optiek heeft de auteur overtuigend geschreven, je hebt een oprecht hekel aan moeder Harper en vader komt over het algemeen niet veel beter uit de bus. Met Anna heb je vooral alleen maar medelijden. Er is bijna continu sprake van harteloosheid, overheersing en spanning in het gezin. De verhaallijn over Anna is niet onaardig en met vlagen zelfs innemend, het is knap van haar dat ze haar jeugd mentaal heeft overleefd en een eigen draai aan alles weet te geven. Volgens de flaptekst is het verhaal deels gebaseerd op ware gebeurtenissen. Ik hoop van harte dat moeder en vader Harper fictie zijn.

Conclusie is dat Mijn Italiaanse moeder een schrijnend verhaal is maar het kent dus ook meerdere minpunten. Het is gemiddeld genomen geen boek dat me omver heeft geblazen of dat bij me blijft. Toch is er iets aan dit boek dat fascineert, het zal de combinatie zijn van de emotionele factoren die spelen. Niets is zo intrigerend als de psyche van de (fictieve)mens.

Alles bij elkaar opgeteld kom ik niet verder dan 2,5 ster voor deze roman, net geen voldoende dus. Ondanks dat ben ik wel nieuwsgierig naar de vorige boeken van Violet Leroy, haar schrijven heeft iets. Mijn Italiaanse moeder zal waarschijnlijk niet mijn soort verhaal zijn? Zelf lezen is dus het advies.

Patrice - Team De Perfecte Buren



‘Nicolas en de Verdwijning van de Wereld’ - Anne Eekhout



Genre: Roman
Uitgeverij: de Arbeiderspers
ISBN: 9789029510479
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 256
Verschijningsdatum: januari 2019

Met grote dank aan de Arbeiderspers voor het recensie-exemplaar.

Inhoud
Nicolas is een achtjarige jongen die samen met zijn vader en moeder wacht op de komst van zijn broertje of zusje. Hij heeft een hechte vriendschap met zijn klasgenoot Joachim en is heimelijk verliefd op zijn overbuurmeisje en oppas Katja. Zijn wereld staat op zijn kop wanneer een extra nieuwsuitzending meldt dat er een gerede kans bestaat dat het leven op aarde zal ophouden. Een zwart gat ligt op koers om de aarde op te slokken.

Mijn mening
Mijn eerste kennismaking met de auteur Anne Eekhout die al twee romans schreef. Zowel Dogma als de opvolger Op een nacht kregen goede kritieken en kwamen op een longlist en shortlist terecht voor prijzen.
De omslag is intrigerend en ook de tekst op de achterflap wekt mijn nieuwsgierigheid. Het verhaal wordt verteld in de ik-vorm en daarmee door de ogen van de achtjarige Nicolas. Ik twijfelde aanvankelijk of het om een jeugdboek ging.

De woorden die Nicolas kiest om zowel de gebeurtenissen als zijn gedachten te uiten, passen zo feilloos bij zijn leeftijd dat het mij zeer weinig moeite kost mij volledig in het verhaal onder te dompelen. Nicolas is echt en hij grijpt mij vast om mij niet meer los te laten, na een succesvolle hunkering om aandacht en liefde. Mijn ouderhart gevuld met liefde, troost, zorg, hoop en genegenheid gaat open voor deze jongen, in de zwaarste periode uit zijn leven. En dat van alle mensen om hem heen.

De verschillende reacties van mensen op slecht nieuws passeren de revue en je kunt aan ieders houding een naam uit je eigen omgeving hangen. Het is zo’n beklemmend verhaal dat het mij tijdens het lezen geregeld naar adem doet snakken. Veel symboliek, veel liefde en aandacht, veel zorgen en angst. Eenzaamheid in al zijn triestheid en in al zijn verschrikkelijke waarheid. De mens wordt teruggeworpen op zichzelf. Daar waar de een in een overlevingsstand schiet, vervalt de ander in zelfmedelijden, zelfdestructie, crimineel gedrag, meditatie en gebed (religie) en egoïsme.

Het gedeelde aanstaande lot zorgt niet voor harmonie en verbondenheid. Daar waar iedereen wacht op het laatste oordeel onderscheidt Nicolas zich van iedereen in zijn omgeving. Hij koestert zijn warme herinneringen, neemt de zorg op zich van de mensen van wie hij houdt en koestert hoop. Hoop dat hij in staat zal zijn het inktzwarte tij te keren.
  
Eindoordeel
Het verhaal liet mij niet los. Maar het meest gecharmeerd ben ik van de taal van Nicolas. Woorden als flinsteren en sprietsen, zinnen als ‘Tussen de kieren van het gordijn komt het licht zachtjes kijken’ en ‘Hoog boven ons zijn de spreeuwen. Honderden, duizenden, als een spook, als een vlag, een zeildoek, dat door de lucht beweegt, tollend en buigend en vallend en klimmend’. Nicolas een achtjarige poëet; het rijmt niet, maar alles klopt.

Met Nicolas en de verdwijning van de wereld heb ik wellicht al vroeg in het jaar mijn favoriete boek van 2019 in handen. De auteur bleek in staat om mij hoopvol te voelen wanneer Nicolas dat was. Maar ook voelden wij ons samen verdrietig, geliefd, misselijk, verantwoordelijk, verliefd en verward. We deelden samen alle gevoelens tot de laatste pagina waar we elkaar uiteindelijk loslieten. Toen ik het uit had, moest ik erkennen dat ik als lezer niet had kunnen ontsnappen aan het zwarte gat. Ik viel er direct in en kon niet ontsnappen. Of Nicolas dat zelf kon, kunt u alleen achterhalen door het boek zelf te lezen. Ik zei al eerder over dit boek dat het rampzalig goed is. Met heel veel plezier geef ik dit boek vijf sterren. En wanneer iemand besluit om het te verfilmen, zou ik dolgraag de filmmuziek selecteren.

Peter van Bavel - recensent De Perfecte Buren

Mijn persoonlijke songtekst
‘I built a place for you to land
Can you see it now
From where you stand?
You may think the fall is just too far
When you leap
You see who you really are
And if you jump now
I know you'll survive
You see it's a beautiful ride

When you're high
Flying through the sky
And on your way down
The sound of a new day
Calls you from the ground.

(Joshua Radin– Falling)

‘Schimmenschuw’ – Johanna Lime



Genre: fantasy
Uitgever: Zilverbron
ISBN: 9789463080200
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 358
Uitgave: 2012

Met dank aan het schrijversduo Johanna Lime voor het recensie-exemplaar.

Het verhaal
Kamilia is al vroeg haar ouders verloren en woont bij haar oma. Sinds enige tijd ziet ze schimmen bij de moestuin, maar haar oma vertelt haar dat spoken niet bestaan. Het zomercircus komt naar Tulle. Samen met een vriendin besluit Kamilia om wat zakgeld te verdienen en gaat kaarten leggen om mensen de toekomst te voorspellen. Ze gebruikt hiervoor het tarotspel van haar moeder. Ze is nog niet behendig genoeg met het spel en gebruikt voornamelijk haar fantasie. Ze besluit ook het bergkristal van haar oma te gebruiken. Om één of andere reden heeft Kamilia hier een soort band mee en kan ze informatie achterhalen waar haar klanten echt iets aan hebben. Aan het einde van de dag, als alle klanten weg zijn, probeert Kamilia wederom contact te leggen met het bergkristal, nieuwsgierig naar wat ze zal zien. Op het moment dat ze contact maakt, gebeurt er ineens van alles. Ze wordt door onbekende krachten ontvoerd en komt in een voor haar totaal onbekende wereld terecht.

Het blijkt dat ze op magische wijze op Chyndyro terecht is gekomen, ze is niet meer op haar eigen planeet Laskaro. Kamilia weet dat Chyndyro de zusterplaneet is van Laskaro. Ze ontmoet de jongen Warfield en vraagt hem om informatie. Hij heeft echter nog nooit van Laskaro gehoord. Dan blijkt dat Kamilia tevens terug in de tijd is gegaan, naar de middeleeuwen. Chyndyro heeft niet één hoofdstad, maar meerdere. Dit middeleeuwse Chyndyro bestaat, in tegenstelling tot die uit Kamilia’s tijd, uit zeven landen en hoofdsteden.

Kamilia en Warfield worden opgepakt door wachters van de familie Ming. De matriarch van de King-dynastie besluit na het aanhoren van Kamilia's verhaal om haar naar de Avatars van de Ming Dynastie te sturen te sturen om te kijken of het mogelijk is dat Kamilia weer naar huis kan keren. Avatars zijn goden en godinnen die zich in verschillende vormen kunnen manifesteren aan de mensen. In de tempel gewijd aan de Avatars van de Ming-dynastie krijgt Kamilia een mysterieuze opdracht. Een zevenpuntige ster is in zeven stukken verdeeld door de zeven families en elke familie is in bezit van een deel. Kamilia moet ervoor zorgen dat de zeven stukken weer worden samengevoegd en dat de ster weer op zijn oorspronkelijke plek terecht komt. Dit zal geen makkelijke taak zijn, er is strijd op handen. Elk van de dynastieën wil de alleenheerschappij over Chyndyro. Een oorlog tussen de dynastieën lijkt op handen te zijn. Kamilia beseft dat ze een zware tocht voor de boeg zal hebben en dat ze de zeven delen niet zonder voorwaarden zal krijgen.

Conclusie
De proloog is spannend en maakte mij nieuwsgierig naar het verhaal. Echter kreeg ik vanwege de proloog in eerste instantie de indruk dat de wereld Laskoro middeleeuws zou zijn. Laskoro lijkt echter op onze aarde in onze tijd, ze hebben bijvoorbeeld fietsen, fietspaden, een hogeschool, tv's, winkels, een camping. Wat ik apart vond is dat de melkbussen nog per paard en wagen worden vervoerd, maar dat er ook rode sportwagens worden genoemd. Dit voelde een beetje tegenstrijdig.

Het schrijvers duo Johanna Lime weet je na het proloog gelijk in het verhaal te trekken. Het was genieten, het is een heerlijk fantasy verhaal. Er gebeurt tijdens het verhaal veel, maar het is op zo'n manier geschreven dat je het verhaal en de personages goed kunt blijven volgen. Het is zeer spannend en vooral origineel. Het is ook gedetailleerd, naar mijn mening enkele keren net te veel, het had op die momenten geen meerwaarde voor het verhaal. Om een voorbeeld te noemen: "Er renden een stel katten vlak voor het paard van Frederika langs. Luid miauwend en blazend. Het paard steigerde, maar Frederika kon het dier goed in bedwang houden." (Pagina 129). Als lezer ben je dan al op de hoogte dat ze een uitstekende ruiter is.

Kamilia staat er tijdens haar opdracht en haar reizen niet alleen voor, een vaste groep begeleidt Kamilia tijdens haar reis om haar te beschermen. Deze personages leer je vooral gedurende het begin van het verhaal kennen. Elke keer wordt er een nieuw personage geïntroduceerd totdat de groep compleet is. Via hen leert Kamilia zowel Chyndyro zelf als ook de geschiedenis van deze wereld kennen. Daarnaast krijgt Kamilia ook tijdelijk hulp van hooggeplaatste personages van de dynastieën. Je maakt kennis met alle zeven dynastieën. Elk van deze zeven families heeft een gave van magie. De dynastieën zijn zeer verschillend van aard en hebben allemaal verschillende gebruiken. Elke dynastie heeft twee Avatars: een god en een godin. Je merkt goed tijdens het lezen dat het schrijversduo dat schrijft onder de naam Johanna Lime veel fantasie heeft en het plezier en enthousiasme dat ze hebben dit met de lezer te delen.

Nadat je de personages die Kamilia gaan helpen hebt leren kennen, loopt al gauw de spanning op. Het is geen gemakkelijke taak om de zeven stukken te pakken te krijgen. De dynastieën hebben elk een beproeving voor Kamilia die ze moet doorstaan voordat ze het waardevolle deel van de ster aan haar geven. Eén van de leukste personages vind ik de oude man Nikos, een vuurmagiër, die gedurende de reis regelmatig sterke verhalen vertelt.

Schimmenschuw is vlot geschreven en het taalgebruik is niet al te moeilijk waardoor het niet alleen voor volwassenen geschikt is, maar ook voor kinderen vanaf ongeveer vijftien jaar. Ik heb genoten van Kamilia's avontuur en haar zoektocht naar de zeven delen van de ster. Ik geef Schimmenschuw graag 3,5 sterren.

Jeanine Feunekes-Both - recensente De Perfecte Buren




dinsdag 19 februari 2019

LAATSTE LUSTRUM WINACTIE: L&M Books en Uitgeverij Xander trakteren!



We sluiten 5 weken feest af met een flink gewicht aan boeken. Wie, oh wie wordt de gelukkige winnaar van deze laatste prijs van ons feest?

De eerste 5 delen van de wereldberoemde bestsellerserie 'De zeven zussen' kunnen binnenkort van jou zijn! 
Inclusief het zojuist verschenen 5e deel 'Maan'!!
Uitgeverij L&M Books en Uitgeverij Xander hebben samen deze kiloknaller mogelijk gemaakt! Lees snel verder hoe je een poging kunt wagen, zeker doen!


Je bent slechts drie klikken verwijdert om kans te maken, dus doe vooral mee, hoe gaaf is dit!?   
Dus...klik, klik, klik.
Like onze openbare frontpage op Facebook HIER 
Like de Facebookpagina's van L&M Books HIER en Uitgeverij Xander HIER
én als je nog geen lid bent van onze gezellige besloten groep op Facebook klik je HIER, zo kun je met alle mooie winacties meedoen en al het andere leuke lezen. 
That's it!

Meedoen? Reageer dan bij het topic van deze winactie op de besloten groep en wacht in spanning af. Doe gerust ook mee met de andere winacties!!
Deze LAATSTE winactie loopt van 19 februari t/m 25 februari 2019. De winnaars maken we de daarna op Facebook bekend. Veel plezier!





Lees HIER de recensie van ' De zeven zussen'
Lees HIER de recensie van 'Storm'
Lees HIER de recensie van 'Schaduw'
Lees HIER de recensie van 'Parel'
Lees HIER de recensie van 'Maan'