zondag 15 februari 2015

Fragment uit het boek.........'Rode handen' - Danielle Pasma

Ik heb het lang weten te onderdrukken, in de tijd dat ik dierenarts was en daarna klassiek homeopaat voor mensen. Natuurlijk schreef ik wel, voor de workshops en trainingen die ik later ging geven, soms een verhaal voor midwinter. Maar ik voelde constant de hete adem van een roman in mijn nek hijgen. Bijna drie jaar geleden ging hij voor de halsslagader en was ik verloren. 

Het lot had echter nog meer voor mij in petto. Ik kwam erachter dat ik veel te onafhankelijk en te eigenwijs ben om onder de vleugels van een uitgeverij te kruipen. Ik moest en zou het weer allemaal zelf doen, zucht…

Dit ben ik: Daniëlle Pasma, geboren in het jaar van Woodstock, passioneel en instinctief, eigenaar van Uitgeverij Writing Warriors en auteur van de roman Rode handen. Mijn boek is rauw, sensueel, confronterend en bloedeerlijk; zoals ikzelf…


Korte inhoud van de roman Rode handen

Ambers leven verandert volledig wanneer zich herinneringen aan een vorig leven als middeleeuwse huurling ontvouwen. Het blijft echter niet bij herinneringen alleen...
Haar ruige alter ego met zijn leven van vuur, vrijheid, vechten en vrouwen komt weer volledig terug en gooit alles overhoop. Wisselend van haar huidige onzekere zelf naar de wilde en ongeremde Tamás, wordt Amber heen en weer geslingerd tussen heden en verleden. De huurling zit niet alleen in haar gedachten, zelfs haar lichaam krijgt zijn oude gevoelens weer terug. Amber raakt compleet in verwarring wanneer ze ontdekt dat haar vroegere zelf niet van plan is te vertrekken en zij het leven van zowel man als vrouw in één lichaam moet zien te leiden. Dan blijkt dat nog meer mensen uit Tamás' bestaan zijn teruggekeerd en levenslange rode draden worden zichtbaar...

Boekfragment:

De regen striemt in haar gezicht. Het is stil op het strand, niemand is zo gek om met dit rotweer langs de zee te gaan lopen. Ze zwoegt tegen de wind in. Het telefoongesprek ligt als een steen op haar maag. Hoe ze ook wriemelt en zichzelf probeert af te leiden, ze ontkomt er niet aan.
     Oké dan, kom maar op. Sta het maar toe. De gedachte schrijnt zijn weg naar binnen. Haar vader denkt dat ze gek aan het worden is. Ze moet moeite doen het niet meteen weer weg te drukken. Niet alleen haar vader... Het is nog erger. Jos denkt het ook, waarschijnlijk een aantal ouders op het schoolplein, Koen natuurlijk en – het doet pijn om het in haar gedachten toe te laten – zelfs Livine maakt zich zorgen. Alleen Barbara – dank God voor Barbara – gelooft nog in haar. En Tijl. Ze wordt helemaal warm als ze aan hem denkt. Tijl kan wat ze zo graag van iedereen om haar heen zou willen. Tijl accepteert haar in alles wat ze is, onvoorwaardelijk.
     En wat denk je zelf, Amber? De vraag sijpelt naar binnen. Ze schopt tegen een stuk wrakhout. Een siddering trekt door haar hele lijf. Is ze gek aan het worden? Ze kan zich niet concentreren op haar werk, maakt zich onsterfelijk belachelijk naar andere mensen, versiert vrouwen, is agressief, zegt haar zoon een jongen op zijn neus te slaan, weet niet meer wie of wat ze is, is continu geil en heeft diepe gevoelens van moordlust en perversiteit. En onder alles loopt een constante stroom adrenaline die haar alle kanten op laat stuiteren en haar laat reageren als een krijger. En dan heeft ze ook nog eens een zwaard gekocht...
     De brul komt vanuit haar tenen omhoog. Ze blijft staan, balt haar vuisten tegen de wolken en schreeuwt, krijst en gilt tegen de zee. De wind beukt tegen haar lichaam, het zoute water spat in haar gezicht en haar stem raakt verloren in het bulderen van de branding. Ze laat zich in het zand zakken en slaat haar armen om zich heen. Ze voelt niet hoe ze langzaam doorweekt raakt van het zeewater dat zich steeds verder onder haar verspreidt. De gedachte beheerst haar hele waarneming: ik raak het kwijt...
     Ze legt haar voorhoofd op haar knieën, omknelt zichzelf en laat haar tranen vermengen met het grote water.

Daniëlle Pasma
Uitgeverij Writing Warriors

Geen opmerkingen: