maandag 18 juni 2018

‘Als een herinnering’ - Abbi Glines



Genre: new adult
Uitgever: Karakter uitgevers
ISBN:
9789045212579
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 256
Uitgave: mei 2018

Dank aan Karakter uitgevers voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Een nieuwe serie van bestsellerauteur Abbi Glines! - Sea Breeze meets Rosemary Beach
Als een herinnering is het eerste deel van een nieuwe serie van Abbi Glines waarin de personages van de populaire series 'Sea Breeze' en 'Rosemary Beach' elkaar ontmoeten.

Zeven jaar nadat ze elkaar voor het eerst ontmoetten en knalverliefd op elkaar werden, brengt het lot Bliss en Nate weer bij elkaar. Maar is dat sprankje geluk genoeg om hun liefde weer te laten ontbranden?

Vanaf het moment dat ik de boeken van Abbi Glines ontdekte, kon ik geen genoeg van haar schrijfstijl krijgen. Haar twee voorgaande series heb ik verslonden en toen mij ter ore kwam dat er een nieuwe serie geschreven werd die beide series samenvoegde, kon ik niet wachten totdat het eerste boek beschikbaar was.

Toen ik eenmaal in het boek kon beginnen, moest ik er wel even inkomen. Het was alweer een tijdje geleden dat ik de 'Rosemary Beach' serie had gelezen, dus ik had niet meer meteen paraat wie ook al weer wie was. Bovendien zijn nog niet alle boeken uit de 'Sea Breeze' reeks vertaald, waardoor hiervan ook nog niet alle personages bekend waren. Aangezien ‘Als een herinnering’ draait om de kinderen van de personages uit beide series, was het dus even zoeken hoe het precies zat. De stamboom die ik hiervoor op internet had gevonden hielp hier enorm bij en nadat ik alles weer helder had, las het boek als een trein.

Het verhaal zelf is weinig vernieuwend, vooral wanneer je alle voorgaande boeken al hebt gelezen. Het draait ieder boek om een jongen en een meisje die verliefd worden, elkaar afstoten en uiteindelijk samen komen. Dit klinkt behoorlijk saai vooral na al achttien boeken gelezen te hebben. Toch kan ik geen genoeg krijgen van deze boeken. De personages beginnen een beetje als familie te voelen en ik word er gewoon vrolijk van zodra ik me weer even in hun leven mag wanen. Vergelijk het met 'Goede Tijden Slechte Tijden', dit kijk ik ook nog steeds trouw iedere werkdag ondanks dat iedereen al twintig keer dood is gegaan.

Eigenlijk is het een dus beetje verslavend en ik baal dan ook elke keer weer wanneer ik het boek uit heb. Toch lees ik het verhaal iedere keer weer in een ruk uit ondanks dat ik weet dat ik dan weer moet wachten op het vervolg. Wat ik bovendien erg leuk vond aan dit boek is dat de hoofdpersonages uit de vorige boeken ineens zelf de verantwoordelijke ouders moeten zijn. Dit geeft een hele grappige ervaring omdat je weet hoe ze zelf waren in hun jongere jaren. Het boek is goed te lezen wanneer je alle andere boeken niet kent, maar toch raad ik aan om met de 'Rosemary Beach' reeks te beginnen. Hierdoor leer je alle personages vanaf het begin kennen en heb je hun ontwikkeling doorgemaakt.

Het boek zelf krijgt van mij 3,5 ster. Wellicht vinden veel mensen dit wat aan de hoge kant doordat het verhaal niet echt origineel is en weinig diepgang kent, maar voor mij is het echt een traktatie wanneer ik een boek van Abbi Glines mag gaan lezen. Juist het niet hoeven nadenken over de boodschap die een auteur wil overbrengen, zorgt ervoor dat ik totaal ontspan en dit is vooral erg prettig in hectische tijden, maar ook heerlijk tijdens de vakantie zodat je echt alles even los kunt laten.

Claudia van Koolwijk – recensent De Perfecte Buren



Blogtour 'Brave New Love' - verhalenbundel van Nederlandse auteurs




Brave New Love - Jen Minkman, Miranda Peters, Debora Eliszabeth, Sophia Drenth, Natascha van Liempt, Isabel Peters, Oli Veyn, Tamara Haagmans, Marijke Jansen, Lysander Mazee

Genre: Young Adult
Uitgever: Dutch Venture Publishing
ISBN: 9789492585202
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 300
Uitgave: 2 juli 2018


Met dank aan Dutch Venture Publishing voor het recensie- exemplaar.

Durf jij jezelf te zijn?


Deze verhalenbundel bestaat uit de volgende tien verhalen:

Vuurkoningin – Miranda Peters
Uit de diepte – Lysander Mazee Dag,
Dag, dromer – Sophia Drenth
Spiegelvrees – Natascha van Limpt
Sanssouci – Isabel Peters
Stem van Sakura – Marijke F. Jansen
Het bitterzoetste verhaal – Jen Minkman
Over de grens – Debora Elisabeth
Phantom of the Opera – Tamara Haagmans
Sympathy for the devil – Oli Veyn


Elk verhaal uit deze bundel heeft als thema: diversiteit en jezelf blijven op welke manier dan ook. Het zijn stuk voor stuk verhalen die aangenaam lezen, sommige zijn ronduit spannend, andere zijn emotioneler van aard, maar allemaal met een romantische inslag.

De verhalen gaan over het accepteren wie je bent en dat je mag liefhebben wie je wilt. Je mag gelukkig zijn. De verschillende personages hebben dingen meegemaakt in het verleden en kunnen dit moeilijk loslaten. Door steun van anderen en het vinden van liefde krijgen zij de kans om dit te verwerken en zo een mooiere of andere toekomst tegemoet te gaan.

Elk verhaal heeft iets unieks. Er waren echter twee verhalen die mij persoonlijk raakten. Dit zal uiteraard voor elke lezer weer anders zijn, elke lezer zal een eigen favoriet of favorieten hebben. Voor mij zijn het de verhalen: Dag, dromer van Sophia Drenth en Sympathy for the devil van Oli Veyn.

Het verhaal van Sophia steekt ver boven de andere verhalen uit, zowel qua verhaal zelf als qua schrijfstijl. Wat kan zij heerlijk schrijven. Ze is ook een stuk subtieler wat betreft het onderwerp en heeft er een eigen draai aan gegeven. Ik vond het ook verrassend om een verhaal van Sophia Drenth tegen te komen. Normaal gesproken schrijft zij geen YA-verhalen, maar het is haar uitstekend gelukt. Ik zat direct in het intrigerende, bovennatuurlijke en romantische verhaal dat over dromen en loslaten gaat en kon mij er niet van losrukken. Ik vind dit persoonlijk veruit het beste verhaal uit de verhalenbundel.

En dan het zeer ontroerende en fascinerende verhaal Sympathy for the devil van Oli Veyn. Een verhaal over een engel die haar beschermeling Tristan koste wat het kost wil behoeden en tegen de andere engelen in opstand komt. Het verhaal maakte indruk op mij vanwege de onvoorwaardelijke liefde en steun die de engel aan Tristan geeft. Ze heeft alles voor hem over om hem in leven te houden.

Ik heb genoten van alle tien verhalen, die stuk voor stuk uniek en inspirerend zijn. Er zaten voor mij een aantal onbekende schrijvers bij en het was aangenaam om op deze manier met hen kennis te maken.

‘Brave New Love’ is een bijzondere verhalenbundel over het vinden/behouden van je eigen identiteit en ware liefde. Echte liefde overwint alle obstakels. Ik geef ‘Brave New Love’ graag 4 sterren.

Jeanine Feunekes-Both - recensente De Perfecte Buren





vrijdag 15 juni 2018

GROTE ZOMER-WIN-ACTIE !!!






IK GA OP REIS EN IK NEEM MEE….. BOEKEN !!! 
(want de rest is toch maar bijzaak, hahahaaaa)

Wil jij - samen met een vriend(in) - een pakketje boeken winnen om een hele vakantie te genieten in de tuin, op het strand of waar dan ook?
Doe dan zeker mee met onze zomer-win-actie.


Hoe kun je winnen?

2 -  tag onder deze post in onze BESLOTEN Facebook groep welke vriend(in) je ook een pakket boeken gunt en waarom
3 -  nu maar duimen dat het pakket jouw/jullie kant uitkomt

Deze actie loopt tot en met zaterdag 30 juni middernacht.
De winnaars maken we bekend op maandag 2 juli.







‘Bijna vergeten’ – Dave Goldstein



Genre: Young Adult, jeugdboek
Uitgever: Holland
ISBN: 9789025114046
Uitvoering: paperback (speciaal exemplaar, de verkochte versie zal hardcover 
zijn)
Aantal pagina's: 146
Uitgave: juni 2018

Met dank aan uitgeverij Holland voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Wat kies je:
Elke dag met een clownsneus over straat lopen?
of...
Elke dag andijviestamppot eten?

Daniëlle en haar vader verzinnen elke dag gekke dilemma's, waarop ze verplicht moeten antwoorden. Maar als ze écht iets te kiezen had dan zou Daniëlle het liefst willen dat haar moeder er nog was, die vier jaar eerder is overleden. Als haar vader een nieuwe vriendin krijgt, verzet ze zich hevig tegen het idee dat haar eigen moeder bijna vergeten wordt.

De achterflap is pakkend en gelukkig weet Goldstein dit in het boek voort te zetten. Daniëlle is een puber van dertien jaar oud. Ze is haar moeder verloren aan kanker maar heeft vooral moeite met het zich niet meer goed voor de geest kunnen halen van de details van haar moeder zoals haar geur en haar lach. Ze mist haar moeder maar is inmiddels ook enigszins gewend aan de situatie nu, zij alleen met haar vader.

In korte tijd (het is ook geen dik boek) maakt Daniëlle veel mee. Haar vader die een nieuwe vriendin blijkt te hebben, een zeer populair meisje uit haar klas, Lilly,  dat ineens toenadering zoekt maar worstelt met haar eigen problemen en haar opa en oma die achteruit gaan qua gezondheid.

Wat Goldstein knap doet is het aangaan van moeilijk en ook emotionele onderwerpen zonder dat het een zwaar verhaal wordt. Ook is er genoeg ruimte voor humor, ook niet onbelangrijk.

Het verloop tussen Daniëlle en Lilly is mooi en ontroerend. Geen gemakkelijke kost want Lilly is een meisje dat te maken heeft met serieuze problemen, maar Goldstein laat zien dat er vaak meer schuil gaat onder dat eerste laagje wat je meestal van een persoon te zien krijgt.

Gelukkig heeft ook beste vriendin Sasha haar rol en laat zij zien dat echte vriendschap wel iets kan hebben. Waar het om draait in dit boek, de overleden moeder van Daniëlle en de angst haar herinneringen aan haar moeder te verliezen, wordt ontroerend beschreven net als de weg die Daniëlle hierin vindt.

‘Bijna vergeten’ is een mooi en vlot geschreven boek, geschikt voor de jeugd maar ook voor volwassenen. Van mij krijgt het 4 sterren.

Annelien Kruithof – recensent De Perfecte Buren




‘Land van liefde en ruïnes’ – Oddny Eir



Genre: literaire roman
Uitgever: De Geus
ISBN: 9789044538557
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina's: 236
Uitgave: oktober 2017

Met dank aan uitgeverij De Geus voor dit recensie-exemplaar.

Achterflap

Net gescheiden maar sinds kort weer verliefd, is Oddný Eir op zoek naar antwoorden die ze hoopt te vinden in de IJslandse natuur. Hoe creëren we een thuis voor liefde? Waar kwamen haar voorvaderen vandaan en hoe probeerden zij in harmonie met de natuur te leven? Hoe behouden we onze persoonlijke ruimte, maar komen we toch dicht bij de ander?
Oddný Eir, winnares van de EU-literatuurprijs, is een dappere nieuwe stem in de wereldliteratuur. Dit eerlijke en onderzoekende reisverslag, geschreven in dagboekvorm, heeft aandacht voor intieme details en grote levensvragen.


***

In dagboekvorm word je meegenomen en meegezogen in het leven van Oddny. Soms beeldend, dan weer vol emoties. Ieder kort hoofdstuk heeft een zeer specifieke tijdsaanduiding, gebaseerd op IJslandse feestdagen, verjaardagen van heiligen, natuurfenomenen enz..
Dit geeft zeker een extra dimensie aan het boek, maar zorgt er tevens voor dat het moeilijk te mappen valt met een echt, concreet tijdstip. Zelf heb ik dit nooit als lastig ervaren, het draagt bij aan de eigenheid van het dagboek. 
De manier waarop het boek is opgebouwd, komt soms warrig en niet gestructureerd over. Maar eigenlijk biedt dit aan de lezer dezelfde zoektocht als diegene die Oddný aan het voeren is.

Er zitten zeer veel variatie in de verschillende hoofdstukken, dan zijn ze weer heel realistisch en concreet, dan weer poëtisch en lyrisch. Het boek vraagt er dan ook om, om gedegusteerd te worden. Om er beetje bij beetje van te genieten.

Het is een boek met zeer veel lagen, aan de oppervlakte de IJslandse natuur, die soms zeer weerbarstige en onverwacht uit de hoek kan komen. Verder is er een filosofische laag aan toegevoegd die Oddný haar persoonlijke leven en afkomst omschrijft. En daarboven komt ook de samenleving en de plaats van de vrouw in de samenleving aan bod.

Het verhaal wordt ook niet chronologisch verteld, er zijn stukken die zich duidelijk in het heden afspelen, terwijl andere stukken zich duidelijk in het verleden afspelen. Zo geeft Oddný je de nodige inzichten in haar leven. Verslik je niet in het boek door er teveel ineens van te verwachten, maar wordt er stap voor stap verliefd op, op de schrijfstijl enerzijds, op de variatie aan thema’s anderzijds. Verorber het boek met mondjesmaat en laat de eerste prille verliefdheid groeien tot echte liefde. Ik geef het boek graag 4 verdiende sterren.

Peggy Van Aert - recensente De Perfecte Buren


donderdag 14 juni 2018

Rudy's wereld .... Enkele gedachten over koning Voetbal








Voetbal is een heikel onderwerp op dit ogenblik, in beide taalgebieden. Het feit dat de Nederlandse nationale voetbalploeg niet deelneemt aan het wereldkampioenschap voetbal en de Belgische nationale ploeg wel, veroorzaakt veel emoties aan weerskanten van de grens. Uiteraard is het voor ons, de zich altijd wat minderwaardig voelende Belgen, best lekker om hiermee een keertje te kunnen schermen. Wij wel, jullie niet. 
Alsof het onze verdienste is.
Niet dus. 






Maakt het trouwens echt zoveel uit? Wat verandert het? Heel weinig. Tenzij je in horeca hebt geïnvesteerd. Of een reclamebureau hebt.
Weet echter ook dat als ons nationale voetbalavontuur in Rusland al eindigt in de voorronde wij Belgen absoluut de eersten zullen zijn om de ploeg met de grond gelijk te maken. Ineens zullen niet wij verloren hebben maar zij. Wij doen alleen mee als zij winnen. Dan zijn wij de winnaars - als jullie nog mee zijn. Want zo zijn we dan ook wel weer. ‘Geen sant in eigen land’ is een basisreflex van vooral Vlamingen. Tenzij we er niet omheen kunnen, natuurlijk: dan doen we mee met de hysterie. Voetbal voor alles. Tot groot jolijt van de bedrijven, die staan te dringen om op de lucratieve kar te springen. Als ze er al niet op zitten. Voetbal is een vehikel geworden voor andere, voornamelijk financiële en politieke doelstellingen.

Ogenschijnlijk gaat het om niet veel meer dan kunstmatig opgeklopte gevoelens van nationalisme. Een fenomeen dat de Nederlanders onder jullie ongetwijfeld bekend moet zijn. (Een geheimpje: dit ongebreideld op zelfvertrouwen geënt chauvinisme van de modale Nederlander staat in de top drie van eigenschappen waaraan de gewone Belg zich mateloos ergert. Dus beste Nederlandse vrienden: als jullie zo’n Belg op z’n paard willen krijgen (kennen jullie die uitdrukking overigens?), zeg hem dan gewoon met veel aplomb en in verminkt Frans dat Nederlanders de beste xxxxx ter wereld zijn. (xxxxx in te vullen naar keuze. :-))

In België doet ondertussen zowat iedereen op beleidsniveau z’n uiterste best om dit van nature niet zo meteen aanwezige nationalisme bij de Belgen aan te zwengelen, daarin voluit gesteund door de grote bedrijven. CEO’s met ogen vol Euro-tekens zwaaien met Belgische vlaggen dat het een lieve lust is. Er is nu tijdelijk zelfs een pils die ‘Belgium’ heet. Politici die al jarenlang de onafhankelijkheid van Vlaanderen of Wallonië propageren, supporteren nu gedurende enkele weken ineens voor de Belgische(!) nationale ploeg. Ze beseffen zeer goed dat dit contradictorisch is, maar hebben geleerd dat voetbal onaantastbaar blijft. Heilig is. Aan het voetbal raken kost je geheid stemmen bij de volgende verkiezingen. Veel stemmen. En dus hangen massa’s Vlaams-nationalisten zowaar een Belgische vlag aan hun gevel. Zolang de ploeg wint, natuurlijk. Anders ‘hadden ze het wel verwacht’. Uiteraard. Kenners genoeg. Politici moeten zich ook niet ongerust maken dat men hen op deze contradictie zal wijzen. De term ‘kiesvéé’ bestaat niet voor niks.






Soms hoor je wel eens iemand zeggen: voetbal is toch maar een spelletje? 
Met mijn excuses, maar voetbal is al een hele tijd geen ‘spelletje’ meer. Voetbal is Big Business. Very Big Business.
In België geldt een andere belastingwetgeving voor voetbalploegen en profvoetballers dan voor normale bedrijven en personen. Ja hoor, ze betalen een pak minder dan jij en ik. Waarschijnlijk omdat ze ook een pak minder verdienen, zeker? (= cynisme, ja.) Geen enkele politicus die daarop zelfs maar kritiek durft te uiten - uitgezonderd die ene kandidaat die weet dat hij toch niet verkozen geraakt. Hoe het er op dat vlak in Nederland aan toegaat, weet ik niet, maar het zou me zeer sterk verbazen als een voetballer daar evenveel belastingen zou moeten betalen als een gewone bediende of fabrieksarbeider. De jongens offeren er ook alles voor op, niet? Jongens, ja. De meisjes in het vrouwenvoetbal verdienen nog geen fractie van wat de jongens krijgen, maar daar hoor je ook zelden iemand over. Daarvoor is geen geld, omdat het minder opbrengt. Logisch, dear Watson. De jongens werken er immers zeer hard voor. 

Vraagje voor de wiskundigen onder jullie: vergelijk het loon van een topleraar met dat van een topvoetballer. Bereken de verhouding. Zou zo’n voetballer ook evenveel keer harder werken dan de leraar? 

Een tweede fenomeen dat zich in het buitenland al een tijdje manifesteert en nu ook massaal in België opduikt is de overname van clubs door allerlei buitenlandse magnaten. Thaise, Japanse, Russische, Chinese, Arabische eigenaars - je kunt het zo gek niet bedenken of ze kopen Belgische ploegen. (Zoals zo vaak leidt het Verenigd Koninkrijk ook op dat vlak de stoet. Zoek maar eens uit wie de eigenaars zijn van de clubs in de Premier League. Je valt gewoon achterover. Engelse ploegen? Jaja...) 

Heb jij je ook al eens afgevraagd waarom dat zo is? Waarom kopen die buitenlandse oligarchen uitgerekend Belgische clubs op? Wat is er in ’s hemelsnaam zo financieel aantrekkelijk aan Belgische clubs? Vaak zelfs clubjes? Van een club in de Premier League kun je nog zeggen dat de roem op de eigenaar afstraalt. Van een clubje als OH Leuven al minder. Tenzij we - negatief als we zijn - ineens moeten denken aan die ene Aziaat die in België bekend is geworden als ‘de gok chinees’. Een man die mensen van een voetbalclub probeerde om te kopen (en ook met de dood bedreigde) om wedstrijden te vervalsen, zodat hij veel winst kon maken door te gokken op de uitslagen van die wedstrijden. Gokken... in Hongkong! De man is zo goed als spoorloos, een aantal bedreigden zijn gestraft en de club is recent failliet verklaard. Jammer, maar helaas. 

Wil ik hiermee ook maar suggereren dat die buitenlandse eigenaars daarom... Neen. Natuurlijk niet. Wie? Ik? Waarom denk je dat in ’s hemelsnaam? Geen haar op mijn hoofd... Positief blijven is de boodschap. Ze investeren vele miljoenen om deze clubs een hart onder de riem te steken, omdat ze de supporters zo sympathiek vinden, omdat ze het een fijne hobby vinden, omdat ze niet weten wat te doen met hun geld, omdat ze België zo’n fijn landje vinden...

Gun ik het ‘onze jongens’ dat ze zoveel geld verdienen? Tuurlijk wel. (Als je zou twijfelen: wat denk je van €600.000 per wéék? Elke week. Genoeg om als ‘veel’ te worden omschreven?) Jaloezie is een virus dat alleen de drager kapotmaakt. Wat me echter wel opvalt bij deze voetballers die uiteindelijk veel geld verdienen omdat ze lekker tegen een bal kunnen trappen en populair zijn, dat er slechts weinig ook maar een fractie van dat geld lijken te besteden aan maatschappelijk zinvolle initiatieven. Ik denk hier bijvoorbeeld aan het jaarlijkse 'Kom Op Tegen Kanker/Iedereen Tegen Kanker'. 






Stel... Gewoon hypothetisch. Stèl dat de drieëntwintig Belgische miljonairs die naar het WK in Rusland vertrekken elk in een vlaag van waanzin zouden beslissen om €100.000 aan de actie te schenken - met de nodige publiciteit, van mij mag dat - dan zou er meteen meer dan twee miljoen meer in de actiekas zitten. (Nu klokte men af op ongeveer 3,6 miljoen. 2,3 miljoen extra zou dus geen druppel op een hete plaat zijn, eerder een aardverschuiving in inzamelland.) Het zou hun populariteit nog groter maken, het zou de strijd tegen kanker vooruithelpen, het zou een heleboel supporters stimuleren om ook te doneren, weliswaar veel kleinere bedragen, maar toch, en het zou hun eigen geweten waarschijnlijk toch een beetje sussen. EN het zou bij heel wat mensen de perceptie over de gang van zaken in de wereld een beetje veranderen.
Euh... Niet dus. Liever zes Ferrari’s in de garage. Of zeven. 
Niet dat het de fabrikanten van nationale vlaggen wat uitmaakt, natuurlijk. Tenslotte gaat het wel over voètbal, Rudy. Van alle onbelangrijke dingen is dat toch het belangrijkste? Dixit de Paus.




Boek van de maand - Bookflash en WIN actie!!





Ze stapten over het in hoogte onregelmatig aangebrachte lint en bleven wachten op Kennemer die gehaast kwam aanlopen. Bromvliegen vlogen in grote getalen om hen heen.

‘Lijkenvreters,’ zei Kennemer als begroeting en hij keek bijna gretig in de richting van het slachtoffer. ‘Het lijk is nog redelijk vers. Die beestjes doen er zo’n anderhalf uur over om in de buitenlucht dood vlees te vinden. Gezien de hoeveelheid die hier rondzwermt, zou ik al kunnen zeggen dat het lichaam er pas een paar uur ligt. Er is nog voldoende voedsel voor ze.’

Loes keek op haar horloge. Het was inmiddels bij zevenen geworden.
‘Dit is nogal walgelijk,’ zei Rob nadat hij de eerste blik op het slachtoffer had geworpen. Hij draaide zich om en zonder dat hij erbij nadacht drukte hij met zijn rechterhand een tel tegen zijn kruis.

Loes zag het, keek langs hem heen en ze begreep onmiddellijk waarom. Rob had gelijk. Het was walgelijk zoals de jongen was toegetakeld. Ze probeerde haar gevoel uit te schakelen, maar de verwondingen die op het naakte lichaam zichtbaar waren, veroorzaakten zelfs bij haar een lichte vlaag van misselijkheid en ze was blij dat er geen tijd voor een ontbijt was geweest.

‘Hij is hier vermoord,’ zei Kennemer, schijnbaar onaangedaan. Hij wees naar de top van de kunstmatige heuvel. Er zijn sleepsporen, maar ik weet zeker dat hij toen nog leefde. Voor mij is het wel duidelijk. Zelfmoord en een ongeluk kunnen we uitsluiten. Bel de hulpofficier van justitie maar. Dit is een geval voor het NFI.’ ‘Dan kunnen wij terug naar het bureau. Ik wil zo snel mogelijk met de getuige spreken,’ zei Loes.



Dankzij LetterRijn mogen wij twee exemplaren van 'De dood heeft blauwe ogen' weggeven. Leuk of leuk?

Hoe kun je een exemplaar winnen?
Heel simpel: beantwoord de volgende vraag: 

Wat betekent de afkorting NFI?

Let op:

- Mail het antwoord voor 24 juni middernacht naar perfecteburen@gmail.com.
- Vermeld in je mail - buiten je eigenlijke naam - je gebruikersnaam op Facebook
- Zet in het onderwerp 'Blauwe ogen'
- Bij ontvangst van je gewonnen boek post je een foto openbaar op je tijdlijn en op onze Facebook-groep met @KarinHazendonk @LetterRijn @Boeken&Leesclub De Perfecte Buren 
- Zorg dat je lid bent van onze besloten groep, want enkel dan ding je mee
- Nog geen lid? Gefikst in een KLIK