dinsdag 4 november 2014

De leesclub ontmoet........Sophie Hannah & Mathew Prichard

Dankzij “De Perfecte Buren” - Leesclub voor Lettervreters, kreeg ik de kans om op 1 november 2014 een bloggers lunch bij te wonen met niet minder dan Sophie Hannah, schrijfster van het boek 'De Monogram Moorden', een nieuw Agatha Christie verhaal.
Als klap op de vuurpijl was Mathew Prichard, de kleinzoon van de Lady of Crime hierbij aanwezig. Aangezien ik dit boek al gelezen had was dit een unieke kans die ik niet voorbij mocht laten gaan. Hieronder vinden jullie een korte impressie van een gezellige lunch.



Met mijn blocnote vol vragen en fototoestel in de hand, trok ik richting zonnig Antwerpen. Best wel spannend aangezien het voor mij helemaal iets nieuw was! Rond 12.00u werden we opgewacht door Jochem, Jessie en Tina van Dutch Media Books voor de ‘meet & greet lunch’ in Le Pain Quotidien, waarvoor hartelijk dank!

Samen met andere bloggers uit Nederland en België zat ik in spanning te wachten, maar toen het Engelse duo binnen kwam, was het ijs meteen gebroken. Zo spontaan en joviaal, ik kreeg direct een ‘op mijn gemak gevoel’. Toen het vragenuurtje begon heb ik meteen de eerste vraag op hen afgevuurd.







Persoonlijk was ik erg nieuwsgierig waarom Sophie Hannah gekozen was om het boek te schrijven, dus mijn vraag ging in eerste instantie naar Mathew. Volgens Mathew is dit een veelgestelde vraag en is men meestal teleurgesteld met het antwoord. Men gaat ervan uit, vertelde hij, dat er een hele lijst potentiële schrijfsters/schrijvers was waarop afgevinkt moest worden. Hij vertelde ook dat er eigenlijk nog geen idee was om een Agatha Christie boek te laten schrijven, maar dat de eigenlijke vraag van Sophie zelf kwam. Zij had bij haar uitgever laten vallen dat ze met een goed idee rond Hercule Poirot in haar hoofd zat. Haar uitgever heeft dit idee op tafel gelegd bij het Agatha Christie Limited Team waar hij de voorzitter van is. Het resultaat, De Monogram Moorden is ons ondertussen bekend en is al in vele landen uitgebracht, soms onder een ander titel en/of cover. Verder vertelde Mathew dat de mediawereld zo snel evalueert, denk hierbij aan internet - blogging- facebook- twitter, dat ze wel mee moeten gaan met de moderne tijd om Agatha Christie en haar verhalen levend te houden.



Waarom juist voor Poirot gekozen is en bijvoorbeeld niet Miss Marple lag voor de hand, Sophie had al een verhaallijn met Poirot in haar hoofd. Zij verwoordde dit erg mooi: “Poirot delivered his story already”! Ook heeft zij er bewust voor gekozen om Agatha Christie niet te ‘imiteren’, omdat dit volgens haar ook niet kan. Elke schijfstijl is uniek, like a fingerprint. Daarom heeft ze Hastings vervangen door Edward Catchpool van Scotland Yard. Door dit te doen ontstaan er ook geen misverstanden bij de Agatha Christie fans mocht er ineens een heel ander Hastings ‘opduiken’. Zelf is Sophie een grote fan van Agatha Christie en heeft ze al haar boeken minstens al drie keer gelezen. “Je voelt haar liefde voor het verhaal”, zegt Sophie en dit gevoel wilde ik ook in mijn boek, dat is de “fun to write”.



Het is ook door boeken te herlezen dat je nieuwe dingen ontdekt, vertelt ze. Sophie haar favoriet blijft ‘Moord in de Oriënt Express”.

Toen Mathew de vraag kreeg wat hij van het DMM vond zei hij: “I enjoyed it and loved it”. Voor hem was het ook een stuk nostalgie en hij vond dat Sophie een grote verantwoordelijkheid op haar schouders had genomen door dit boek te schrijven, maar hij vindt het een 'fantastic book'.





Bij de vraag aan Sophie of zij nerveus was voor de reacties van de Agatha Christie fans gaf zij het volgende antwoord: “Er is maar één Agatha Christie en ik wil geen Agatha Christie zijn. Eens een boek geschreven en uitgegeven is kan je er nog weinig aan veranderen. Aan reacties raak je gewend of ze nu positief of negatief zijn, maar reacties kunnen useful zijn, daar leer ik uit”. Persoonlijk vind ik dit een heel wijze raad!



Een leuk weetje;
DMM is 5000 woorden langer dan het langste Agatha Christie boek. De lay-out van dit boek heeft bredere randen op elke pagina en is daardoor iets dikker, maar in de moderne tijd leest men graag dikke boeken en kon dit geen probleem zijn.




Om af te sluiten wil ik jullie graag nog een beetje geschiedenis meegeven, vernomen vanop de eerste rij uit de mond van Mathew, de kleinzoon van......


'Mijn oma was een oma zoals alle oma’s, normaal en vol liefde. Als we samen waren deden we altijd activiteiten die ik leuk vond, dat wilde zij. Ze nam mee mee naar de opera, leerde me de liefde voor muziek kennen.....

Tot mijn 13de wist ik eigenlijk niet dat zij boeken schreef en zo ‘famous’ was. Dat heb ik pas ontdekt op school toen ik eens een boek van haar meenam. In die tijd moesten de boeken nog goedgekeurd worden door de ‘headmaster’, die moest daar zijn paraaf inzetten. Normaal gezien had je het boek vrij snel terug, maar dat van mij bleef maar weg? Wat bleek nu, de echtgenote van de ‘headmaster’ was grote fan van mijn grootmoeder en had het boek eerst gelezen, daarna kreeg ik het pas terug, inclusief paraaf.......

In de jaren ’60 vroeg ze me te vertellen over The Beatles en waarom ze zo populair waren? Ik probeerde haar uit te leggen dat bij hun elke song verschillend was en niet zoals bij bijvoorbeeld The Stones elke song ‘hetzelfde’ was en dat ze daarom misschien zo populair waren.....'





Mijn dank gaat nogmaals uit naar DE PERFECTE BUREN - Leesclub voor Lettervreters die dit voor mij mogelijk gemaakt hebben.
Verder dank ik Jessie van Dutch Media Books dat ik erbij mocht zijn, Dank Je Wel!

Ik had een fijne middag met fijne mensen en een fijne lunch!



Karin Teirlynck,
Team De Perfecte Buren

De recensie van Karin m.b.t. 'De Monogram moorden' staat op dit blog bij 'thrillers'


Geen opmerkingen: