zaterdag 17 augustus 2019

Thea Beckman-genomineerde’ boeken - Eindconclusie van Peter






De uitreiking van de Thea Beckmanprijs is een feit op 14 september 2019. Deze prijs wordt ieder jaar in het Archeon in Alphen aan de Rijn uitgereikt aan het beste historische jeugdboek. De jury kijkt naar historische jeugdromans die en goed geschreven zijn en die de lezer op geloofwaardige wijze meenemen in het verleden. Dit jaar is het een jubileum, de prijs wordt voor de vijftiende maal uitgereikt. Het ene jaar worden boeken voor jonge lezers beoordeeld, het andere jaar jeugdboeken voor twaalf jaar en ouder. De laatste categorie is in 2019 aan de beurt. Van de eerdere longlist zijn nu nog vijf boeken kanshebber. Wij van Leesclub de Perfecte Buren vonden het leuk om de vijf genomineerde boeken van de shortlist ook te lezen en te beoordelen. En dat heb ik (Peter) mogen doen. De recensies las je de voorbije week van alle vijf de boeken. Hier het eindoordeel.

Eerder dit jaar mocht ik een Leesclub begeleiden die in het teken stond van het boek Het meisje met de vlechtjes van Wilma Geldof. Dit boek maakte een onuitwisbare indruk op mij. Mijn eerste gedachte bij het zien van de shortlist was dan ook dat deze prijs een 'kat in het bakkie' voor Wilma Geldof zou worden. En maakte mij anderzijds nieuwsgierig naar de vier andere titels. Alle Uitgeverijen werkten mee aan deze actie van ons als Perfecte Buren en daarvoor wil ik hen hartelijk danken. Het was een prachtige opdracht. De boeken vielen op de deurmat en ik kon beginnen.

Als vader van drie kinderen in de leeftijd tussen veertien en negentien jaar oud, ervaar ik dat de jeugd te weinig leest en dat dit op de middelbare school onvoldoende wordt gestimuleerd. Wellicht is mijn scoop te beperkt maar de drie Havisten in dit huis redden het met éen boek in meerdere leerjaren. En daar hebben ze meer boete voor betaald aan de schoolbieb dan daadwerkelijk in gekeken. Een andere allergie is de geschiedenisles. Saai is het meest gehoorde woord wanneer dit vak ter sprake komt. Ik, als vader, heb twee of eigenlijk drie grote passies. Vinyl verzamelen (geen vloerbedekking maar elpees), lezen en een ontembare honger naar historische verhalen. En die laatste twee heb ik kunnen benutten bij het lezen en recenseren van deze vijf parels. En er zijn gelukkig auteurs die de twee componenten (lezen en geschiedenis) samenklappen in een prachtig eindproduct: Het historische jeugdboek.

Allereerst de vijf genomineerde boeken, de criteria en de doelstellingen waarop de jury van de Thea Beckmanprijs gaat beoordelen:

De vijf genomineerde jeugdboeken zijn in willekeurige volgorde:

  • Wilma Geldof - Het meisje met de vlechtjes - LS Amsterdam

De criteria zijn:

  • Het boek moet aantrekkelijk zijn voor de doelgroep
  • Het boek moet informatief en historisch betrouwbaar zijn
  • Het boek moet iets toevoegen aan het historisch besef
  • Het boek moet van literaire kwaliteit zijn en een meeslepend en mooi verhaal zijn.

De doelstellingen zijn:

  • Het historisch jeugdboek als genre in de belangstelling brengen
  • Het stimuleren van historisch besef
  • Leesbevordering
  • Aansluiten bij canon en leerdoelen onderwijs
  • Het stimuleren van het schrijven van jeugdboeken met een historische invalshoek.


Mijn mening
Hierbij wil ik benadrukken dat deze beoordeling van vijf prachtige boeken subjectief is. De winnaar is mijn winnaar. Wanneer iedereen hetzelfde zou mogen doen als ik heb gedaan, zouden alle boeken een keer als winnaar uit de bus komen. Zo goed zijn ze. En daarmee heeft de jury van de échte Thea Beckmanprijs een geweldige klus geklaard. Ik maak dankbaar gebruik van de door hen gekozen shortlist. En wens hen plezier met het kiezen van de winnaar.

In mijn recensies heb je kunnen lezen dat het stuk voor stuk prachtige, spannende en aangrijpende boeken zijn. Toevalligerwijs betroffen het ook allemaal gebonden boeken die er wonderschoon uitzien. Ze voldoen alle vijf aan de gestelde criteria. Van grote thema's als slavernij, verzet, en onderdrukking tot een kleiner historische thema als de overtocht van de scouts in 1950 van Dover naar Calais, beschreven in Het Kompas. Veel van de genoemde auteurs hebben meer historische boeken geschreven en daar ben ik razend nieuwsgierig naar geworden. Dat doel is bij mij geslaagd. Ik ga meer van deze auteurs lezen.

Een algemene tip aan alle uitgeverijen van jeugdboeken is promotie en duidelijkheid. Deze titels zijn aan mijn aandacht ontsnapt in 2017 en 2018, de jaren waren ze zijn uitgebracht. Dat kan aan mij liggen.

Daarnaast zijn bijna alle kanshebbers niet als jeugdboek te herkennen wanneer ik ze in handen heb. En daarmee is tip twee een feit: Wees expliciet naar de doelgroep; 'Dit is iets voor jou!'.

En tenslotte vind ik dat er titels zijn die uitermate geschikt zijn om naast de lesstof te gebruiken op school. En ik weet niet of de promotie zich hierop richt.

De auteurs wil ik stuk voor stuk danken voor het avontuur dat ze mij hebben gebracht. En dan -tromgeroffel en trompetgeschal-, kies ik mijn favoriet.

Het slavernijverhaal van Volle Maen, het verzetsverhaal van het Meisje met de vlechtjes en de overtocht in Het Kompas van Joyce Pool zijn absolute aanraders voor iedereen.

Wat mij betreft zijn mijn twee grote favorieten Hendrick, de Hollandsche Indiaan van Bianca Mastenbroek en Nooit meer thuis van Martine Letterie.

De overeenkomst tussen deze titels is de keerzijde van de fiere Nederlander. We hebben als Nederlander vroeger veel verkeerde dingen gedaan. En dat mag worden belicht. Dat moet worden belicht. Hendrick, de Hollandsche Indiaan toont hierin magnifiek de keerzijde van de welvaart en expansiedrift die Nederland bezat.

Mijn persoonlijke favoriet en winnaar van beste boek uit de shortlist voor de Thea Beckmanprijs is Nooit meer thuis van Martine Letterie. Omdat zij in staat is gebleken om mij aan de hand van een aandoenlijk verhaal veel te leren over de situatie waarin Nederlanders die naar Nederlands-Indië zijn vertrokken om het juiste voor Nederland te doen, jaren later bij terugkeer letterlijk en figuurlijk door Nederland in de kou zijn gezet.

Als dank voor alle trouw en inzet worden zij tot op de dag van vandaag niet als gelijken behandeld. Ik ben van mening dat het beeld dat de Nederlanders en de Nederlandse jeugd hiervan heeft, op de juiste manier moet worden gevormd. Omdat iedereen die in jouw land woont, een landgenoot is. En daar is dit boek een krachtig en magistraal middel voor. De historische waarde van dit verhaal heeft een missie in het heden en de toekomst.

Wij zijn als Leesclub De Perfecte Buren niet in staat om een geldprijs uit te reiken. We zouden het wel leuk vinden wanneer onze vliegende reporter Roelant De By een interview met de winnende auteur kan hebben. Dit aanbod geldt ook voor de overige kanshebbers. Promotie zet hopelijk dit prachtige genre beter op de kaart.

En wens mij succes! Ik ga proberen mijn kinderen middels deze boeken aan het lezen te krijgen. Als het met dit kwaliteitsmateriaal niet lukt....

Peter van Bavel
De Perfecte Buren 

Lees HIER de recensie van 'Nooit meer thuis'
Lees HIER de recensie van 'Volle Maen'
Lees HIER de recensie van 'Het kompas'
Lees HIER de recensie van 'Hendrik, de Hollandsche Indiaan'
Lees HIER de recensie van 'Het meisje met de vlechtjes'

vrijdag 16 augustus 2019

Zomercolumn - Roger Ellory ... WHY DOES AN ENGLISHMAN WRITE AMERICAN CRIME?







This is a question I have been asked so many times. Enough times for me to take a long look at it, if for no other reason than to have an answer next time I am asked.

Paul Auster said that becoming a writer was not a ‘career decision’ like becoming a doctor or a policeman. You don’t choose it so much as get chosen, and once you accepted the fact that you were not fit for anything else, you had to be prepared to walk a long, hard road for the rest of your days, and I concur with his attitude.

I feel the same way about genres. I think the genre chose me, as opposed to my choosing the genre. The thing that has always fascinated me, and the thing that I believe is the only thing that fascinates authors really, is people.  It’s that simple. Life is people. People are life. Without people there is nothing to talk about, nothing worth saying.

And why American crime? Because such a genre presents me with a broad canvas, and upon that canvas I can write conspiracy, thriller, romance, history, politics, and social commentary. I think US crime holds a mirror up to society better than any other genre. 

Additionally, and perhaps more importantly for me, crime gives me an opportunity to present my ‘people’ with situations that they would never experience in ordinary life. This then gives me possibility of putting those people through the mill emotionally, and that is where my true interest lies.

So that is where my selection of genre and subject matter comes from, and right from the first book – Candlemoth – I have tried to create real and believable characters and storylines that have this American cultural and political background.  Candlemoth is the story of two boys, one black, one white, who grow up together from the early 50’s in North Carolina.  It tracks through that time period – up through the death of JFK and Martin Luther King, through Nixon and Watergate, all the significant political and social events of that time. The story is told in flashback from the perspective of the main protagonist, the white boy now in his 30s, who is on Death Row for the murder of his black friend. The events are recounted to a Catholic priest sent to reconcile the man to his execution, and it deals with the events that brought him there and how he was consigned to such a fate.

Ghostheart is told from the perspective of the central female character, a young woman who – by the discoveries she makes in the pages of a book – learns the history of New York gangland and underworld figures in the 50s and 60s, and ultimately how this history relates to herself and her own life.

A Quiet Vendetta is a five hundred-page epic that deals with seventy years of accurate Mafia history throughout New York, LA, Chicago, Miami, Havana, and numerous other cities, and is a story told through the eyes of a young man who becomes a hitman for organised crime.

City of Lies is a fast-paced thriller that deals with the lives and crimes of a group of elderly gangsters in Manhattan, and how they use their influence to seduce a younger man into a criminal lifestyle. It concludes with four violent high-powered armed robberies in four different banks in New York City on Christmas Eve. 

A Quiet Belief In Angels is the biography of a young boy growing up in Georgia in the 1930 and 40s, and how his entire life is affected by the killing of a number of young girls in his hometown. 

A Simple Act of Violence is essentially two stories – a series of contemporary killings in Washington DC and how these killings are linked to the undercover actions of the CIA in Nicaragua in the 1980s.

The Anniversary Man, is the story of a serial killing survivor who works with the Police to uncover the identity of someone perpetrating killings in New York who is copying famous serial killings of the past and carrying them out of the anniversary of their original occurrence. 

Saints of New York, deals with corruption within the Organised Crime Control Bureau, child prostitution, the burdens of one policeman against a system that does anything but acknowledge and reward honesty. 

Lastly, Bad Signs is a California to Texas ‘road movie’ of a novel, and tells a story not unlike that of Charlie Starkweather, the swift descent of an individual into psychosis and madness at a time when America was just waking up to the idea that it some of its worst enemies were within its own borders.

I believe that crime fiction is the most widely-read genre fiction in the world currently.  I hope that it will stay that way. I think – as a genre – it excites, evokes emotion, stimulates mentally, engages, mystifies, perplexes, and pleases readers greatly. We love puzzles. We love the dilemmas of ordinary people presented with extraordinary situations. We love to be challenged. Is that not the index of a healthy and inquisitive mind, and thus a healthily inquisitive society? We want to know more. We want to find out. We want truth and justice. And – if we cannot find it within our culture – we have to be reassured that it is still possible within the pages of a book.

RJ Ellory



‘Rome: eeuwige stad’– Ferdinand Addis



Genre: non-fictie geschiedenis
Uitgever: Karakter
ISBN:9789045218441 
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina's: 
Uitgave: 2019

Met dank aan Karakter Uitgevers voor dit recensie- exemplaar.

Rome is een fascinerende stad, met een lange geschiedenis. Maar waar is het allemaal begonnen? Er zijn zoveel verhalen over deze intrigerende stad dat we ons soms wel afvragen wat ervan waar is en wat niet. Vanaf de stichting door Romulus en Remus tot de Jodenvervolging in 1943 neemt Ferdinand Addis ons mee in 22 hoofdstukken door de geschiedenis van Rome heen. Tijdens deze ontdekkingstocht neemt hij ons mee naar de familie Borgias, de Sixtijnse kapel, het Colosseum, Mussolini en zelfs de films van Fellini. Het is een boek waar geschiedenis liefhebbers van zullen smullen.

Ferdinand Addis is een Britse auteur en journalist die klassieke talen studeerde aan de Universiteit. Rome: eeuwig stad is zijn eerste gepubliceerd boek en ondertussen in verschillende talen uitgegeven. Een boek over de rijke geschiedenis van Rome kan duizendenpagina’s bevatten, Ferdinand hield het op 704. Hij heeft er de meest interessante en gekende verhalen uitgepikt. Iedereen weet nog wie Hannibal is, de Borgias kennen we van de tv serie, Mussolini leren we kennen tijdens onze geschiedenislessen op school en iedereen kent wel een film van de beroemde Fellini. Een echte geschiedenis liefhebber zal denken dat het boek dan ook niets nieuws bevat, maar Ferdinand gaat verder dan de geschiedenisboeken hij zal de verhalen ontleden en zoeken waar ze vandaan komen. Door zijn frisse kijk en analytisch vermogen geeft hij een nieuwe kijk in de geschiedenis van Rome weer.  

Het boek had me in de ban vanaf de eerste pagina, ik was gretig om te weten hoe het verhaal van Romulus en Remus tot stond was gekomen en hoe Hannibal erin was geslaagd om met zijn olifanten over de Alpen te trekken. Het geheel is veelzijdig, want zowel geschiedenis als kunst komen aan bod. Maar de auteur was mij ook af en toe kwijt. De hoofdstukken werden weliswaar chronologisch gepubliceerd, maar in de hoofdstukken zelf springt hij soms van het één naar het ander, wat nogal verwarrend kan zijn. Het leek alsof de auteur teveel in één keer wou vertellen. De zinnen waren bovendien soms ook wat te lang, wat voor extra verwarring zorgde. Maar hier had de vertaler wat meer indachtig kunnen zijn tijdens het vertalen. 

Het boek stopt bij Fellini’s film ‘Dolce vita’ in 1960, alsof het allemaal daar ophoudt. Maar de geschiedenis van Rome loopt verder en van 1960 tot heden zijn er zeker nog gebeurtenissen die het vermelden waard zijn, zo miste ik de jaren ’70 de en ’80 met de Anni di Piombo en Berlusconi in de ‘90. Ik snap niet goed waarom het boek eindigt bij Felinni’s ‘Dolce vita’, het geheel lijkt mij zo onvolledig en ik bleef toch wat op mijn honger zitten. 

De publicatie van deze Rome: eeuwige stad is prachtig, niet alleen is het een hardcover maar er zijn ook enkele kleurfoto’s aanwezig die het allemaal wat meer charme geeft. Ook de binnenkant van de kaft is verzorgt met een afdruk van Michelangelo’s beroemdste fresco ‘De schepping van Adam’ op het gewelf van de Sixtijnse kapel. 

Ferdinand Addis heeft een zeer krachtige, enthousiaste schrijfstijl, waar niet alleen geschiedenisliefhebbers hun gading in zullen vinden, maar ook menig literatuur liefhebber. Inhoudelijk is er wel nog ruimte voor verbetering. Doordat in de hoofdstukken zelf niet altijd rekening gehouden werd met de chronologie kwam het bij tijden soms wat slordig over. Als lezer moest je de aandacht vasthouden en soms zelfs even terug bladeren, wat ik wat vervelend vond. Bovendien leek het geheel niet compleet. Ik had hier iets meer van verwacht. Ik scoor deze dikke jongen dan ook een 3 sterren. 
  
