woensdag 20 juni 2018

GROTE Win actie Karin Slaughter !!







GROTE WINACTIE !

We hadden het beloofd en belofte maakt schuld :-)

Afgelopen week was KarinSlaughter in Nederland en in Vlaanderen om haar nieuwe thriller voor te stellen.
Van HarperCollinsHolland / Agorabooks mogen wij een pakket met maar liefst drie GESIGNEERDE boeken van Karin verloten.
Als dat geen mooi cadeau is !!

Hoe kun je winnen?

in de zijbalk staan drie covers van Karin’s boeken
- weet je de Nederlandse titels van deze boeken stuur dan als de bliksem je antwoorden naar perfecteburen@gmail.com
- zet in het onderwerp ‘Karin Slaughter’
- zet onder deze winactie in onze BESLOTEN groep op Facebook ‘Deze wil ik wel’
- na ontvangst van je pakket plaats je een foto op sociale media met @Karin Slaughter @HarperCollins Holland @Agora @Boeken&Leesclub De Perfecte Buren

Let op: 

- je dingt enkel mee als je aan de voorwaarden hierboven hebt voldaan
- nog geen lid? Dat FIKS je in één klik
- deze actie loopt tot woensdag 27 juni middernacht










In gesprek met ... Ingrid Oonincx







Ingrid Oonincx is een van de Moordwijven!
Roelant ging met haar in gesprek - onder meer - over ‘Pretty Boy’, haar vijfde boek dat onlangs verscheen.
Lees je mee?



“Tilburg is een mooie stad. De schoonheid zit ‘m vooral in de mensen. De Tilburgers zijn ook een beetje chagrijnig; ze klagen graag, mauwen noemen ze dat hier. Maar het zijn goede mensen, echte aanpakkers ook. Een beetje vergelijkbaar met Rotterdam, vanuit een underdogpositie overal de mogelijkheden in zien. Ook op cultureel gebied is er veel te beleven. Het is hier geweldig wonen. Ik betrap mezelf erop dat ik een promotie praatje voor Tilburg zit te houden, maar dat is heel vaak nodig voor mensen die Tilburg niet kennen.”

Aan het woord is Ingrid Oonincx. We zitten in een café in Tilburg vlak bij het station. We drinken cappuccino. Het is een kleine week voor haar boekpresentatie. Zojuist is ze nog bij de boekhandel geweest waar deze plaats gaat vinden om verdere details door te nemen. Een proefexemplaar heb ik vorige week van haar uitgever , De Crime Compagnie, gehad om alvast haar nieuwe boek, ‘Pretty Boy’, te lezen. Als Ingrid mijn positieve geluiden daarover hoort, is ze daar zichtbaar blij mee.







Ingrid: “Dank je, dat vind ik fijn om te horen. Het is heel spannend hoe je nieuwe boek ontvangen wordt. Wat de mensen ervan gaan vinden. Dat jij, als man, er ook van genoten hebt, is goed om te horen. Het is een geweldig verhaal voor vrouwen, maar ook voor mannen. Fijn dat jij zo positief bent. Tof!”

“Ik ben geboren in Baarle-Nassau. Een fascinerend gebied. Een soort enclave in een vrij leeg gebied. Elke andere stad is zo’n 20 kilometer verderop. Vroeger voelde het als een plek waar je weg moest komen, nu als volwassene zie ik het meer als een exotische plek. Een typisch grensdorp. Smokkelen en prostitutie waren van oudsher belangrijke dingen daar. Regelmatig waren er moorden, maar ook ongelukken. Jonge mensen moesten een stuk rijden om naar de disco te gaan. Destijds vaak met een slok op al die kleine weggetjes in. Ook gebeurden er allerlei ongelukken met landbouwwerktuigen, tractoren, haksel-machines. Genoeg inspiratie voor een nieuw boek.”

