vrijdag 27 februari 2015

Blogtour ' Verbroken beloftes' Jenny Offill

In maart is er een blogtour m.b.t. 'Verbroken beloftes' en DPB is gevraagd hieraan mee te werken door Uitgeverij De Geus. Deze keer betreft het een roman, geschreven door Jenny Offill. Hier een korte samenvatting van het verhaal. Karin zal namens het team dit boek gaan recenseren en de recensie gaat 6 maart online op dit blog.

Het wondermooie Dept. of Speculation gaat over de totstandkoming en ontrafeling van een huwelijk. Maar de roman van de Amerikaanse schrijfster Jenny Offill gaat ook over ambitie, schrijven, volwassen worden én moederschap. In weinig woorden weet Offill tot de kern te komen van wat het betekent een nieuw mens op de wereld te zetten – met dank aan de bijzondere vorm van haar roman.

Wie het kort wil samenvatten kan zeggen dat Dept. of Speculation  het aloude verhaal vertelt van een huwelijk dat barsten begint te vertonen. (De titel verwijst naar de manier waarop de twee echtelieden de brieven ondertekenden die ze elkaar in beter tijden schreven.) Er is ontrouw (door hem) en nalatigheid (van haar). Maar de roman gaat ook over, onder andere, ruimtevaart, boeddhisme, ambitie, bedwantsen, volwassen worden, schrijverschap − en ook, kinderen krijgen
De vertelster spreekt soms in de eerste persoon, soms in de tweede (wanneer ze het tegen haar man heeft) en soms in de derde − dan omschrijft ze zichzelf als ‘de echtgenote’. De echtgenote is geen makkelijk type: zwaar op de hand, ontevreden, met een hang naar depressie. Ze is streng, voor anderen maar ook voor zichzelf. ‘I hate often and easily’, schrijft ze. ‘Ik heb, bijvoorbeeld, een hekel aan mensen die met hun benen wijd uit elkaar zitten. Mensen die beweren dat ze zich voor de volle 110 procent inzetten. Mensen die zeggen dat ze het “niet slecht hebben” wanneer ze bedoelen dat ze stinkend rijk zijn.’

De roman is dun − nog geen 180 bladzijden − en fragmentarisch. Het verloop van het huwelijk wordt niet chronologisch verteld, maar komt in flarden, die soms terugblikken en soms, speculatief, op de feiten vooruitlopen. Dept. of Speculation bestaat uit korte hoofdstukken met nog kortere paragrafen, die ogenschijnlijk lukraak overschakelen van dagelijkse beslommeringen naar wetenschappelijke feitjes of spirituele inzichten.
Er wordt een verhaal verteld, maar in sprongen, horten en stoten − alsof de vertelster voortdurend wordt afgeleid, wordt onderbroken in haar stream of consciousness. Een belangrijke oorzaak van die onderbrekingen is de komst van de baby: een meisje, dat eindeloos veel huilt, maar zich later ontwikkelt tot een scherp, grappig personage.

'Ryder' - Nick Pengelly, gelezen door Mike

Genre: thriller
Uitgever: Manteau (WPG Uitgevers België NV)
ISBN: 978-90-223-3133-0
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 361
Uitgave: 2015

Beoordeling: 3 sterren


Al direct in het begin van het verhaal word je als lezer geconfronteerd met een gruwelijke moordpartij. Sir Evelyn Montagu wordt dodelijk verwond aangetroffen in zijn appartement. Degenen die dit op hun geweten hebben, waren duidelijk op zoek naar iets waar ze zijn hulp bij nodig hadden. De martelpartij die ze op zijn lichaam hebben losgelaten heeft echter niet tot het door hun gewenste resultaat geleid en hij heeft het met de dood moeten bekopen. Neemt Montagu het geheim dat hij met zijn leven heeft verdedigd mee in zijn graf, of weet Ayesha Ryder de link te ontcijferen. De aanwijzingen die ze vindt hebben alles te maken met ‘madrigalisme’ en klinken haar als muziek in de oren. Zij heeft Montagu namelijk privé goed gekend en zij herkent zijn manier van het geven van aanwijzingen. Maar of ze genoeg weet om de hele code te kraken? Gelukkig wist ze vooraf niet aan welke dodemansrit ze begon, want anders was ze er misschien nooit aan begonnen. De speurtocht brengt haar op plaatsen in Londen waar ze anders nooit gekomen zou zijn en brengt informatie naar boven die anders wellicht voor eeuwig verborgen was gebleven. Dit met alle gevolgen van dien… Het wagentje van de achtbaan waar zij en haar partner in crime Holden in gestapt zijn. lijkt echter geen maat te weten, want ze komen van het ene avontuur in het andere terecht. Enig moment om na te denken over de resultaten van hun bevindingen is er eigenlijk niet, want al snel blijkt dat de moordenaars van Montagu hun pijlen nu op Ryder en Holden gericht hebben. Maar waarom? Het is echter het begin van wat een kat en muis spel op leven en dood blijkt te zijn.

Ryder is het eerste deel van een trilogie met wetenschappelijk onderzoekster Ayesha Ryder in de hoofdrol. Het is zeker geen dame die je zonder handschoenen aan kunt pakken want als ze iets in haar hoofd heeft gaat ze er ook helemaal voor. Daar komt bij dat ze erg slim is en dat ze er ook lichamelijk erg goed en aantrekkelijk uitziet. Dit laatste is in dit verhaal ook zeker in haar voordeel. De knappe verschijning kent alleen een keihard karakter zonder enige vorm van medelijden.
Bij aanvang kan je er als lezer bijna niet omheen. Dit verhaal lijkt wel erg veel op de opbouw van de Da Vinci Code van Dan Brown. Het duurde dan ook wel even voordat dit verhaal los gelezen kon worden van de avonturen van Robert Langdon, temeer omdat er in het boek ook naar de bestseller van Brown verwezen wordt. De avonturen volgen elkaar in dit boek echter zo snel op, dat de vrouwelijke speurder Ryder zich uiteindelijk toch grotendeels los wist te weken van de manier van speuren van de hoogleraar kunstgeschiedenis.
Op zich is het best een aardig boek om te lezen. De schrijfstijl is prettig waardoor het boek redelijk lekker wegleest. Waar je je zoals gemeld wellicht in het begin even over de gelijkenis van de Da Vinci Code heen moet zetten, lijkt het middenstuk toch een eigen leven te gaan leiden. Een die zeker veel spanning en avontuur beloofde. De combinatie van spanning, geschiedenis en hedendaagse belangrijkheid zijn zeker in dit stuk mooi vermengd. Het laatste stuk zakt echter behoorlijk in elkaar. Wat betreft spanning is de originaliteit er ongeveer een kwart voor het einde wel van af en er gebeuren wel zulke grote toevalligheden dat het eigenlijk geen goed doet aan het verhaal. Desondanks is het toch een verhaal waar zo veel vaart in zit dat je even flink uit moet ademen als je het boek dichtslaat. Nick Pengelley heeft het zeker in zich om een goede thriller te schrijven. Hij zal dan nog iets verder moeten werken aan zijn plot en het een wat vloeiender verloop met minder toevalligheden moeten geven.

Ryder is een genot voor mensen die houden van puzzels, codes, achtervolgingen en gruwelijke moordpartijen. Aan de ene kant een actueel verhaal over het geheime verdrag waar T.E. Lawrence (‘Lawrence of Arabia’) aan werkte en dat voor velen als een eye-opener kan dienen. Aan de andere kant een spannend politiek verhaal vol met geschiedenisfeitjes. Tijdens het lezen blijkt wel heel duidelijk dat weet waar hij het over heeft. Qua uitwerking zit hij er dicht tegen aan. Vanwege het matige eindstuk en de wel zeer grote gelijkenis met het werk van Dan Brown slechts 3 sterren voor dit eerste deel.

Mike van Barneveld

Deze recensie is onderdeel van de blogtour van WPG uitgevers en ook te lezen op Mike's blog barniesblog.wordpress.com

In gesprek met..........Shantah, auteur van 'De Nacht dat de Sterren Dansten'


Op zondag 15 februari had ik een zeer aangenaam en lang interview met Shantah, een vrouw die een duidelijk doel voor ogen heeft, en dat doel graag wil bereiken met haar roman “De Nacht dat de Sterren Dansten”.


Zomaar een quote van een lezer over De Nacht dat de Sterren Dansten; 

Mijn mening over dit boek: wat een prachtig verhaal!!! Ik heb ervan genoten. Het zet je aan het nadenken en het verhaal blijft nog lang nazinderen. Hoe zou het toch zijn om in zo'n prachtige, eerlijke, angstvrije maatschappij te mogen/kunnen leven. Wat zou het leven er een stuk beter uitzien! Zet het liedje Imagine van John Lennon op en je proeft de sfeer van het verhaal. De vrijheid. Het boek krijgt van mij 4,5*


Lieve Shantah, hartelijk dank voor je tijd en het aangename gesprek.

Jeanine Feunekes-Both



Wie is Shantah?

Shantah, eigenlijk eenvoudig: ik ben Shantah. Shantah leefde in 1145 in ieder geval. Als je het hebt over tweelingzielen; feitelijk zijn wij tweelingzielen, “soulmates”. En feitelijk ben ik haar. Het is dus één. Shantah is Chantal Holleman. Het is een jarenlang proces geweest van ontkenning en zelf-acceptatie.
Ik ben geboren als man, maar al tijdens mijn pubertijd voelde ik mij veel meer aangetrokken tot het vrouwelijke. Ik richtte mij op mijn studie en carrière. Maar nadat ik alles had bereikt wat ik wilde bereiken; goede opleiding, baan, huis op Cyprus, waar ik 2 bedrijven had, besefte ik dat ik ongelukkig was. Ik lag op een avond in de hangmat in de tuin en besefte dat ik mijn vrouwelijke kant te lang weggedrukt had. Ik ben teruggekomen naar Nederland, omdat mijn huwelijk op Cyprus hierdoor strandde. Op een dag, toen ik erg depressief was aangezien mijn hele leven in duigen lag, keek ik in de spiegel en keken een paar prachtige, stralende vrouwenogen terug en hoorde ik de naam Chantal/Shantah. Dat was niet het eerste moment dat ik besefte dat er meer is.

Hoe ben je op het idee gekomen dit boek te schrijven?
Ik was bezig aan een brief naar mijn zoon, dat is het allereerste. Ik wilde hem de waarheid vertellen over mijzelf. Ik voelde het verlangen om ’s nachts te gaan schrijven. Er is toen een flow op gang gekomen. Ik besefte nog niet dat ik een boek aan het schrijven was, ik was nog steeds een brief aan het schrijven, maar op een gegeven moment waren het 50 kantjes en toen dacht ik: ja, maar dit kan een boek gaan worden. Waarna ik het geheel totaal anders ben gaan benaderen. Er is ook weinig over van de brief.

Wat vond je het moeilijkste aan het schrijven van het boek?
Ik heb heel lang gezocht naar de juiste stijl. Ik vond een aantal zaken heel erg belangrijk. Bijvoorbeeld dat het boek je zou pakken als lezer. Het moest de kwaliteiten van een bestseller hebben. Maar hoe doe je dat? Ik heb sommige zinnen en woorden wel honderd keer in de lucht gegooid. Het gaat over gevoel. Want laten we eerlijk zijn: je kan een zin op duizend manieren schrijven. Maar ik wil nou net die ene manier hebben. Alleen weet ik vooraf niet welke het is. En heel belangrijk, dat vond ik pas later en dat is leuk voor het schrijfproces; ik dacht altijd (naïef als ik ben), als ik dat boek ga schrijven dan begin ik bij bladzijde 1, hoofdstuk 1 en ik eindig bij pakweg bladzijde 300 onderaan. Dan ben ik klaar. Nou, zo werkt het helemaal niet. Tenminste in mijn geval. Het lijkt veel meer op, in mijn beleving, een beeldhouwwerk maken. Je begint met de ruwe vormen en daarna ga je veranderen, schuren en polijsten totdat het gaat glimmen, totdat het schittert. Honderden keren heb ik het verhaal aangepast, mooier gemaakt, totdat een flow ontstond; een cadans. Misschien heb je het gemerkt tijdens het lezen; op een gegeven moment loopt het verhaal alsof je in een trein zit, die cadans. Dan wil je doorlezen en schiet je in één keer door het boek heen. Het is volgens mij belangrijk voor het verhaal om bij het schrijven die onderliggende cadans te vinden, en aan te houden; om ervoor te zorgen dat de lezer doorleest.

Bij mij als lezer pakte het boek mij op het moment dat Paul erachter komt dat de tuinman Jean overleden blijkt te zijn.
(Shantah straalt)
Nu pak je een stuk uit 2005, dat heb ik allemaal verzonnen. Dat is puur met mijn onderliggende gedachte: het moet de kwaliteiten van een bestseller hebben. Als je sec naar de verhaallijn kijkt, zit er eigenlijk alles in; zoals het mysterieuze overlijden van Jean, waardoor je nieuwsgierig wordt. Er zit bijvoorbeeld ook een schat in. Veel lezers vragen mij wat de schat is. Ik heb ze verteld (…in het boek…) wat de schat is, maar dat kunnen ze blijkbaar niet zien. De schat is de manier waarop de mensen toentertijd dachten en leefden. Dat is de schat. Ik vond het leuk om dat te gebruiken. Kijk, het is wel zo, dat toen ik intuïtief schreef, ik wel over die manuscripten heb geschreven, maar daarna ben ik in de hier en nu tijdlijn het verhaal in elkaar gaan zetten.
Als mensen bijvoorbeeld zeggen: wat is dan autobiografisch in jouw boek? Nou, dat is heel eenvoudig, 2005 heb ik verzonnen en 1145 is autobiografisch.

Je hebt bewust gekozen voor “Fair-Trade” en geen ISBN. Waarom heb je dit gedaan en tegen welke drempels loop je aan, door je boek op deze wijze uit te brengen?
Stel, je bent werkloos en schrijft 3,5 jaar aan een roman. Het wordt geweldig. Je stuurt je manuscript op naar 15 grote, bekende uitgevers, en meerdere blijken geïnteresseerd. Maar die willen er wat voor hebben. Je hebt er jaren aan gewerkt, maar bij een uitgever moet je, als onbekende debutant, niet verwachten er iets aan te verdienen. De uitgever wordt ook eigenaar van het manuscript. Ik kon mijn oren niet geloven. Wie doet dat? Ik kan daar niet bij, echt niet. Maar het is de realiteit. Als voorbeeld: een grote uitgever geeft zo’n 25 tot 30 titels per jaar uit. Na 2 maanden promotie, echt, is de stekker eruit. Want dan zijn er alweer 10 nieuwere titels die aandacht vragen. Dan mag je zelf de promotie doen. Alleen verdien je nagenoeg niets. Ik ben inmiddels al 6 jaar en 3 maanden fulltime bezig met de promotie van mijn roman, en ik ga door. Een uitgever gaat dat nooit doen voor mijn boek. Dat een uitgever een veel groter bereik heeft, een veel groter netwerk: absoluut. Maar het zou je gebeuren dat je boek nét op het verkeerde moment uitkomt; stel dat je boek wordt overschaduwd door het succes van bijvoorbeeld 50 tinten grijs. Dan heb je pech gehad. En je hebt niks te zeggen, want de uitgever is de eigenaar.

Via tussenkomst van een literair agent kon ik uiteindelijk 15% krijgen. Ik moest het zien als een schitterend aanbod, want Mulisch ontving 16%, maar ik wilde een derde; dat vond ik fair. Ik kon slikken of stikken.
Fair-Trade is voor iedereen en hoe meer schrijvers meedoen, hoe bekender het wordt. Een boodschap voor schrijvers: mensen, wordt wakker.

Ik denk dat als jij, als schrijfster, zó overtuigd bent van de kwaliteit van je boek, dat jij je auto durft te verkopen, om dat geld erin te steken. Als je dat durft, zit je op de goede weg. Want het vraagt energie. Als jij die energie er niet in durft te stoppen, doe het dan maar niet. Tien jaar geleden werd 1 op de ongeveer 2000 manuscripten een boek. De overige 1999 belandden in de kachel, of in een oude schoenendoos, boven op zolder. Nu niet meer. Nu komt alles op de markt. Er zijn uitgevers voor alle soorten en maten. Er verschijnen momenteel ca. 14,000 nieuwe Nederlandse boektitels via de uitgevers/jaar.


Als je in zekere mate een bestaansrecht, inkomsten wilt hebben, dan moet ten eerste het product goed zijn; je moet erachter staan. Als goede uitgevers interesse hebben in je manuscript, dan is dat een bevestiging dat er commercieel potentie in zit; dat is heel belangrijk. Ik heb 3 grote uitgevers gehad die interesse hebben getoond in mijn boek. Daarna, als je besluit voor Fair-Trade, is het belangrijk om te beseffen dat het heel veel aandacht en tijd gaat vragen. Als het jouw verlangen is om als schrijfster 20 titels op je naam te zetten, dan zou ik zelf drie keer nadenken of ik dit pad zal volgen. Want het is niet mijn bedoeling. Als dat wel mijn verlangen was geweest had ik een ander pad moeten nemen. Ik denk dan ook niet dat Fair-Trade voor iedere schrijver is weggelegd.

Toch ben ik van menig dat binnen enkele jaren de absolute top-auteurs voor Fair-Trade gaan. Ik geloof in Fair-Trade, het heeft mijn hart en ziel, het heeft de toekomst: Het is direct, eerlijk, en mooier voor schrijvers, lezers én de betere boekwinkels.

Drempels, daar is geen sprake van; het zijn muren, en de weg lijkt een mijnenveld. Zo voelt het. Promotie van mijn roman blijkt erg lastig, want bibliotheken willen het boek niet omdat het geen ISBN heeft, op tv komt het niet, in boekhandels ligt het niet, in literaire cafés is het niet welkom, ook niet bij literaire avonden, en het ligt niet in de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag. Kortom, alle basisvoorwaarden voor traditionele promotie/verkoop zijn er niet. Maar dat besefte ik niet. Ik had bij de uitgevers de keuze slikken of stikken. Dat moet je bij mij niet doen, dan loop ik weg. Dan doe ik het zelf wel en dat heb ik ook gedaan.



Uit de opbrengsten doneer je 80% aan bewustwording, het Vipassana project. Kun je daar iets meer over vertellen?
Tijdens het schrijven ben ik anders naar mijzelf, en naar de wereld gaan kijken. Er gaat inderdaad 80% van de opbrengst naar het Vipassana project. Ik wil er graag een stichting van maken. Om zodoende mijn steentje bij te dragen voor een betere toekomst, voor ieder mens. Bewustwording is volgens mij de sleutel naar een positief toekomstbeeld.

Onbewust zit er een bijzondere, prachtige boodschap in het verhaal, en des te meer mensen het boek ontdekken/bestellen/lezen/verspreiden, des te sneller gaat het vliegwiel draaien. Ik wil mensen kennis laten maken met het boek én met een andere denkwijze. Vertalingen, Duits, Frans, Spaans, het luisterboek, promotie, noem het maar op. Ik zou ook graag zien dat de Engelse vertaling binnenkort in paperback uitkomt. En mijn grote droom is dat het boek wordt verfilmt; dan zal de boodschap heel veel mensen kunnen bereiken.

Door mijn gebaar, om 80% te doneren, hoop ik anderen te inspireren mijn voorbeeld te volgen, waardoor de noodzakelijke financiën gerealiseerd worden.

Wat is het Vipassana project? Op de wijze waarop wij nu met elkaar, en deze wereld bezig zijn, gaat het helaas niet goed. Gedreven door financiële belangen plunderen wij de aarde, we maken haar kapot, en daarmee onze toekomst. Als voorbeeld: Over 57 jaar zijn de olievoorraden op.
Wij moeten ons beseffen dat dit, het nu, onze aarde, een kosmisch paradijs is.

Er is wereldwijd een verandering in ons denken nodig om ervoor te zorgen dat over 50 of 100 jaar deze aarde nog steeds leefbaar is. We moeten gaan investeren in werkelijke duurzaamheid. De wereldbevolking groeit exponentieel. Je hoeft geen Einstein te zijn om te kunnen begrijpen dat de situatie op Aarde zodoende momenteel iedere dag structureel verslechtert. Wij leven al zo’n 300,000 jaar op Aarde, en we danken ons bestaansrecht omdat wij kunnen denken. Het is hoog tijd dat wij evolueren en anders gaan denken over hoe wij met onze aarde om willen gaan.

We bestaan uit de bouwstenen van het universum. Voor hetzelfde geld waren we onderdeel van Jupiter geworden i.p.v. een mens op aarde. Het paradijs wat we zo graag willen, is nu, hier. Wijs mij een andere plek in het universum waar rupsen in vlinders veranderen? En zo kan ieder mens nog duizenden voorbeelden, bewijzen, geven. We moeten dat alleen leren te zien, accepteren.

Het Vipassana project heeft als doel om een pilot-leefgemeenschap te creëren, gericht op de verre toekomst. 100,000 mensen die in werkelijke vrijheid, overvloed, respect, vrede en liefde samenleven. Mensen die bevrijdt zijn uit de matrixen die nu ons denken en doen beïnvloeden/bepalen. Een samenleving zonder ecologische footprint, en waar financiële belangen uiteraard geen rol spelen.

Je verwijst op je site naar de katharen, bekende andersdenkenden uit dezelfde periode. Op je site staat dat je, voordat je begon met schrijven, weinig wist van hen en dat je tijdens het schrijven zeer sterk gevoel kreeg om niets over hen op te zoeken, maar om je gevoel te volgen… Hoe ben je op het idee gekomen om het verhaal in Frankrijk, in Occitanië, te laten afspelen, waar de katharen woonden? Waarom deze keuze?
Ik ben intuïtief begonnen met schrijven. Het eerste sterke gevoel dat ik kreeg, en opschreef, was: “ik ben hier niet geboren, ik ben geboren in een land dat niet meer bestaat...”, toen begon het te vloeien. Ik wist op dat moment nog helemaal niet wat, hoe, waar. Ik besefte wel dat het zuidelijk was. Ik zag beboste heuvels, een bergachtig landschap, met een stenen toren die een stukje boven de bomen uit stak. Na een aantal dagen besefte ik dat het in Zuid-Frankrijk was, vrij snel daarna besefte ik dat ik over de Katharen schreef. Ik had wel iets van 'wow', ik schrijf over de Katharen.
In 1145 speelde het CO2 probleem uiteraard nog niet, maar ik had het gevoel dat ik het onderwerp (volgens mij de oplossing) in het verhaal moest verwerken. Beroepsmatig heb ik me jarenlang beziggehouden met CO2, vandaar. Dat deel heb ik dan ook in de eerste tien bladzijden verwerkt, via het symposium, dat gehouden wordt in de gerenoveerde burcht. Over de katharen heb ik puur op gevoel geschreven en ik heb bewust niets opgezocht. Ik voelde heel duidelijk dat ik er niets over moest opzoeken.

Toen ik het boek las, waren de Katharen ook de eerste aan wie ik dacht. Ik ben geen deskundige op het gebied van de Katharen, maar van wat ik zelf over hen weet en wat ik in je boek heb gelezen, lijkt mij dat het goed overeenkomt. Wat is jouw mening daarover?
Dat lijkt mij ook, maar de verschillen blijken groot. Intuïtief heb ik over zaken geschreven die niet in contact worden gebracht met de katharen, zoals de verering van Mitras, de Romeinse god van het Licht. Dus ik was heel benieuwd. Ik heb met meerdere deskundigen op het gebied van Katharen contact opgenomen. Nadat de eerste druk verscheen, heb ik Bram Moerland gemaild. Hij is een deskundige op het gebied van Katharen. Hij was heel geïnteresseerd, Dat was vooraf, ik heb hem een exemplaar toegestuurd, maar nooit meer iets vernomen.

Ben je zelf in het gebied geweest? Op welke manier heb je onderzoek gedaan?
Ik ben inderdaad, tijdens het schrijven, zelf in het Katharen gebied in Frankrijk geweest. In die streek zijn er nog veel bewijzen van Zon-verering, Sol Invictus (onoverwinnelijke zon). Het zijn lichtvereringsplekken uit de tijd van de Katharen, maar worden niet gelinkt aan Mitras.
Wat is er gebeurd: Het Mitraïsme was een Romeinse godsdienst; Mitras was de god van het licht. Keizer Constantijn was een Mitraïst, maar Christen toen hij stierf. Het Mitraïsme was op dat moment een grote godsdienst en tijdens zijn bewind hebben ze het Mitraïsme, tijdens de concilies, zoals het concilie van Nicea, samengevoegd met het Christendom. Als dank is Constantinopel gebouwd en heeft Constantijn “de Grote” achter zijn naam gekregen.

Wat ik heel fascinerend vind van “mijn” Katharen is, dat ze in Mitras geloofden. Dat is helemaal niet zo’n vreemde voorstelling. Mitras werd vereerd op 25 december. Ik wist niet dat Mitras 25 december werd vereerd, dat heb ik intuïtief geschreven en dat bleek achteraf ook zo te zijn. 25 December werd Mitras vereerd! En 25 december wordt de geboorte van Christus gevierd. Zo zijn die twee aan elkaar geplakt.

De dingen die Paul meemaakt als jongen. Zijn dat zaken die uit je eigen leven zijn voorgekomen?
Die zaken heb ik inderdaad meegemaakt, maar ik heb het wel een beetje aangepast. Make-up van mijn moeder, seksblaadjes van mijn vader, allemaal gebeurd. Met de spiegel vanaf het balkon fietsers verblinden, gebeurd. Maar die buurman niet natuurlijk hahaha. Dat is erin gekomen om het verhaal pakkender te maken. Stel dat ik dat weggelaten zou hebben, dan is het dramatische effect weg.
Het stukje in de kerk met Eleanora is ook niet echt gebeurd, die situatie was om de parallel met het Mitraïsme en het Christendom aan te duiden. Dat wilde ik erin. Ik moest dus op een of andere manier in het verhaal in de kerk komen.

In hoeverre heeft het boek je geholpen jezelf te accepteren als transgender?
(Een transgender wil geen geslacht veranderende operatie. Voor de rest volledige identificatie met het andere geslacht).

Het boek heeft gigantisch veel losgemaakt. Bij mij zijn er veel kwartjes gevallen gedurende het schrijven. Intuïtief was de naam Chantal al in beeld gekomen, terwijl ik totaal geen associatie had met die naam, die naam was voor mij maagdelijk. Het boek is voor mij een grote stap geweest tot acceptatie van mezelf. De antwoorden die ik zocht, heb ik gevonden. Wat ik mijn zoon wilde vertellen, heb ik gedaan. Nadat ik klaar was voelde het dan ook goed dat het boek onder mijn vrouwelijke naam zou verschijnen.

In hoeverre heeft het je familie en/of gezin geholpen jou te accepteren als transgender?
Tot mijn spijt heeft niemand van de groep de moeite genomen het boek te lezen. Na 6 jaar heb ik zelfs nog geen mailtje van ze gehad naar aanleiding van het boek. Onbegrijpelijk, maar never mind.

Indien er een volgend boek zou komen, breng je het dan weer uit onder de naam Shantah?
Ja, zeer zeker. Bij de eerste druk had ik nog mijn naam Peter Holleman erbij vermeld, maar intussen ben ik gegroeid en geef ik mijn nieuwe drukken uit onder de naam Shantah. Dat is mijn persoonlijke ontwikkeling. Bij eerdere drukken voelde het niet goed om Shantah neer te zetten. Vorig jaar mei ben ik, na een jarenlang voortraject, eindelijk begonnen met mijn transitie, en nu voelt het goed. Het zou nu niet meer goed voelen als er zou staan Peter Holleman.

Als ik denk over een eventueel vervolg, dan heb ik wel het gevoel dat ik eerst moet neerkijken op dit boek. Dan kan ik pas het vervolg schrijven. Ik moet een punt kunnen zetten achter dit boek, kunnen denken: hoe heb ik dit kunnen schrijven; dan ben ik er aan toe om een nieuw boek te schrijven, dat op z’n minst even goed, of beter gaat worden. Zolang ik nog de trots voel met wat ik nu heb bereikt, moet ik nog niet beginnen aan een nieuw boek. Dan krijg je waarschijnlijk een slap aftreksel van. Zoals zo vaak. Schrijvers hebben een prachtig debuut geschreven en komen dan in een mechanisme
terecht van regels bij uitgevers en worden als ware gedwongen een vervolg te schrijven waar ze nog niet aan toe zijn. Als voorbeeld: De Celestijnse Belofte. Een heel bijzonder verhaal. Daarna verschenen de elfde en de twaalfde etc. die geen succes zijn geworden.


Je boek is al een tijdje uit. De laatste tijd is het erg in trek bij leesclubs. Hoe komt dat denk je?
Ongeveer 2 jaar geleden heb ik een Facebook pagina gemaakt. En de laatste tijd richt ik mijzelf op Facebook. Vandaar.

De eerste jaren ben ik bezig geweest de traditionele wegen te zoeken; het boek is bejubeld in De Telegraaf, het AD, door de onafhankelijke publieksjury van de Gouden Meeuw Literatuurprijs, door Stichting EarthWatcher. Afgelopen jaar was de Engelse vertaling van het boek “De roman van de dag” op de Amerikaanse “The Author Show”. Het Engelstalige e-boek stond vervolgens wekenlang op de 1ste plaats in de categorie “New Thinking” in de Kobo charts. Het Nederlandse e-boek staat inmiddels ook regelmatig op de 1ste plaats in de categorie “Nieuw denken”. Volgens het juryrapport v.d. Gouden Meeuw Literatuurprijs kan het boek zich zelfs meten met de wereldwijde bestseller de "Celestijnse Belofte".
Maar als je het resultaat van 4 tot 5 jaar hard werken afzet tegen een paar interviews in de krant, staat dat niet in verhouding… Maar het werkt cumulatief. Dit interview komt ook op internet en zal zich verspreiden en van lieverlee groeit de bekendheid en overtuigingskracht.


Stel dat morgen mij wat zou gebeuren en ik word niet wakker, vind ik het prima. Ik heb me flink uitgesloofd, ik heb alles gedaan wat ik wilde, ik vind het mooi geweest. Stel dat ik er morgen niet meer ben, dat betekent niet dat mijn boek ten einde is. Integendeel, het zou misschien daardoor juist een succes kunnen worden.

Wat gebeurt er met je project als dit zou gebeuren?
Op dit moment gaan de rechten naar mijn zoon. Ik weet niet waar hij woont, ik weet alleen dat ik overal duidelijk heb aangegeven dat 80% van de opbrengst wordt gestoken in het Vipassana project en ik vind het prima dat mijn zoon van de 20% leeft. Daar heb ik geen moeite mee.

Toen mijn zoon 12 was en we op vakantie waren in de Ardennen, onze laatste vakantie, hadden we een goed gesprek. Hij vertelde mij toen dat hij het gevoel had dat hij iets af moest gaan maken dat ik begin. Toen wist ik nog niet wat het betekende, nu wel.
Ik heb nu echter geen contact meer met mijn zoon en hij heeft dus ook nooit het boek gelezen. Mijn zoon is nu 26. Ik heb ook geen alternatief; er is op dat niveau niemand die ik voldoende vertrouw om de rechten van mijn boek in handen te krijgen.

Welke boeken staan er in je eigen boekenkast en wat lees je eigenlijk zelf graag?
Zoals je misschien hebt gezien, er staat geen enkel boek in de kamer. Ik ben een hele kritische lezer. Eén boek dat heel veel voor mij heeft betekend is de roman Narziss en Goldmund van Hermann Hesse. Ik was een jaar of 17/18, ziek en een vriend bracht het boek als een cadeautje. Ik las de Jerry Cotton's van mijn vader (Jerry Cotton is een boekenreeks over een FBI-agent, die zich voornamelijk in New York afspeelt) en mijn moeder las kasteelromans en doktersromans. Ik heb daarvan zo ongeveer alles gelezen; vele dozen vol. Niet echt een literaire achtergrond. Ik kreeg toen het boek van Hermann Hesse en het greep me echt. Dat is ook wat ik wilde dat mijn boek zou bereiken bij lezers, dat gevoel dat ik met Narziss en Goldmund had. Daarna heb ik uitsluitend literatuur gelezen. Nu, achteraf gezien, zijn het periodes geweest. Bijvoorbeeld in een vlaag las ik alle Ludlums. Ook heb ik altijd de internationale literaire prijswinnaars gelezen. Uiteraard heb ik ook veel Nederlandse auteurs gelezen. Wat de Nederlandse literatuur betreft vind ik De Ontdekking van de Hemel, van Mulish, het beste boek.

Op de flaptekst van je boek staat dat je transgender bent. Waarom heb je dat erop gezet?
Openheid, eerlijkheid over mezelf, en ik vind dat ik het moest vermelden, want op transgenderisme rust anno 2015 helaas nog een groot maatschappelijk stigma. Voordat ik begon, besefte ik dat ik transgender ben, maar tijdens het schrijven werd het “waarom” duidelijk. Wat had ik anders moeten doen? Stel je voor dat ik in mijn mannelijke rol zou blijven… Peter Holleman schrijft dit boek. Dat is afstandelijk, een man heeft dit gefantaseerd. Het verhaal staat veel dichter bij me: Ik ben het. De eerste drukken bracht ik uit onder zowel Peter Holleman en Chantal Alaïs, een compromis. Dat voelde toen goed. Vanaf nu, de 4de druk, is het Shantah.

Wat heb je met het spirituele?
Ik heb mezelf nooit als spiritueel gezien. Ik heb ook niets met kristallen doodskoppen, tarotkaarten en noem maar op al die dingen. Maar op een ander niveau ben ik spiritueel. Ik besef dat ik zowel de mannelijke als vrouwelijke componenten in mij heb en ik ben van mening dat ieder mens transgender is, op een niveau. De splitsing zit in het aardse. Volgens sommige theorieën is het zo dat de reïncarnatie in het nu, wat ik nu eigenlijk aan het doen ben, de voltooiing is van de spirituele cirkel. Zo voelt het voor mij ook. Ik ben klaar.
Dat er meer is dan dit lichaam, dat staat voor mij buiten kijf. Ik ben me bewust geworden van mijn vorige leven, dat is heel belangrijk, waardoor je spiritueel inzicht krijgt.

Als de wereld doorgaat zoals het nu gaat, dan wil ik hier helaas niet meer terugkomen. Het lijkt mij een vreselijk toekomstig leven. Uiteraard is de vraag; in hoeverre ben je vrij om dit zelf te sturen? In hoeverre kan je zelf bepalen of je terug komt.
Wij zijn energie en wat ik denk, hoe het werkt hé, is dat: stel jij overlijdt en je hebt verlangen om te leven, dat je dan terug komt. Hoe groter het verlangen, des te sneller zal je reïncarneren. Maar ik geloof niet dat je zelf je ouders of locatie kan bepalen. Dat is mijn gevoel.
In hoeverre ben ik op dit moment hier in dit leven aanwezig? Dat vraag ik me vaak af. Dikwijls zeggen mensen dat ik in mijn eigen wereld leef, en dat klopt. Voor mijn gevoel ben ik voor 60% hier aanwezig, uit pure noodzaak. Voor de rest ben ik aanwezig in mijn wereld; de wereld van 1145. Zo voelt het voor mij.


Er bestaat de mogelijk om Shantah persoonlijk te ontmoeten op zondag 1 maart café Lijn 10, Marnixstraat 325, Amsterdam. Café Lijn10 is momenteel het enige verkooppunt van De Nacht dat de Sterren Dansten in the real world. Vanaf ca. 16:00 tot 20:30 zal Shantah aanwezig zijn.

Verder staat er een radio-interview gepland op maandag 16 maart vanaf 15:00-15:30 op Amsterdam FM. Bert van Galen zal haar interviewen.
denachtdatdesterrendansten@gmail.com.

donderdag 26 februari 2015

Groepsrecensie “Bed & Breakfast” van Jet Van Vuuren

Genre: Thriller
Uitgever: Karakter
ISBN: 978 90 4520 568 7
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 304
Uitgave: januari 2015

Vertrouw niemand, zelfs niet je bloedeigen familie... Als Myrthe Nieuwlandt na de dood van haar vader zijn wijngaard in de Achterhoek erft en bezoek krijgt van haar halfzusje Eva, komt haar leven in één keer op zijn kop te staan. Veel tijd om erover na te denken krijgt Myrthe niet, zeker niet nu haar contract als docent geschiedenis afloopt. Ze verruilt daarom haar leven in de stad voor het platteland en trekt zich terug in het huis van haar jeugd. Een jeugd die gekenmerkt werd door de afwezigheid van haar moeder. Op zekere dag valt haar oog op een rouwadvertentie waarin staat dat haar moeder is overleden. Myrthe besluit onuitgenodigd naar de uitvaart te gaan, waar ze voor het eerst kennismaakt met haar halfzusje Eva: een levensgenieter pur sang. Kort daarop staat Eva - die alles heeft wat Myrthe ontbeert: flair, charme en een vader met geld - bij Myrthe op de stoep. Ze ligt in scheiding en zoekt onderdak. Ook wil ze haar halfzusje dolgraag beter leren kennen. Myrthe voelt zich gevleid door het verzoek. De bescheiden Myrthe wordt al snel meegesleurd in de overenthousiaste uitspattingen van haar springerige halfzusje. Als Eva met het voorstel komt samen een Bed & Breakfast te beginnen gooit Myrthe haar aanvankelijke twijfels al snel overboord en stort ze zich volop in het avontuur. Maar of dat nou verstandig is...

Lezers; Marjolein van der Molen, Simone Willems-Bertens, Karin Teirlynck, Nancy De Brucker
Groepsrecensie is samengesteld door Nancy (team DPB)
Recensiemateriaal beschikbaar gesteld door Karakter Uitgevers waarvoor onze dank.

Cover
Marjolein; Deze triller heeft een mooie cover die een vrouw in een auto laat zien die op een erg afgelegen boerderij af rijdt. De kleur van de lucht is onheilspellend grijs. Ik vraag me alleen af wie van de personage is in het boek die in deze auto zit? Cover een 7.

Simone; De omslag van het boek spreekt mij erg aan. Het ziet er een beetje duister/spannend uit. Een aantal belangrijke aspecten vanuit het boek zijn aanwezig. Onder andere de boerderij in de afgelegen natuur en je krijgt een goed beeld van de hoofdpersoon die in de auto zit. Vooral de kleur van de haren wordt extra benadrukt op de cover wat ik erg mooi vindt. Ik geef de cover een 9

Karin; De cover laat mij een landschap zien met op de achtergrond een huis en landerijen. Op de voorgrond zie ik een vrouw in een cabrio op een landweg. In het midden van de cover, in een oranje vak de titel van het boek in witte letters en de naam van de auteur daarboven in zwarte letters. Op de achterflap een ‘korte’ inhoud en een foto met biografie over de auteur. De cover is zéér kleurrijk, overweldigend zelfs. Op basis van de cover zou ik het boek niet vastnemen in de boekenwinkel, maar als ik de korte inhoud lees, wordt mijn interesse wel gewekt. De cover geef ik een povere 5.

Nancy; Ik vind dit een heel mooie cover, erg zacht van kleuren en het spreekt me geweldig aan. De foto laat een mooi landschap zien met een roodharige vrouw achter het stuur van een cabriolet. Ik geef deze cover 8 punten

Samenvatting
Marjolein; Het verhaal gaat over Myrthe Nieuwlandt een eenzame vrouw die na de dood van haar vader de wijngaard en het daarbij behorende huis erft. Ze neemt de verzorging van de wijngaard serieus en geniet van de rust en het harde werken. In haar jeugd is haar moeder weggegaan bij haar en haar vader en heeft ze niets meer van haar gehoord. Als ze op een dag een rouwadvertentie van haar moeder in de krant ziet besluit ze om naar de begrafenis te gaan. Daar aangekomen voelt ze zich een buitenbeentje en bij het condoleren ontmoet ze haar halfzusje Eva.
Haar buurman Willem Wassink speelt ook een rol in haar leven door haar constant te pesten en haar zo probeert te dwingen haar land aan hem te verkopen.

Simone; Het verhaal gaat over Myrthe, een verdrietige vrouw die op de boerderij van haar overleden vader gaat wonen om zijn droom, zijn wijngaard zo goed mogelijk te blijven draaien. Als ze na het overlijden van haar moeder, die ze vanaf haar jeugd niet meer gezien heeft, contact krijgt met haar halfzusje Eva wordt haar leven volledig door elkaar geschud. De rust waar Myrthe zo van houdt is ineens verdwenen en wordt volledig overgenomen door haar uitbundige, zeer aanwezige halfzus Eva.

Karin; Myrthe Nieuwlandt haar ouders zijn gescheiden toen zij 13 was en sindsdien heeft ze van haar moeder niets meer gehoord. Na de dood van haar vader, erft zij zijn wijnboerderij in de Achterhoek. Aangezien ze net ontslagen is en geen andere baan vindt, laat ze de stad achter zich om op het platteland, ver van de bewoonde wereld de wijngaard van haar vader verder te zetten. De buurman van haar vader had echter verwacht de boerderij en de wijngaard te kunnen kopen om zijn landgoed uit te breiden. Hij doet er dan ook alles aan om Myrthe weg te pesten. Zo erg dat zij zelfs een advocaat moet inschakelen. Als zij, zoals elke dag de krant inkijkt bij de overlijdensadvertenties, valt haar oog op een advertentie waarin staat dat haar moeder overleden is. Onuitgenodigd, dus ook onaangekondigd, besluit zij naar de uitvaart te gaan. Daar maakt ze kennis met Eva, haar tot nu toe onbekende halfzus en die haar rijke vader, Ronald Baks.
Na de uitvaart laat het Myrthe niet meer los. Zij heeft een halfzus en dus familie. Toch moet zij steeds terugdenken aan de verschillende ‘rare’ reacties van Eva, tijdens die eerste kennismaking. Er had schrik in Eva haar ogen gestaan door een opmerking van één van de gasten, ze hadden geschokt gekeken toen ze Myrthe zag en haar ogen waren vlammend geweest toen ze het over ‘onze’ moeder hadden.

Nancy; Voordat Myrthe haar halfzusje leerde kennen woonde ze al vier jaar op de wijnboerderij. Ze was gestopt met haar baan als historicus om voor haar zieke vader te gaan zorgen die al spoedig overleed aan darmkanker. Als erfenis heeft ze dus de wijnboerderij gekregen in de Achterhoek. Ze is volledig bezig om dit tot een succes te volbrengen en de boerderij ook op te knappen. Ze moet wel rekening houden met haar buur Willem Wassink die haar daar liever weg wil en er vinden dan ook geregeld rare dingen plaats op de boerderij waarvan Myrthe hem beschuldigd. Als ze op een dag de rouwadvertenties leest ziet ze dat haar moeder is overleden. Haar moeder heeft haar en haar vader laten stikken toen ze pas dertien jaar was. Ze gaat naar de begrafenis en zo maakt ze kennis met haar halfzusje Eva. Drie dagen na de uitvaart staat Myrthe plots oog in oog met haar halfzusje die daar onverwacht op haar erf staat. Blijkt dat Eva haar man Dave heeft verlaten en dat ze zich nu hier wil vestigen. Myrthe is totaal van slag want dit wil ze absoluut niet. Ze leidt een rustig leventje en een wildvreemde in haar huis laten ziet ze echt niet zitten. Ondanks het onaangekondigde bezoek vindt ze het toch aandoenlijk, ze is tenslotte haar halfzusje!
Ze heeft een plan opgevat om van deze boerderij een Bed & Breakfast te maken en dit zeer tegen de zin van Myrthe.

Marjolein; Als Eva op een dag bij haar voor de deur staat en haar vraagt om een logeerplek voor een poosje, stemt Myrthe in en laat haar haar huis en haar leven binnen. Eva verteld dat ze in een nare scheiding ligt en even wil onderduiken bij haar grote zus. Al gauw werkt Myrthe dat de logeerpartij niet voor even is en komt Eva met het idee om een Bed & Breakfast van de boerderij te maken met het geld dat zij zou krijgen van haar ex als die haar uitkoopt. Myrthe wil protesteren maar helaas loopt Eva letterlijk en figuurlijk over haar heen en de verbouwing is al snel in volle gang. Het vreemde gedrag van Eva en de rol die Willem Wassink in haar leven speelt maakt dat Myrthe al snel een onderzoek start. Met behulp van Andries Dop, een rechercheur met pensioen, komen er dingen aan het licht die veel vragen van de lezer zal oproepen.

Simone; Eigenlijk weet Myrthe niet goed wat ze hiervan moet vinden. Als Eva met het idee komt om de boerderij om te bouwen tot bed & breakfast gooit Myrthe het roer om en gaat ze erin mee. Ondertussen komt Myrthe steeds meer te weten over de omstandigheden waaraan haar moeder is overleden. Het vertrouwen in haar zus Eva en diens ‘neef’ Jelle wordt steeds minder. Klopt het allemaal wel wat ze zeggen? Als de gepensioneerde rechercheur Andries, die de leiding had in het onderzoek van het overlijden van haar moeder, een kamer boekt in de B&B komt er voor Myrthe weer wat rust in haar leven, eindelijk iemand aan wie ze haar verhaal kwijt kan en die ze kan vertrouwen……

Karin; Als korte tijd na de uitvaart Eva plots bij Myrthe op de stoep staat en vraagt of zij mag blijven logeren, omdat zij in een scheiding verwikkeld is en geen vaste verblijfplaats meer heeft, vindt Myrthe dit wel leuk. Eva is ervan overtuigd dat ze elkaar op die manier beter gaan leren kennen en Myrthe is maar wat blij met een zus. Als na enkele dagen blijkt dat Eva daadwerkelijk bij haar intrekt, wordt Myrthe haar leventje op zijn kop gezet.
Myrthe ontdekt als snel dat Eva alles is wat zij niet is: flamboyant, fuifbeest en extravert. Als Eva op een schone dag met een voorstel komt om de boerderij om te bouwen tot een B&B, is Myrthe in eerste instantie niet enthousiast, maar laat zich dan toch ompraten. De B&B zal Eva voor haar rekening nemen, Myrthe de wijngaard en de proeverijen. Alles lijkt goed te gaan, maar door het wispelturig gedrag van Eva weet Myrthe soms niet goed wat ze aan haar halfzus heeft.

Nancy; Myrthe weet dat Eva plannen heeft maar als Eva hier wil blijven zullen er toch een paar dingen dringend moeten veranderen. Myrthe kan met momenten het gezeik van Eva niet meer aanhoren. Ze wil terug wat rust in haar leven en ze heeft zelf een heleboel te doen met de wijngaard.
Eva zet haar willetje door en de plannen voor de B&B worden werkelijkheid. Eva brengt gans haar hebben en houden en Myrthe heeft het hier allemaal zeer moeilijk mee omdat haar halfzusje met momenten zeer onhandelbaar is en van die mood swings heeft. Desalniettemin laat ze Eva maar betijen want het is tenslotte familie.
Mythe probeert ook te achterhalen wat er nu feitelijk met hun moeder gebeurd is en Eva vertelt haar met mondjesmaat de details. Ze wil er eigenlijk niet over praten en ook haar achtergrond is voor Myrthe een groot vraagteken. Ze vertrouwt haar niet en gaat zelf op onderzoek uit.
Doordat Myrthe zelf op onderzoek uit gaat komt ze het een en ander te weten wat Eva voor haar angstvallig heeft verborgen gehouden. Ze is verbijsterd wat Eva allemaal achterhoudt maar beetje bij beetje vallen alle puzzelstukjes in elkaar.

Conclusie

Marjolein; De hoofdstukken zijn verdeeld in verschillende maanden vanaf januari 2011 tot januari 2012 met daartussen door hoofdstukken die Zomer 2012 heten en deze laatste zijn in een ander lettertype gedrukt. Dit geeft een duidelijke tijdslijn.

Het verhaal leest super vlot en de gebeurtenissen volgen elkaar snel op. Het plot is verrassend en ik moest het begin van het boek weer even lezen om de ontknoping te snappen. Maar alles bij elkaar een spannend en goed opgebouwd verhaal.

Simone; Ik was heel blij toen ik hoorde dat ik dit boek mocht gaan lezen. Ik ben een fan van Jet van Vuuren en ik heb al haar boeken gelezen. Het boek leest makkelijk weg. Wat mij aanspreekt zijn de 2 verhaallijnen in het boek. Het lopende verhaal en het verhaal van de rechercheur wat in een ander lettertype weergegeven wordt. Doordat er duidelijk de maand en het jaartal vermeld wordt kun je de tijdlijn goed plaatsen. Het lopende verhaal is ook goed door te lezen omdat het niet verdeeld is in hoofdstukken maar door een * wat steeds een nieuw stuk aangeeft.

Karin; Het boek begint met een proloog. Altijd goed om een boek zo te beginnen! Mijn nieuwsgierigheid was direct gewekt. Ik werd geprikkeld en vroeg mij af welke richting het verhaal uit zou gaan en waar deze proloog toe zou leiden?
Het verhaal wordt verteld vanuit Myrthe, ik-perspectief. Daar tussen loopt het verhaal van een inspecteur op rust, Andries Dop. Hij logeert in de B&B om er zijn memories te schrijven. Het is goed op te letten, zeker in het begin, want er lopen verschillende verhaallijnen door elkaar in verschillende tijden. Eens je hieraan gewend bent, leest het boek aangenaam en vlot. Het verhaal is goed opgebouwd, met geen ingewikkelde woorden of zinsbouw. Stukje bij beetje kom je meer te weten over Eva, want hoewel Myrthe het hoofdpersonage is, gaat het verhaal over Eva. Als lezer word je getriggerd om mee te denken, want naarmate het verhaal vordert, komen er steeds meer vragen en wil je weten hoe de puzzelstukjes uiteindelijk in mekaar zullen vallen.

Nancy; Het verhaal is zeer goed verteld en ook hoe de zusjes zijn. Myrthe is heel verlegen en ze laat zit voortdurend bedotten door Eva. Meestal reageert ze niet en op momenten had ik zoiets van “doe dan toch je mond eens open”. Eva daarentegen gaat er echt voor en niets of niemand zal haar stoppen om haar doel te bereiken. Eva is heel dominant en is altijd gewoon geweest om haar zin te krijgen.
Dit boek heeft twee delen; het verhaal van de zusjes en het verhaal van een gepensioneerd Rechercheur die komt logeren in de B&B.

Beoordeling

Marjolein; Ik begrijp dat je als schrijver stijlfiguren en metaforen gebruikt omdat anders je verhaal saai en een herhaling van woorden wordt, alleen in dit boek vond ik sommige omschrijvingen soms wat ver gezocht: op pagina 10 staat bijv. zoals een hardnekkige vetvlek na constant boenen uiteindelijk uit mijn jurk verdween, zo loste mijn moeder op uit mijn leven. Ook viel mij op dat Myrthe op het logeerbed een slaapzak heeft en op pagina 87 onder haar warme dekbed duikt.

Maar dit zijn slechts kleine dingen want het verhaal loopt verder lekker en de figuren krijgen vanzelf een gezicht in je hoofd zo beeldend schrijft Jet van Vuuren! Het is weer een fijne boek om te lezen en ik ben en blijf fan van deze schrijfster. Ik raad dit boek zeker aan om te gaan lezen en geef het 4****

Simone; Het verhaal van de uitbundige, toch wel dominante halfzus Eva spreekt mij erg aan. Dat een vrouw als Myrthe eigenlijk haar hele leven laat overnemen door haar halfzus die ze eigenlijk niet kent vond ik erg onbegrijpelijk. Ik had Myrthe wel door elkaar willen schudden om te zeggen, kijk nou eens wat Eva allemaal doet….. Hoe verder je in het verhaal komt hoe meer je van Myrthe begint te begrijpen en het slot vond ik dan ook bewonderenswaardig! Goed gedaan Myrthe!

Ik vind Bed & Breakfast een erg goed boek met een goed verhaal. Ik zou het zeker aanraden om te gaan lezen (zoals alle boeken van Jet van Vuuren) en het krijgt van mij dan ook 5 ***** sterren.

Karin; De plot heeft me op meerdere vlakken verrast! Toen ik het boek uit had, dacht ik dat deze plot niet klopte. Ik had tijdens het lezen totaal niets ontdekt, dacht ik, dat tot dit einde zou kunnen leiden. Was ik dan op het verkeerde been gezet of had ik het verhaal niet gesnapt? Geen van beiden, want in B&B moet je ‘tussen de lijntje’ lezen en alles goed in je opnemen. Als je dan het verhaal even laat bezinken om het daarna aan elkaar te knopen, is de plot ingenieus. Je ziet hem niet aankomen.
Persoonlijk heb ik wel moeite met het slotakkoord van onze inspecteur, maar misschien kunnen we dat op de liefde steken?
Dit was mijn eerste kennismaking met Jet Van Vuuren en haar schrijfstijl. Vraagt het om meer? Ik weet het nog niet. B&B vind ik een typische vrouwenthriller. Meestal heeft het hoofdpersonage een aangenaam leventje, maar komt dan in benarde situaties en allerlei verwikkelingen terecht. Zo ook in B&B. Ik vind hem redelijk soft en zeker niet bloedstollend spannend, zoals de cover vermeldt. Toch is het een boek met een addertje onder het gras. Net ietsjes meer, leuk! Het heeft me enkele aangename uurtjes ontspanning bezorgd, een leuk tussendoortje! En ook al vind ik het een typische vrouwenthriller, ik geef het boek graag 4 **** sterren.

Nancy; Het verhaal is heel vlot geschreven en je wil constant verder lezen hoe dit allemaal gaat aflopen. Enige opmerking: Bij het verhaal van de rechercheur worden er soms dingen prijs gegeven die nog niet in het verhaal van de zusjes is voor gekomen. Dit vind ik een beetje een spoiler alert.
Dit is ook zo’n typische vrouwenthriller maar het is daarom niet minderwaardig. Het verhaal is zeer goed geschreven en ik vind het slot zeer verrassend. Dit is zo’n soort boek dat echt heel ontspannend en prettig leest. Ik zal zeker nog boeken van haar lezen.
Dit boek krijgt van mij 4 **** sterren


Groepsbeoordeling;
Cover; 7,25 (1-10)
Conclusie; 4 dikke sterren voor Bed & Breakfast
(1 = slecht, 2 = matig, 3 = voldoende, 4 = goed, 5 = uitstekend)


JET VAN VUUREN won verschillende verhalenwedstrijden, schreef een Margriet-pocket en heeft vijf succesvolle thrillers op haar naam staan. Ze is geboeid door vrouwenverhalen en alles in haar schrijverij draait dan ook om vrouwen met een bepaalde achtergrond. Een tikkeltje verknipt, moordlustig maar toch herkenbaar. Bed & Breakfast is na Het Chateau, Zomerdruk, Bloedheet, Zomerzin en Wintergast haar zesde thriller.

'Zij die mij dood wensen' - Michael Koryta, gelezen door Lisette

Genre; Thriller
Uitgever; Cargo
ISBN; 9789023487104
Uitvoering; Ebook
Aantal pagina's; Kindle editie
Uitgave; februari 2015 (=heruitgave)


De cover;
De cover vind ik wel mooi. Grootste gedeelte speelt zich in de bossen rondom de bergen in Montana, VS. De cover geeft dat goed weer. De cover krijgt een 7.

Het verhaal;
Tijdens een sneeuwstorm krijgt Ethan Serbin een telefoontje dat er een vrouw geslipt is met haar wagen die op weg naar hem is. Ethan die ’s winters reddingsacties uitvoert en zomers survivaltrainingen verzorgt in Montana gaat de vrouw, Jamie Bennet ophalen. Zij is een voormalig deelnemer van zijn survivaltraining en een professionele lijfwacht. Jamie vraagt Ethan’s hulp. Ze is ingehuurd door de ouders van de 14-jarige Jace Reynolds. Hij is ongewild getuige geweest van een moord. Zijn ouders willen niet in het getuigenbeschermingsprogramma en hebben Jamie ingeschakeld om Jace tot aan de rechtzaak te beschermen. In overleg met zijn ouders hebben ze besloten om Jace onder een valse naam naar Montana te sturen, zodat hij deel zou kunnen nemen aan Ethan’s zomer jeugdkamp. Ethan gaat hiermee akkoord. Er wordt afgesproken dat Ethan niet de valse naam te horen krijgt, zodat hij niet weet welke jongen het betreft. Jace’s ouders brengen hem in de zomer naar Montana, maar tot ieders afgrijzen zijn de moordenaars Jace op het spoor gekomen. Hoe is dat mogelijk? Gaat jet Ethan lukken om Jace veilig te houden?

Mijn mening;
Het boek begint heel erg spannend. Het eerste hoofdstuk waarin Jace getuige is van de moord leest als een trein en bezorgt mij lichte rillingen. Helaas is het grootste gedeelte van het verhaal daarna voor mij veel minder pakkend. Jammer, want de setting was heel veelbelovend. De prachtige omgeving in Montana spreekt voor mij nog het meest tot de verbeelding. Er lopen een tweetal verhaallijnen door het boek, de ene is van Jace en het ander verhaal is van Hannah, een voormalige rookspringer en nu vuurwachter. De verhaallijn van Hannah voelt voor mij te geforceerd. Alsof er perse een tweede verhaallijn in voor moest komen die dan op een gegeven moment samenkomt met de oorspronkelijke verhaallijn van Jace. Ook de karakters vind ik niet helemaal uit de verf komen. Ze blijven allemaal te oppervlakkig. De moordenaars worden op een erg typerende manier neergezet, maar het angstaanjagende effect wat het zou moeten beogen, heeft het niet op mij. Het einde had echter een heel verrassende wending, waardoor het boek toch iets beter uit de bus. De schrijfstijl van de auteur wist mij slechts bij vlagen te bekoren. De sfeerbeschrijving van Montana vond ik wel goed. Het gebied zag ik zo voor me. Dit alles bij elkaar maakt dat ik het boek net 3* sterren wil geven.

woensdag 25 februari 2015

'Vrienden' - Rudy Soetewey

Genre; Thriller
Uitgever; Kramat
ISBN; 9789079558746
Uitvoering; paperback
Aantal pagina's; 303
Uitgave; mei 2009


Wie zou jij liquideren als je de absolute zekerheid had dat men jou nooit op het spoor zou kunnen komen? En hoe? Een onschuldige vraag, zeker wanneer ze als grap gesteld wordt in een groepje vrienden. Zeker als dat gebeurd op een rijkelijk met bier overgoten bijeenkomst, na een succesvolle ervaring. Zeker als de antwoorden alleen maar de slappe lach veroorzaken. Tot wanneer een van de genoemde kandidaat-slachtoffers enkele dagen later dood wordt teruggevonden, vermoord op de eerder gesuggereerde wijze…
Wie van ons kent zijn vrienden? Echt?


Cover:
Op de witte cover staat een glas rode wijn met daarin een vin van een zwemmende haai. Het komt luguber over. Geeft volgens mij aan dat er venijn zit onder de alcohol. Hoewel er in het boek meer bier wordt gedronken spreekt de cover me wel erg aan. Het geeft een spannende uitstraling. Ik geef de cover een 8.

Samenvatting:
Herman, Bob, Jean-Pierre, Paul en Ludo zijn al heel lang bevriend. Zij vormen samen Vriendenclub de Toneelkring. Wanneer de club na een goede voorstelling klaar is met opruimen gaan zij hun succes vieren in de kroeg. Na de nodige biertjes stelt Ludo ineens de vraag: “Wie zou jij liquideren als je de absolute zekerheid had dat men jou nooit op het spoor zou kunnen komen? En hoe?” Dit geeft een aantal hilarische antwoorden en er wordt veel gelachen. Echter, wanneer blijkt dat een van de genoemde slachtoffers daadwerkelijk vermoord wordt gevonden, slaat de achterdocht toe. Herman wil achter de waarheid komen en vraagt zijn broertje Paul om op onderzoek uit te gaan. Paul wil dit in eerste instantie niet maar gaat toch overstag en trekt een beerput van geheimen open. Hij krijgt zicht op de levens van zijn vrienden zoals ze thuis zijn, komt in gesprek met echtgenotes en komt achter zaken die hij eigenlijk helemaal niet wil weten. Niemand is wie hij lijkt. Kennen de vrienden elkaar wel? Weten ze wel alles van elkaar? Het blijkt voor Paul steeds moeilijker om alle geheimen en leugens te ontrafelen. Er komen steeds meer vragen bij. Natuurlijk komt ook de politie uiteindelijk in beeld. De agenten Arent en Demuys zorgen voor veel onrust in de Vriendenclub. Steeds meer geheimen worden ontbloot. Mogen alle geheimen wel bekend worden? Wie is er eigenlijk schuldig? Zal de dader ontmaskerd worden?


Conclusie:
Een lekker spannend verhaal waarbij je nieuwsgierig meegetrokken wordt in wereld van vriendschap maar waarbij je zachtjesaan tot de conclusie komt dat de vrienden zich bij elkaar heel anders voordoen dan zij in werkelijkheid zijn. De beerput van geheimen is enorm en de geheimen zijn ook erg actueel en realistisch weergegeven. Iedereen weet wel iets van de ander en dit lijkt de vriendschap in stand te houden, of toch niet?

Het is voor mij de eerste keer dat ik een boek lees van een Vlaamse schrijver maar dat gaf zeker geen belemmeringen. Het leest soepeltjes weg en voor mij maakte het ook dat ik menig maal moest glimlachen om de uitdrukkingen. Een extra dimensie.
De personages krijgen gaandeweg het verhaal steeds meer “body”, zodat je ook mee gaat leven en je nieuwsgierig wordt naar de waarheid. Het verhaal blijft spannend tot het einde want je voelt gewoon dat er nog een stukje achteraan komt. Erg mooi gedaan. Ik geef dan ook 4**** voor dit boek. En ik zal zeker meer gaan lezen van de schrijver Rudy Soetewey.

Brigitta

Doe mee en win.........een boek naar keuze van Sterre Carron

Sterre stelt heel enthousiast twee boeken van haar beschikbaar voor een leuke win-actie bij DPB!

Wat moet je daarvoor doen?

Geef antwoord op de volgende vraag;
-Wat is de naam en het beroep van de nieuwe liefde van Rani Diaz?
-Mail het antwoord naar deperfecteburen@gmail.com
-Meedoen kan t/m 4 maart a.s.
-Alleen als je lid bent van de De Perfecte Buren kun je meedoen
-Nog geen lid? Meld je dan snel aan via deze link; Leesclub De Perfecte Buren







Ben jij de geluksvogel? Welk deel kies je dan? Hulp nodig bij het maken van je keuze?
"Mara", "Tirtha" en "Matsya" zijn alledrie in de groepsrecensie bij De Perfecte Buren besproken.

Mara
Tirtha
Matsya

In het voorjaar van 2015 wordt het volgende deel in de reeks rondom Rani Diaz verwacht.


Groepsrecensie 'De nacht dat de sterren dansten' - Shantah

Genre; Roman
Uitgever; in eigen beheer/Vipassana project
ISBN: fair trade
Uitvoering; paperback
Aantal pagina's; 226
Uitgave; 2008, herziene uitgave 2014 (inmiddels 4e druk)

“Oktober 2005. In een gemoderniseerde Middeleeuwse burcht in Zuid-Frankrijk wordt een klimaatcongres georganiseerd. De Nederlandse plantenfysioloog Paul Janssen is aanwezig.Hij besluit buiten een luchtje te scheppen.
De avond is gevallen, en een prachtige sterrenhemel verwelkomt hem. Daar, in die tuin, begint het verhaal, want in een visioen krijgt hij contact met een zielsverwante,die daar leefde in de 12de eeuw.
Paul laat zijn gedachten los en gaat met haar mee,terug naar Occitanïe, 1145. Door haar ogen ontdekt hij de wereld van de Katharen, de ‘andersdenkenden’.Na zijn visioen lijken de mensen Paul niet meer te begrijpen, evenmin dat Paul zichzelf nog begrijpt. Volledig in de ban van zijn verlangen naar de waarheid besluit hij zijn gevoel te volgen. En begint zijn zoektocht naar De Nacht dat de Sterren Dansten.”


Lezers; Lisette, Suzan, Christine en Patrice
Groepsrecensie samengesteld door Patrice (Team DPB)
Recensieboeken beschikbaar gesteld door Shantah, waarvoor onze hartelijke dank!

De cover

Lisette; Ik vind de cover mooi, maar wel aan de donkere kant. Het geeft de locatie en de titel goed weer. Ik zou de cover een 8 willen geven.

Suzan; De cover van het boek vind ik mooi gemaakt. Ik geef het een 8. Ook de Beschrijving op de achterzijde maakte nieuwsgierig, je wilt in het boek gaan lezen.

Patrice; Een diepblauwe, mysterieuze cover die een burcht op een bergtop onder een heldere sterrennacht weerspiegelt. De combinatie met de titel is na het lezen van het verhaal erg goed gekozen. Een 8.

Christine; ik vind de cover van Shantah goed, zonder meer.

Samenvatting


Patrice; Tijdens een klimaatconferentie in Zuid Frankrijk verveelt Paul zich en vlucht de tuin in voor wat frisse lucht. Onder de prachtige sterrenhemel raakt hij in gesprek met tuinman Jean. Tijdens hun gesprek doet deze hem een niet alledaags voorstel. De tuin schijnt namelijk een soort energieveld te zijn waar je, mits je daar voor open staat, een bijzondere spirituele ervaring kunt opdoen.

Lisette; Tijdens een klimaatcongres in Zuid-Frankrijk glipt plantenfysioloog Paul Janssen naar buiten. In de tuin van de burcht waar het congres wordt gehouden ontmoet hij Jean. Jean en Paul voelen een instant connectie. Als Jean aan Paul vraagt om met hem in het gras te gaan liggen om een experiment te doen, stemt hij dan ook in.

Suzan; Het boek gaat over Paul Janssen een bioloog die samen met Esther van Laan (een vriendin en wetenschapper) naar een klimaatsymposium in Frankrijk gaat. Tijdens het symposium loopt Paul in de tuin en komt daar de Jean de tuinman tegen. Jean verteld over gevoelsgolven. Als Paul zich ervoor openstelt krijgt hij visioenen. Hij komt zijn zielsverwant tegen. Het is dan 1145. Deze zielsverwant is een jonge vrouw Shantah. De mensen in Occitanië leven vrij en zonder angsten. Als Paul vertelt over zijn visioen wordt hij niet meer begrepen en is alles anders.

Christine; Het verhaal gaat over Paul die visioenen krijgt over zijn vroegere leven. In 1145 leeft hij als vrouw genaamd “Shantah”. De visioenen zijn zo levensecht beschreven, we komen op die manier heel wat te weten over het leven in de Middeleeuwen. Hij komt ook gelijkgestemde mensen tegen in het Franse dorpje waar hij in een burcht logeert.

Lisette; Eenmaal liggend op het gras blijkt Paul contact te kunnen maken met Shantah, een vrouw die in 1145 in de buurt van de burcht woonde en behoorde tot de groep andersdenkenden. Zij neemt hem mee naar de periode dat zij leefde en Paul ontdekt dat er meer bestaat tussen hemel en aarde.

Patrice; Paul is de flauwste niet en gaat er in mee. Wat er dan gebeurt had hij zich vooraf niet kunnen voorstellen. In een visioen gaat hij terug in de tijd waar hij zijn zielsverwante, Shantah, ontmoet. Zij is een jonge vrije vrouw, een ‘andersdenkende’, in de twaalfde eeuw. In die tijd was de macht van de Paus allesoverheersend en de gemeenschap waarin de andersdenkenden woonden een doorn in het oog van de Roomse kerk.

Christine; Zijn geestverwante, Shantah, is een andersdenkende, zij geloven in het Licht en leven vredig samen in Occetanië.

Patrice; Het verhaal dat Paul vervolgens vertelt aan de mensen om zich heen wordt wat lacherig en ongelovig ontvangen. Hij verbaast zich er niet over, hij vindt het zelf ook wel heel apart, heeft wat moeite met het allemaal te verwerken. Maar iets in hem zegt dat hij er meer mee moet doen, moet proberen te achterhalen wat het visioen hem wil vertellen. Met deze beslissing keert hij zijn leven volledig op de kop, krijgt hij bijval uit een totaal onverwachte hoek en leert hij mensen kennen die hij normaal gesproken nooit zou zijn tegengekomen. Doordat Paul zich openstelt voor het anders denken, ook in het ‘nu’, is hij niet alleen een ervaring rijker, maar wordt hij op meerdere fronten zelfs een gelukkiger mens.

Conclusie

Lisette; Het was voor mij de eerste keer dat ik een boek in dit genre las. Ik heb het een bijzondere ervaring gevonden. Je moet wel openstaan voor het idee dat in onze huidige wereld we gevoelsgolven zouden kunnen waarnemen van personen die eeuwen geleden hebben geleefd. Zelf vind ik het een fascinerend idee dat er naast o.a. geluidsgolven er ook gevoelsgolven zouden kunnen bestaan. Met dit idee heeft de schrijver/schrijfster (transgender) een onderhoudend boek geschreven over Paul Janssen die in 2005 op een avond dat de sterren dansten contact maakte met zijn zielsverwante Shantah uit 1145.

Patrice; Een bijzonder verhaal, dat zonder meer. Een heerlijke, ietwat zwoele, schrijfstijl en goede balans tussen het nu en verleden maken het lezen tot pure ontspanning. Prachtige uiteenzettingen uit de periode van Shantah, filmisch beschreven rituelen zoals de zonnedans, de overweldigende natuur en middeleeuwse bouwwerken. Maar ook de persoonlijke verhaallijn, bijvoorbeeld het zoeken naar ‘de goddelijkheid’ is erg mooi en intens.

Suzan; Zelf vind ik het boek af en toe wel moeilijk om te begrijpen. Waarschijnlijk omdat ik een nuchter persoon ben. Maar de verhalen in het verleden vind ik mooi geschreven.

Christine; Het boek is niet meteen het genre dat ik spontaan zou kiezen maar wat ben ik blij met de gekregen kans om het te lezen.

Lisette; Beide werelden worden op een beeldende manier beschreven en ik werd dan ook meegevoerd naar het Zuid-Frankrijk van nu en van 1145. De personages komen echt tot leven door de vlotte schrijfstijl. Korte zinnen, normaal aandoende dialogen en mooie sfeerbeschrijvingen. Wat ik jammer vond was het voor abrupt aandoend einde van het verblijf in Zuid-Frankrijk anno 2005. Voor mij gevoel was het verblijf niet af.

Suzan; Omdat het een boek is dat anders is als anderen, ben ik blij dat ik de kans heb gehad om hem te lezen. Een wereld waarin iedereen in zijn waarde wordt gelaten en vrij is, wie wil dat nu niet. Het boek geeft je na het lezen stof tot nadenken.

Lisette; Als je geïnteresseerd bent in andere denkwijzen, spirituele ervaringen dan is dit boek een aanrader. Als je hier niets meehebt, dan kan ik me voorstellen dat je het boek niet aanspreekt, maar vanwege de onderhoudende schrijfstijl zou ik het toch aan kunnen raden en misschien word je dan wel net als ik verrast door het verhaal.

Patrice; De tijd van troubadours, rondtrekkende kooplui, de uitbundige feesten, de kleurrijke kledingdrachten, maar ook de wezenlijke bedreiging voor het ‘anders denken’ zijn als uit een film neergezet. Een boek wat je echt zelf moet ervaren eer je er een oordeel aan kunt hangen. Het is een keer wat ‘anders’, iets wat mooi past bij de hoofdpersonages in het verhaal.

Christine; Het verhaal is zo vlot geschreven dat je onmiddellijk meegezogen wordt in deze wonderlijke vertelling. Het was voor mij een heel aparte ervaring maar het boek is o zo prachtig verteld.

Suzan; Jammer dat je niet weet hoe het met iedereen is afgelopen. Misschien een bewuste keuze en ..... een reden voor een vervolg.

Patrice; Het zet je absoluut aan het denken over hoe onze maatschappij in elkaar steekt en waar de –vele- verbeterpunten liggen qua acceptatie, verdraagzaamheid en tolerantie. Dat staat overigens niet letterlijk zo in het boek maar de onderliggende boodschap is zeker voelbaar. Dat geldt ook voor de spiritualiteit zonder dat deze ook maar een moment ‘zweverig’ aandoet. Nee, alles is in een mooie verhaalvorm gegoten en komt uitermate goed tot zijn recht.

Beoordeling

Lisette; Op basis van de schrijfstijl, het voor mij fascinerende idee van gevoelsgolven en het onderhoudende verhaal zou ik het vier sterren willen geven, maar het abrupte vertrek uit Zuid-Frankrijk anno 2005 maakt dat ik het niet helemaal af vind. Dat vind ik wel storend genoeg om er een ster van af te trekken en ik geef het boek dan ook 3***.

Christine; Dit toch wel onwaarschijnlijk verhaal is wat mij betreft een absolute aanrader! Mijn sterrenscore is 3.

Suzan; Heb nog nooit iets gelezen wat hierop lijkt. Echt anders. Ik geef het boek 3,5 ster omdat het zo anders is.

Patrice; Het is een goed geschreven roman, een fijne schrijfstijl met een duidelijk en prettig taalgebruik. Dit verhaal zet je aan het denken, en geeft je uiteindelijk een dromerig gevoel bij het dichtslaan van het boek. Beide combinaties zorgen voor 4 fonkelende sterren.


De Nacht dat de Sterren Dansten is Fair-trade literatuur. Het boek heeft geen ISBN, en is dus niet in de (online) boekhandel verkrijgbaar. Voor alle info en bestellingen, bezoek de website http://www.vipassanaweb.nl/