Silke Wimme
De Perfecte Buren




‘Het meisje met de vlechtjes’ - Wilma Geldof - Genomineerd boek Thea Beckman prijs



Genre: young adult
Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff
ISBN: 9789024581597
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina’s: 336
Verschijningsdatum: 21 November 2018 

Met grote dank aan Uitgeverij Luitingh-Sijthoff voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar. Fragmenten van deze recensie zijn eerder verschenen in mijn recensie van de Leesclub naar aanleiding van dit boek.

Inhoud
Het meisje met de vlechtjes is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Het is 1941 en de Tweede Wereldoorlog is in volle gang. Freddie en haar oudere zus Truus worden gevraagd om bij het verzet te komen. Hun moeder is zelf actief in het verzet en geeft na enige aarzeling toestemming. Ze heeft wel een aantal regels voor haar dochters: 
‘Nooit als de vijand worden.
Geen vuile handen maken.
Altijd zelf blijven nadenken’.

Met deze woorden in hun achterhoofd begint hun strijd tegen onrecht en voor de vrijheid. Doordat Freddie er met haar 14 jaar en twee vlechtjes uit ziet als iemand van 12 en niet snel bang te krijgen is, is zij de geschikte kandidaat. Truus is bedachtzamer en rustiger maar samen vormen zij een prima team. De zusjes hebben een waardevolle en moedige bijdrage geleverd aan onze bevrijding. Dit boek is een eerbetoon aan Freddie Oversteegen, die samen met haar zus Truus en Hannie Schaft (het meisje met het rode haar) de enig vrouwen waren binnen deze verzetsgroep. Op haar levensverhaal is deze roman gebaseerd.

De beide zussen ontvingen op 14 april 2014 uit handen van premier Rutte het ‘Mobilisatie–Oorlogskruis’ voor hun strijd tegen de Nazi’s, bijna zeventig jaar na het einde van de oorlog. De auteur, Wilma Geldof, kon Freddie, toen zij al 91 jaar oud was, nog uitgebreid interviewen voor dit boek. De verzetsvrouw van weleer overleed anderhalf jaar na dit interview, in 2018, kort voor het uitkomen van dit boek.

Mijn mening
Het boek is gebonden en straalt in uiterlijke sfeer het verleden uit. De sepia kleuren staan symbool voor de kleurarme periode uit onze vaderlandse geschiedenis. De thema’s die aan bod komen zijn de eeuwenoude tegenstellingen die we als mens beleven. Goed en kwaad. Berusten of strijden. Het wordt nergens belerend of sturend in een bepaalde richting. Op deze wijze kun je begrip ontwikkelen voor de keuzes die de verschillende personages maken. 

Het bij vlagen uiterst spannende en prachtig vertelde verhaal is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Achterin het boek geeft de auteur aan welke fictieve verhaallijnen zijn toegevoegd. De vertelstijl is snel, direct en de spanning is voortdurend onderhuids voelbaar en bij vlagen beklemmend expliciet. Taalgebruik is authentiek en ongecompliceerd waardoor het de lezer blijft uitnodigen en verleiden om verder te lezen. 

Een ander thema dat als een rode draad door het verhaal loopt is: Wie kan je vertrouwen en kan je nog wel iemand vertrouwen? Hoe ga je om met de honger, de kou, de angst en de dood. Wat deze twee pubers meemaken is schokkend en pijnlijk en zij worden mede hierdoor versneld volwassen.

De opdrachten die de zusjes door hun verzetsteam krijgen aangeboden zijn gevaarlijk en worden meeslepend verteld. Zo is er niet alleen oog voor de gebeurtenissen zelf maar ook voor de interne strijd en de psychologische belevingswereld van de pubermeisjes. Ze krijgen niet alleen te maken met de dood maar meer nog met de vertwijfeling en de verwerking die hier onlosmakelijk mee verbonden is. De personages gedragen zich zowel qua leeftijd als qua tijdsbeeld zeer realistisch. Het palet aan emoties is minder gebalanceerd en uitgewerkt dan bij volwassenen.

Eindoordeel
Een boek voor jongvolwassenen dat niet expliciet maakt er een te zijn. De doelgroep is daarmee niet echt gedefinieerd maar dit is achteraf bezien geen slechte keuze. Ook volwassenen worden zo bereikt om jeugdboeken te lezen. Dit verhaal moest verteld en leert dat vrijheid een kostbaar goed is, dat we met z’n allen moeten koesteren. Persoonlijk had ik meer waarde gehecht aan het waargebeurde verhaal, zonder de fictieve toevoegingen en aanpassingen. Het tonen van de foto’s versterkt het verhaal enorm. Prachtig om te zien dat de twinkeling in de ogen nog altijd herkenbaar is in de foto van de eenennegentig jarige vrouw. Ik geef het boek vier sterren.


Mijn persoonlijke songtekst
That until there no longer
First class and second class citizens of any nation
Until the colour of a man's skin
Is of no more significance than the colour of his eyes -
Me say war.
That until the basic human rights
Are equally guaranteed to all,
Without regard to race -
This a war. 
(Bob Marley & the Wailers – War)

Peter van Bavel
De Perfecte Buren

donderdag 15 augustus 2019

‘Frau Angela’ – Ed Bruyninckx



‘Frau Angela’ – Ed Bruyninckx
Genre: historische roman
Uitgever: Isjb Uitgevers
ISBN: 9789081935258
Uitvoering: paper back
Aantal pagina's: 165
Uitgave: april 2019

Hartelijk dank aan Uitgeverij Isjb Uitgevers voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Kort na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog sluit de jonge Vlaamse zakenvrouw Angélique (Angèle) Dams een riskante transactie. Ze wordt verraden en belandt uiteindelijk in een gevangenis te Keulen. Tijdens een zwaar bombardement loopt Angèle een ernstige bloeding op, waarna ze toestemming krijgt om in België te herstellen. Daar pakt ze haar oude leven op, maar als het moment nadert dat ze moet terugkeren naar Duitsland, vliegt de angst haar naar de keel en neemt ze een beslissing die dramatische gevolgen zal hebben voor het verdere verloop van haar leven.

Ed Bruyninckx heeft talloze uren met Angèle Dams samengezeten. Op basis van deze gesprekken heeft hij dan haar levensverhaal neergeschreven. Het resultaat is een niet heel lijvig boek, dat zeer vlot leest. Onmiddellijk bij het openslaan van het boek, valt op dat er voor een redelijk groot lettertype werd gekozen, maar meer nog voor een iets dikker papier, wat voor extra leesplezier zorgt.

Het boek leest als een trein, Ik heb het dan ook op twee avonden uitgelezen. Dit komt vooral door het verhaal dat verteld wordt. Een schrijnend verhaal over onrecht en onmacht, dat zeer eerlijk wordt weergegeven. Het is een verhaal, dat een kant van de oorlog belicht, die niet vaak wordt besproken, een verhaal dat ook verder loopt na het einde van de oorlog.

Bruyninckx hanteert voor dit verhaal een afstandelijke, opsommende schrijfstijl. Hij beschrijft feiten, klaarblijkelijk vanop een afstand en zonder echte emoties. Als lezer wordt je niet meegezogen in het Ik-personage, Angèle. Haar emoties en wat zij meemaakt worden beschreven. Je voelt haar pijn of onmacht niet, je leest dat ze pijn heeft, of dat haar onrecht wordt aangedaan. Deze combinatie, een verhaal dat geschreven is vanuit de Ik-persoon, maar dat toch eerder beschrijvend is, kwam eerder vreemd over voor mij. Ik was liever iets meer mee in het verhaal gezogen geworden, het had iets minder afstandelijk gemogen. Dit had misschien bereikt kunnen worden door het in dagboekvorm te schrijven, of echt het neerschrijven van de gesprekken tussen Bruyninckx en Angèle zelf, en daarbij ook de emoties die beiden daarbij voelden, erbij vermelden.

Dit neemt hoe dan ook niet weg, dat dit boek een aanrader is. Het is een aangrijpend verhaal dat een diepe indruk nalaat. Ik kan alleen maar hopen dat Ed Bruyninckx nog soortgelijke (waargebeurde) verhalen en onderwerpen vindt voor zijn volgende boeken.   

Dit boek heeft me stil laten staan bij een andere zijde van de oorlog, en wel met zo een detail, dat het me kippenvel en koude rillingen heeft bezorgd. Ik geef dit boek graag 4 mooie sterren.

Peggy Van Aert
De Perfecte Buren 




‘Hendrick, de Hollandsche Indiaan’ - Bianca Mastenbroek - Genomineerd boek Thea Beckman prijs



Genre: young adult
Uitgeverij: De Vier Windstreken
ISBN: 9789051166279
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina’s: 378
Verschijningsdatum: 25 september 2017


Met grote dank aan Uitgeverij De Vier Windstreken voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.

Inhoud
Hendrick, de Hollandsche Indiaan is een op waarheid berust verhaal waarin we Hendrick Pels volgen die halverwege de Zeventiende Eeuw samen met zijn ouders en broer als Nederlandse pioniers naar Amerika zijn gereisd om iets van de handelsgeest om te zetten in gewin. Gewin dat soms teniet wordt gedaan door het onveilige gevoel van de voortdurende oorlogsdreiging met de wilden. En dan wordt door een groep wilden gevangengenomen. Of niet?   

Mijn mening
Het boek is gebonden en heeft een separate papieren omslag met en afbeelding van een indiaan. De naam Hendrick is in een Zeventiende-eeuws handgeschreven schrift geschreven en valt meer op dan het tweede deel van de titel. Het boek heeft een avontuurlijke, spannende uitstraling en nodigt uit om er direct in te beginnen. Het is overduidelijk een jeugdboek en voldoet aan alle ongeschreven wetten die hieraan worden gesteld, behalve qua dikte. Voor de leesschuwe jeugd lijkt dit boek om deze reden op voorhand geen eerste keuze.

Maar voor iedereen die graag leest en nooit genoeg heeft, is het een mooie uitdaging. Complimenten voor de uiterlijke kenmerken van dit boek. Kwaliteit klinkt in alles door. Stevig gebonden en wanneer je de losse papieren omslag verwijdert, is de originele omslagillustratie ook op de hardcover gedrukt. Wanneer je vervolgens het boek openslaat zie je een prachtige historische kaart van het vroege Amerika met machtige kaderillustraties. Het avontuur is al bezig voordat je een letter hebt gelezen.

Het dikke boek is opgedeeld in drie getitelde delen, die ieder weer zijn onderverdeeld in hoofdstukken. Wat mij opvalt, is dat bij ieder deel de hoofdstuknummering weer opnieuw begint. Ik merk dat doornummeren mij beter had bevallen en dat dit een voorkeursdetail betreft. Naast de volmaaktheid van het avontuur valt tijdens het lezen de strijd op tussen goed en slecht. Veel boeken verhalen over de strijd tussen deze tegenpolen maar slechts zelden voert het personage intern strijd over vriend en vijand. Wie is goed en wie is slecht? Wat is goed en wat is slecht?

Dit dilemma is tevens het thema van het boek. Een boek waar naast spanning veel tijd is voor rust en ruimte. Hendrick laat het tempo van zijn verhaal bepalen door de omgeving. De hectiek van de pioniers versus de rust van de Native Americans. Het verhaal trekt als een film aan je voorbij. Een film. Ja, dat zou een uitstekend idee zijn.

Pocahontas zonder de harmonie en de westerse karaktereigenschappen. Zo leren we hier dat niet de man maar de vrouw binnen deze cultuur de leidende figuur is. En dat is waardevol om onderbouwd terug te lezen. En leert ons over de bezetter en de bewoner. Nog altijd een actueel politiek gespreksonderwerp in de USA.

Eindoordeel
Een boek voor jongvolwassenen dat niet expliciet maakt er een te zijn, maar het impliciet wel uitstraalt. Een boek dat gebaseerd is op feitelijke gebeurtenissen komt uitermate authentiek over. Niet per definitie voor jongens maar zeker ook voor meisjes. 

Na het derde en tevens laatste deel van het verhaal volgt een ‘verantwoording’. Hier maakt de auteur op basis van het verhaal verbinding met de geschiedenis. Opgetekend met behulp van illustraties, foto’s en kaartjes. Een waardevolle en welkome aanvulling. Ook met het oog op verslagen op middelbare scholen m.b.t. dit thema.

Het geheel heeft mij veel geleerd over de principes qua overtuiging en leefstijl van de indianen. Dit past enorm binnen de ‘bewust leven’ cultuur waarin wij nu leven. Daarnaast maakt het glashelder dat de trotsheid die we als Nederlanders voelen bij namen als ‘Nieuw Amsterdam en Harlem’ geheel onterecht is. We moeten ons vooral schamen voor de rol die we in dat stuk geschiedenis hebben gespeeld. De auteur heeft deze keuze met lef gemaakt. En lef dient te worden beloond. Vijf sterren derhalve.



Mijn persoonlijke songtekst
‘Old Peter Minuet had nothing to lose when he bought the isle of Manhatten
For twenty-six dollars and a bottle of booze and they threw in the Bronx and Staten
Pete thought that he had the best of the bargin but the poor red man just grinned,
And he grunted "ugh!" meaning okay in his jargon for he knew poor Pete was skinned.
We've tried to run the city....but the city ran away...
(Ella Fitzgerald – Give it back to the Indians)


Peter van Bavel 
De Perfecte Buren

woensdag 14 augustus 2019

Zomercolumn - Barbara Sevenstern ... De echte schrijver





‘Een echte schrijver kenmerkt zich door een grote mate van egoïsme,’ zei iemand tegen me. ‘Het schrijven gaat immers voor alles.’ Ik liet de woorden bij me binnenkomen en realiseerde me dat ik nooit een echte schrijver zou worden.

Ik ben namelijk een pleaser en pleasers zetten hun eigen behoeften zelden op de eerste plaats. In mijn schrijven leidt dat tot een innerlijke strijd tussen Schuldgevoel en Frustratie.

Schuldgevoel
Schuldgevoel vindt namelijk dat ik een slechte moeder ben als ik de kinderen een paar uur alleen beneden laat, zeker als het betekent dat ze achter een schermpje kruipen. En aangezien mijn echtgenoot nog altijd meer verdient dan ik met mijn schrijven, is Schuldgevoel van mening dat de zorgtaak in onze huis navenant verdeeld moet worden. Hoezo een week in schrijfretraite?

Frustratie
Tegelijkertijd komt Frustratie om de hoek kijken. Frustratie wil met haar vuist op tafel slaan en de kinderen vertellen dat het thuis geen hotel is en dat ze prima zichzelf een paar uur kunnen vermaken, terwijl mama boven aan het werk is. Frustratie wil dapper genoeg zijn om echtgenoot te vertellen dat hij twee keer per jaar een week op de kinderen moet passen, omdat deze schrijver op schrijfretraite is. Maar Frustratie is niet opgewassen tegen Schuldgevoel en zwijgt in alle talen.

Wilskracht
En toch ligt er aan het eind van dit jaar een boek in de winkel. Mijn boek. Want terwijl de innerlijke strijd tussen Schuldgevoel en Frustratie in volle gang is, dient Wilskracht zich aan. Wilskracht heeft geen boodschap aan Schuldgevoel of Frustratie. Wilskracht oordeelt niet, maar is vastbesloten van mijn schrijversambitie een succes te maken. Met ongekend doorzettingsvermogen en veerkracht houdt ze me op het schrijvers pad. Wilskracht geeft nooit op. Met een boek als resultaat.

En dat maakt mij toch mooi een echte schrijver.

Over de auteur
Barbara Sevenstern (1969) is communicatiespecialist en blogger. Samen met haar echtgenoot en drie kinderen woont zij in Den Haag. Op 10 december 2019 debuteert ze bij de Crime Compagnie met Familiegeluk, een feelgood thriller over verlies, familiebanden en de allesbepalende behoefte aan erkenning. Meer van en over Barbara lees je op barbaraschrijft.nl en schrijfjuffers.nl.