“Ik heb één drie jaar oudere zus en ouders met wie ik een goede band heb. Maar toch heb ik een wilde puberteit gehad. Niemand had grip op me. Uiteindelijk wilde ik niet meer naar school. Later besef je dat je wel diploma’s nodig hebt. Toen heb ik volwassenenonderwijs gevolgd en staatsexamen gedaan. Vanaf mijn 21ste heb ik fulltime gewerkt. Tijdens dat werk zei een baas tegen me; "Ingrid, je kunt veel meer, ga een HBO-opleiding volgen."
Toen bedacht ik: wat zou ik willen en besloot ik om de School voor Journalistiek te doen. Ik was 29 toen ik aan de (deeltijd) opleiding journalistiek begon; naast mijn volle baan. Dat was heel pittig, maar ik was heel erg gemotiveerd. Ik heb alles ervoor opzijgezet. Gestopt met de band waarin ik speelde, gestopt met uitgaan, gestopt met roken. Ik ben wel (weer) gaan sporten. Atletiek is mijn sport; vooral hardlopen vind ik heerlijk. Daar op die atletiekvereniging heb ik Anton leren kennen. We zijn nu achttien jaar samen en hebben twee kinderen (zonen van 12 en 13 jaar). Na vier jaar journalistiek was ik afgestudeerd met goede cijfers. Vervolgens ben ik van baan gewisseld. Bij die organisatie werk ik nu nog steeds, alleen in een andere functie, nu als communicatieadviseur. Dat doe ik drie dagen in de week. Heel erg leuk werk in een inspirerende en creatieve omgeving. Die andere twee dagen van de werkweek zijn gereserveerd voor het schrijven. Die heb ik voor mijzelf ook echt ingepland als werkdagen. Structuur is belangrijk. Ik heb ook 2,5 jaar een wekelijkse column geschreven voor het Brabants dagblad. Dan kwamen vaak de avonduren of het weekend in beeld. ”

Terwijl we een nieuwe ronde cappuccino bestellen, informeert Ingrid belangstellend of de opname apparatuur het wel doet. Haar journalistieke achtergrond is ook te merken in de talrijke wedervragen die ze mij stelt.

“Een journalist is van nature nieuwsgierig. Ik heb jou ook van tevoren gecheckt. Ik moet toch wel een beetje weten wie er tegenover me zit. [Lacht hartelijk] Schrijven is een eenzaam beroep. Ik ben erg blij met het schrijversclubje waar ik in zit, de Moordwijven. Want naast de publieke dingen die we samendoen, hebben we een chatgroep en veel contact met elkaar. Echt een hechte groep is het nu. Het gaat dan niet zozeer inhoudelijk over je boek, maar wel over allerlei randzaken waar je tegen aanloopt. Dat is erg fijn. Met Anton ga ik regelmatig wandelen, want dan kan ik goed brainstormen met hem als ik vast zit in een verhaal.”







“‘Pretty Boy’ is mijn vijfde boek. Ik heb mijn eigen schrijfstijl inmiddels wel gevonden. Daar heb je toch tijd voor nodig. Als schrijver heb ik mijzelf wel ontwikkeld, vind ik. ‘Medicijn’, mijn vierde boek, is echt een actiethriller. Dat vond ik ook leuk om te doen. Ik wil gewoon lekker doen waar ik zin in heb. Ik denk dat ‘Pretty Boy’ weer een stapje verder is. Het is het eerste boek voor mijn nieuwe uitgever, de Crime Compagnie. Die samenwerking voelt erg goed. Ze geven me alle vrijheid, ze steunen me en hebben alle vertrouwen. Ik hoop een groot publiek te bereiken met dit boek.”

Roelant: ”Dat verdient jouw boek zeker. Het is spannend en mooi opgebouwd. Wat ook zo leuk is in ‘Pretty Boy’, is dat je laat zien dat een knap uiterlijk niet alleen maar voordelen heeft.”

Ingrid: “Ja, precies. Je zal maar zo knap zijn als de mannelijke hoofdpersoon! [Lacht hartelijk] Iedereen wil wat van hem. Zelf vindt hij uiterlijk helemaal niet belangrijk. Hij begrijpt niets van al die belangstelling, vindt het vooral ongemakkelijk. Sommige knappe mensen krijgen heel wat gedaan door hun uiterlijk. Als zij ouder en lelijker worden, krijgen ze het moeilijk. Dan moet je het meer van je karakter hebben. Ben ik toch blij dat ik een flink karakter heb opgebouwd in al die tijd. [We lachen uitbundig] Het was interessant om over zo’n knappe jongen te schrijven. En afkomst, hè, wat heeft dat voor een invloed op je. Kun je daaraan ontsnappen? Dat heeft te maken met je zelfvertrouwen, je persoonlijke ontwikkeling. Mijn hoofdpersoon heeft iets vreselijks meegemaakt in zijn jeugd en heeft te weinig zelfvertrouwen en basis meegekregen om daar goed mee om te gaan. Zeker op het moment dat er allerlei dingen gebeuren die aan vroeger doen denken, gaat hij zich raar gedragen. Dan komt hij in een neerwaartse spiraal terecht waar alles zich tegen hem keert. Je krijgt met hem te doen. De vraag is natuurlijk of dat terecht is.”

Roelant: ”Autistische kinderen spelen ook een belangrijke rol in dit verhaal.”

Ingrid: “Ik wou in dit verhaal vertellen dat die kinderen ook heel bijzonder en mooi zijn. Dat wordt niet altijd gezien door de omgeving, zeker bij jongens. Als ze klein zijn, zijn ze nog schattig, maar als ze ouder worden zie je die afwezige blik en dat gebrek aan sociaal inlevingsvermogen. Dan wordt het gewoon zwaar. Mensen die weinig van autisme weten, reageren vaak vreemd; denken dat zo’n kind niet wil en alleen maar lastig is. Maar ook daar zijn heel mooie en bijzondere kinderen bij. Ik wou daar iets over zeggen en gelukkig paste dat heel goed in dit verhaal.”

Dank je wel, Ingrid, voor dit fijne interview.

Roelant de By - onze vliegende reporter

Lees hier de RECENSIE van 'Pretty Boy' 





'Pretty Boy' - Ingrid Oonincx



Genre: thriller
Uitgever: de Crime Compagnie
ISBN: 978 94 6109 315 8
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 340
Uitgave: 31 mei 2018

Hartelijk dank aan de Crime Compagnie voor de e-book versie die ik vooruit mocht lezen.

Meteen op de eerste bladzijden van Ingrid Oonincx’ nieuwste boek, Pretty Boy, staat de zaak op scherp. Er is een kind vermist, het zoontje van goede vrienden, tevens het beste vriendje van de zoon van Hannah en Jack. Dan springt het verhaal van het hedendaagse Noord-Brabant naar een klein plaatsje in Amerika 23 jaar eerder. In een trailerpark woont een alleenstaande vrouw, Allison, met haar twee zonen, Billy en Bird. We bevinden ons hier aan de onderkant van de (witte) Amerikaanse samenleving. ‘White Trash’ noemen ze zichzelf. Allison is als alcoholiste alleen met zichzelf bezig. Billy, een aantrekkelijke jongen, zadelt ze op met de zorg voor zijn kleine autistische broertje, Bird. Schrijnend zijn de beschrijvingen van deze kansarme mensen. Omdat Billy er zo goed uitziet, vallen de meisjes bij bosjes voor hem. Zo ook Jennifer, een mooi en verwend meisje uit een rijke familie. Zij is helemaal niet in een relatie met Billy geïnteresseerd, maar wil hem gewoon veroveren, als een trofee. Billy is naïef en ziet mogelijkheden om zich te ontworstelen aan het armzalige milieu waar hij in zit. Hij zet alles opzij om met Jennifer af te spreken. Maar zijn kleine broertje is als een blok aan zijn been. Dan gebeurt er iets verschrikkelijks waar Billy slechts ten dele schuld aan heeft, maar wel voor opdraait. Hij belandt in de gevangenis en wordt daar, als knappe jongen, een prooi voor zijn medegevangenen. Ook hieraan probeert hij zich te ontworstelen. In alles wat hij doet, staat zijn overlevingsinstinct en drang om zichzelf te verheffen uit zijn abominabele bestaan bovenaan.

Oonincx switcht razendsnel in korte hoofdstukken van de gebeurtenissen in het Amerika van toen naar het heden in Brabant. In Nederland gaat de zoektocht naar het jongetje onverminderd door. Jack gaat zich echter steeds vreemder gedragen. Die vermissing brengt hem uit balans. Wanneer hij stuit op een belangrijke ontdekking, gaat hij daar niet mee naar de politie, maar stopt die diep weg. Wat heeft hij te verbergen en waar is hij zo bang voor? Zijn vrouw Hannah weet niet veel van zijn verleden. Ze weet alleen wat Jack haar verteld heeft: dat hij uit Canada komt, dat zijn ouders al lang zijn overleden en dat hij zielsveel van haar houdt. Vond ze het eerst wel handig dat ze niet met een lastige schoonfamilie opgescheept zat, nu begint ze steeds meer vraagtekens te zetten bij het verleden van haar geliefde echtgenoot. Wat is er toch met hem aan de hand en waarom gedraagt hij zich steeds vreemder?

Het duurt niet lang voordat de link tussen deze twee verhaallijnen voor de lezer duidelijk wordt. Dan treedt het zogenaamde Hitchcock effect op: de kijker, cq. lezer, weet meer dan de (zoekende) hoofdpersonages. Als lezer leef je enorm mee. Dat is een grote verdienste van de schrijfster. Zelfs als je denkt dat je alle informatie hebt, blijkt het toch weer anders te zijn. Ook het einde is verrassend. Opvallend is hoe Oonincx kwetsbare, autistische kinderen in het verhaal een plaats geeft. Bijzonder functioneel en prachtig invoelbaar beschreven.

De titel, Pretty Boy, is zeer goed gekozen. De hoofdpersoon heeft niet alleen voordelen van zijn mooie uiterlijk. Dat laat Oonincx duidelijk uitkomen. Talrijke mensen, vooral vrouwen, jagen op hem; willen iets van hem. En hij maakt vaak, bedoeld of onbedoeld, verkeerde keuzes. Kortom Pretty Boy is een prachtig boek over vertrouwen, verraad en over in hoeverre je je kunt ontworstelen aan je milieu en afkomst. Vier dikke sterren zijn hier op zijn plaats.

Roelant de By – recensent De Perfecte Buren

dinsdag 19 juni 2018

‘De afdeling’ – Tammy Cohen



Genre: thriller 
Uitgever: Boekerij
ISBN: 9789025114046 
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 352 
Uitgave: mei 2018 

Met dank aan uitgeverij Boekerij voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar. 

Wat als degene die je onvoorwaardelijk hoort te kunnen vertrouwen tegen je liegt?

Hannah heeft een heel gewoon leven, met een liefhebbende echtgenoot en een fijne baan. Daar komt abrupt een einde aan als ze iets volkomen onverwachts doet. Haar handelingen hebben verstrekkende gevolgen en zorgen ervoor dat haar leven volledig op z'n kop komt te staan. Ze belandt op de gesloten afdeling van een psychiatrisch ziekenhuis – een plek waar ze veilig zou moeten zijn. Alleen sterven er patiënten...

De artsen houden vol dat het elke keer om zelfmoord gaat, maar Hannah weet dat ze liegen. Hoe kan ze ervoor zorgen dat iemand haar gelooft na de afschuwelijke daad die zij zelf heeft gepleegd? En misschien nog belangrijker: hoe kan ze ervoor zorgen dat iemand haar gelooft voordat de moordenaar weer toeslaat?

Wat een interessant boek heeft Cohen hier neergezet. Hoewel de lijken je niet om de oren vliegen, hangt er toch een constante spanning in het verhaal.
Stukje bij beetje leer je Hannah kennen en daarbij ook wat zij heeft gedaan. Wat dit boek veel goeds doet, is dat je leest vanuit verschillende personages. Dit geeft een interessante draai en het zorgt voor verdieping. Vaak ben ik bang voor een slecht te volgen verhaal wanneer een schrijver hier voor kiest maar Cohen heeft in de vingers hoe ze dit goed toe kan passen.
Naast Hannah lees je ook vanuit Corinne, de moeder van Hannah, en vanuit Laura, een begeleidster binnen het psychiatrisch ziekenhuis. Hierdoor raak je ondergedompeld in de connecties tussen de personages.

Hannah heeft in korte tijd veel meegemaakt. Helaas heeft ze een deel van deze gebeurtenissen voor zich gehouden. Haar zus die hier wel vanaf wist, nam geen blad voor de mond waardoor deze relatie verstoord raakte. Hoewel hun moeder Corinne er langzaam achter komt en zich enigszins gepasseerd voelt, staat ze onvoorwaardelijk achter haar dochter. Met terugwerkende kracht kom je achter het verhaal van Hannah maar tegelijk speelt ook haar huidige leven binnen het psychiatrisch ziekenhuis.

Het is een redelijk dik boek maar dankzij de vlotte pen van Cohen en de korte hoofdstukken, blijf je aan het boek gekluisterd en lees je er snel doorheen. Je wordt zo meegenomen in het verhaal dat het erg jammer is wanneer het boek uit is.

Helaas heb ik van de schrijfster vernomen dat er, in ieder geval voorlopig, geen vervolg komt op dit boek waardoor je toch echt afscheid moet nemen van de personages. Ik had hier wel een moment voor nodig voordat ik weer in een volgend boek kon beginnen dus dat zegt wel iets over de manier waarop Cohen de personages onder je huid kan laten kruipen.

Ik heb genoten van dit boek, van mij krijgt het een dikke 4 sterren!

Annelien Kruithof – recensent De Perfecte Buren 


‘Die ene plek onder de zon’ – Nora Roberts


 
Genre: roman
Uitgeverij: HarperCollins
ISBN 9789402700916
Aantal pagina’s: 382
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: mei 2018

Met dank aan HarperCollins voor het recensie-exemplaar.

‘Die ene plek onder de zon’ is een bundel van twee boeken die al eerder (2003) in een Nederlandse vertaling zijn verschenen. Het eerste boek heet ‘Verrukkelijke verrassing’ en het andere ‘Explosieve gevoelens’. Deze uitgave leent zich perfect voor een zorgeloze zomerdag van luieren en genieten.

In ‘Verrukkelijke verrassing’ wordt Nathan Powell onaangenaam verrast bij zijn terugkeer na een zakenreis. In zijn prachtige huis treft hij namelijk een onaangekondigde gast aan: Jackie McNamara, een beginnend schrijfster. Jackie heeft het huis in goed vertrouwen gehuurd van haar neef Fred, maar neef Fred blijkt niet te vertrouwen te zijn! Met de smoes dat het huis van Nathan een paar maanden wegens zijn afwezigheid bewoond kon worden, heeft hij Jackie fiks laten betalen voor die paar maanden. En nu blijkt de eigenaar helemaal niet van plan te zijn geweest om zo lang weg te blijven. Neef Fred is uiteraard in geen velden of wegen meer te bekennen.

Nathan wil Jackie eigenlijk meteen uit zijn huis verbannen maar dat laat Jackie niet gebeuren. Ze weet hem over te halen om haar een paar weken te laten blijven om aan haar manuscript te werken. In ruil voor het bereiden van alle maaltijden. Met tegenzin aanvaardt Nathan dat aanbod. Al snel blijkt dat de twee zich erg tot elkaar aangetrokken voelen maar Nathan is niet van plan dat tot uitdrukking te laten komen. Hij is namelijk een pietje precies, alles moet georganiseerd en gepland worden. Voor een vrouw is al helemaal geen ruimte in zijn leven, hij vindt zichzelf niet geschikt voor een relatie. Jackie houdt van onverwachte dingen, het kan haar niet gek genoeg zijn. Een georganiseerd leven: nooit van gehoord! Ze heeft vele talenten, begint dan ook aan veel dingen maar maakt nooit iets af. Het is voor haar erg belangrijk dat ze haar manuscript afkrijgt en kan verkopen. Ze heeft, vindt ze, iets aan haar familie te bewijzen, of aan Nathan?

***

In ‘Explosieve gevoelens’ reist de beste vriend en compagnon van Nathan, Cody Johnson, af naar Phoenix, Arizona. Daar, midden in de woestijn, wordt een schitterend vakantiecomplex gebouwd. Cody is net als Nathan architect, hij heeft het complex ontworpen en gaat in Phoenix controleren of de werkzaamheden naar verwachting verlopen. Dat blijkt zo te zijn want daar is Abra Wilson de verantwoordelijke ingenieur voor. Zij werkt voor Thornway Construction, een bedrijf dat geleid wordt door Tim Thornway. Abra werkte eerst voor zijn vader maar na zijn overlijden werkt hij voor Tim. Dit wordt haar laatste klus voor Thornway Construction, na deze grote klus gaat ze voor zichzelf werken. 

Tussen Cody en Abra knettert het voortdurend, ze zijn het nooit met elkaar eens en het geruzie is niet van de lucht. Maar ja, van wrijving komt glans en soms ook vuur. En dat vuur laait hoog tussen hen op! Vooral Abra wil hun prille relatie zo zakelijk mogelijk houden. Ze heeft bij haar moeder gezien dat lange relaties geen standhouden, daarom wil ze liever ook niet aan een serieuze relatie beginnen. Alles wordt echter op scherp gezet wanneer blijkt dat er gesjoemeld wordt op de bouwplaats van het vakantiecomplex. Cody en vooral Abra zijn hun leven niet meer zeker!

Conclusie
De twee boeken vormen samen een luchtig geheel wat prima past bij een zomerse dag ter ontspanning. De boeken zijn los van elkaar te lezen. De schrijfstijl van Nora Roberts is zoals altijd vlot en onderhoudend. De plot is in het tweede boek wat origineler dan in het eerste boek, maar beide boeken zijn prima geschreven, er wordt een vlot tempo gehanteerd in de verhaallijn. Al met al twee vermakelijke boeken om op een luie zomerdag van te genieten. En genoten heb ik, vier sterren derhalve.

Jeannie Bertens - recensent De Perfecte Buren

maandag 18 juni 2018

Rasters draait door ... Wat is er allemaal aan hand?






Dit is mijn moment en ik ga het pakken ook. Althans, dat is mijn streven. Er zijn tal van die mooie quotes te vinden waarop staat dat je niet moet blijven dromen, maar soms gewoon er voor moet gaan!

Het moment is daar. Ik wil er voor gaan. Wat is er allemaal aan hand dan, vraag jij je misschien af. Waarom is ze zo uitroepteken-achtig in deze blog?

Het zit zo. Hebban, misschien heb je er wel eens van gehoord, is volgens mij het grootste boekenplatform in Nederland. Daar hebben ze een ranking van de meest gelezen boeken van dit moment. Ik zag dat mijn boek ergens in de top 100 stond en dat vond ik best wel cool (er doen meer dan 5000 boeken mee in mijn genre). Dat schreeuwde ik van de daken met het gevolg dat er nog meer mensen op Hebban gingen kijken en toen ging het snel. Mijn boek staat nu gewoon op plek 6 in de Hebban lijst der lijsten. Nou, je kunt je voorstellen hoe ik me voel. Vooral omdat ik de bekende auteurs met klinkende namen en bestsellers op hun naam, voorbij ben gegaan. Dat voelt gewoon goed een lekker. En smaakt naar meer. Ik heb al bedacht dat wanneer ik de top 3 haal ik een van mijn boeken weggeef aan iemand die me op Hebban heeft geliked! (Sterren heeft gegeven, op zijn of haar 'wil ik lezen' lijst heeft gezet, etc.). En ik weet het, het is maar een momentopname, maar het is denk ik wel de droom van iedere auteur om een keer ergens helemaal bovenaan in de Hebban Hitparade te hebben gestaan. Voor de winactie hierbij de link: https://www.facebook.com/GabyRasters/?hc_ref=ARTJTGQlu7B58TR1jR_ScnLoiS6q67ug-Mp0_LsBJCj6yIH40FhRiDA6IP-9n5NSRiw&fref=nf

Maar ik ben vooral benieuwd of het ons met z’n allen lukt om Nooit meer Bang daar in de top drie te krijgen!
Voor de lezers van mijn vorige twee blogs even een update. Mijn gewicht keldert nog steeds. Ik heb wel een grens getrokken: van die groentensmoothies met alleen maar groen spul erin, dat drink ik niet meer. Ik ging alleen al van het ruiken ervan over mijn nek.

Mijn kinderen, tja, vandaag was weer een mindere dag qua naar bed gaan, maar gisteren ging het gladjes. Dat is mooi! En boekennieuws, ja dat is er ook. Ik ga een contract tekenen voor een nieuwe feelgood! Joehoee! Een heerlijk open en warm gesprek gehad met een super uitgever. Ik heb er zin in. Daarnaast een mega idee gehad vandaag in de auto op weg naar werk. Ja, ik hou van files, want daar ontstaan de mooiste ideeën. Ik heb twee andere auteurs gepolst over mijn idee en ze gaan meedoen! Dit weekend ga ik ermee aan de slag. Hoe het idee ontstond? Doordat ik dit liedje hoorde op de radio: https://www.youtube.com/watch?v=xqAqaLV8Nf4

Hebben jullie al een idee waar mijn idee heengaat? Of draai ik gewoon echt een beetje door?

‘Als een herinnering’ - Abbi Glines



Genre: new adult
Uitgever: Karakter uitgevers
ISBN:
9789045212579
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 256
Uitgave: mei 2018

Dank aan Karakter uitgevers voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Een nieuwe serie van bestsellerauteur Abbi Glines! - Sea Breeze meets Rosemary Beach
Als een herinnering is het eerste deel van een nieuwe serie van Abbi Glines waarin de personages van de populaire series 'Sea Breeze' en 'Rosemary Beach' elkaar ontmoeten.

Zeven jaar nadat ze elkaar voor het eerst ontmoetten en knalverliefd op elkaar werden, brengt het lot Bliss en Nate weer bij elkaar. Maar is dat sprankje geluk genoeg om hun liefde weer te laten ontbranden?

Vanaf het moment dat ik de boeken van Abbi Glines ontdekte, kon ik geen genoeg van haar schrijfstijl krijgen. Haar twee voorgaande series heb ik verslonden en toen mij ter ore kwam dat er een nieuwe serie geschreven werd die beide series samenvoegde, kon ik niet wachten totdat het eerste boek beschikbaar was.

Toen ik eenmaal in het boek kon beginnen, moest ik er wel even inkomen. Het was alweer een tijdje geleden dat ik de 'Rosemary Beach' serie had gelezen, dus ik had niet meer meteen paraat wie ook al weer wie was. Bovendien zijn nog niet alle boeken uit de 'Sea Breeze' reeks vertaald, waardoor hiervan ook nog niet alle personages bekend waren. Aangezien ‘Als een herinnering’ draait om de kinderen van de personages uit beide series, was het dus even zoeken hoe het precies zat. De stamboom die ik hiervoor op internet had gevonden hielp hier enorm bij en nadat ik alles weer helder had, las het boek als een trein.

Het verhaal zelf is weinig vernieuwend, vooral wanneer je alle voorgaande boeken al hebt gelezen. Het draait ieder boek om een jongen en een meisje die verliefd worden, elkaar afstoten en uiteindelijk samen komen. Dit klinkt behoorlijk saai vooral na al achttien boeken gelezen te hebben. Toch kan ik geen genoeg krijgen van deze boeken. De personages beginnen een beetje als familie te voelen en ik word er gewoon vrolijk van zodra ik me weer even in hun leven mag wanen. Vergelijk het met 'Goede Tijden Slechte Tijden', dit kijk ik ook nog steeds trouw iedere werkdag ondanks dat iedereen al twintig keer dood is gegaan.

Eigenlijk is het een dus beetje verslavend en ik baal dan ook elke keer weer wanneer ik het boek uit heb. Toch lees ik het verhaal iedere keer weer in een ruk uit ondanks dat ik weet dat ik dan weer moet wachten op het vervolg. Wat ik bovendien erg leuk vond aan dit boek is dat de hoofdpersonages uit de vorige boeken ineens zelf de verantwoordelijke ouders moeten zijn. Dit geeft een hele grappige ervaring omdat je weet hoe ze zelf waren in hun jongere jaren. Het boek is goed te lezen wanneer je alle andere boeken niet kent, maar toch raad ik aan om met de 'Rosemary Beach' reeks te beginnen. Hierdoor leer je alle personages vanaf het begin kennen en heb je hun ontwikkeling doorgemaakt.

Het boek zelf krijgt van mij 3,5 ster. Wellicht vinden veel mensen dit wat aan de hoge kant doordat het verhaal niet echt origineel is en weinig diepgang kent, maar voor mij is het echt een traktatie wanneer ik een boek van Abbi Glines mag gaan lezen. Juist het niet hoeven nadenken over de boodschap die een auteur wil overbrengen, zorgt ervoor dat ik totaal ontspan en dit is vooral erg prettig in hectische tijden, maar ook heerlijk tijdens de vakantie zodat je echt alles even los kunt laten.

Claudia van Koolwijk – recensent De Perfecte Buren