woensdag 24 april 2019

'Een tweede kans voor Jazz' – Simone Luijten



Genre: roman
Uitgever: Loft Books
ISBN: 9789047204749
Uitvoering: ePub
Aantal pagina’s: 74
Uitgave: februari 2019

Dank aan Loft Books voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.


In Een tweede kans voor Jazz maken we kennis met Lisa die als vrijwilligster in het dierenasiel werkt. Ze kan het goed vinden met alle honden, maar Jazz heeft toch wel haar hart veroverd. Ondanks dat het een lieve hond is, zit ze al een tijdje in het asiel. Lisa heeft al verschillende keren op het punt gestaan om haar te adopteren, maar haar woonsituatie is niet geschikt voor een hond. Naast dat Lisa dol is op honden, is ze ook vaak in het asiel te vinden vanwege dierenarts Richard. Deze knappe man is single en Lisa verlangt al tijden naar een date met hem. Wanneer er een nieuwe puppy wordt binnengebracht in het asiel, geeft dit zowel Lisa als Jazz de kans op wat vrolijkheid in hun leven.


Simone Luijten heeft met Een tweede kans voor Jazz een vlotte en leuke roman geschreven waarbij je als lezer getrakteerd wordt op veel hondenliefde met hier en daar wat grappige momenten. Zodra je naar de cover van het boek kijkt word je al vrolijk zeker als dierenliefhebster. Het verhaal zelf is wel vrij kort. Het boek beslaat nog geen honderd pagina’s waardoor de gehele verhaallijn snel wordt verteld en er weinig ruimte is om echt diep in te gaan op gebeurtenissen. Voor mij is dit dan ook een zeer geschikt boek om lekker te lezen als je even een paar uurtjes voor jezelf hebt of wanneer je ergens moet wachten. 

Ondanks dat het verhaal maar kort is en er dus weinig ruimte is voor echte diepgang, zijn de personages wel sterk neergezet. Lisa wordt omschreven als een normale jonge vrouw waarmee veel vrouwen zich kunnen identificeren, maar ook de overige personages komen allemaal heel normaal over. Dit is zeker voor een kortverhaal erg prettig omdat je zo ook sneller een band opbouwt en het niet zo is dat je aan het einde van het verhaal nog geen hoogte krijgt van een personage. 


Ik ben dan ook aangenaam verrast dat Simone in zo weinig bladzijden zo een leuk verhaal heeft kunnen schrijven. Zelf lees ik normaal gesproken maar weinig boeken die minder dan honderd pagina’s hebben gewoonweg omdat veel boeken voor mijn gevoel te weinig hebben laten zien in zo weinig pagina’s. Ik geef dan ook eerlijk toe dat ik na het lezen van dit boek meer open sta voor korte verhalen en het soms ook weleens prettig is om een korter verhaal te lezen. Dit boek krijgt van mij dan ook 4 sterren en ik hoop eigenlijk dat er nog meer verhalen over het dierenasiel zullen volgen.


Claudia van Koolwijk 
De Perfecte Buren

dinsdag 23 april 2019

'Orangeboy' - Patrice Lawrence

Genre: Young Adult
Uitgeverij: Imagine YA Books 
ISBN: 9789463334624
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 446
Verschijningsdatum: 15 Maart 2019 

Met grote dank aan Uitgeverij Imagebooks voor het recensie-exemplaar.

Inhoud
De Zestienjarige ik-persoon ‘Marlon’ probeert niet in de voetsporen van zijn broer Andre te treden. Andre heeft na een criminele jeugd waarbij hij in drugs handelde, bij een ongeluk een hersenbeschadiging opgelopen. Hun moeder is druk bezig om Marlon op het rechte pad te houden wanneer er plotseling een mooi meisje bij hem voor de deur staat. Ze gaan zelfs samen naar de kermis, waar een dramatisch voorval het startschot vormt van een duizelingwekkende achtbaan aan gebeurtenissen.

Mijn mening
Een voor mij nieuwe Uitgeverij van Young Adult boeken ‘Imagine’ is onderdeel van Imagebooks en komt bij de lancering met een viertal titels waarvan deze Orangeboy er een is. En wat een prachtige boeken om te zien. Omslagen zijn mooi vormgegeven en met luxe details uitgevoerd volgens de jongste druktechnieken. De boeken zijn dik en herkenbaar aan een doorgevoerde lay-out. Het zijn stuk voor stuk sieraden voor in de boekenkast. De overige titels zullen ook hier bij de Perfecte Buren een recensie verkrijgen.

Dit boek van Patrice Lawrence stamt al uit 2016 en won diverse prijzen alvorens het nu vertaald en wel in mijn handen ligt. Het boek is met vierenhalfhonderd pagina’s dik te noemen en leest als een TGV. Als binge-lezen nog geen woord is, heeft dit boek het voor mij op de kaart gezet. Negentien hoofdstukken lang, heb ik gedacht: ‘Nou, nog eentje dan’. En voor ik het wist had ik het uit.  
Hoe komt dat dan, vraagt u zich af. Doordat het naast verschrikkelijk spannend, ook aangrijpend en eigentijds is. Deze ellende kan iedere jongere in de eenentwintigste eeuw overkomen. En niet omdat hij behoort tot een risicogroep maar omdat hij er vandaan probeert te blijven. En omdat andere factoren dan goede wil ervoor zorgen dat je, voordat je het weet, wordt meegesleurd in een ‘way-of-life’ waar je niet meer uit kunt ontsnappen. 

De jongeren van tegenwoordig hebben meer verleidingen dan er vroeger waren. Nu ben ik echt oud. Vandaag zag ik dagboeken van jongeren uit mijn jeugd die met tienertoer gingen. Vier dagen kon je reizen en zijn, zonder je ouders. Zonder dat iemand wist waar je was. En dat is tegenwoordig onmogelijk. En weten niet alleen jouw vrienden maar ook jouw vijanden waar je bent. En ben je nergens meer veilig. En dat thema maakt dit boek zo van nu. Samen met een schrijfstijl die naadloos aansluit bij de belevingswereld van onze generatie jongvolwassenen. De straattaal en de regels die op de straat gelden zijn realistisch opgenomen. Ouders die dit lezen krijgen aanvankelijk de behoefte om de vleugels beschermend om hun kinderen heen te slaan. Om dan de ruimte te geven om ze ook in het huidige tijdsbeeld zonder treinkaart op tienertoer te laten gaan. De wereld ontdekken was en is te mooi om te verbieden. 

Eindoordeel
Orangeboy is een boek voor jongeren van alle geloof, geslacht, kleur en achtergrond. Het is niet belerend maar herkenbaar. Qua gebeurtenissen en qua onderlinge relaties. Maar misschien is het voor de doelgroep meer uitnodigend wanneer ik zeg dat je het vooral niet moet lezen. Dat heeft vaak een tegendraads effect. Tegen ouders wil ik zeggen, lees dit boek. Het toont aan dat kinderen, ongeacht wat er gebeurt, altijd de behoefte houden en houvast halen uit ouders die er voor ze zijn, ook wanneer er verder even niets is. Dat hoe dom je ook doet, je altijd weer kunt landen in de openstaande armen van je moeder of je vader. Dat heeft de auteur zo mooi verwoord. Dat je beter wilt zijn dan je broer. En ook wilt zijn als je broer. Dat je niet met je ouders wilt zijn, totdat je ze nodig hebt. En dat je het als ouders en kind over een ding eens kunt zijn: Be ever wonderful. 

Dit boek was voor mij als muziekliefhebber weer een groot feest. Earth Wind & Fire, The Jacksons, John Coltrane, Billie Paul, Bill Withers. Er was weer genoeg te beluisteren tijdens het lezen. Met dank aan de auteur.
Orangeboy krijgt van mij vier sterren.

Mijn persoonlijke songtekst
‘What I wanna do, and what I'd like to tell you
may not be, as you see,
as you live today, what I wanna say
Is be ever wonderful in your own sweet way.


Peter van Bavel
De Perfecte Buren

“De laatste zes” – Alexandra Manir

Genre: young adult / dystopie
Uitgever: Uitgeverij Imagine
ISBN: 978 94 633 3464 8
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 384
Uitgave: maart 2019

Met dank aan Uitgeverij Imagine voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.

“Er gebeurt iets vreemds wanneer je niets meer hebt om voor te leven. Je bestaan verliest al zijn scherpe randjes. Er zijn geen diepe afgronden meer, geen heuvels om te beklimmen. Kleuren vervagen en lopen door elkaar heen totdat je omgeving alleen nog maar bestaat uit een hoop betekenisloze vormen en figuren in dezelfde tint grijs. Er is niets wat je zou kunnen verrassen of dat oude gevoel van vreugde of angst zou kunnen doen herleven. Geen mens is zo gevoelloos, zo verdoofd, als jij. En dan, net wanneer je wordt opgeslokt door de monotone routine, knapt er iets. Ik wil dit niet.”  -Leo.blz.7-

De Aarde loopt op haar einde, het klimaat is volledig verwoest door de mens en moeder Aarde lijkt wraak te nemen. Orkanen, aardbevingen en overstromingen teisteren onze planeet, steeds meer steden, staten en landen gaan volledig ten onder. Er is weinig tot geen hoop meer, en al zeker geen enkele meer om de planeet zelf nog te kunnen redden. Nasa en Esa hebben hun laatste hoop gevestigd op hun plan een nieuwe kolonie te stichten op de maan van Jupiter, Europa genaamd. Ze selecteren 24 tieners vanover de hele wereld die allen beschikken over handige gaves, slimheid, snelheid, kracht en ga zo maar door. Deze jongens en meiden moeten zichzelf bewijzen goed genoeg te zijn om zo uiteindelijk een plaats te bemachtigen bij de laatste zes. Zes plekken zullen er zijn om met een ruimteschip naar Europa te gaan en om daar een nieuwe wereld voor de mensheid te creëren.

“En daarbij, zelfs al zijn dit de enige milieukwesties waar ze ‘rekening mee houden’, hoelang zal het duren voordat de mens deze nieuwe wereld naar de filistijnen zal helpen, net zoals we met de Aarde hebben gedaan? Ik begin me af te vragen wie er banger zou moeten zijn: wij voor Europa’s onbekende terrein en mogelijke intelligente leven… of zij voor de mensheid en onze neiging om dingen te vernietigen.” – Naomi, blz.171-

Het verhaal wordt verteld vanuit de ogen van de Italiaanse wedstrijdzwemmer Leo uit Rome en Naomi een Iraans-Amerikaans wetenschapsgenie uit Los-Angeles- Californie. Leo ziet het helemaal zitten om bij de laatste zes te komen, na het verlies van zijn familie door een zware overstroming, ziet hij Europa als zijn enige kans. Naomi daarentegen wil niets liever dan zo snel mogelijk terug naar huis, naar haar ouders en haar broertje Sam. Ook wantrouwt ze de volledige missie. Leo en Naomi, twee tieners met een andere afkomst en een ander verleden, maar beiden in de run voor een gezamenlijke toekomst op een nieuwe planeet. Hun vriendschap groeit al snel en de twee beginnen een hechte band met elkaar te krijgen. Maar hoe verder de selectie vordert en hoe minder finalisten er overblijven geeft ze steeds meer zicht op wat er daadwerkelijk allemaal op het spel staat. Want zijn de laatste zes wel echt waar de mensen hun allerlaatste hoop op hebben gevestigd?

“Het is een gevoel van solidariteit, van het vinden van een 
vriend in de duisternis.” -Naomi,blz.141-

De laatste zes, wat heb ik onwijs genoten van dit boek, wat een heerlijk verhaal. Alexandra heeft een vloeiende, vlotte en beeldende schrijfstijl wat ervoor zorgde dat ik het boek in no time uit had. De cover alleen al is prachtig vorm gegeven en het verhaal deed daar ook zeker niet voor onder. Het lijkt erop dat Alexandra de lezer met dit verhaal, van een volledig verziekte Aarde, een klimaatverandering zo groot dat we er niets meer aan kunnen doen dan toekijken hoe het ten onder gaat, wil meegeven dat we zuinig moeten zijn en goed voor onze Aarde moeten zorgen. We hebben er ten slotte maar een van en kijk hoe prachtig ze is. Ik vind dat heel mooi gedaan. Het boek is een heerlijk wegleesboek, gewoon zo voor tussendoor te lezen. De manier van schrijven voert je van de eerste bladzijde mee het verhaal in en laat je niet meer los. Ik ben dan ook onwijs benieuwd naar het tweede deel van deze duologie. Voor mij verdient dit boek dan ook een dikke 4 1/2e ster, wat een heerlijk verhaal.

Bren de Wit
De Perfecte Buren.

‘Moordgeheim’ – Natasza Tardio


Genre: young adult 
Uitgever: Kluitman
ISBN: 9789020654615 
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina's: 96 
Uitgave: april 2019 

Met dank aan Uitgeverij Kluitman voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Dit boek volgt op het boek Moordvrienden van Tardio zes jaar geleden.
Er vond een schietpartij plaats op een middelbare school. Schutter Finn pleegde zelfmoord en Milo werd onschuldig verklaard en als slachtoffer gezien. 
Moordgeheim is een op zichzelf staand boek dus het is prima te lezen wanneer je Moordvrienden niet hebt gelezen. Zelf heb ik dat boek al wel gelezen en daar was ik blij om. Het maakt toch dat je het even wat beter weet wat er gebeurd is.(Zo weet je net even beter wat er gebeurd is.)

In Moordgeheim wil scholiere Cloë een schoolopdracht wijden aan deze gebeurtenis. De hoofdstukken worden wisselend vanuit het oogpunt van Cloë en Milo verteld. 

Omdat dit zo'n kort verhaal is, vlieg je er doorheen. Misschien zelfs wel een beetje te snel. Ik heb hooguit een uur nodig gehad om dit boek te lezen en het is niet bepaald een luchtig onderwerp. Dat zorgde ervoor dat ik na het dichtslaan van dit boek even rustig na moest denken wat er nu allemaal was voorgevallen. De informatie en gebeurtenissen moeten even landen en doordat het verhaal snel gaat en kort is, was daar voor mij tijdens het lezen geen tijd voor. Dit is niet echt een minpunt, ik vind het knap hoe Tardio in zo’n kort verhaal toch een prima boek neer kan zetten zonder het gevoel te geven dingen af te raffelen.

Hoewel Tardio, zoals ze zelf aangeeft in haar nawoord, antwoord geeft over hoe het verder is gegaan met Milo na de schietpartij, zorgt dit boek voor mij nog steeds niet echt voor een afsluiting. Voor mijn gevoel is het maar deels een antwoord op de vragen. Door de lengte van dit verhaal moest Tardio waarschijnlijk keuzes maken en kon ze niet echt diep op dingen in gaan. Knap is dat dit niet storend is maar waarschijnlijk is dat deels de reden waarom dit boek nog altijd geen echte afsluiting is. Het laat wel ruimte voor nog een vervolg…

Sommige dingen in het boek waren erg ongeloofwaardig. Zo doet Cloë een ontdekking en hoewel ze bedenkt dat ze hulp moet gaan halen gaat ze vervolgens toch zelf verder op onderzoek uit. Het is raar en niet geloofwaardig dat ze het alarmnummer niet belt op dat moment. 

Dit boek leest erg gemakkelijk. Het is bijna bizar wat Tardio heeft kunnen bedenken voor deze twee boeken. Waarschijnlijk door de lengte van dit verhaal en de beperkte ruimte om uitgebreid te schrijven, is dit boek minder duister en gruwelijk dan het vorige. Ik vind het boek zeker een aanrader voor jongeren die minder graag lezen. Het is spannend en leest makkelijk waardoor je het zo uit hebt en je het niet met tegenzin leest.

Ik ben blij dat ik dit boek gelezen heb maar door het vluchtige gevoel dat rondom dit verhaal hangt, denk ik dat het niet echt zal blijven hangen. Ik geef Moordgeheim daarom 3 sterren.

Annelien Kruithof 
De Perfecte Buren

maandag 22 april 2019

'Oog om oog' – Peter Römer & Annet Hock

Genre: thriller
Uitgever: A.W. Bruna Uitgevers
ISBN: 978 94 005 1000 5
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 276
Uitgave: 2019

Dankjewel A.W. Bruna Uitgevers voor dit recensie-exemplaar.

Sander en Lucas zijn jeugdvrienden. Ze besloten indertijd, op de universiteit, samen te promoveren. Sander het onderzoek en Lucas de motor achter hun project. Maar volgens Lucas ging hun onderzoek niet vlug genoeg. Dus maakte Sander dat ene ‘kostbare foutje’. Het project werd voortgezet, maar Sander moest zich terugtrekken. Geen promotie voor hem. Lucas daarentegen schopte het tot Princeton, inclusief een nieuwe vrouw en kind.
 
En dan komt Lucas naar Nederland om zijn eredoctoraat in ontvangst te nemen. Voor Claudia, Sanders echtgenote, de reden om met de hele vriendengroep van toen – vier koppels met hun kinderen - nog eens een weekendje door te brengen op Schier. Een reünie, net als vroeger. Toen gingen ze elk jaar een weekje met hen of zijn allen. De ouders sliepen in het huis en de kinderen in de tuin in een tentje. Dat is jaren geleden, want sinds de kinderen het huis uit zijn vervaagde ook de vriendschapsband tussen de koppels. Ze komen allemaal. Evelien, Pim, Tamara en uiteraard Lucas met zijn kindvrouwtje Alexandra en hun zoontje Troy. Ook Monique – de ex van Lucas die per toeval uitgenodigd werd – is van de partij. Bovendien komen de inmiddels volwassen kinderen ook langs. Gezellig, net als toen.

Al kort na hun aankomst blijkt dat het niet meer is zoals ‘the good old days’. Iedereen leeft zijn leven en buiten de oppervlakkige contacten die ze af en toe nog hebben is er eigenlijk niet veel meer dat hen bindt. Hoe Claudia ook haar best doet alles voelt geforceerd aan. Daarbovenop is door de jaren de vriendschap tussen Sander en Lucas veranderd. Sander heeft nooit kunnen verkroppen dat Lucas met ‘zijn’ project is gaan lopen. Bovendien heeft een oude studiegenoot Sander door één zinnetje terug gekatapulteerd in de tijd. Nu hij eindelijk weet wat er vijventwintig jaar geleden is gebeurd zint hij op wraak. Het weekend op Schier ziet hij dan ook helemaal zitten.

Oog om oog is een boek waar je direct inzit. Vlotte schrijfstijl, herkenbare personages met de dagdagelijkse beslommeringen van vijftigers die er staan in het leven. Uiteraard draait het verhaal om Sander en Lucas, maar ook de overige karakters zijn genoeg uitgediept om hen een plaats te geven. Römer en Hock hebben duidelijk neergezet hoe mensen veranderen door gebeurtenissen in hun leven en hoe dit een terugslag kan hebben op onderlinge relaties. Dit laat zich duidelijk merken in de omgang met elkaar en vanzelfsprekend ook in hun vriendschap. Heel het gebeuren op Schier laat zien hoe complex de mens in elkaar zit en hoe iedereen daar op zijn manier mee omgaat. Knap!

Dit is Römer & Hock hun tweede boek dat ze samen schreven. Waar ik in En nu ik opmerkte dat het verhaal door twee geschreven was heb ik dat bij Oog om oog niet een keer gemerkt. Wat het boek wel gemeen heeft met En nu ik is de voorspelbaarheid. Stoort dit? Nee! Het verhaal zit goed in elkaar, is vloeiend geschreven en leest ongelofelijk snel. En ook al weet je als lezer min of meer wat er gaat gebeuren, toch heeft het duo naar de plot nog een leuk addertje onder het gras wat niet voorspelbaar is!

Oog om oog is uit het leven gegrepen, oer Hollands en zoals de auteurs in hun dankwoord aangeven moest het grensoverschrijdend gedrag waartoe de personages gedreven worden voorstelbaar blijven. Het resultaat is volgens mij – als je het verhaal objectief bekijkt – drastisch, misschien over de top, maar voorstelbaar. Van mij krijgt Oog om oog 3,5 ster.

Karin
De Perfecte Buren

Als leuk extraatje zit er een kaart in het boek met de personages en kun je door in te loggen op awbruna.nl/oogomoog die nog beter leren kennen. D.m.v. een quiz kunt kijken welk personage jij bent 😊


'Mijn kartonnen broer' – Ronald van den Broek


Genre: thriller
Uitgever: Palmslag
ISBN: 9789493059054
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 426
Uitgave: maart 2019


Dank aan Uitgeverij Palmslag voor het beschikbaar stellen van het recensie exemplaar.

De cover van Mijn kartonnen broer intrigeerde me, waardoor ik benieuwd werd naar dit boek. Deze is pikzwart met daarop een gezicht vol verfstrepen waardoor het een artistiek uiterlijk krijgt, maar ook mysterieus oogt. 

Dat het een mysterie is blijkt wel uit de rouwkaart die hoofdpersonage Mila ontvangt van een onbekend persoon. Eenmaal aangekomen op de begrafenis start een zoektocht naar vragen en hierbij blijkt een briefje, dat haar broer haar gegeven heeft, een belangrijke rol te spelen. Op dit briefje staan plaatsen en Mila besluit de lijst af te werken en samen met journalist Jason gaat ze op reis. Gedurende hun trip om de reden van Julians dood te ontrafelen, belanden ze in situaties waarbij het nog maar de vraag is of ze zelf hun leven zeker zijn.

Toen ik begon met lezen duurde het even voordat ik echt in het verhaal zat. Het kwam in mijn ogen wat traag op gang, maar na een paar hoofdstukken was hier niks meer van te merken. In tegendeel zelfs: je raast door het boek heen en zodra je een vermoeden hebt waar het verhaal heen gaat besluit de auteur er ineens een ommekeer in te verwerken. Hierdoor blijf het verhaal tot het einde toe spannend en voor mijn gevoel heb ik echt een goede thriller gelezen.

Een thriller waar naast de nodige actie en mysteries ook ruimte is voor feitjes en actualiteiten, maar ook voor problemen in de relationele sfeer. Het is lastig om hier dieper om in te gaan zonder te veel te verklappen. Wel wordt het geheel geschreven in soms wat lange zinnen, maar zijn het wel zinnen die krachtig gekozen zijn, zodat de aandacht van de lezer niet verslapt. Gedurende het verhaal wordt ook de titel duidelijk en ook deze is goed gekozen. De auteur heeft dan ook een prettige schrijfstijl en aan alles merk je dat hij de tijd neemt om een goedlopend en compleet verhaal te schrijven wat klopt. 

Ik kan eigenlijk alleen maar aanraden om dit boek te gaan lezen. Voordat ik dit in handen kreeg, had ik zelf nog nooit gehoord van Ronald van den Broek. Een zoektocht op internet liet mij ontdekken dat dit zijn derde thriller is en ik ben  dan ook ontzettend benieuwd naar zijn eerste twee thrillers. Mijn kartonnen broer krijgt van mij dan ook welverdiend 4 sterren en hopelijk kunnen we nog veel geweldige boeken verwachten van Ronald van den Broek.

Claudia van Koolwijk
De Perfecte Buren