maandag 16 maart 2015

Groepsrecensie 'De averechtse Lynx' - Sten Treland



Genre; Thriller
Uitgeverij; Manteau/WPG Uitgevers België
ISBN; 9789022330708
Uitvoering; paperback
Aantal pagina's; 318
Uitgave; februari 2015

Lezers; Gerda, Suzan, Willemine, Karin en Brigitta.
Groepsrecensie gemaakt door Brigitta (team DPB)
Recensie-exemplaren beschikbaar gesteld door WPG Uitgevers België/Manteau, waarvoor hartelijk dank.

EEN ROTTEND LIJK. Een appartement dat van binnenuit volledig is afgesloten. Drie maanden ligt het lijk er al. Ernaast een dode kat. Zonder kop. Een schrijnend bewijs dat je in de grootstad als hoogbejaarde oud-leerkracht kunt wegkwijnen in totale eenzaamheid? Of is er meer aan de hand? Ruben De Jongh, het nieuwe gezicht van Telefacts Crime, denkt van wel. Hoewel zijn bazen de moord op een Antwerpse diamantair en twee opmerkelijke verdwijningszaken in Antwerpen, die van een dierenverzorger uit de Zoo en een knappe vastgoedmakelaarster veel belangrijker vinden, gaat Ruben toch op onderzoek uit. Dat is hij zijn oude leerkracht Latijn verplicht, vindt hij. Tussendoor stuit hij op een van Noorwegens gevaarlijkste criminelen en ontvangt hij enkele wansmakelijke brieven van zijn vrouw die enkele jaren geleden omkwam bij een auto-ongeval. Het onderzoek voert Ruben De Jongh van Antwerpen over Amsterdam naar Oslo en naar zijn allerpersoonlijkste hel.


Cover
Karin: Een zwarte cover! De kop van een zwarte lynx met gele ogen en in gele, bijpassende letters de titel van het boek. Helemaal bovenaan de naam van de auteur in het wit. Op de achterflap, die ook zwart is, een korte inhoud. Verder een foto van de auteur en een korte biografie. Ik zie ook nog enkele quotes in het geel staan van bekende Vlamingen. Ik vind de cover, om het hedendaags te verwoorden, de max! Mysterieus! Ik zag het boek en was direct verkocht. Ik had ook het vorige boek ‘De Lachende Eland’ gelezen, dus ik ‘kende’ de auteur en zijn schrijfstijl. De cover geef ik dan ook graag een 9.

Suzan: Als je het boek in handen krijgt ,vallen als eerste de ogen op. Ook de beschrijving is goed en maakt nieuwsgierig. Ik geef de cover een 7.

Gerda: De cover van dit boek is heel mooi maar de ogen zijn in mijns inziens van een zwarte panter. Covercijfer: 7,5

Willemine: Ik vind én de titel én de cover zeer aantrekkelijk vond. Niet standaard, anders dan anders. De cover beoordeel ik met een 9. Ik vind het mooi en mysterieus.

Brigitta: Een prachtige zwarte cover, zwart van de vacht van de lynx met daarin duivelse gele ogen die je mysterieus aankijken. Knallend gele letters DE AVERECHTSE LYNX. Tevens het eerste woordgrapje… zeg de titel maar eens hardop. Ik geef de cover een 8.

Samenvatting
Suzan: Het verhaal gaat over journalist en presentator Ruben de Jongh .Hij is jong weduwnaar geworden en heeft een tijdje thuis gezeten maar heeft sinds kort weer zijn werk opgepakt. Zijn oud leraar Latijn Craen wordt dood gevonden. Met naast zich een dode kat zonder kop. De deuren zijn gesloten Er is iets mysterieus gebeurt. Dat maakt Ruben nieuwsgierig. Ondertussen zijn er ook twee verdwijningszaken en een moord die opgelost moeten worden. Als Ruben later brieven krijgt van zijn overleden vrouw weet hij dat de dagboeken van zijn vrouw zijn gestolen. En als zijn nieuwe vriendin verdwijnt begint de speurtocht pas echt....

