zaterdag 13 december 2014

'VIProom' - Jens Lapidus door Mike

Genre: Thriller 
Uitgever; A.W. Bruna Uitgevers
Uitvoering; Paperback 
Aantal pagina's; 448
Uitgave; november 2014 


Na acht jaar in de cel gezeten te hebben, komt Najdan (ook bekend onder zijn schuilnaam 'Teddy') weer op vrije voeten. Hij heeft zichzelf voorgenomen om de stap richting het criminele circuit nooit meer te maken en een maatschappelijk correct leven te gaan leiden. Helaas lijkt dit voornemen makkelijker gezegd dan gedaan. Hij heeft geen inkomsten en is dringend op zoek naar een betaalde baan, maar wie zit er nou te wachten op een ex-gedetineerde? Uiteindelijk wordt hij benaderd door advocate Emilie Jansson het gerenommeerde advocatenkantoor Leijon. Ze heeft van haar baas Magnus opdracht gekregen hem te vragen hen te helpen. Een klant van het advocatenkantoor genaamd Philip, een hoogopgeleid en gefortuneerd zakenman, is gekidnapt en moet gezocht worden. Op dringend verzoek van de familie van Philip mag de politie onder geen beding ingeschakeld worden. Teddy zwicht en duikt samen met Emilie Jansson op de zaak. Wat ze echter tijdens hun onderzoek te weten komen over Philip liegt er niet om. De man die eerst een smetteloos blazoen had, blijkt zich in werkelijkheid bezig te houden met louche praktijken. En niet de minste... Zal het het tweetal lukken Philip op tijd uit de handen van zijn ontvoerders te bevrijden?

Met ‘VIP Room’ heeft Jens Lapidus een thriller geschreven die in de basis een onrustbarend maatschappelijk probleem raakt. De uitwerking ervan is echter heel erg matig. Zijn boodschap wordt namelijk ondergesneeuwd door een groot aantal aspecten. In de eerste plaats wordt er tijdens het verhaal erg veel verteld dat niets met het verhaal zelf te maken heeft. Hierdoor is het lastig om de focus op het daadwerkelijke verhaal te houden. Zeker als Lapidus tijdens de hoofdstukken ook nog eens onverwacht en onaangekondigd heen en weer springt uit wiens oogpunt een situatie bekeken wordt, wordt dit nog eens extra lastig gemaakt. Er ontstaat een warrig verhaal, waar wellicht nog overheen te komen zou zijn als dat het enige punt van kritiek is. Helaas heeft de auteur er ook nog eens een groot aantal karakters (met lastig te onderscheiden namen) in VIP Room verwerkt, die ook behoorlijk lastig te doorgronden zijn. Dit laatste kan uiteraard precies de bedoeling zijn van Lapidus, omdat hij nog kruit wil overhouden voor de volgende delen van deze serie. Als dat echter het geval is, kan je als lezer beter wachten tot het volgende deel uit deze serie uitkomt zodat je deze direct er achteraan kunt lezen. Voor dit deel was het iets té veel los zand.

Wat ook opvalt is dat Lapidus heel veel gebruik maakt, aanzienlijk meer dan andere auteurs, van het noemen van merknamen. Op sommige momenten lijkt het ook of er in het boek zelfs bepaalde commerciële teksten zijn verwerkt. Zoals bijvoorbeeld: “Teddy had naast de koffiezetapparaat gestaan waar Linda zo trots op was. ‘Een Nespresso,’ had ze gezegd. ‘Het is alsof je bij een koffieclub zit. En die koffie zelf blijft altijd vers in die kleine capsules’. Het
zal niet zo bedoeld zijn door Lapidus, maar als je er op gaat letten heeft hij wel de schijn tegen.
Zitten er aan dit verhaal dan geen goed punten? Uiteraard wel. Uit alles blijkt bijvoorbeeld dat Lapidus goed thuis is in de wereld van het criminele circuit. Dat is ook niet zo vreemd want hij is jarenlang zelf een zeer succesvol strafrechtadvocaat geweest. Zeer regelmatig zal hij figuren als Teddy hebben moeten bijstaan of juist tegen ze hebben moeten pleiten. Wat ook opvalt is dat Lapidus vanaf ongeveer p. 350 (ongeveer 100 pagina’s voor het einde) de smaakt ineens te pakken lijkt te krijgen. De zinnen gaan lekkerder lopen, het verhaal wordt ineens lekker spannend en de hoofdstukken zijn een stuk beter ingedeeld dan daarvoor. Ook heeft Lapidus steeds een aantal mooie open eindjes aan zijn hoofdstukken gemaakt waardoor het verhaal ineens er om vraagt verder gelezen te worden. Had hij hier maar eerder mee begonnen…

Al met al is dit een boek waar je heel erg van zult genieten of er juist een apathie tegen zult hebben. Er lijkt geen tussenweg te bestaan. Ik val helaas in de tweede categorie. Het rommelige verhaal, het matige plot, het gebrek aan spanning en de overgrote hoeveelheid aan karakters kosten hem wat mij betreft de nodige sterren. Vandaar uiteindelijk slechts 2 sterren voor ‘VIP Room’ van Jens Lapidus.

Mike van Barneveld

Geen opmerkingen: