dinsdag 15 april 2014

Groepsrecensie ”De Kraamhulp” - Esther Verhoef

Genre; Literaire thriller
Uitgever; Ambo|Anthos
ISBN; 9789041423696 
Uitvoering; paperback
Uitgave; februari 2014

Als Didi na een zware bevalling van haar eerste kindje aan bed is gekluisterd, is ze dolgelukkig met de hulp van de kraamverzorgster. De baby is lief en gezond, maar Didi's herstel gaat langzaam. Miriam de Moor, werkzaam bij de politie Rotterdam, kan de plotselinge dood van haar broer niet verwerken. Ze vermoedt kwade opzet van zijn mooie weduwe Hennequin. Tijdens haar zoektocht naar Hennequins verleden groeit bij haar steeds meer de overtuiging dat ze te maken heeft met een levensgevaarlijke psychopate. En juist deze vrouw heeft zich onmisbaar gemaakt in het jonge, kwetsbare gezin…


Lezers; Hilde, Lydia, Lina, Thea en Bianca.
Groepsrecensie gemaakt door Bianca (Team DPB)
Gelezen met eigen exemplaren


Cover;

Lydia; De cover geef ik een 7. Mooie slanke benen van de kraamhulp. Door de keuze om de achtergrond zwart te drukken is het een kraamhulp met een duister verleden.

Thea; Ik vind de cover eenvoudig en stijlvol en intrigerend. Het beeld roept bij mij direct de vraag op wat voor type de kraamhulp is. Verder vind ik het mooi dat de tekst de kraamhulp roze is, omdat het kindje een meisje is. Ik vind de cover bij het verhaal passen omdat het beeld van een vrouw in kokerrok en pumps niet het beeld is van een kraamhulp. Hennequin past namelijk ook niet in het algemene beeld van een kraamhulp. Het enige minpuntje is wat mij betreft de sticker, die had er niet op gehoeven. De cover beoordeel ik met een 8.

Bianca; De cover past bij het verhaal, de benen van een welgestelde knappe vrouw, niet het type kraamhulp. De donkere kleur geeft het duistere van het verhaal weer. Ik geef de cover een 7.5

Lina; Nadat ik het boek uit had heb ik nog eens goed gekeken naar de cover. Die is en blijft voor mij wat vaag. Ik geef de cover daarom een 7. Misschien wordt de cover duidelijk als ik de andere recensies lees. Ben wel nieuwsgierig hoe mijn medelezers tegen de cover aankijken.

Hilde; De cover kan ik niet goed thuisbrengen. Niet voor- en niet nadat ik het boek heb gelezen. Is dit Hennequin? Waar is haar uniform? Het donkere van de cover met het contrasterende roze (=babymeisje) past wel in de setting van het verhaal. Een mager zeventje.


Samenvatting van het verhaal;

Thea; Didi is na een moeilijke zwangerschap en zware bevalling moeder geworden van een prachtig meisje, Indy. Omdat ze last heeft van bekkeninstabiliteit kan ze nauwelijks uit bed komen. Ze krijgt een kraamverzorgster, Hennequin Smith, waar ze heel blij mee is.

Bianca; Na een moeilijke en zware bevalling krijgen Didi en Oscar Vos Hennequin Smith als kraamhulp toegewezen. Het kersverse en onzekere ouderpaar is blij met de hulp die zij hun biedt met de verzorging van moeder en dochter. Dat Hennequin geen gediplomeerde kraamhulp is weet niemand.

Lydia; In Rotterdam is een baby geboren genaamd Indy. Haar moeder Didi Vos heeft een zware zwangerschap en bevalling achter de rug. Didi is aan bed gekluisterd doordat ze bekkeninstabiliteit heeft. Didi en haar man zijn superblij met de kraamhulp Hennequin Smith, die het echtpaar bijstaat in deze zware kraamtijd. Het herstel van Didi verloopt langzaam. Het klikt meteen.

Hilde; Didi Vos is na een zware zwangerschap en bevalling aan bed gekluisterd. Haar dochtertje Indy is gezond geboren. De kraamhulp Hennequin Smith komt haar in de kraamtijd bij staan. Dolgelukkig is Didi met de raad en verzorging van de vakkundige Hennequin.


Lina; De kraamhulp. Je slaat het boek open begint te lezen en je wilt niet meer stoppen.
Drie vrouwen die in het verhaal met elkaar verbonden zijn. Miriam is werkzaam bij de politie en kan de plotselinge dood van haar broer Bart niet goed kan verwerken. Ze verdenkt haar schoonzus Hennequin maar staat alleen met haar verdenkingen. Ze gaat op zoek naar haar schoonzus en tijdens haar zoektocht krijgt Miriam steeds meer het vermoeden dat Hennequin een levensgevaarlijke vrouw is. Hennequin komt ze op het spoor als ze weer in Nederland komt werken als kraamhulp.

Lydia; Miriam de Moor werkt bij de Rotterdamse politie, en heeft pasgeleden haar broer verloren aan een noodlottig ongeval. Ze heeft moeite met zijn plotselinge overlijden, ze heeft vraagtekens bij de dood van haar broer. Haar broer was getrouwd met de mooie Hennequin Smith. Miriam vertrouwt haar niet en gaat op onderzoek uit. Langzaam maar zeker komt Miriam er achter dat Hennequin de kraamhulp van Didi en Oscar een levensgevaarlijke psychopate is.

Hilde; Het herstel van Didi verloopt minder snel dan ze gehoopt had. Tot overmaat van ramp heeft ze weinig steun van haar man Oscar Stevens. Hun relatie wordt alsmaar slechter gedurende de kraamdagen. Oscar ontvlucht het huis door veelvuldig boodschappen te doen en snel weer aan het werk te gaan. Totdat op een dag Oscar helemaal niet meer thuiskomt. Wat heeft Hennequin hiermee te maken?


Bianca; Miriam de Moor heeft de onverklaarbare dood van haar broer nog niet verwerkt, in haar zoektocht naar de oorzaak stuit zij op meer dode echtgenoten van Hennequin, de weduwe van haar broer. En vraagt zij zich af waarom Hennequin ineens voor kraamhulp ‘speelt’.

Thea; Hennequin zorgt overal voor, ook voor de vader Oscar en de huisdieren. Maar niemand merkt dat deze kraamverzorgster niet de lieve kraamhulp is die je zo graag zou willen hebben. Gaandeweg wordt duidelijk wat haar duistere bedoelingen zijn....

Lina; Hennequin komt bij Didi als kraamhulp. Didi heeft een zware bevalling achter de rug. Tijdens de zwangerschap heeft ze behoorlijk last gehad van haar bekken. Na de bevalling heeft Didi
nog steeds klachten, kan nauwelijks lopen en niet zelf haar dochtertje goed verzorgen. Maar Hennequin is een “goede” kraamhulp en neemt veel werk uit handen van het jonge gezin.

Hilde; Miriam de Moor, inspecteur bij de politie Rotterdam, heeft sinds een halfjaar geleden haar broer Bart verloren door een val van de trap in zijn Belgische villa. Het was een ongeluk maar Miriams gevoel zegt dat de weduwe van Bart er iets mee te maken heeft; Hennequin Smith. Er is geen steun vanuit haar collega’s, het was immers een ongeluk. Ze besluit om alleen op zoek te gaan naar het verleden van Hennequin en stuit op nog meer verdwijningen en ongelukken met dodelijke afloop. Wat doet de vermogende Hennequin dan als kraamhulp bij de familie Stevens-Vos?


Thea; Miriam is chef van dienst bij de politie. Ze doet onderzoek naar de dood van haar broer. Ze denkt dat dit geen ongeval was. Haar intuïtie vertelt haar dat de vrouw van haar broer er meer mee te maken heeft. Dan ziet ze haar ex-schoonzus bij een huis met een ooievaar in de tuin. Miriam's zoektocht leidt haar door een groot deel van het land. Ze is vastbesloten erachter te komen wat haar vroegere schoonzus bij dat jonge gezinnetje doet.

Conclusie;

Bianca; Het verhaal begint gelijk goed. Dat Hennequin een andere definitie van ‘kraamhulp’ heeft is meteen duidelijk.
Quote van Hennequin; “de kraamverzorgster trof mensen op de kwetsbaarste momenten in hun leven, momenten waarop ze het minst op hun hoede waren”.

Hilde; Zoals kenmerkend voor de boeken van Esther zijn de hoofdstukken klein, de zinnen kort en het lettertype normaal qua grootte. De hoofdstukken wisselen af tussen de drie hoofdrolspelers Hennequin, Didi en Miriam. Deze hoofdpersonen zijn niet voldoende uitgediept. De enige persoon die we wat beter leren kennen is Miriam.
Toch leest het boek lekker vlot weg; gecompliceerde stukken en moeilijke psychologische
verwikkelingen komen er niet in voor.

Lydia; De kraamhulp beschrijft tien dagen uit het leven van Didi Vos, Miriam de Moor, Hennequin Smith. Het boek leest vlot en bevat geen moeilijk taalgebruik. De personages zijn goed beschreven je voelt de emoties van alle drie de vrouwen. Ik kon me als lezer kwaad maken hoe Hennequin met Didi en haar pasgeboren baby omging. Als kersverse moeder vertrouw je de kraamhulp met haar raad en daad. Maar dan kom je in de ergste nachtmerrie.

Lina; In tien dagen neemt Ester Verhoef je mee met de levens van deze vrouwen. De zoektocht van Miriam, de bevalling en kraamperiode van Didi en de kraamhulp Hennequin. Je wordt meegezogen in het verhaal en het blijf boeiend en spannend tot aan de laatste bladzijde.

Thea; Ik heb dit boek gekozen omdat ik na de vele goede recensies zeer nieuwsgierig geworden was of ik dit ook een goed boek zou vinden. En het antwoord is duidelijk een ja, ik heb dit boek met heel veel plezier (en spanning) gelezen.

Lina;Tijdens het verhaal was ik regelmatig verbaasd en boos over de manier waarop Hennequin haar werk als kraamhulp uitvoert. En hoe een persoon zo in het leven kan staan. Maar dan lees je de laatste bladzijde en krijg je toch een soort van medeleven met Hennequin. Wat moet zij zich eenzaam en in de steek gelaten hebben gevoeld. Ik was er toch een beetje beduusd van. Een mens in het nauw kan rare sprongen maken, dat blijkt maar weer.

Hilde; De termen “literair” en “psychologisch” vind ik wat teveel van het goede. Normaliter ben ik tegen het woord “vrouwenthriller. “De Kraamhulp” wil ik deze titel wel meegeven. Voornamelijk door de vele, uitgebreide episodes over tepel kloven, kolven, hechtingen, bekkeninstabiliteit en nog meer vrouwelijke ongemakken in de kraamperiode. Ik geloof niet dat de Nederlandse man hierop zit te wachten.
De vele moorden en verdwijningen in het verhaal vind ik wat “over the top”; het gehele verhaal wordt daardoor minder geloofwaardig. De spanning daarentegen wordt door de schrijfwijze van Esther goed opgebouwd, hoewel het plot niet bijster verrassend is.


Bianca; Het verhaal is in eerste instantie geloofwaardig, na een aantal voorvallen begin ik toch een beetje het gevoel te krijgen dat de jonge moeder wel erg naïef is. Maar goed met een beetje fantasie kun je er wel een voorstelling van maken. De personages Didi, Hennequin en Miriam zijn goed uitgewerkt. Het personage Oscar kwam op mij over als een weinig daadkrachtige persoon. Hij had wat mij betreft wat meer ‘man’ mogen zijn.

Lydia; Het einde was verrassend. En zag ik niet aankomen. Ik ben geraakt door het verhaal. Dit boek zal me nog lang bijblijven. Emotie, kwetsbaarheid, wilskracht, moordlust zijn de ingrediënten voor dit mooie zenuwslopende spannende boek. En de grootste nachtmerrie om dit als kersverse moeder mee te maken. Ik raad het je niet aan als je zwanger of net bevallen bent om dit boek te lezen.

Thea; De schrijfstijl vind ik zeer prettig; korte zinnen met korte hoofdstukken. Er zit een lekker tempo in het verhaal waardoor ik me geen moment verveelde. De auteur geeft bijna direct al teasers waardoor ik geprikkeld werd om snel verder te lezen. De plot zag ik pas in het laatste hoofdstuk aankomen en dat geeft een bijzondere draai aan het verhaal. Het laat me nadenken over wat een verleden met iemand kan doen. Ik heb nooit eerder een verhaal over een psychopathische kraamhulp gelezen en vind het een zeer origineel idee.

Bianca; Het verhaal was goed, uiteindelijk kwamen alle verhaallijnen bij elkaar om tot een verrassend plot te komen. De richting die het verhaal nam had ik op een gegeven moment wel door. Waarom zou ze juist dat gezin hebben uitgekozen, dat kan niet zonder een reden zijn.

Over de auteur;

Hilde; De populaire Esther Verhoef bracht onlangs haar 5e thriller onder haar eigen naam op de markt; “De Kraamhulp”. Samen met haar man Berry schreef ze, onder de naam Escober, ook nog eens 5 thrillers.
In 2012 verscheen haar enige roman “Tegenlicht”. Daarnaast schreef ze in 2009 het geschenkboek “Erken mij” voor de maand van het spannende boek en bracht nog enkele
verhalen- en columnbundels uit. Vele van haar boeken zijn genomineerd en wonnen bekende boekenprijzen. Voordat Esther bekend werd met haar thrillers schreef ze meer dan 50 informatieboeken over huisdieren.


Lydia; Chapeau aan Esther Verhoef voor haar mooie thriller die ik zeker aanraad om te lezen.

Lina; Mijn eerste kennismaking met de schrijfster Ester Verhoef en wat een topboek is de kraamhulp.
Dit boek is gewoon goed. Een boek dat je vanaf het begin gelijk meeneemt en een spanning heeft waardoor je gewoon door wilt lezen.

Eindoordeel van de lezers;

Hilde; Esthers schrijfstijl is vlot en het boek leest als een trein. Een leuk en makkelijk tussendoor- boek. Ik raad het iedereen aan om mee op vakantie te nemen. “De Kraamhulp” krijgt van mij 3,5 ster!


Lydia; Ik geef Kraamhulp **** sterren.

Thea; Ik beoordeel dit boek als zeer goed, dus een absoluut verdiende 4 sterren. Een absolute aanrader voor thrillerlezers.

Lina; Een echte aanrader en ik geef dit boek gewoon 5 sterren.

Bianca; Ik heb me een paar uur heerlijk vermaakt met dit boek, blij dat ik geen kraamhulp heb gehad. Ik geef dit boek 3.5 ***(*)


Groepsbeoordeling;

Cover; 7 punten ( 1-10)
Conclusie; **** (1 = slecht, 2= matig, 3= voldoende, 4= goed, 5= uitstekend)
Een gemiddelde van 4 sterren dus voor 'De kraamhulp' een aanrader dus!


dinsdag 1 april 2014

Groepsrecensie “Getuigen” – Rudy Soetewey


Genre; Literaire thriller
Uitgeverij; Kramat
ISBN 13 9789079552443
Uitvoering; paperback
293 pagina’s
Februari 2011

Je bent de enige getuige van een zoveelste incident met jongeren, dit keer op een late trein. Je kent de jongeren niet en ook het slachtoffer is je onbekend. Je wordt door niemand opgemerkt, je hebt geen gsm op zak en bovendien ziet het er allemaal niet zo erg uit voor het slachtoffer. Redenen genoeg om de politie niet te bellen.Tot de volgende dag….
Hoe moet je getuigen zonder je eigen identiteit prijs te geven?
Hoe beweeg je in een moeras zonder weg te zinken?

Lezers; Sonja, Lina , Hilde, Anne-Marie, Lia en Patrice.
Recensie gemaakt door Patrice (team DPB)

Cover
Lia; De cover vind ik erg goed gekozen. Horen, zien en zwijgen...met op de achtergrond het slachtoffer. Als ik hiervoor een cijfer moet geven, zou het een 8 worden.

Hilde; In eerste instantie zou ik dit boek persoonlijk niet uitgekozen hebben. De cover is sober en de schrijver was mij onbekend.

Sonja; Ik ben dit boek gaan lezen voor een leesclub, zelf had ik deze in 1e instantie niet uitgezocht. De cover vond ik namelijk niet zo bijzonder. Totdat ik begon in het boek. Ik begreep steeds meer waarom er voor deze cover gekozen was. Super!

Lina; De cover sprak mij in eerste instantie niet aan, ik had het boek ook links laten liggen in de bieb. Maar als je eenmaal bent begonnen in het boek en je kijkt nog eens rustig naar de cover dan is het gewoon een perfecte mooie cover voor Getuigen. Horen, zien en zwijgen. Eenvoud siert in dit geval is mijn mening. Daarom geef ik de cover een mooie zeven.

Patrice; Door de stijl sprong de cover bij mij meteen naar voren. De beelden deden me denken aan ‘horen, zien en zwijgen’ maar dan in de stijl van de stormbeelden op de paaseilanden. In combinatie met de titel was het niet moeilijk voor mij om een goed idee te krijgen van het onderwerp. Een dikke 8.

Samenvatting van het verhaal
Anne-Marie; Je zit in een trein en je merkt hoe een andere passagier lastiggevallen wordt door drie jongeren. Wat doe je? Als de hoofdpersoon de dag nadien in de krant leest dat er in die trein een lijk gevonden werd, stapt hij nog niet naar de politie, om velerlei redenen, en daarmee ontketent hij een resem gebeurtenissen die niet meer te stoppen lijken. Al doet hij echt wel stommiteiten, toch kan je begrijpen waarom hij ze doet.

Lia; “Getuigen” gaat over een man, Martin Vandeweyngaert, die getuige is van een mishandeling van een medepassagier door drie puber-jongens tijdens een treinreis. Hij ziet niet precies wat de gevolgen zijn van de mishandeling en gaat vlug via het perron naar huis. De jongens stappen op hetzelfde perron van Station in Hove, België. Hij heeft geen gsm bij zich en weet niet of de jongens hem gezien hebben. De volgende dag leest hij in de krant dat de reiziger, de vierenzestigjarige Jozef Bamberger, dood is. Hij besluit om te zwijgen. Maar een paar dagen later ziet hij toevallig één van de jongens lopen. Hij volgt hem en komt zo achter de namen en adressen van alledrie de pubers.

Hilde; Door zijn persoonlijke omstandigheden kan hij zijn identiteit niet prijsgeven om zijn getuigenis af te leggen op het politiebureau. Het geweten van Martin begint te knagen… Hij besluit zelf op onderzoek uit te gaan naar de daders met alle verstrekkende gevolgen van dien. Hij belandt door zijn handelen in een negatieve spiraal. In plaats van dat de daders gestraft gaan worden, wijst iedereen de beschuldigende vinger naar hem.

Sonja; Hij probeert er achter te komen, wie die daders zijn en geeft dit anoniem door aan de politie. Juist omdat hij dit anoniem doet, komt hij zelf steeds verder in de problemen. Hoe ver ga je om buiten schot te blijven? Hoe kan je het beste de aandacht vestigen op de daders? Het bezorgt Martin in ieder geval slapeloze nachten.

Lina; Martin, de hoofdpersoon van “Getuigen” ziet op een avond in zijn trein een incident tussen een stel jongeren en een medepassagier. Martin wil niet gezien worden, bang voor de jongeren en maakt zich zo klein mogelijk. Zo gauw de trein stil staat op het perron vlucht hij de trein uit en ziet, als hij nog eenmaal naar binnen kijkt, hoe één van de jongeren soepel draaiend en met alle kracht in zijn lichaam trapt naar het gezicht van de man. Een geoefende beweging die zijn doel niet miste. Martin is bang om gezien te worden, bang dat ze hem ook te grazen zullen nemen en hij gaat er vandoor. Naar zijn huis!!!!!!! En probeert het incident te vergeten.

Hilde; Je vraagt je soms tenenkrommend af hoe sullig Martin is en je wilt hem de hand reiken om hem de juiste weg te wijzen.

Lina; Maar Martin wil niet dat zijn nieuwe werkgever komt te weten dat hij die bewuste dag niet ziek was en ergens anders naar toe was gegaan. Martin raakt verstrikt in zijn eigen web. Problemen en tegenslagen stapelen zich op, alles wijst naar hem en hij is onschuldig. Het contact met zijn buurvrouw en haar zoon komt onder druk te staan, hij verliest zijn baan. Maar Martin vecht door, laat het er niet bij zitten, gaat zelf op onderzoek uit om zijn onschuld te bewijzen.

Patrice; Martin krijgt steeds meer problemen want hij is niet alleen getuige van zinloos geweld met dood tot gevolg, zo blijkt later. Hij manoeuvreert zich ook nog eens op een hele onhandige manier in een hoek waardoor hij zelf verdachte wordt! Des te meer hij namelijk zijn best doet om te doen wat juist is, het aanwijzen van de daders, lijkt alles tegen hem te werken. Hij doet het allemaal ook zo knullig. Op een gegeven moment wordt hij zelfs als racist aangewezen, naar aanleiding van een voorval lang geleden, als hij uiteindelijk drie allochtone jongeren als daders aanwijst. Maar dan begint het eigenlijk pas echt, er is niemand die hem gelooft, iedereen keert zich tegen hem en dat heeft hij, bewust of onbewust, gedeeltelijk ook aan zichzelf te danken.

Lia; Intussen wordt er in de media breed uitgemeten over de moord. Hij krijgt wroeging en besluit een anonieme brief naar de politie te sturen met de namen van de jongens. Dan volgt er een spannend kat en muisspel tussen Martin, de politie en de drie jongens.

Patrice; Op een niet alledaagse manier weet Martin zichzelf te overtuigen van zijn gelijk en gaat ervoor. Hoe hij dat doet is typerend maar hij is vastberaden.

Conclusie
Anne-Marie;  “Getuigen” is een superspannend boek. Je begint te lezen en je stopt niet meer. Zéér herkenbaar. Wat mij vooral zo leuk leek, was dat het een alledaagse situatie betrof, die we allemaal wel eens meemaken. En wat doe je, kom je tussenbeide of niet? En waarom niet? En hoe breng je dat in overeenstemming met je geweten?

Hilde; In een vlot tempo neemt Rudy de lezer mee in de wereld van Martin. Het einde van het verhaal is niet heel verrassend, wel een opluchting; een “feel good” einde.

Lia; Hoofdpersonage Martin is erg goed uitgediept. Hij vertelt zijn verhaal in de ik-vorm. Je leeft met hem mee en je kunt je makkelijk in hem verplaatsen. Alhoewel hij soms erg roekeloos is, in tegenstelling tot zijn karakter. Vooral de passages, waarin hij de jongens achtervolgt, zijn heel spannend.

Sonja; Ik heb het boek met veel plezier gelezen. Je zit gelijk in het verhaal. Het is lekker vlot geschreven en duidelijk. Doordat het vanuit de gedachtegang van Martin is geschreven, ga je met hem meeleven. Soms zou je hem wel naïef willen benoemen.

Lina; Spontaan melde ik me aan bij ‘De perfecte buren’, leesclub voor lettervreters voor dit boek. Nog nooit van Rudy Soetewey gehoord maar dat maakt het juist leuk.

Anne-Marie; Deze schrijver verdient een Hercule Poirotprijs, een zilveren kogel of wat dan ook, een prijs voor het beste misdaadverhaal. Schitterend geschreven, personages écht uitgetekend. Knap!

Patrice; hoe knap is het om te schrijven op een manier waardoor je als lezer plaatsvervangend actie wil gaan ondernemen?

Lia; Erg mooi zijn de verhaallijnen door elkaar verweven. De relatie met zijn buurvrouw Leen, haar zoon Ben en haar dubieuze vriend Frank. Zijn werk als boekhouder bij de provinciale vakbond. Zijn geheime vriendin. Met als rode draad natuurlijk de moord op Jozef Bamberger. Alle losse eindjes worden op een gegeven moment aan elkaar geknoopt. Heel erg knap gedaan.

Sonja; Als je dit boek gelezen hebt, ga je bij jezelf veel nadenken. Wat als het jezelf overkomt? Wat doe je dan? Doe je hetzelfde of ga je het heel anders aanpakken?

Lia; Omdat Soetewey een Belgische auteur is, heb ik wel even moeten wennen aan het taalgebruik. Maar dit maakt hij ruimschoots goed door op een prettige, ontspannen manier en beeldend te schrijven. Persoonlijk ken ik het plaatsje Hove in België niet, maar je kunt je de plekjes waar de taferelen zich afspelen, goed voor de geest halen. Van dit soort schrijvers lees is graag boeken.

Hilde; De Vlaamse taal in het boek is absoluut niet storend, eerder aangenaam. Het maakt juist dat je je beter in kunt leven in de hoofdpersoon, daar het verhaal in Hove, België afspeelt. Daarnaast leer je enkele mooie gezegdes zoals “ik heb nog andere katten te geselen”, wat betekent “ik heb meer (en grotere) problemen aan mijn hoofd”. Dit gezegde kenmerkt de hoofdpersoon in Getuigen.

Lina; “Getuigen” is een boek wat goed de hedendaagse maatschappij beschrijft. Bang zijn om ergens iets van te zeggen is heel herkenbaar. Het verhaal speelt zich af België omgeving Antwerpen.

Lia; “ Getuigen” heeft mij erg aangegrepen. Het kan ons allemaal overkomen. Vooral in deze tijd. Het heeft me een hele tijd beziggehouden wat ik in een dergelijke situatie zou doen. Ben er nog steeds niet uit... Misschien is dat ook wel de intentie van Soetewey, dat er flink over nagedacht wordt.

Lina; Regelmatig had ik in het begin van het verhaal zoiets van pffff hoe naïef kun je zijn. En hoeveel tegenslagen kan je hebben als een mens. Is dit niet een beetje te veel voor een boek. Maar toch als je eenmaal gepakt wordt door het verhaal wil je weten hoe het afloopt, hoe Martin zich staande weet te houden.

Patrice; Wat doe jezelf in een dergelijke situatie? Grijp je in, roep je om hulp of loop je door? Ik hoop dat als ik het slachtoffer ben in zo’n situatie er mensen zijn die niet doorlopen maar hun hulp aanbieden en zorgen dat anderen zich mobiliseren, niet toekijken. Het gevoel wat dit verhaal bij mij heeft opgeroepen, behalve dat van moedeloosheid om de huidige ontwikkeling in de maatschappij, is dat van strijdvaardigheid. Maar ook angst, om de gevolgen voor een ieder om mij heen als ik besluit mijn rug niet toe te keren maar actie te ondernemen…

Anne-Marie; Net was er in België nog een geval waar een jonge vrouw wel tussenbeide kwam en pesters op hun verplichtingen wees. Zij werd in de bloemetjes gezet. Terecht, want ze was de énige die iets deed. Vele mannen liepen gewoon voorbij, en een paar jonge kerels zeiden doodleuk ‘ach, de anderen deden toch ook niks?’ Een ander geval was een student die een overval zag gebeuren en die gewoon filmde… het filmpje wel aan de politie gaf, maar verder niks deed om het slachtoffer te helpen. Ja, ik weet het, makkelijk gezegd, niet zo makkelijk gedaan. Maar dat is nou precies wat ik aan Rudy’s boeken zo goed vind, je gaat nadenken over je eigen gedrag. En dat is soms niet zo vrolijk als je heel eerlijk bent. Soms word je dan wel een beetje beschaamd, toch? Precies dat is het wat een goed boek doet, ongeacht het genre, ongeacht of het nu literatuur met grote L is of een gewoon misdaadverhaal: het laat je nadenken.

Hilde; Kortom “Getuigen” is op alle fronten een prima boek; een alledaags onderwerp, een goed plot, een sterk neergezette hoofdpersoon en een prettige schrijfstijl.

Patrice; Ik vond dit een zeer plezante kennismaking die absoluut vervolgd gaat worden. Zeker en vast!

Sonja; Het is een echte aanrader! En ik ga zeker weten meer van Rudy Soetewey lezen.

Lia; Ik zal het boek zeker aanraden bij vrienden en op boekensites, zoals b.v. Bol.com. Rudy Soetewey krijgt met ‘Getuigen’ van mij een dikke ***** sterren.

Lina; Mooi om te lezen, goed verhaal en ik geef het boek tussen de *** en **** sterren.

Patrice; Een prachtig maar ook frustrerend verhaal. Spannend en tenenkrommend. Al bij al heel wat emoties dus. Rudy verdient wat mij betreft een flinke pluim voor het bespreekbaar maken van een zeer gevoelig maar helaas steeds vaker voorkomend probleem. **** sterren!

Hilde; Mijn eerste recensie voor De perfecte buren “leesclub van lettervreters”. Na enig speurwerk op internet werd ik al wat enthousiaster om dit boek te gaan lezen. Dit is zeker niet het laatste boek van Rudy Soetewey wat ik ga lezen. Ik kijk uit naar zijn andere boeken. Ik zeg: Lezen! en geef het boek 4 sterren

Groepsbeoordeling;
Cover;  8 punten ( 1-10)
Conclusie;  **** (1 = slecht, 2= matig, 3= voldoende, 4= goed, 5= uitstekend)