zaterdag 22 september 2018

Onder het motto 'Wie jarig is trakteert'







Vandaag viert de roman Verzwegen van José Kruijer haar eerste verjaardag – uitgeverij NAU besteedt aan een 1ste boekverjaardag altijd de nodige aandacht.

Ook wij van De Perfecte Buren zetten José vandaag graag nog eens in de kijker
De recensies van Verzwegen en Manzanilla kun je hier nog eens teruglezen
Zo ook het interview dat onze vliegende reporter Roelant met haar had.

En wij vieren mee, want van NAU mogen we een leuk pakketje weggeven met daarin Verzwegen en Manzanilla

Wil jij dit pakketje winnen?
Ga dan als de bliksem naar onze BESLOTEN Facebookgroep en zet onder deze post 'ik doe mee'.

Simpel toch? :-) 
  
Let op: 
- Enkel daar ding je mee 
- Nog geen lid bij ons? Das gefikst in een KLIK 

Lees hier de RECENSIE van 'Verzwegen'
Lees hier de RECENSIE van 'Manzanilla'
Lees hier het INTERVIEW met José Kruijer

vrijdag 21 september 2018

‘Bloterik’ – Sabine Büchner en Simone Hennig



Genre: prentenboek 
Uitgever: Ploegsma 
ISBN:  9789021678276 
Uitvoering: hardcover 
Aantal pagina's: 32 
Uitgave: juni 2018


Met dank aan uitgeverij Ploegsma voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.


Een grappig prentenboek over een eigenwijze kleuter: weg met die onderbroek, jas en sokken! Er zijn maar een paar dingen waar Bloterik niet van houdt. Broeken, bijvoorbeeld, en truien. Want die zijn altijd te strak, te kort, te kriebelig of te groot. En daarom draagt Bloterik liever gewoon niets! Maar dan vindt Bloteriks opa op een dag iets in de appelboom dat daar niet thuishoort. Iets groots en blauws dat Bloterik over zijn hoofd kan trekken en aan alle kanten precies goed is...

Naast de titel, Bloterik, valt ook de voorkant van het boek meteen op. Büchner heeft prachtige illustraties gemaakt in dit boek! Het kleurgebruik is goed in balans, helder en vrolijk en de tekeningen zelf zijn duidelijk. Büchner is niet bang om details te tekenen waardoor de tekeningen zowel ouder als kind blijven aantrekken om te kijken. Er is zoveel te ontdekken, waaronder hele gekke dingetjes waar je samen met een kind om zult lachen, top!

Persoonlijk vind ik het verhaal weinig herkenbaar, ik heb en ken geen kinderen die geen kleren aan willen, maar dit is niet storend voor het verhaal. Door de tekeningen en het grappige verhaal spreekt dit boek je alsnog aan.
Dat Bloterik er zo bloot bij loopt, op zijn bril en gympen na, terwijl zijn familie vele lagen kleren draagt, maakt het contrast lekker groot. De momenten tussen dit bijzondere jongetje en zijn bijzondere opa maken dit een aandoenlijk en grappig verhaal. Opa neemt Bloterik zoals hij is en het maakt Bloterik niks uit dat zijn opa een beetje anders is dan normaal. Ze accepteren elkaar zoals ze zijn en hebben samen de mooiste momenten.
Hoewel Bloterik uiteindelijk zijn keuzes durft te veranderen, blijft hij zichzelf trouw. Hij maakt zijn eigen keuzes.

Bloterik is een mooi prentenboek, geschikt voor kinderen van ongeveer drie tot en met vijf jaar.

Van ons krijgt het 4 sterren!

Annelien Kruithof – recensent De Perfecte Buren

‘Desalnietbemind’ – Annabel Jonk



Genre: roman
Uitgever: Uitgeverij Brandt
ISBN: 9789492037794
Uitgave: hardcover
Aantal pagina’s:256
Uitgave: juni 2018

Dank aan Uitgeverij Brandt voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Op 42-jarige leeftijd komt advocate Martha Nieuwman er alleen voor te staan. Na een relatie van 12 jaar heeft ze onverwacht haar man Victor verloren. Na de uitvaart is ze verslagen en staat ze voor de ondankbare taak om de spullen van Victor uit te zoeken. Eenmaal in zijn werkkamer doet ze een bijzondere ontdekking. In wat duidelijk zijn handschrift is leest zij in een schrift over zaken waarvan ze geen weet had. Sommige behoorlijk heftig, vooral die zijn jeugd betreffen. Al die jaren dacht ze dat ze Victor kende maar nu vraagt ze zich af of dat wel zo was. Vanaf het moment dat ze Victor leerde kennen vond ze hem intrigerend, spannend en vooral ondoorgrondelijk. En dat laatste lijkt nu letterlijk op meerdere vlakken van toepassing. Op een confronterende en soms onverwachte manier leert ze haar man opnieuw kennen. Maar nu is het voor hen te laat. Dus leest ze... over zijn verleden, gedachten, geheimen en vrienden. Waarheden die wreder zijn dan de leugens. Ze raakt geobsedeerd en graaft steeds dieper. Martha gaat op onderzoek uit en komt daardoor met diverse personen in aanraking die ze anders nooit had ontmoet. Op de ene vraag zal ze wel antwoord vinden, maar ze zal ook nog meer vragen krijgen. Daar zal ze zich in moeten schikken maar of dat in haar aard ligt? 

Wanneer je dit boek begint te lezen pakt de proloog je meteen vast. Het is onmiddellijk duidelijk dat er sprake is van een relatie waar impulsiviteit en passie elkaar afwisselen met verwijdering en uiteindelijk verdriet. Martha begint vervolgens vanaf het moment dat ze Victor naar zijn laatste rustplaats brengt haar verhaal in korte hoofdstukken te vertellen. De auteur weet middels haar vlotte schrijfstijl, korte maar mooie zinnen, je in het verhaal te betrekken. Het leest allemaal ongecompliceerd terwijl het verhaal dat qua thema niet is. Middels flashbacks leer je de voorgeschiedenis van de hoofdpersonages goed kennen. Zo ook de band met de familie van Victor en de hechte vriendschap met Sophia. In het heden leef je mee met de pogingen van Martha haar leven weer invulling te geven maar vanaf het moment dat ze de dagboeken vindt draait het alleen nog maar daar om. De onrust en de zucht naar antwoorden op vragen die de dagboeken oproepen zorgen dat je met Martha op diverse onverwachte plekken belandt.

Het concept van het verhaal, een weduwe die geheimen van haar man ontdekt, is niet vernieuwend. Het was dan ook intrigerend om te gaan ontdekken of de auteur zich hierin kon onderscheiden van anderen die dit concept zich al eerder toe hadden geëigend. Wonderlijk genoeg is dat grotendeels wel gelukt. Vooral vanwege de impulsieve acties van Martha heeft de auteur het verhaal een eigen draai gegeven. Sommige zaken die ter sprake kwamen waren niet echt van belang voor het verhaal. Martha zelf blijft als hoofdpersonage ook wat op de vlakte, de meeste aandacht gaat uit naar Victor en zijn geheimen. Het was van meerwaarde geweest om de effecten daarvan verder uitgewerkt te zien in emoties van Martha. Want het is juist haar woede, haar verbolgenheid die haar drijft om op zoek te gaan naar antwoorden. Je krijgt haar handelen wel mee en dat ze zichzelf verbaast door dingen te doen die totaal uit haar comfortzone liggen maar verder gaat het emotionele aspect niet. De auteur schrijft in hele korte hoofdstukken vanuit het perspectief van Martha en dat zorgt ervoor dat je je wel goed in haar kunt inleven. Je zou zelf ook antwoorden willen en op onderzoek uit gaan. Maar dat ze vervolgens de wereld overgaat op zoek naar de mensen uit de dagboeken, terwijl ze niet alles heeft gelezen, is niet altijd even geloofwaardig. Het doet er voor het leesplezier verder niet veel aan af. Martha roept dusdanig veel sympathie bij je op tijdens het lezen dat dat niet stoort.

Persoonlijke noot: een grappig detail in het boek was dat Martha uitvoerig in een wijk komt in Eindhoven waar ik als kind ben opgegroeid, die gedetailleerde beschrijvingen kloppen zover ik kan weten.

Conclusie is dat Desalnietbemind (wat een prachtige titel!) een mooie en lichtelijk literaire roman is die een bijzonder aangename kennismaking was met Annabel Jonk haar schrijven. Men mag hopen dat we nog veel van haar gaan horen. Ze brengt in een verfrissende, eigen stijl een mooi verhaal over verdriet, vertrouwen en vriendschap. Dit is een bijzonder sterk debuut. 4 sterren, heel goed!

Patrice – Team De Perfecte Buren

donderdag 20 september 2018

'Heimwee naar bloed' - Dario Correnti



Genre: misdaadjournalistiek
Uitgeverij: HarperCollins Nederland  
ISBN: 9789402701616
Uitvoering: digitaal boek 
Aantal bladzijden: 494
Uitgave: augustus 2018

Dank aan Uitgeverij HarperCollins voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.


Over Dario Correnti is weinig bekend, eigenlijk niet veel meer dan dat het een pseudoniem is waarachter twee Italiaanse auteurs schuilgaan. Voordat de debuutthriller Heimwee naar bloed daadwerkelijk verscheen was er al veel internationale belangstelling voor. Het op feiten gebaseerde verhaal dat spannend en goed geschreven is, verdient deze belangstelling.

In het Noord-Italiaanse plaatsje Buttanuco wordt Aneta Albu, de Roemeense verzorgster van de oude notaris Lecchi op gruwelijk wijze vermoord. Opvallende details zijn dat de moordenaar spelden bij het lijk achterliet, de ingewanden verwijderde en een hap uit haar kuit nam. Misdaadjournalist Marco Besana, die op het punt staat met pensioen te gaan, wil over deze zaak schrijven. Hij wordt bij zijn onderzoek geholpen door de jonge en stuntelige stagiaire Ilaria Piatta. Zij ontdekt overeenkomsten met moorden die in de negentiende eeuw in dezelfde streek plaatsvonden. Daarvoor werd Vincenzo Verzeni, de vampier van Bergamo, veroordeeld. Ilaria denkt dat iemand hem wil kopiëren. De twee journalisten worden bij hun onderzoek tegengewerkt door de politie die al snel een verdachte arresteert terwijl de plaatselijke bevolking zich verschuilt achter de oude traditie van discretie, je weet iets maar je praat er niet over.

Heimwee naar bloed is om een aantal redenen een interessante thriller. De personages zijn uitstekend getypeerd. Er ontwikkelt zich een wonderlijke chemie tussen Marco, de oude rot in het vak en de onervaren Ilaria die de fijne kneepjes van de misdaadjournalistiek wil leren. Daarnaast schetst Dario Correnti een boeiend beeld van de cultuur en leefwijze van kleine gemeenschappen in Noord-Italië waarin mysterie en discretie een belangrijke rol spelen. Er wordt aandacht besteed aan seriemoordenaars uit heden en verleden en wetenschappelijke theorieën die hierover zijn verschenen.

Het verhaal is geschreven in de tegenwoordige tijd en heeft een groot aantal korte hoofdstukken waardoor het snelheid en een aangename spanning heeft gekregen. De inhoud is soms gruwelijk maar door het toevoegen van subtiele humor heeft Correnti het lichter gemaakt. De opbouw van de plot is overtuigend en je bent al heel ver in het verhaal voordat je een eerste idee krijgt wie de moordenaar is. Maar voordat je zover bent heb je kennis gemaakt met de animositeit die op een dagbladredactie heerst, de arrogantie van politie en justitie die alles beter menen te weten en de nodige familiegeheimen die voor de ontknoping essentieel maar bijzonder lastig te ontrafelen zijn.

Heimwee naar bloed is een bijzondere en originele thriller die de misdaadliteratuur weer wat kleur geeft en dat is in een landschap dat zich kenmerkt door teveel middelmatigheid een welkome afwisseling.

Joop Liefaard - recensent De Perfecte Buren

‘Het begin’ – Nora Roberts



Genre: roman
Uitgeverij: De Boekerij
ISBN 9789022581575
Aantal pagina’s: 414
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: augustus 2018

Met dank aan De Boekerij voor het recensie-exemplaar

Het Begin is het eerste deel van de trilogie De Bron.
In dit eerste deel is het einde van de wereld zoals wij die kennen, gekomen. Op oudejaarsavond op een afgelegen boerderij in Schotland wordt het evenwicht op aarde verstoord door een simpele jachtpartij. Een jachtpartij waarbij een druppeltje bloed op de verkeerde plek enorme gevolgen heeft. De bewoners van de boerderij raken besmet door een onbekend virus dat zich razendsnel over de hele wereld verspreidt. Het is een dodelijk virus, alleen mensen worden erdoor getroffen, ziekenhuizen worden overspoeld door zieke mensen maar ook artsen en verpleegkundigen bezwijken aan het virus dat inmiddels de Plaag wordt genoemd.

Er zijn ook mensen die niet ziek worden, zij lijken immuun voor de Plaag. Onder hen bevinden zich ook mensen die bijzondere krachten hebben; na Oudjaarsnacht hebben zij veel meer krachten dan voorheen.
Twee van deze mensen, ze noemen zichzelf heksen, Lana en Max, wonen in New York wanneer de Plaag toeslaat. New York verandert in een jungle waarin zij hun leven niet meer veilig zijn. Plunderingen zijn aan de orde van de dag en bij sommige mensen komt het slechtste in hen naar boven. Ze moorden voor hun plezier. Helaas geldt dat ook voor enkele mensen met bijzondere krachten maar niet voor Lana en Max. Zij weten te ontsnappen aan de waanzin en komen op hun vlucht veel bijzondere mensen tegen; het groepje wordt steeds groter.
Uiteindelijk belanden ze in het dorpje New Hope, waar ze zich hopen te vestigen. Lana is zwanger van een dochtertje, vermoedelijk is ze in de Oudjaarsnacht verwekt. Deze zwangerschap roept echter de aandacht van een duistere groepering op, er wordt jacht gemaakt op Lana en vooral op haar ongeboren dochtertje, De Ene.

Conclusie
Wat een prachtig boek weer van Nora Roberts! Ze heeft nu een wel heel donkere wereld geschapen waarin 80% van de wereldbevolking overlijdt. De overlevenden geraken in een strijd tussen Goed en Kwaad. Bovendien zijn er mensen die de Onmensen (de mensen met bijzondere krachten) de schuld geven van de Plaag. Er wordt dan ook meedogenloos op hen gejaagd door bendes.

In deze wereld moeten Max en Lana en hun ongeboren dochtertje overleven. Dat levert vele spannende situaties op, waarin de veerkracht van mensen centraal staat, wat er ook gebeurt. Nu zal het even wachten zijn op het tweede deel van deze trilogie, ik kijk er naar uit! Vier sterren voor dit mooie boek.

Jeannie Bertens - recensent De Perfecte Buren

Boek van de maand - In gesprek met ... J. Sharpe







Interview J. Sharpe

Wanneer ik Dordrecht binnen rijd op zoek naar het (tijdelijke) adres van J. Sharpe (Joris) kom ik uit bij een reusachtige boot. Het lijkt wel een cruiseschip. Joris komt me al tegemoet en springt in de auto op weg naar een restaurantje in de binnenstad. De locatie van zijn keuze is gezellig en druk. Iets minder handig voor mijn opnameapparatuur, maar Joris praat veel en gemakkelijk zodat alles er redelijk goed op komt te staan.

Joris: ‘Ik kom uit Rotterdam. Tussen mijn achtste en tiende levensjaar woonde ik op Madeira. Ik werd daar op een school gezet waar niemand iets anders sprak dan Portugees. Zelfs de leerkrachten spraken geen woord Engels. Mijn oma stuurde me dan een stuk of vijf boeken tegelijk op, maar die had ik in een week uit. En dan moest ik weer een paar maanden wachten tot er een nieuwe boot met een pakje voor me aankwam. Toen ben ik zelf maar verhaaltjes gaan schrijven. Het duurde ruim een half jaar voordat mijn Portugees dusdanig was dat ik mee kon komen op school. Gelukkig was ik een klas teruggezet en was de lesstof een herhaling voor me. Achteraf gezien heb ik wel een kleine taalachterstand opgelopen. Maar er waren ook heel veel leuke dingen daar. Ik heb veel gevoetbald, ik was keeper, zelfs een keer tegen Ronaldo. Die komt uit Madeira. Hij was toen al zo ontzettend goed. Ik bleef de bal maar uit het doel halen bij hem, hahaha.’

‘Daarna terug naar school in Rotterdam. Na mijn middelbare school ben ik naar Wageningen gegaan voor de 4-jarige opleiding tot banketbakker. Die heb je in Rotterdam ook natuurlijk, maar ik wou lekker op kamers. Wageningen is een echte studentenstad. Heel erg gezellig. Gelukkig woonde ik niet in zo’n druk studentenhuis, maar zat ik bij een oudere dame op de zolderkamer. Heerlijk om je na die drukte even te kunnen terugtrekken. In die tijd was ik een verlegen, stille jongen die niet zo heel veel uitging en zo. Ik vind het leuk om onder de mensen te zijn, maar ook om op mijzelf te zijn. Ik schreef al wat verhaaltjes, maar in die tijd begon ik echt serieus met schrijven. Mijn allereerste boek heb ik daar geschreven. Dat is nooit uitgebracht trouwens, maar het is wel de tijd geweest dat ik het schrijven wat serieuzer ging nemen, workshops ging volgen en mee begon te doen aan schrijfwedstrijden.’






‘In het laatste jaar van mijn opleiding als banketbakker zat ik in de pauze toevallig naast twee klasgenoten die aan het mailen waren met iemand uit Amerika. Die wou daar een banketbakkerij opzetten en vroeg daarvoor een paar studenten uit Nederland om daar enkele maanden te komen werken. Hij vroeg ze: weten jullie niet een derde persoon? Meteen zei ik: ja, ik wil dat wel. Dat was het begin van een groot avontuur. We hebben er drie maanden gewerkt met z’n drieën en al het verdiende geld gespaard om er achteraf een rondreis door de USA van te maken. We gingen eerst naar Miami. Na twee weken moesten we het land uit, want we hadden een werkvisum van drie maanden. Helemaal naar Nederland terug was erg ver, want we wilden zo snel mogelijk verder door Amerika reizen. We zijn toen naar Curaçao geweest; Nederlands grondgebied. Na een week konden we onze reis door Amerika voortzetten. Met een camper het hele land door. Geweldig was dat; echt een jongensdroom.’

‘Terug in Nederland moest ik een baan zoeken. Ik heb toen onder meer in Voorschoten gewerkt waar ik de patisserie afdeling op me moest nemen. Maar de eigenaar zei: hier wordt niet overgewerkt. Ik dacht: Top! Dat zou een hoge uitzondering zijn in de banketbakkerswereld.’

Roelant: ‘Hij bedoelde natuurlijk: overwerk betalen we niet!’

Joris: ‘Precies! De overuren werden maar voor 70% betaald. En je kreeg zoveel op je bord geschoven. Dat was niet leuk meer. Op een gegeven moment kreeg ik een mailtje van een man uit Mexico. Die man heeft onder meer een bedrijfje dat ervoor zorgt dat Mexicanen op een legale manier in Amerika kunnen wonen en werken. Hij had zelf geen enkel idee van bakken, maar wist wel dat er een hoop zoetkauwen rondlopen. Hij wilde een bakkerij opzetten in Mexico met Nederlandse lekkernijen. Hij zocht iemand om dat op te zetten. Na mijn Amerika trip zweefde mijn cv nog rond op het internet. Toen hebben we contact met elkaar gehad. Hij is naar Nederland gekomen en vroeg aan mij om dat in een jaar tijd op te zetten. Dat was in 2010. Hij bood me een leuk salaris, auto van de zaak, gratis verblijf, enz. Ik zag dat wel als een mooie kans, een uitdaging. Ik was toen weer vrijgezel dus niets hield me tegen. Maar twee weken voordat ik naar Mexico zou gaan, kreeg ik (opnieuw) verkering met mijn huidige vrouw, Marijke. Dat was wel lastig; vond ze minder leuk. Ik heb toen afgesproken dat ik maar een half jaar zou gaan. Met de opdrachtgever kwam ik overeen dat de bakkerij klaar moest staan als ik eraan kwam: locatie, ovens, apparatuur en een paar mensen om mij te helpen aan wie ik het kon leren zodat ze het konden voortzetten als ik weer terugging.’

Roelant: ‘Klinkt goed! Strak plan.’

Joris: ‘Maar zo liep het dus niet. [hilarisch gelach alom] Dat was het plan. Het enige wat er was toen ik in Mexico aankwam, was het pand. Maar daar was ook alles mee gezegd. Het was een ruïne. Alleen de vier muren rondom stonden er nog. In Mexico kun je niet alles even makkelijk krijgen als bij ons of als in de USA. Dat was een heel gedoe voordat alles er stond. Ook met grondstoffen voor mijn patisserie. Ik heb heel veel moeten experimenteren. Uiteindelijk is het allemaal gelukt en liep het allemaal toen ik terug naar Nederland ging. Helaas is kort daarna de boel in elkaar gestort. Ik mocht van de eigenaar maar aan één iemand de kneepjes van het vak doorgeven. Hij was misschien bang dat de rest weg zou gaan als ze alles geleerd hadden en om de hoek eenzelfde zaak zou beginnen. De vrouw die na mij de leiding kreeg wist alles, die had ik helemaal ingewerkt. Het liep heel erg goed: rijen voor de deur. Echter, die vrouw kreeg na een paar weken al ruzie met de eigenaar en is weggegaan. Toen kon hij de tent sluiten. Erg jammer. Het is in Mexico geweest dat ik mijn allereerste boek heb geschreven dat gepubliceerd is, toendertijd uitgegeven als Gevaarlijk Spel. Mooie avonturen heb ik daar beleefd. Mooi land ook.’





Roelant: ‘Het klinkt wel heel avontuurlijk allemaal.’

Joris: ‘Na mijn Mexico avontuur ben ik in rustiger vaarwater gekomen. In Nederland bij diverse bakkerijen gaan werken, onder meer Het Vlaams Broodhuis. Maar uiteindelijk was het wereldje van de banketbakkers toch niet echt iets voor mij. Ik heb me omgeschoold tot rij-instructeur en dat doe ik nu de laatste jaren met veel plezier. Het fijne daarvan is dat je toch een beetje eigen baas bent, ondanks dat er natuurlijk leiding is vanuit de rijschool. Als je slagingspercentage en de klanttevredenheidscijfers maar goed zijn, mag je zelf bepalen wat je doet. Daarnaast blijft er tijd over om te schrijven. Die combinatie van rij- instructeur en schrijver is heerlijk. Ik heb het leukste beroep dat er bestaat. En fantasy schrijven doe ik het allerliefste. Helaas is dat ook het minste commercieel aantrekkelijk.’

Roelant: ‘Bij je nieuwe boek, Reflectie, staat er geen genre vermelding op de omslag.’

Joris: ‘Ja, dat klopt. Wat ik schrijf is moeilijk in één enkel genre te vatten. Het is omvattender dan alleen fantasy. Het is geen makkelijk boek. Er zit heel veel in, heel veel lagen. De plot is ook niet simpel en is op meerdere manieren interpreteerbaar. Ik wil ook steeds een ander soort boek schrijven. Ik wil de lezer zoveel mogelijk mind-fucks toestoppen zonder ongeloofwaardig te zijn. Ik wil de lezer naar die grenzen brengen en dan op het moment dat ze er net af dreigen te vallen, ze weer terug te halen. Mijn vorige boek Syndroom was een groot succes; voor veel prijzen genomineerd en toekomstige vertalingen in het buitenland. De plot van dat boek was wat simpeler dan die bij Reflectie.’






Roelant: ‘Als ik je even mag citeren. In je boek schrijf je onder meer: ”Een slecht verleden is net als een bloedvlek; moeilijk te verwijderen.” En “Het verleden komt uiteindelijk altijd voor je.” Op diverse plekken in het boek ga je in op wat ze gedaan hebben vroeger en worden de personen daar ook op afgerekend.’

Joris: ‘Dat is ook het motto van het boek. Bepaalde dingen die je gedaan hebt in het leven zullen je altijd bij blijven; is niet uit te wissen. Ook voor mijn hoofdpersonen in Reflectie geldt dat. Hun gruwelijke daden uit het verleden achtervolgen ze. Ze moeten reflecteren over hun daden. En daar moeten ze rekenschap van afleggen. Want tot nog toe zijn de personages er mee weggekomen. Daar komt nu verandering in dat hotel op die rots in Madeira.’

Roelant: ‘Dat klinkt erg Protestants; ben jij Protestant?’

Joris: [lichtelijk verbaasd] ‘Nee, maar ik vind het geloof wel heel interessant; meerdere geloven. Ik ben helemaal niet gelovig opgevoed, maar ik snap dat je dat zou kunnen denken. Het universum zullen we zeggen, of noem het God, staat het simpelweg niet toe dat mijn personages ermee weg komen. Nu ze allemaal bij elkaar zijn gekomen, zijn de negatieve krachten zó sterk dat er daar op die bergtop iets gebeurt.’

Roelant: ‘Je hebt ook samen met Melissa Skaye pasgeleden een boek geschreven. Dat kwam uit bij uitgeverij Letterrijn, al je andere boeken bij uitgeverij Zilverspoor. Beviel dat om samen met iemand anders een boek te schrijven?’

Joris: ‘Die samenwerking met Melissa was erg leuk. Ik ken haar al jaren. Regelmatig stonden we samen op festivals om boeken te signeren. Haar fantasy boeken gaf ze ook uit bij Zilverspoor. Voor de gein zeiden we tegen elkaar dat we samen eens een boek zouden moeten schrijven. Dat duurde een tijdje. Zo’n vier jaar geleden ben ik begonnen op mijn eigen manier; dat wil zeggen, niks plannen gewoon beginnen en kijken waar het heengaat. Dat ging niet en liep vast. Dat heeft een tijdje stil gelezen. Op een gegeven moment bekeken we het samen en waren enthousiast. Dat is Meedogenloos geworden. Dat was echt een thriller; een ander soort boek dan wat ik alleen zou schrijven. Letterrijn geeft echt thrillers uit; Zilverspoor geeft vooral fantasy en horror uit. Vandaar die tijdelijke wisseling. Schrijven is gewoon heerlijk om te doen. Ik kan er niet van leven, maar wel een keer extra op vakantie gaan of zo. Geweldig om zo met je hobby om te kunnen gaan.’

Dank je wel, Joris, voor dit gezellige gesprek.

Roelant de By – vliegende reporter van De Perfecte Buren.

Jullie kunnen nog altijd meedoen met de win actie om een exemplaar te winnen van 'Reflectie'



woensdag 19 september 2018

Annemarie plukt de dag


Pensionering zwager

Dinsdag 12 juni 2012 was het eindelijk zo ver, mijn zwager zou met pensioen gaan. Om 13 uur werden wij welkom geheten met koffie en gebak waarna de genodigden met een bus een sightseeing tour over het terrein van de vliegbasis zouden krijgen. Een F16 in de kleur van het Nederlands Elftal stond in een shelter en werd vooral bewonderd door de mannelijke helft van ons gezelschap hoewel de uitleg over technische hoogstandjes ook voor de vrouwen leuke wetenswaardigheden opleverden. Hierna brachten we een bezoekje aan een centrum waar een familielid zijn Piper verruilde voor een heuse F16 simulator. Dit viel toch tegen. Maar goed dat dit spektakel vóór het buffet gepland was…
Hierna vervolgden wij onze weg naar een shelter waar net een F16 was teruggekeerd van een missie boven ons land. De brandstoftanks moesten weer gevuld worden en bij dit gebeuren had de organisatie blijkbaar ook aan ons, vrouwen gedacht. In 1e instantie waren onze ogen gericht op de F16 die links van ons stond maar al snel werden we afgeleid door de chauffeur van de tankauto aan de rechterzijde. Ik met mijn double vision (lees: lui oog) kon beide kanten goed in de gaten houden, de overige dames hebben de dag erna waarschijnlijk een beetje last van een stijve nek gehad. 
Op dat moment is spontaan het idee geboren om een kalender samen te stellen om op deze manier een steentje bij te dragen aan een nieuwe wervingscampagne van de Luchtmacht. Tja, het is een feit dat mannen in uniform menig vrouwenhart sneller doet kloppen… De chauffeur van de tankauto was de eerste die door ons op de gevoelige plaat werd vastgelegd. We waren het er unaniem over eens dat hij ‘januari’ zou worden. De eer voor ‘februari’ kwam toe aan onze eigen chauffeur. We hadden nog wel een aantal maanden te gaan maar dat zou geen probleem zijn. Volgens ‘februari’ zou bij de afdeling Transport genoeg inspiratie zijn om de kalender vol te krijgen. Helaas door tijdgebrek is het hier niet van gekomen. Tijdens de receptie zouden waarschijnlijk de overige maanden de revue wel passeren. Maar zo gemakkelijk ging het toch niet. De meeste mannen hadden ogenschijnlijk hun PIZ (Pensioen in Zicht) reeds verruilt met hun PIP (Pensioen in Pocket) waardoor we onze eisen enigszins hebben moeten bijstellen. Uiteindelijk is het niet gelukt een kalender samen te stellen. En nu lees ik regelmatig dat Defensie opnieuw aan het werven is.... Tja, die kalender was misschien toch nog niet zo'n slecht idee geweest.