Karin: Joyce Vercauteren komt bij de politie aangifte doen over de verdwijning van haar vriendin Babette. Samen huren zij een loft op de Meir en het is sinds eind juni geleden dat zij nog iets van haar vriendin vernomen heeft. Ze snapt er niets van en de enige die iets kan weten is ‘Meneertje Van Beneden’, die onder hun appartement woont. Maar als zij daar aanbelt wordt er niet opengedaan en als ze door het sleutelgat piept, komt haar een ondraaglijke stank tegemoet. Als de agenten, Jean 1 en Jean 2 meegaan om dit verder te onderzoeken, stuiten ze op een rottend lijk. Politieagent Lucas De Jongh, die ook ter plekke komt, ontdekt op oude klassenfoto’s aan de muur zijn broer. ‘Meneertje Van Beneden’ blijkt zijn oud leraar Latijn te zijn. Stierf hij een natuurlijke dood? Als Lucas de dag nadien aan zijn broer Ruben De Jongh, die sinds enkele maanden de vaste presentator van Telefacts Crime is, laat weten dat zijn leraar Latijn overleden is en in welke omstandigheden, gaat Ruben op onderzoek. Naast de verdwijning van Babette, is diezelfde periode Steven Lotters verdwenen, verzorger in de Zoo. Heeft het één met het ander te maken?

Willemine: Er worden verschillende moorden gepleegd: een leraar Latijn, zijn kater, een callgirl. Het wordt pas echt mysterieus als Ruben brieven van zijn overleden vrouw ontvangt!

Brigitta: Joyce Vercauteren komt de vermissing van haar vriendin Babette aangeven bij de politie. Zij hebben samen een loft boven de ICI Paris XL op de Meir in Antwerpen. Joyce maakt zich zorgen omdat Babette het appartement altijd netjes achterlaat en nu is het onverzorgd en niet volgens de afspraken achtergelaten. Hun onderbuurman houdt normaal een oogje in het zeil maar ook hij is onbereikbaar en reageert niet. De politieagenten Jean I en Jean II starten een onderzoek. Ruben de Jongh is het nieuwste lid van de Telefacts Crime en neemt de zaak op zich. De onderbuurman blijkt zijn oude leraar Latijn, Dhr. Craen alias de Neus, te zijn. De man ligt al 3 maanden overleden in zijn appartement met naast zich een dode kat, zonder kop. Wanneer ook oud-klasgenoot Steven Lotters, dierenverzorger bij de Zoo vermist lijkt te zijn gaat Ruben op onderzoek uit. Hij voelt zich erg betrokken omdat hij voelt “iets terug te moeten doen voor zijn geliefde docent”. Bovendien is daar ook de zaak van de vermoorde diamantair Aron Sharon die Ruben samen met Liesbet De Smet behandeld. Hij bijt zich echter vast in de verschillende zaken en komt tot schokkende ontdekkingen. Dan komen er ineens brieven van Ruben’s overleden vrouw Caterina die zijn hele leven overhoop gooien. Het verleden lijkt hem in te halen. De levens van zijn 16-jarige tweelingdochters, Sarah en Claudia, komen hier zelfs bij op het spel te staan. Is Ruben in staat om dit alles op te lossen? Of vervalt Ruben in zijn vroegere valkuilen?

Gerda: Een callgirl en een dierenverzorger van de Zoo zijn verdwenen. Ook een Antwerpse diamantair blijkt aangepakt te zijn. Joyce Vercauteren komt de vermissing van Babette aangeven bij de politie, die met haar een appartement deelt boven de winkel ICI Paris XL in de Meir in Antwerpen. Ze ziet posters in de wachtkamer waarop een foto van een man genaamd, Aron Sharon, waarvoor de politie getuigen zoekt in verband met het verdachte overlijden en die mogelijk iets weten hierover. Naast deze hangt nog een poster van Steven Lotter die ook wordt vermist. Dan ziet ze de poster van Babette.. en hoort ze dat Babette met haar échte naam Elisa Havermans heet. 2 Politieagenten gaan dan met haar mee om een kijkje te nemen in haar appartement... Omdat de onderbuurman niet reageert gaan ze ook op onderzoek uit bij het appartement van de buurman... Daar treffen ze een lijk aan in verregaande staat van ontbinding..het is de onderbuurman ..Philippe Craen. Een gepensioneerde leerkracht. De vroegere leerkracht van journalist en presentator Ruben de Jongh die 3 jaar geleden zijn vrouw heeft verloren..Ze was omgekomen bij een auto-ongeluk...op slag dood en geen getuigen volgens de carabinieri. Ruben is nu een jonge weduwnaar maar heeft wel 2 dochters, Claudia en Sarah om voor te zorgen. En als journalist gaat hij samen met Liesbeth De Smet, zijn collega onderzoek doen naar de moord op de diamantair Aron Sharon. En dan komt alles in een stroomversnelling door alle ontwikkelingen..

Conclusie
Willemine: Door het mooie en mysterieuze cover én de zeer aparte titel sprak dit boek mij aan. Ik dacht in eerste instantie met een Scandinavische schrijver van doen te hebben. Sten Treland is echter het pseudoniem voor de in Antwerpen geboren Joost Houtman en natuurlijk komen er dan ook Vlaamse woorden voor in het boek (proper, madammeke, ge/gij). Even wennen, niet storend vond ik. Bovendien komt er ook Latijn en Italiaans voor in het verhaal. De talenkenner kan zijn hart ophalen! Het eerste boek “De lachende eland” heb ik niet gelezen, vandaar dat ik bepaalde voorgeschiedenis heb gemist. Na zo’n 65 bladzijden was mij ook de voorgeschiedenis duidelijk en kwam ik goed in het verhaal. Op het eind van het boek volgen de gebeurtenissen zich in snel tempo op. Het geheel wordt ietwat chaotisch, vind ik. Er gebeurt ineens van alles. Het eind van het boek is hectisch en spannend. Het verhaal speelt zich nu af in Noorwegen en Zweden. In korte tijd passeren alle leden van de criminele organisatie de revue. In het begin heb ik het boek een paar keer weggelegd, omdat ik moest wennen aan de Vlaamse uitdrukkingen en woorden. Het boek kwam – vond ik – een beetje traag gang en het duurde ven voordat ik in het verhaal zat. Misschien kwam dat ook wel omdat ik het eerste deel niet heb gelezen. Vooral het laatste gedeelte vond ik ontzettend spannend: de gebeurtenissen in Noorwegen zijn mij bijgebleven als boeiend en spannend. De ontknoping heb ik ervaren als ‘bijzonder’ en zeker nog niet volledig. Het boek kent immers nog een vervolg, een derde deel.

Gerda: Het was voor mij moeilijk om in het verhaal te komen ook door de veelvuldige Latijnse en zinnen. Ik had een aantal pagina’s nodig om echt in het verhaal te komen maar eenmaal toen dat gebeurd was, kon ik het boek niet meer wegleggen. De moorden zijn ook vreselijk bizar waardoor je wilt weten hoe dat gebeurd is. De spanning groeit met elke bladzijde en kent uiteindelijk heel wat verrassende wendingen. Daarbij is Ruben de Jongh ook in het eerste boek terug te vinden De lachende eland. De averechtse lynx is het tweede boek in deze dierenthrillertrilogie. Toch echte rillingen heb ik niet gekregen van dit boek en aan het einde was het net spannend genoeg. Een boek wat geschreven is door een Vlaamse schrijver, gezien de schrijfwijze en de Vlaamse woorden die er in staan. Een komische woordspeling is wat er bij het hoofdstuk V staat geschreven IN CAUDE VENENUM..wat betekent 'Het venijn zit in de staart' en dat klopt wel met dit boek. En ook grappig omdat de lynx maar een heel klein staartje/stompje heeft. Toch een klein minpuntje ik hou niet van gevloek in een boek..dat mag van mij achterwege gelaten worden. De Averechtse Lynx is vooral voor liefhebbers van Vlaamse thrillers.

Suzan: Dit is het tweede deel van een reeks van Sten Treland .Ik vind het goed te doen om het op zichzelf te lezen. Het boek is vol humor geschreven .Wel komt er veel Latijn in voor dit speelt ook een rol bij de oplossing,dus wordt er wel voor gebruikt. Zelf had ik op een gegeven moment bij het zoveelste Latijnse woord oh daar gaan we weer. Als je zinnen dan nog een keer leest denk je leuk gevonden .Grappig. Het boek begint heel sterk . Maar als je verder leest word je toch een beetje heen en weer geslingerd waar zijn we waar gaan we heen. Er gebeurd ook wel veel! Pas op het eind komen alle plotten en theorieën samen. De titel is wel goed gekozen. De lynx speelt wel de hoofdrol. Een stukje wat me is bijgebleven Een man wordt vermoord door een beer. Nee notaris Bulls ging niet meer op berenjacht. Hij zou zijn kleinkinderen nooit meer voorlezen uit Beertje Paddington. Dit vind ik wel humor.

Brigitta: De averechtse lynx is het tweede deel van een trilogie. Dit boek is een ode aan dieren wordt geschreven in het nawoord. De liefde voor dieren komt dan ook in het hele boek naar voren. Het boek begint gelijk heftig met een vermissing, een rottend lijk en het hilarische einde van een hondje. Dit vraagt om meer. In het boek worden veel Vlaamse maar ook Latijnse woorden/zinnen gebruikt maar dit stoorde me niet. Het Latijn uit de dagboeken leek oplossingen te geven dus gaf richting aan het verhaal, voegde iets toe. Ik heb wel het idee dat ik een en ander gemist heb. Ik kan die over-the-top Antwerpse humor namelijk niet zo goed herkennen. Maar dat is natuurlijk mijn gemis.
Er werd regelmatig verwezen naar het eerdere boek “De lachende eland”, dat werd wel goed meegenomen in het verhaal dus dat was prima. Het boek is prima als deel op zich te lezen. Wat ik wel jammer vond is dat er ineens hele nieuwe ontwikkelingen plaatsvonden die de vaart uit het verhaal haalden en het onlogisch maakte. Er wordt plotseling de diepte ingedoken op momenten dat het niet zinvol lijkt en dan ineens gaat het heel ergens anders over en is de plot ook duidelijk. Dat maakte dat de spanning er in mijn ogen niet goed inkwam en dat miste ik dan ook.

Karin: Het boek is opgedeeld in vijf delen die beginnen met een Latijnse spreuk. Het verhaal start op 16 september 2014 en loopt tot 8 oktober 2014. In die korte tijdspanne gebeurt heel veel en er zijn verschillende verhaallijnen die door elkaar lopen. Gelukkig worden er verschillende lettertypes gebruikt en op die manier wordt duidelijk aangegeven dat je in een ander tijdspanne leest of dat er een andere persoon ‘aan het woord is’. Het is dus goed op te letten! Ook wordt er veel Latijn gebruikt in het boek wat min of meer begrijpelijk is, omdat één van de slachtoffers een leraar Latijn is. Alhoewel het elke keer vertaald wordt en het verwijzingen zijn naar......., vond ik dit bij momenten erg storend. In tegenstelling tot ‘De Lachende Eland’ speelt dit verhaal zich hoofdzakelijk in België en Antwerpen af. De Zoo en de buurt rond Antwerpen wordt meerdere keren in de kijker gezet. Houtman haalt er zelfs een stukje Zoo-geschiedenis bij. Of dit een echte meerwaarde voor het verhaal is laat ik in het midden, maar het is een leuk weetje. Ik dacht dat we in België zouden blijven met dit verhaal, maar het gaat toch weer richting Hoge Noorden. Aangezien dit vrij ver in het verhaal is, had ik het gevoel dat de auteur per se het Hoge Noorden er nog in wilde hebben; ‘Ik zet het er nog vlug even in’, maar naar de plot toe wordt duidelijk dat ik het mis was. Dit verhaal is een complex verhaal met veel personages en flashbacks. Het verhaal gaat er, net als zijn voorganger, compleet over! Daardoor kan er natuurlijk heel veel. Wat echt over de top gaat, kan ik een plaats geven en was bij momenten hilarisch, maar rond verschillende passages heb ik toch mijn twijfels; het hele kidnap-gedoe en wat daar rond gebeurt, het buggy-verhaal, de uiteenzetting hoe ‘Het Beest’ ‘gehandeld’ heeft..... Deze zaken moeten geloofwaardig blijven. ‘De Averechtse Lynx’ is deel twee van een trilogie, het vervolg op ‘De Lachende Eland’. In dit boek komt je meer te weten over Ruben De Jongh. Heel verrassend hoe de auteur het verleden en het heden van Ruben samenbrengt in beide delen. Toch is het boek ook perfect als stand-alone te lezen. Ik keek uit naar dit boek. Na ‘De Lachende Eland’ van dezelfde auteur, waren mijn verwachtingen hoog. Ik moest dit boek hebben! Ook deze keer heeft de auteur mij niet teleurgesteld. Als je door alles wat ‘over de top is’ heen leest, zit de plot ingenieus in elkaar. Persoonlijk vind ik dat er net iets teveel Latijn gebruikt werd. Jammer dat sommige passages net iets te ongeloofwaardig zijn. En naar de plot toe werden er wel heel veel namen gebruikt, waardoor het onnodig ingewikkeld word...... Toch mijn petje af voor Houtman, die zich kennelijk kostelijk geamuseerd heeft met dit verhaal, om op deze manier alle verhaallijnen te laten samenkomen.

Suzan: Het boek is leuk om te lezen met humor. Er gebeurt veel ,ik was af en toe de draad kwijt. Teveel Latijn less is more. Een verhaal met minder gebeurtenissen kan ook heel spannend zijn. Toch vond ik het eind wel goed gevonden. Een leuk boek voor tussendoor.

Eindoordeel
Gerda: Het boek krijgt zeker 3,5 sterren voor het verhaal omdat het toch spannend is geschreven en er meerdere moorden zitten in het verhaal.

Brigitta: Wel heeft de titel van het boek me bezig gehouden na het lezen van het nawoord. Waarom werd daar zo expliciet in benoemd dat er een zwarte neo-nazi was terwijl dit in het boek niet zo naar voren kwam? Is dit gelinkt aan de zwarte averechtse lynx? En als je dan op Google gaat kijken kom je eigenlijk nergens een afbeelding van een zwarte lynx. Echter wanneer je op de woorden zwarte lynx gaat kijken dan kom je op een site van een orthodoxe moslim-enclave. Ik denk dat het toeval is? Ik geef het boek 3***.

Willemine: Je wilt verder lezen en weten hoe het afloopt. De schrijfstijl is vlot, spannend maar ook humoristisch. Ik heb het boek met veel plezier gelezen en ik geef het 4 sterren.

Karin: Het boek is hilarisch, humoristisch en doordacht. Ik heb ook nu weer genoten en verschillende keren met een ‘big smile’ op mijn gezicht gezeten. In zijn uitgebreid nawoord vertelt Joost Houtman hoe Sten Treland ontstaan is, een ode aan “Scandinavische schrijvers waarvan ik veel heb geleerd en van wier schrijfsels ik heb genoten." Je wilt verder lezen en weten hoe het afloopt. De schrijfstijl is vlot, spannend maar ook humoristisch. Ik heb het boek met veel plezier gelezen en ik geef het 4 sterren.

Suzan: Ik geef het boek 3 sterren.


Al met al wordt dit boek dus beoordeeld met 17,5 sterren van onze 5 lezeressen dus een welverdiende 3,5 sterren.

Geen opmerkingen: