donderdag 30 april 2015

Binnenkort in gesprek met Olga Hoekstra

Naar aanleiding van haar New Adult, onder het pseudoniem Lis Lucassen, hebben wij een groepsrecensie mogen maken met een aantal leden van onze Facebookgroep. 

Binnenkort verschijnt haar nieuwe thriller, het vervolg op 'Dodenweg', 'Nevel'. Hoog tijd dus om eens met Olga in gesprek te gaan. 

Heb jij een vraag aan deze veelzijdige schrijfster die enthousiast 'Ja' zei op onze voorstel tot een interview? Stel hem dan nu en mail naar lettervreters@gmail.com


Voor de meest originele vraag is er een leuke verrassing! Dus zeker doen! Je kunt je vraag insturen t/m 10 mei a.s.

'Hitler's eerste slachtoffers' – Timothy W. Ryback, gelezen door Chester


Genre; Geschiedenis
Uitgever; Hollands Diep
ISBN; 9789048824304
Uitvoering; paperback
Aantal pagina's; 336
Uitgave; maart 2015



Cover
De cover bestaat uit een foto van een grijze lucht met op de voorgrond prikkeldraad. Tezamen met de titel 'Hitler's eerste slachtoffers' maakt het een grauwe, harde indruk. De lading van het boek wordt direct duidelijk. Een indrukwekkende cover die opvalt in eenvoudige wreedheid. Ik geef de cover een 9.


Samenvatting
Hitler's eerste slachtoffers omvat een historisch verslag van een korte tijdsperiode in Duitsland in het voorjaar van 1933. Adolf Hitler was net als Rijkskanselier benoemd door President Hindenburg (nadat laatstgenoemde er in korte tijd al een aantal versleten had) en zijn aanstelling is al direct merkbaar middels diverse verschuivingen in het politieke klimaat, alsmede de invoering van een aantal controversiële wetten. Zo is de brand in de Reichstag aanleiding om een noodverordeningswet uit te roepen die de mogelijkheid biedt om mensen in preventieve hechtenis te nemen, voor onbepaalde tijd, zonder dat hier een opgaaf van reden voor nodig is. Eveneens wordt er een wet doorgevoerd die dient ter 'herstel van het Ambtelijk Apparaat', hetgeen zoveel betekent als 'enkel mensen van Arische afkomst mogen voor de overheid werken'.


De noodverordeningswet wordt door de nazi's aangegrepen om zoveel mogelijk tegenstanders (als communisten) en Joden uit te schakelen door ze in de eerste concentratiekampen te stoppen. Hoewel concentratiekampen tegenwoordig vooral gezien worden als vernietigingskampen, hadden de kampen als eerste functie om alle (politieke) gevangenen te 'concentreren' op 1 plek. Het voormalige terrein van de munitiefabriek in Dachau (een overblijfsel uit de Eerste Wereldoorlog) wordt in het voorjaar van 1933 vlug ingericht als één van de eerste concentratiekampen. Op 22 maart komen de eerste gevangenen aan in het kamp, welke op dat moment onder leiding staat van Hilmar Wäckerle.
Op donderdag 13 april 1933 krijgt plaatsvervangend hoofdofficier van Justitie in München II, Josef Hartinger, een telefonisch bericht over vier 'gevallen' van een niet-natuurlijke dood in Dachau een dag eerder. Het gaat hier om de gevangenen Arthur Kahn (21 jaar), Rudolf Benario (24 jaar), Ernst Goldmann (24 jaar) en Erwin Kahn (32 jaar). De officiële verklaring vanuit het kamp is dat deze mannen tijdens werkzaamheden een vluchtpoging deden, waarbij ze, na herhaaldelijke verzoeken om te stoppen, neergeschoten zijn door de bewakers. Na onderzoek ter plaatse door Josef Hartinger en de forensisch arts Moritz Flamm stellen beide heren al snel hun vraagtekens bij het verslag vanuit het kamp. Een aantal zaken lijkt niet te kloppen en ze vermoeden kwade opzet. Het onderzoek hiernaar wordt echter al snel door de hoofdofficier Winterberger afgesloten.


In de weken daarna volgen er talloze slachtoffers van 'vluchtpogingen' en 'zelfmoord'. Josef Hartinger is vastbesloten om de misstanden aan de kaak te stellen en start met een minutieus dossier, gebaseerd op harde (forensische) feiten, om zo uiteindelijk de verantwoordelijke(n) voor het gerecht te kunnen brengen. Hierbij wordt hij ondersteund door de zeer correcte forensisch arts Moritz Flamm. Als Hartinger er uiteindelijk in slaagt om het benodigde bewijsmateriaal voor vervolging op tafel te leggen, wordt hij uit onverwachte hoek tegengewerkt.

Een historisch verslag met angstaanjagende details dat een helder beeld geeft van de opkomst van het nazisme in Duitsland.







Conclusie
Timothy W. Ryback heeft, getuige de indrukwekkende bronnenlijst, een immense research gedaan om dit kleine, maar ogenschijnlijk zeer belangrijke stukje geschiedenis te beschrijven. In een tijdperk waarin het Nazi-regime bezig was met haar opmars naar wat zou leiden tot één van de meest gruwelijke periodes uit de geschiedenis van de mensheid, zwom één man tegen de stroom in, in een poging om dit regime in de kiem te smoren. Plaatsvervangend hoofdofficier van justitie Jozef Hartinger. Als er niet zoveel historische feiten aan ten grondslag lagen, zou je als lezer verwachten dat het een Hollywood-scenario zou betreffen. De gekozen schrijfwijze draagt hier op constructieve wijze aan bij. In tegenstelling tot wat je wellicht zou verwachten, is de opzet van het boek zeer toegankelijk. De schrijver geeft een minutieus verslag van de gebeurtenissen in concentratiekamp Dachau kort nadat deze geopend is, hetgeen een resultaat is van de aanstelling van Hitler als Rijkskanselier een aantal maanden eerder. Hij schroomt hierbij niet om de soms weerzinwekkende details van martelingen in het kamp en het forensisch onderzoek naar de toedracht hiervan te beschrijven. Dat er op grote schaal verschrikkelijke dingen zijn gebeurd in de concentratiekampen is eenieder wel bekend, maar dat er reeds in 1933 al doelgericht moorden werden gepleegd in zogenoemde kampen voor politiek gevangenen weet wellicht niet iedereen.

In de jaren na de Eerste Wereldoorlog ging Duitsland gebukt onder het Verdrag van Versailles. De politieke macht is gedecentraliseerd, het leger is ontwapend en de economie staat onder zware druk. In 1923 heeft Hitler met de NSDAP reeds een niet subtiele poging gedaan om de macht in München in de staat Beieren over te nemen (Bierhalputsch). In tegenstelling tot de reguliere straf voor hoogverraad in die tijd, de doodstraf, krijgt Hitler van een rechter die ontegenzeggelijk met het Nazi-regime sympathiseerde, slechts vijf jaar cel opgelegd. Met kerst 1924 was hij alweer op vrije voeten. In juli 1932 werd de NSDAP de grootste partij van Duitsland en met de benoeming van Hitler in januari 1933 door president Hindenburg begonnen de Nazi's in rap tempo aan hun opmars. Hoewel de vele namen van slachtoffers, beulen en nazi-kopstukken, alsook de vele feiten soms wat overweldigend worden, blijft de gehele verslaglegging (het voelt wat oneerbiedig om van 'verhaal' te spreken) zeer goed leesbaar en ontvouwt zich voor de lezer een ijzingwekkend tijdspad waarin de Nazi's steeds meer grip krijgen op de politiek en de bevolking. Alsof het lot geprobeerd heeft de koers van de geschiedenis te wijzigen, had plaatsvervangend officier van justitie Jozef Hartinger het concentratiekamp Dachau onder zijn jurisdictie. Een zorgvuldige jurist, met een sterk geloof in de rechtsstaat, die immer feitelijk en uiterst precies te werk ging. Een jurist die zijn nek uit durfde te steken in tijden dat dit levensgevaarlijk was. Een jurist die dacht het tij te kunnen keren door een aantal verantwoordelijken voor de rechter te brengen. 

Met vakkundige precisie weet Timothy W. Ryback het tijdsbeeld tot leven te brengen voor de lezer, alsof ze het van dichtbij beleven. Je kunt de wanhoop proeven van de gevangenen in Dachau, de ongebreidelde haat van de Nazi's tegen de Joden en de communisten is bijna tastbaar, de fanatieke overtuiging en geloof in de kracht van de wet van Hartinger doet je in retroperspectief hopen dat hij alsnog zal slagen in zijn queeste. Het is een historisch verslag, gebaseerd op feiten, maar het leest als een thriller in de categorie 'huiveringwekkend'. Door de vele namen van betrokkenen en instanties en door de vele verwijzingen naar gebeurtenissen is het soms lastig om als lezer alles in het juiste perspectief te plaatsen. Zo bekroop mij een aantal keer het gevoel dat er namen door elkaar gehaald werden in de feitelijke weergave. Daar ik voor mijn eigen leesbaarheid hier verder geen onderzoek naar gedaan heb, laat ik in het midden of dit aan mij lag of aan de auteur. Ondanks de feitelijk ondersteunde verslaglegging geeft de auteur in het dankwoord aan dat er, ondanks de precisie waar Hartinger om bekend stond, ook wat tegenstrijdigheden te vinden zijn in de gebeurtenissen. Tijd doet vervagen en het menselijk geheugen is selectief. Toch heeft Ryback met Hitler's eerste slachtoffers een uiterst plausibele weergave gegeven van de eerste periode van concentratiekamp Dachau en de misstanden die daar plaatsvonden.


Beoordeling
Het verslag van Timothy W. Ryback heeft diepe indruk op me gemaakt. Ik heb al best veel gelezen over de Tweede Wereldoorlog en de opkomst van de Nazi's, maar zo'n indringend portret als Hitler's eerste slachtoffers heb ik nog niet gelezen. Het verhaal komt in al zijn rauwheid binnen en vertelt tot in gruwelijke details hoe de Nazi's stukje bij beetje de menselijkheid fileerden. Hoewel het met stappen gaat, blijft het onbegrijpelijk dat dit heeft kunnen gebeuren. Evenals dat het niet te bevatten is dat de geschiedenis op cruciale (keer)punten steken heeft laten vallen. Waarom heeft Hitler in 1923 niet al de doodstraf gekregen voor hoogverraad? Hoe kan het dat een Josef Hartinger, die zijn zaken tot in de puntjes voorbereid had, uiteindelijk het toch niet voor elkaar kreeg om het Nazi-regime voor de rechter te brengen, waardoor ook het buitenland in vroeg stadium meer zicht had gekregen op het opkomende gevaar? Waarom sluiten mensen op bepalende momenten van de geschiedenis de ogen of kijken de andere kant op? Het boek doet je afvragen 'Wat als?'. Het lijkt zo marginaal. Welke invloed had Hartinger uiteindelijk kunnen hebben op het verloop van de geschiedenis als het hem wel gelukt was? Het geeft te denken en dat maakt Hitler's eerste slachtoffers een onmisbaar boek op het gebied van educatie en historisch besef. Enkel met dergelijke verslagleggingen van ingrijpende gebeurtenissen in de geschiedenis van de mensheid kunnen we misschien lering trekken voor de toekomst. 

Dit boek graaft zich in je gedachten. Ik geef het boek 4,5 ster.

Chester Gerritse

Olga Hoekstra twittert @dpbdpb05

Naar aanleiding van de groepsrecensie voor 'Hitte' van Lis Lucassen (pseudoniem van Olga Hoekstra) plaatst zij deze tweet op 29 april 2015.

Lezer van de maand april; Lisette

Stel je eens voor, wie is Lisette?
Ik ben Lisette. Net 44 jaar geworden. Sinds januari 1996 samen met mijn man Richard en sinds april 2003 moeder van een dochter. We hebben vier poezen. Borretje van circa 15 is onze oude dame. Ze was de poes van mijn overleden schoonmoeder. Verder hebben we Kikiboo van bijna drie, Ieniemienie van 10 maanden en Bonus van een half jaar.
Je kunt wel stellen dat ik een kattenliefhebber ben, maar honden vind ik ook heel leuk. Naast onze poezenbende hebben we ook nog twee Vlaamse reuzen. Pluis van bijna vier en Huppie van bijna drie.
Ik ben eerlijk, open, intelligent, was heel sportief, maar door een aangeboren aandoening helaas niet meer in staat om echt te sporten. Ik heb gevoetbald, gehandbald, getennist en eigenlijk op school alle balsporten wel gedaan. Sinds 2010 ben ik, zoals dat tegenwoordig heet, duurzaam arbeidsongeschikt. Dat was aan de ene kant fijn, maar aan de andere kant heel erg wennen. Ik besteed mijn tijd aan lezen, sindskort aan recenseren, contacten onderhouden via Facebook, onze dochter aanmoedigen bij het voetballen en schaken. Ik geniet van series zoals The big bang theory, Castle, Person of Interest, Criminal Minds, Rizzoli and Isles, Broadchurch en nog meer. Ik ga graag naar de bioscoop. Tegenwoordig veel met onze dochter. Ik heb nu alle superhelden films wel zo’n beetje bekeken en er van genoten. Verder vind ik het heerlijk om te leren. Het liefst via de Universiteit van Nederland, Open Course ware (zoals coursera, FutureLearn).

Welk genre lees je graag?
Ik vind veel genres leuk. Thrillergenre lees ik het meest, maar ik lees ook graag romans, historische romans, young adult, fantasy, chicklit bij tijd en wijle, autobiografieën, waargebeurde verhalen, en informatieboeken.

Wat is je favoriete boek aller tijden?
Mijn favoriete boek aller tijden vind ik heel erg lastig kiezen. Een top vijf vind ik al moeilijk, maar dit zijn een aantal voorbeelden;
a) IJzig hart van Almudena Grandes.
b) De Kathedraal en de brug naar de hemel van Ken Follet
c) De century trilogie van Ken Follet
d) Matterhorn van Karl Marlantes
e) Haar naam was Sara van Tatjana de Rosnay
f) De theeroos van Jennifer Donnely
g) Trinity van Leon Uris

Waar lees je het liefst?
’s Winters het liefst in bed. ’s Zomers het liefst in de luie stoel in de tuin. In principe lees ik overal.

<Een van de boekenkasten van Lisette.





Naar welke vijf boeken kijk je het meest uit in 2015?
Verbroken van Linda Jansma,
Zwarte dageraad van Börjlind en Börjlind
Tricky Twenty two van Janet Evanovich
Het Engelse meisje van Margaret Leroy
Brush back van Sara Paretsky.

Deze vijf heb ik net opgezocht. Ik heb er meestal geen idee van wanneer een boek uitkomt. Ik kom dat meestal per ongeluk tegen of in het geval van Janet Evanovich dan weet ik dat er een nieuwe uit zal komen, omdat ze jaarlijks een boek uitbrengt in de Stephanie Plum series. Ik vind dat zo’n leuke serie. Humoristisch en misdaad ;-)

Hoe hoog is de NTL- stapel en welk boek ligt er klaar?
Wild van Cheryl Strayed ligt klaar, maar krijg zo eerst 4008 van Jara Lee om te recenseren voor DPB.

'Alleen maar helden' - Charles Lewinsky


Genre; roman
Uitgever; Meridiaan
ISBN; 9789048821495
Uitvoering; gebonden
Aantal pagina's; 320
Uitgave; april 2015

In de nacht in 26 op 27 juni 2011 vindt op Hollywood Boulevard in Los Angeles een merkwaardig voorval plaats bij de “Walk of fame”. De 49-jarige Samuel Saunders gedraagt zich vreemd bij de aan acteur Arnie Walton gewijde ster in het plaveisel en wordt bij zijn aanhouding in zijn been geschoten. Hij overlijdt de volgende dag aan een hartaanval. Deze opening van het verhaal “Alleen maar helden” van de Zwitserse schrijver Charles Lewinsky intrigeert de lezer direct.

Saunders blijkt bezig te zijn geweest met een dissertatie over de geschiedenis van de opname van de door UFA (Universum Film AG) geïnitieerde Nazi-propagandafilm “Lied der Freiheit” aan het eind van de Tweede Wereldoorlog in het plaatsje Kastelau. In die film speelden Maria Maar en Walter Arnold belangrijke rollen. De actrice Tiziana Adam die na de oorlog het café “Bei Titi” exploiteerde, was ook bij de film betrokken evenals Werner Wagenknecht, Sebastian Kleinpeter en Reinhold Servatius.

Het verhaal “Alleen maar helden” is opgebouwd uit fragmenten van uitgebreide interviews door Saunders van Tiziana Adam in diens pogingen de feiten rond de film te achterhalen. Die fragmenten worden regelmatig onderbroken door delen van het manuscript voor de dissertatie van Saunders, dagboekfragmenten van Werner Wagenknecht en onder meer opmerkingen van Markus Heckenbichler, de zoon van Peter Heckenbichler die in de oorlog burgemeester van Kastelau was. In rustig tempo worden de gebeurtenissen rond de film ontrafeld en worden de achtergronden van de frustraties van Saunders duidelijk.


Het proza van Lewinsky is van aangename kwaliteit. Dat is eerder gebleken uit zijn boeken “Het lot van de familie Meijer” en “Terugkeer ongewenst”.
“Alleen maar helden” is een aardige roman die ondanks de fragmentarische opbouw –een wijze van schrijven die niet iedere lezer bevalt- steeds de aandacht van de lezer vasthoudt. De spanningsboog is laag doch dat past bij het onderwerp van het boek. Van lezers die graag enige spanning in het verhaal hebben, wordt echter wel wat doorzettingsvermogen gevergd, het verhaal kabbelt voort als een rustig stroompje. Het boek is ondanks het beladen onderwerp voor de lezer ontspannend. De belangrijkste karakters zijn goed uitgewerkt; vooral van Tiziana Adam ontstaat een tamelijk volledig beeld.
“Alleen maar helden” is lezenswaardig. Slechts lezers die voortdurende spanning zoeken zal het verhaal wat minder aanspreken.

Het boek krijgt drie sterren.
Charles 

woensdag 29 april 2015

Groepsrecensie 'Hitte' - Lis Lucassen


Genre; New adult (14-21 jr.)
Uitgever; Storm Publishers
ISBN; 9789492098061
Uitvoering; paperback
Aantal pagina’s; 217
Uitgave; maart 2015

Lezers; Anton, Hanneke, Charlotte, Iris en Patrice
Groepsrecensie is samengesteld door Patrice (team DPB)
Recensie exemplaren zijn beschikbaar gesteld door de auteur, waarvoor dank!

Onder de hete zon, duizenden kilometers van huis, probeert Lynn Stevens haar leven weer op te pakken om de herinnering aan die ene fatale nacht te vergeten. Ze ontmoet Daan, de jongen met het wispelturige gedrag en de broeierige bruine ogen, die verplicht met zijn ouders op vakantie is. In hem ziet ze haar eigen worsteling weerspiegeld, iedere keer als ze te dichtbij dreigt te komen. Daan houdt er niet van aangeraakt te worden. Maar als hij erachter wil komen welk geheim Lynn met zich meedraagt, betekent dit dat hij zich wel moet blootgeven.

Cover

Anton; De cover doet vermoeden dat het om een liefdes / lust verhaal gaat. Het verhaal gaat echter verder. Het draait om emoties en moeilijke keuzes die twee jong volwassenen moeten maken in hun leven. Een 7.

Hanneke; Hitte is een paperback van 217 pagina’s en heeft een fraaie pakkende cover die, wat uw recensent betreft, zeker een 7 verdient. 

Patrice; Een licht erotische coverfoto waar de damp vanaf slaat. “Hitte” is dan ook wel heel toepasselijk. Een mooi jong stel op een intiem moment zonder ordinair te zijn. Erg mooi ook qua kleurkeuze. Een 8. 

Charlotte; Op de cover staan twee jonge mensen, verliefd en stapelgek op elkaar, de hitte en broeierigheid spat er van af. Hitte heeft meer betekenissen in dit boek maar dat moet je zelf ontdekken. 

Iris; Een 8 voor de cover. Vond hem erg mooi.

Samenvatting van het verhaal

Charlotte; ‘Hitte’ is het verhaal van twee jonge mensen, alle twee beschadigd en getraumatiseerd door een ongeluk. Daan is met vakantie in Tropical Beach waar Lynn deel uit maakt van het animatieteam. Ze ontmoeten elkaar en de vonk springt meteen over, maar beiden willen niet toegeven.

Patrice; Lynn werkt in het animatieteam in hotel Tropical Beach. Ze heeft nog een paar weken te gaan voordat school weer begint wanneer ze de mysterieuze Daan ontmoet. Lynn is meteen door hem geïntrigeerd maar zijn manier van reageren verwart haar. Collega Stef houdt haar angstvallig in de gaten, iets wat Lynn met vlagen behoorlijk irriteert. Voordat Lynn naar het hotel ging om te werken heeft ze veel op haar bordje gekregen. Ze wordt verscheurd door verdriet en schuldgevoelens. Lynn is bang om open kaart te spelen, de gevolgen zijn voor haar op dit moment niet te overzien en het vakantiewerk leidt haar hopelijk genoeg af om het te doen vergeten.

Anton; Daan ontmoet de prachtige Lynn tijdens de zomervakantie. Daan is daar met zijn ouders en broer. Lynn heeft een vakantiebaan bij het animatieteam. Beide tieners dragen een geheim bij zich, dat bepalend is in het gedrag naar elkaar.

Hanneke; Hitte van Lis Lucassen vertelt het verhaal van Daan en Lynn, twee jonge mensen die allebei te kampen hebben met de gevolgen van een traumatische gebeurtenis.

Patrice; Daan is boos, op alles en iedereen, misschien nog wel het meest op zichzelf. Hij wilde niet mee op vakantie en al helemaal niet met zijn overbezorgde ouders. Daan wil rust aan z’n kop en dat krijgt hij niet van zijn gezinsleden. In het hotel ontmoet hij Lynn, een Nederlands meisje dat hem meteen opvalt. Beschadigd vertrouwen zorgt dat hij het niet zo handig aanpakt allemaal maar toch is er meteen iets tussen hem en mooie Lynn. De vraag is alleen of Daan er nu al aan toe is om zich open te stellen. De twee voelen dat er een wederzijdse klik is maar kunnen het niet meteen plaatsen. Ze hebben meer met elkaar gemeen dan ze in eerste instantie hadden kunnen vermoeden. Verdriet, verlangen, onbegrip en vertrouwen zijn de sleutelwoorden voor zowel Daan als Lynn.

Charlotte; Daan zit onder de littekens, nog vers en is er pijnlijk van bewust dat zijn toekomst er totaal anders uitziet. Door zijn gedrag is het gezinsleven verziekt. Zijn ouders hopen met deze vakantie een punt te kunnen zetten achter alles, maar Daan laat zich niet van zijn leuke kant zien. Dr. Jekyl en mr. Hyde is de perfecte benaming voor hem.

Hanneke; Ze ontmoeten elkaar op een vakantiepark waar Lynn amusement begeleider is en Daan als gast verblijft met zijn ouders en jongere broer. Er is een directe aantrekkingskracht tussen de twee jonge mensen, maar de problemen waarmee zowel Daan als Lynn worstelen, veroorzaken een zekere terughoudendheid. 

Anton; Lynn heeft haar beste vriendin verloren en Daan had zelf de keuze gemaakt om zijn leven te beëindigen. De ouders en broer van Daan zijn bezorgd. 

Patrice; Joost heeft door de gebeurtenissen een andere kijk op zijn grote broer maar houdt nog ontzettend veel van hem. Alles heeft een grote indruk op hem gemaakt maar hij kan nog niet alles relativeren. Daarbij komt ook nog dat alle aandacht gevestigd is geweest op Daan de laatste tijd. Hierdoor zit Joost met een aantal vragen, mannendingen. Hij heeft zijn broer nodig, maar die lijkt alleen maar bezig te zijn met zichzelf, hij is zo wispelturig. Op zijn eigen, jongensachtige, manier houdt hij Daan in de gaten.

Hanneke; Toch wint het gevoel en beginnen zij elkaar langzaamaan te vertrouwen. Een breekbaar proces dat door Lucassen mooi wordt beschreven.

Anton; Daan zoekt rust en vindt dit bij Lynn. Maar aan elkaar hun geheim te delen is moeilijk, totdat er iets in het zwembad gebeurt. Dit voorval verandert hun gedrag. 

Beoordeling

Patrice; Er is veel onuitgesproken verdriet in het gezin. Vader en moeder zijn overbezorgd richting Daan, niets gek gezien het recente verleden. Ze hebben veel meegemaakt en zitten qua communicatie niet altijd op hetzelfde niveau, dat heeft tijd nodig. Hierdoor lijkt het gezin verder uit elkaar gegroeid te zijn dan ooit tevoren. De vader van Daan uit zich heel anders dan moeder maar beide ouders zijn, ieder op hun eigen manier, getraumatiseerd. Het vertrouwen in elkaar moet weer groeien. Door deze vakantie hopen de ouders weer wat rust te vinden en een nieuwe start te kunnen maken. 

Hanneke; Als een rode draad door deze kwetsbare liefdesgeschiedenis loopt de moeizame relatie van Daan met zijn ouders die zich –met reden- beschermend naar hem opstellen. 

Charlotte; Het boek is gemakkelijk leesbaar, de hoofdpersonen herkenbaar en elk hoofdstuk wordt vanuit een van de hoofdpersonen verteld. Je voelt en leest de onmacht van Daans ouders en broer, heel goed weergegeven en de worsteling van Lynn. 

Patrice; Wanneer Lynn en Daan elkaar ontmoeten en er direct sprake is van een klik kiest de auteur duidelijk de richting waarin het verhaal zal gaan en dat komt erg goed naar voren. Ze zet deze jeugdige gevoelens prachtig verwoord op papier en daardoor komen ze levensecht bij je binnen. De personages zijn dan wel jong maar er is veel herkenning in de aarzeling, het aftasten en het verliefd worden. Het verhaal is op geen enkel moment kinderachtig of kinderlijk. Het mag dan een ‘new adult’ zijn maar het is gewoon een lekker boek, ongeacht leeftijd. Als het thema je aanspreekt dan maakt dat niets uit. 

Anton; Jong volwassenen laten zich nog makkelijk leiden door emoties, dit brengt grote zorgen met zich mee voor ouders. 

Hanneke; Lis Lucassen ziet in Hitte kans om een liefdesverhaal te beschrijven dat het niveau van een zoet romannetje overstijgt. Dit doet zij door haar personages een interessante achtergrond mee te geven. 

Charlotte; Er is wel een minpuntje, ik vind het einde te abrupt, zo heb ik het boek uit en blijf ik toch achter met vragen. Er komt wel een vervolg of liever gezegd een boek over Stef een van de bijrollen. Maar ik heb genoten van dit nieuwe genre, een liefdesverhaal dat volwassen is. 

Patrice; Veel jongeren, maar zeker ook de wat oudere lezers, zullen zich herkennen in de gevoelens van Daan en Lynn, maar ook in die van Stef of van de ouders. Het zijn aansprekende personages, sympathiek en je leeft met ze mee. Ondanks dat de leeftijd van Daan en Lynn onder de twintig is, is hier geen sprake van een typisch Young Adult-gevoel qua leesbeleving. De taal is volwassen, de problemen zijn van alle leeftijden en de verhaallijn is helder en realistisch neergezet.

Hanneke; De gevolgen van de ervaringen van Daan en Lynn beschrijft zij realistisch en echt.


Conclusie
Charlotte; ‘Hitte’ is het eerste New Adultboek van Olga Hoekstra, alias Lis Lucassen. Ik heb het debuut van Olga Hoekstra ‘Dodenweg’ mogen lezen en was omver geblazen. Met ‘Hitte’ doet ze dat weer, alleen het is een totaal ander genre.

Patrice; ‘Hitte’ is een lekker boek met een pittig aantal thema’s. Het verhaal leest snel door de korte hoofdstukken en het is origineel, intrigerend en op een bepaalde manier toch wel luchtig. Je wilt als lezer weten hoe het af gaat lopen, hoe de situaties zich verder gaan ontwikkelen. Zeer verrassend was de epiloog, die afronding is mooi gedaan en doet het verhaal eer aan.

Hanneke; Een boeiend en meeslepend verhaal in het New Adult genre dat veel jonge vrouwen en meisjes zal aanspreken!

Charlotte; Lucassen kan geweldig omschrijven wat verliefdheid is en wat het met een persoon doet.


Anton; Het is een boeiend verhaal. Het leest makkelijk. 4 sterren.

Patrice; Met dit boek heeft de auteur een waardig verhaal neergezet waarin sprake is van een aantal zaken die je als ouder zeer serieus moet nemen maar die je als jongere ook niet moet onderschatten. Vriendschap en vertrouwen zijn essentieel, ongeacht leeftijd of relatie, iedereen in dit boek zal opnieuw moeten leren elkaar in vertrouwen te nemen. ‘Hitte’ vertelt een verhaal met grote gevolgen dat erg lekker leest. 4 sterren.

Hanneke; Met name het moment waarop de twee tieners elkaar het vertrouwen uiteindelijk schenken, bezorgt kippenvel. Heel mooi beschreven! 4 sterren.

Charlotte; Door de leeftijd van de twee hoofdrolspelers, tieners van nog geen 20 jaar kan het ook opgenomen worden in de Young Adult reeks. ‘Hitte’ is een boek voor jong en oud. Ik geef het boek 4 sterren.

Conclusie

"Hitte" wordt door alle lezers als een 'lekker' boek beleefd en beoordeeld. Unaniem een score van vier sterren! Het leest snel, gemakkelijk en het spreekt aan. Ondanks dat het een boek voor de leeftijdscategorie is van 14-21 jaar, zijn deze lezers van mening dat het ook voor hen geschikt is.  

dinsdag 28 april 2015

'Het huis aan de Sont' - Dolores Thijs, gelezen door Coenraad

Genre; Roman
Uitgever; Uitgeverij Marmer  
ISBN; 9789460682124
Uitvoering; luxe paperback
Aantal pagina's; 256
Uitgave; Maart 2015

Mijn 5***** voor Het huis aan de Sont - Dolores Thijs
In 1931 verlaat Karen Blixen Afrika en keert terug naar haar geboorteland Denemarken. Op Rungstedlund aangekomen, het landgoed van haar familie, probeert ze een nieuw leven op te bouwen maar ook probeert ze zich te verzoen met het verleden.
Op haar landgoed leeft ze in beslotenheid en in creëert ze haar eigen wereld omringt met haar personeel. Ook hun moeten zich aanpassen aan haar grillen. Ondanks haar nukken en grillen ontstaat er ook wederzijds respect en leven ze met z’n allen als één familie op Rungstedlund.
Fru Carlsen de nieuwe huishoudster en haar zoontje Nils zorgen voor de frisse wind op Rungstedlund. Nils steelt het hart van Karen Blixen en ziet haar als haar eigen zoon en dit zorgt nog al eens voor een wrijving tussen haar en Fru Carlsen.
Het huis aan de Sont is het verhaal vanuit Fru Carlsen ( Caroline) geschreven. Dolores Thijs beschrijft op een geheel ontluikende manier het leven van de mensen die leven op het landgoed Ringstedlund. Vanaf de eerste blz krijg je het gevoel dat je in hun leven stapt en deelgenoot ben van hun leven daar. Prachtig om te lezen is hoe de verstandhoudingen onderling zijn en de vriendschappen met wederzijds respect. Dolores Thijs beschrijft aan het eind van het boek hoe het tot stand is gekomen nadat ze het landgoed Rungstedlund heeft bezocht. Hier ontmoet ze Caroline Carlsen en luistert ze naar de verhalen van haar tijd daar.
Tijdens het lezen van dit boek heb ik alleen de scenes terug beleefd aan Out of Africa als het te sprake kwam. Ik heb enorm genoten van het verhaal en het was of ik er zelf bij was.

Coenraad

'Wespennest'– William Shaw

Genre; Thriller
Uitgever; Luitingh Sijthoff
ISBN; 9789024561780
Uitvoering; paperback
Aantal pagina's; 368
Uitgave; maart 2015

Aan de uitgever mijn dank voor het beschikbaar stellen van dit recensie exemplaar!


Londen, 1968: de swinging sixties zijn bijna ten einde. Bij de recherche van Marylebone slaat men gevangenen en neemt de enige vrouwelijke rechercheur ontslag.
Ondertussen ontvangt rechercheur Cathal Breen doodsbedreigingen en krijgt hij te maken met twee gruwelijke nieuwe zaken. Er zijn twee verbrande lichamen gevonden: het ene is van een zwerver die door niemand gemist wordt, het andere van de drugsverslaafde zoon van een opkomende, pr-bewuste politicus. Breen gaat op onderzoek uit en komt al snel terecht in de onderbuik van de stad.
Corrupte politici, louche kunsthandelaren, verwende rijkeluiskinderen, verdwaalde hippies en drugs zorgen voor een razend spannende leeservaring, doordrongen van de geest van de jaren zestig met al zijn hoogte- en dieptepunten.

Over de auteur
William Shaw schrijft al meer dan twintig jaar over populaire cultuur voor onder meer The Observer en The New York Times. 'Lied van een dode' is zijn eerste thriller. Shaw woont in Brighton.

Cover
Een mooie opvallende cover in typische sixties stijl. Trekt meteen de aandacht en erg trendy. 

Samenvatting 
Cathal Breen wordt als rechercheur danig op de proef gesteld. Zijn privéleven en werk zijn beide zwaar, uitputtend. Het is daardoor moeilijk om zaken te scheiden en objectief te blijven. Wanneer hij afscheid moet nemen van zijn vader wordt daarmee de grond onder zijn voeten uitgeslagen. Zijn leven kent nu een leegte en hij weet zich er niet goed raad mee. Ook op liefdesgebied weet hij niet goed wat hij wil, twijfelt hij enorm over zijn aanpak. Op zijn werk gaat echter alles wel in sneltreinvaart door, criminelen houden geen rekening met het privéleven van een politieman. Wanneer Breen bij een brand ter plaatse komt neemt zijn speurderstalent het al snel over en raakt hij geïntrigeerd door hetgeen hij aantreft. De kapitale villa blijkt van een jet-setter te zijn, de rijkdom druipt van de ravage af. Waar anderen geen aanwijzingen in zien, doet hij dat wel. Dit onderscheidt zijn werkwijze dan ook van zijn collega’s en doet zaken ineens in een heel ander daglicht zetten. Wat Breen ontdekt blijkt al snel een gevoelige plek te zijn op hoog politiek niveau. Hij krijgt te horen dit met te rust te moeten laten, niet te roeren in deze stilstaande stinkende poel. Breen’s instinct neemt echter de overhand, geheel eigenzinnig gaat hij toch op onderzoek uit. Ongeacht wat de leiding ook zegt, hoe hoog de rangen ook zijn. Samen met Helen, een van de eerste vrouwelijke rechercheurs op moordzaken in die tijd, komt hij steeds dichter bij de bron van alle ellende. Wie zei dat hij de zaak moest rusten, dat er niets aan de hand was? Breen is een andere mening toegedaan en aan de respons te merken komt hij heel dichtbij.

Conclusie
Waar het debuut ‘Lied van een dode’ acuut de aandacht pakte duurde dat bij het vervolg ‘Wespennest’ een behoorlijke tijd. Op de een of andere manier kwam het verhaal lang niet zo sterk naar voren en de uitdieping van de personages niet uit de verf, althans niet zoals het eerste deel deed verwachten. Cathal ‘Paddy’ Breen blijft in dit deel wat terughoudender en minder assertief dan verwacht. Hij blijkt doortastend in zijn onderzoeksmethode maar niet naar zijn leidinggevenden. Op de een of andere manier rijmt dat niet want hij doet wel wat hij goeddunkt. Helen Tozer komt nu wel wat sterker naar voren maar ook daar zit meer in. De sfeer van de jaren zestig wordt wederom goed neergezet. De auteur is duidelijk in zijn nopjes en op zijn plaats qua sfeer van die tijd. Typemachines, tweed jasjes en handmatig onderzoek spreken tot de verbeelding, erg sfeervol. Het gebrek aan de meest moderne technieken heeft zo zijn charmes en past perfect in deze setting. Soms is de toon wat kleinerend naar vrouwen toe, maar ja dat was toen nu eenmaal zo. Helen Tozer mag dan vrouw zijn en duidelijk ondergeschikte, ze is duidelijk sterker en meer capabel dan haar mannelijke collega’s en leidinggevenden haar krediet geven. De aanzet wordt gegeven maar het lijkt erop dat de klapper voor het derde en laatste deel wordt bewaard.  

Beoordeling
Waar het eerste deel een absoluut meer dan prima indruk achterliet doet dit deel dat toch minder. Niettemin is het een lekker boek, goed geschreven, gedetailleerde sfeerschetsen wat het verhaal extra cachet geeft. Alleen zouden de hoofdpersonages sterker en daadkrachtiger mogen zijn. De humor komt ook in dit deel goed naar voren, ook die lijkt typerend voor die tijd en dat is leuk om te lezen. ‘Wespennest’ is niet zonder voorkennis te lezen, de lezer mist dan teveel aan informatie en voorgeschiedenis. Het idee dat in het derde deel alles bij elkaar komt is nu nog sterker dan na het eerste deel. We gaan het afwachten.

3 sterren

Patrice (Team DPB)

'Liever geen applaus voor ik leef' - Sander van Leeuwen



Genre: Roman/Literatuur
Uitgever: Meulenhoff Boekerij
ISBN: 978 90 290 9042 1
Uitvoering; Paperback 
Aantal pagina's; 254
Verschijningsdatum: april 2015

Met dank aan Uitgever Meulenhoff Boekerij voor dit recensie exemplaar.

Over de auteur
Sander van Leeuwen (1986) heeft psychologie gestudeerd in Leiden. Zijn romanidee zette hij op TenPages, waar hij direct werd opgemerkt. Van Leeuwen woont in Leiden en werkt in Den Haag. ‘Liever geen applaus voor ik leef’ is zijn debuut.

Korte inhoud
Het leven van de twintiger Thomas zit op slot. Hij heeft het gevoel een toevallige bijkomstigheid te zijn van andere levens. Zijn dagen zijn een aaneenschakeling van herhalingen. Thomas probeert zichzelf wanhopig in beweging te zetten, maar er verandert niets. Dan krijgt hij een brief van een meisje dat hij niet kent: Anna. Ze woont in Schotland en stuurt hem zeer persoonlijke ontboezemingen. Thomas kan het tegen wil en dank niet laten om terug te schrijven, en er ontstaat een briefwisseling. De brieven worden steeds somberder, alles in Anna's leven lijkt zwart te zijn. Het doet Thomas denken aan zijn beste vriend Frank, die een aantal jaren geleden uit het leven stapte. Op een dag vraagt Anna Thomas om haar op te zoeken. Dat is de vonk die hem eindelijk tot leven wekt: gedreven door schuldgevoel over de geschiedenis van Frank, besluit hij te gaan. Hij moet Anna redden. Maar zo eenvoudig blijken de zaken niet te liggen.

“Ze is dood maar ik lach”
Een ongewone openingszin en daarmee is de toon van deze roman gezet, maar laat je hierdoor zeker niet afschrikken. De auteur neemt je, op een soms adembenemende manier mee in het leven van Thomas. Thomas is afgestudeerd als sociaal psycholoog en woont al een tijdje samen met Eva. Hun relatie en het leven van Thomas kabbelt verder. Eigenlijk is Thomas zijn leven saai en eentonig en heeft hij niet de intentie dit te veranderen. Alles is goed, zolang hijzelf maar niet teveel moet doen en er niet teveel veranderd. Hij vindt zichzelf kleurloos, vergelijkbaar met wit.

"Ik was een bijproduct. Ik was als de kleur wit die uit verschillende lichten kan worden samengesteld. Andere kleuren bepaalden mijn leven en wanneer er een lamp uitviel of even een andere kleur op scheen, maakt dat van mij een andere kleur."

In plaats van actief te solliciteren, neemt Thomas genoegen met zijn baantje als schoonmaker. Elke avond rond half zes wordt hij opgehaald door zijn collega Mit.
Op een dag krijgt Thomas een brief, een brief uit het niets, van Anna. Thomas kent geen
Anna. Is dit misschien een grap? Hij verstopt de brief, maar het laat hem niet los en als er
een tijdje later een tweede op de mat valt, schrijft Thomas terug. Anna haar brieven zijn niet vrolijk en met haar brieven komen de herinneringen aan Frank terug, ooit zijn beste vriend die uit het leven is gestapt.

"Ik zag een optocht door de tijd gaan, ze vroegen aan mij ‘ga je met ons mee’. Er was een deel van mij dat wilde, en een deel van mij zei ‘nee."

De briefwisseling van Anna aan Thomas laat zien welke gevoelens dit bij Thomas los maakt naar Frank en het verleden. Van Leeuwen weeft op een originele manier de gedachten aan Frank doorheen het verhaal. Jammer dat de overgang van heden en de flashbacks naar verleden, onduidelijk is. Dit heeft mij, zeker in het begin uit het verhaal gehaald. Het gebruik van bijvoorbeeld een ander lettertype had dit kunnen voorkomen.
Naast de flashbacks en de brieven in het verhaal, zijn er ook nog de dromen die aansluiten bij de emoties die Thomas te verwerken krijgt. Deze worden uitvoerig beschreven, waardoor je nog een duidelijker beeld krijgt van Thomas zijn besluiteloosheid.
Tot die laatste brief in de brievenbus valt en hij het hef in eigen handen lijkt te nemen en zijn grenzen, letterlijk verlegd. Thomas gaat op pad naar Anna in de hoop haar te ‘repareren’.

"Ik zwaaide nog even. En was weg."

Dat de auteur psychologie heeft gestudeerd merk je aan de manier waarop hij de gedachten en het gevoelsleven van Thomas op een duidelijke en krachtige manier neerzet. De teksten uit popsongs geven dit nog wat extra ‘kleur’ en daarbij neem ik aan dat Van Leeuwen zelf ook een muziekliefhebber is met een uitgebreide interesse.
Het boek is filmisch geschreven en leest aangenaam. Je wordt meegenomen in Thomas zijn wereld. Het verhaal had mij beet vanaf de eerste pagina. Ik werd overspoeld door emoties. Het heeft me ontroerd, me verdrietig gemaakt, me laten lachen, maar bij momenten heeft het ook mijn ergernis opgeroepen door Thomas zijn gedrag.

Dit is een debuut dat er mag zijn. Voor de liefhebber van menselijke emotie en interesse in de denkwijze van de mens, is dit een aanrader. Hoewel dit een verdrietig verhaal is, weet Van Leeuwen het op zo een prachtige manier te omschrijven dat het mooi is, dat je er stil van wordt. Ik geef graag 4 sterren.

“Want er was wel degelijk applaus."

Karin Teirlynck
Team DPB

'Verdwenen zusjes' - Laura Lippman

 
Genre; Literaire thriller
Uitgever; Meulenhoff Boekerij 
ISBN 9789402303384
Uitvoering; paperback
Aantal pagina's; 384
Uitgave; maart 2105



Over de auteur
Laura Lippman (1959) is een bekende Amerikaanse bestsellerschrijfster en heeft al vele thrillers op haar naam staan. Zij woont in Baltimore en heeft elke grote prijs die er is al gekregen voor haar gehele oeuvre.

Cover
Wat je ziet op de cover zijn 2 meisjes die hand in hand richting bomen in de mist lopen, het ene meisje is wat groter dan de ander. Weinig kleur, het maakt een sombere, verlaten indruk. Waar gaan de meisjes heen en waarom lopen ze daar? Het spreekt tot de verbeelding, zeker wanneer de titel “Verdwenen zusjes” is. Het geeft de indruk dat de meisjes weglopen. Ik geef de cover een 8.

Samenvatting
Heather en Sunny zijn zusjes van 12 en 15 jaar. Zij wonen in Baltimore met hun ouders Miriam en Dave. Voor Pasen (april 1975) wil Sunny heel graag naar het winkelcentrum Security Square maar Miriam is werken en Dave moet naar zijn winkel “De man met de blauwe gitaar.” toe dus Heather “moet” mee omdat zij nog niet alleen thuis mag blijven. Eenmaal daar aangekomen wil Sunny haar zusje niet op sleeptouw nemen en zij spreken af allebei zelf hun gang te gaan. Heather blijft Sunny echter in de gaten houden omdat zij wel vaker dingen doet die niet mogen. Dave komt de meisjes even te laat ophalen als blijkt dat de meisjes niet op de afgesproken plek staan. Ze zijn verdwenen.

Het boek begint met een auto-ongeluk. Een vrouw slipt weg met haar auto door olie op het asfalt, ze raakt hierbij een SUV en al slingerend rijdt ze door, slaat een stuk verder af en wordt in verwarde toestand gevonden door de politie. Zij heeft geen identiteitspapieren, rijdt in een auto die op iemand anders naam staat en heeft geen geld. Zij geeft aan een van de verdwenen zusjes Bethany te zijn en wordt overgebracht naar het ziekenhuis. Daar werkt Kay Sullivan als maatschappelijk werkster en komt in contact met haar. Omdat de vrouw beschuldigd wordt van doorrijden na een ongeval zal zij naar de gevangenis moeten maar dit wil zij absoluut niet en vraagt om een advocaat. Zij houdt echter veel informatie achter en wil niets meer zeggen dan nodig. Inmiddels heeft ze haar identiteit nog niet prijsgegeven maar het is duidelijk dat zij meer weet van de ontvoering van de zusjes. Rechercheur Kevin Infante wordt op de zaak gezet en is erg wantrouwig omdat de vrouw niet zomaar iets wil vertellen. Ze heeft daarbij de steun van advocate Gloria Bustamante die ze wel in vertrouwen heeft genomen. Hierdoor kan ze in het ziekenhuis blijven en weet later ook nog voor elkaar te krijgen dat ze onderdak krijgt en iemand die borg voor haar staat. Zij wil niet naar de gevangenis omdat zij (Heather) ontvoerd is met haar zusje door een politieman uit Baltimore. Deze man vermoordde Sunny en misbruikte haar dus zij is doodsbang. Zij geeft tips waaruit blijkt dat zij is wie ze zegt dat ze is en alles wordt tot op de bodem uitgezocht. Chet Willoughby is de rechercheur die in 1975 de ontvoering onderzocht. Hij heeft al die tijd contact gehouden met de ouders maar is nu met pensioen. Kevin en Chet bundelen hun krachten en dan wordt er iemand uit het verleden gevonden. Houdt het verhaal van Heather stand? Waarom kent zij zo heel veel details? En waarom wil ze haar identiteit niet prijsgeven, wat is er nog meer gebeurt?

Conclusie
Het boek bestaat uit 10 delen. Heden en verleden worden afgewisseld. Het boek begint met een auto-ongeluk van een onbekende vrouw die beweert Heather Bethany te zijn. Het heden vindt voornamelijk plaats in het ziekenhuis waarin duidelijk moet worden wie de vrouw is. Het verleden wordt duidelijk door het verhaal van de zusjes Bethany en hun familie te vertellen. Het verhaal komt maar heel traag op gang. De karakters van de zusjes en Miriam zijn goed uitgewerkt en de familiebanden worden mooi verwoord. Mijn verwachtingen van deze literaire thriller lagen heel hoog omdat deze schrijfster zo goed aangeschreven staat met haar thrillers maar de spanning is erg ver te zoeken. Ik was op de helft toen ik dacht dat het nu ging komen maar helaas. Nog meer uitdieping van de karakters en nog meer twijfel zaaien zonder erin door te pakken. Je leest door zonder maar krijgt meer van hetzelfde. Pas de laatste 20 bladzijden wordt het duidelijk dat iedereen (ook ik) op het verkeerde been is gezet. Daardoor wordt wel het hele verhaal en de lijnen erin duidelijk maar door de opzet van het heden en verleden is het een warrig, langdradig verhaal geworden zonder veel daadwerkelijke spanning. Ik geef 3 (kleine) *** en dit is alleen te danken dat het plot uiteindelijk nog wel aardig is.




Ik dank Uitgeverij Meulenhoff en De Boekerij voor het beschikbaar stellen van het boek “Verdwenen zusjes”.

Door Brigitta (team DPB)

In gesprek met........Lizi Mulder

Wie is Lizi Mulder?
Ik ben 47 jaar en woon met mijn man en 15-jarige dochter in Mortsel bij Antwerpen. Tijdens mijn studies handelswetenschappen heb ik een aantal jaren in de Antwerpse haven gewerkt, een fascinerende wereld. Sinds 1996 ben ik werkzaam in de energiebeleidssector.


Dit is je eerste boek. Vanwaar die ‘roeping’ om een boek te schrijven? Heb je dit altijd al willen doen?
In feite pen ik sinds mijn tienerjaren, zij het dat er uit mijn schrijfstok nooit eerder fictie vloeide. Als tiener was ik samen met mijn vader plaatselijk correspondent bij een krant. Beroepshalve stel ik al jaren lastenboeken, wetteksten, rapporten e.d. op. Niettemin heeft het schrijven van een boek nooit op mijn nog-te-doen lijstje gestaan. Dit tot twee jaar geleden alsnog die gedachte, als een nieuwe intellectuele uitdaging, bij me opkwam.


Ik merk dat het een typisch Vlaams boek is, zo staat het ook op de cover. Heeft dit een bepaalde reden?
Of Zinsbedrog een ‘typisch’ Vlaams boek is, weet ik niet. Welke lading dekt die vlag? Mijn debuut heeft – bewust – wel een Vlaamse ‘couleur locale’: de personages bestellen een ‘Duveltje’ en geen ‘biertje’. Eén van de randfiguren praat in Antwerps dialect tegen haar hondje, omdat het dier alleen maar dat taaltje begrijpt. De Rode Duivels worden vermeld en de muzikale begeleiding is van Vlaamse bodem. Ook mijn woordkeuze is eerder Vlaams. Een auteur die me na mijn eerste draft een aantal tips gaf, had er – net omwille van deze regionale insteek – de grootste twijfels over of ik mijn manuscript aan een uitgever zou kunnen slijten. Die opmerking indachtig, heb ik het louter aan een paar puur Vlaamse uitgeverijen verzonden. Deze zijn er intussen steeds minder: vaak maken uitgeverijen die actief zijn in Vlaanderen deel uit van een groep die in Nederlandse handen is. Daar waar in Vlaamse Tv-reeksen en films Belgisch-Nederlands gemeengoed is geworden, is dat in de wereld van het geschreven woord niet het geval. Wat ik persoonlijk spijtig vind. In boeken van Nederlandse auteurs staan vaak ook termen die voor lezers aan deze kant van de grens een Hollandse ‘feel’ hebben. Ik denk aan ‘mobieltje’, ‘opsodemieteren’, ‘over de rooie gaan’, enz. Schoonheid in verscheidenheid, een mooi gezegde, denk ik dan…en realiseer me tegelijkertijd dat Witsand Uitgevers’ positieve reactie op mijn eerste manuscript misschien wel een klein mirakel was.


Je boek speelt zich af op het Zuid in Antwerpen. Is Antwerpen een bewuste keuze geweest?
Noem het de meest evidente keuze. Zoals al gezegd: ik ben van het Antwerpse. Bovendien heb ik acht jaar in die Scheldestad gestudeerd, waarvan drie jaar op het Zuid. Zoekend naar een locatie, was dit hippe stadsdeel het eerste dat in mijn hoofd opkwam.


Zijn het bestaande restaurants/cafés die gebruikt worden in je boek, maar onder een andere naam?
De bestaande eet- en drinkgelegenheden die deel uitmaken van de setting heb ik niet bij naam genoemd. Piazza Navona en Den Beaux Arts zijn fictieve handelszaken.



Ga je ‘op prospectie’ op de plaatsen waar je boeken zich afspelen?
Voor de scenes in Antwerpen was dat niet echt nodig: die stad ken ik goed genoeg. Mijn tweede manuscript speelt zich voor het leeuwendeel af in Sint-Idesbald, een Vlaams kuststadje dat ik ken uit mijn jeugd. Om de sfeer op te snuiven en mijn geheugen op te frissen, heb ik er vorige zomer rondgedwaald. Google Streetview is ook een geweldig hulpmiddel.


Hoe is het idee ontstaan voor het verhaal Zinsbedrog? Hoe begin je aan zoiets?
De sleutel tot een vlot lezend boek is de kunst om je publiek geboeid te houden. Dit is in se niet anders dan bij een film. Eerst heb ik dus research gedaan naar hoe je een boek structureert. Dat is echter maar een eerste stap. Het leuke aan schrijven is dat je kunt spelen met tempo, invalshoek en de hoeveelheid informatie die je je lezer meegeeft. Over bepaalde fasen kan je heel snel overgaan of ze net – door meer in de diepte te gaan – onder de aandacht brengen. Bij elke scene heb je de keuze hoe je die afbeeldt. Je kunt je hoofdpersonage midden in een situatie plaatsen en de lezer die laten beleven à la minute. Even goed kan je hem of haar laten terugkijken op wat er is gebeurd. Of alles aanschouwen door iemand anders’ ogen. Spin je een plot, dan is het van belang dat je – net als Klein Duimpje – kruimels strooit die je lezer dan opraapt. De elementen die je aanreikt, moeten voldoende zijn om hem/haar mee te laten denken, maar net niet genoeg om het volledige plaatje te laten zien. Een interessante uitdaging. Qua tempo, gezichtshoek en stijl heb ik weinig problemen ervaren. Waarschijnlijk ontwikkel je hiervoor onbewust een feeling als boekenveelvraat. Het ‘kruimels strooien’ was een stuk moeilijker…
Probleem dat ik aanvankelijk – als doorwinterd lezer van Engelstalige boeken – ook had, was het Nederlands: ik wist exact wat ik wilde zeggen in het Engels, maar hoe zei ik dat toch in mijn moedertaal? Bizar…


Zinsbedrog is een ‘romantische thriller’. Wat mag ik me daarbij voorstellen?
Mijn debuut is een liefdesverhaal waarin ook elementen van spanning/misdaad verweven zitten. De spanning die ik opbouw is tweeledig: hoe loopt het af met het koppel? En: wat met de dreiging die op de achtergrond speelt?
Mijn uitgever en ik hebben behoorlijk gedebatteerd over het ‘genre’ en welk label erop te kleven. In het Engels luidt dit: ‘romantic suspense’. We zijn vertrokken van misdaadroman, hebben getwijfeld over literaire thriller (maar die benaming werkt blijkbaar niet in Vlaanderen) en zijn tot slot uitgekomen bij romantische thriller.


Het hoofdpersonage is Jolien, waarom draait het verhaal rond haar en niet rond Steve?
Goede vraag. Misschien omdat ik zelf een vrouw ben? Steve heeft ook een belangrijke rol in Zinsbedrog, maar deze is inderdaad ondergeschikt aan die van Jolien. Ik meen dan in mijn tweede boek de rol van de man meer uitgediept is. Maar het is uiteindelijk aan de lezer om daarover te oordelen.


Hoe lang heb je erover gedaan dit boek te schrijven? En had je dan een bepaald ritueel?
Tussen de ingeving ‘Ik wil een boek schrijven!’ en het versturen van het manuscript zat een klein jaar. Een ritueel had ik niet, een doelstelling wel: van zodra ik aan het eigenlijke schrijven begon, had ik een target van 1000 woorden per dag.


Heb je zelf ook invloed op de keuze van de cover?
Mijn uitgever heeft me een achttal foto’s voor de cover gepresenteerd. In samenspraak hebben we daaruit de foto van het roodharige meisje gekozen. De belettering was initieel heel ‘in-your-face’: grote witte letters over de breedte van het boek. Op mijn aangeven is de opdruk vervrouwelijkt.


Hecht je veel waarde aan recensies en doe je er iets mee?
De opinie van boekverslinders die me niet kennen als persoon is waardevol. Over smaken en kleuren valt niet te twisten, maar hun mening neem ik ter harte. Commentaar die ik bijvoorbeeld over Zinsbedrog heb gekregen, is dat hij te weinig ‘thriller’ is en wat complexiteit mist. Dat waren dus werkpunten voor mijn tweede manuscript.


Hoe ervaar je negatieve kritiek?
Zolang die niet persoonlijk wordt, beschouw ik die als oké. Met mijn 47 lentes ben ik daarvoor, hoop ik, matuur genoeg. Bovendien is schrijven een hobby. Kan ik er dus iets uit leren, dan zal ik dat zeker doen.


Ben jij zo iemand die in afzondering en totale stilte een boek schrijft of heb je liever lawaai om je heen of achtergrondmuziek?
De aanwezigheid van andere mensen in de kamer vind ik niet erg. Wel heb ik het liefst dat men me niet stoort. Net zo min als wanneer ik lees.


Je werkt fulltime. Is het schrijven te combineren en hoe doe je dat?
Ja, maar het vreet wel aan mijn nachtrust. Om te schrijven heb ik toch wel een zekere mate van kalmte rondom me nodig. Dit impliceert dat ik ermee begin wanneer mijn man en dochter in dromenland zijn…


Voor lezers die jou boeken nog niet kennen. Omschrijf je schrijfstijl eens?
Ik schrijf in de verleden tijd en in meervoudig perspectief, i.e. vanuit het standpunt van verschillende personages. In recensies die ik tot op heden ontving, wordt mijn schrijfstijl omschreven als vlot, boeiend, beeldend en met een tikje humor.


Je tweede boek is ‘af’. Is het een vervolg op Zinsbedrog of zien we bijvoorbeeld personages terugkeren?
Mijn tweede manuscript is sinds kort verstuurd naar mijn uitgever in de hoop dat hij het met even veel plezier wil uitgeven. Zindering (voorlopige titel) is geen vervolg op Zinsbedrog, maar het verhaal van twee personages die kort al in mijn debuut voorkwamen. Jolien en Steve komen ook wel nog even dag zeggen.


Wat staat er in je eigen boekenkast en lees je zelf veel? Wat lees je dan en heb je een favoriete auteur?
Ik verslind toch wel 2 à 3 boeken per 14 dagen. Dit doe ik sporend naar Brussel (ca. 1 ½ uur forenzen per dag), ’s avonds laat en op vrije momenten.
In mijn boekenkast (fysiek en e-reader) staan een 600-tal boeken, voor het merendeel Engelse. In het Nederlands vind je er klassiekers zoals De Vliegeraar, Tuinfeest, Papillon, 100 jaar Eenzaamheid, Black Box, etc. Boeken ook van Jef Geeraerts, John Grisham, de Millenium Trilogie, Esther Verhoef, ... In het Engels: een mix van romantische verhalen van o.m. Susan Elisabeth Phillips, Santa Montefiore, Nicolas Sparks, Nora Roberts, Jennifer Crusie en Linda Howard, boeken van Jodi Picoult, Jonathan Frenzen, thrillers door Karin Slaughter, Tess Gerritsen, Nicci French en phantasy door Charlaine Harris, Karin Marie Moning, J.R. Ward, etc.
Favoriete auteur: Diana Gabaldon in haar Outlander serie. Door de verfilming heerst hierrond momenteel een hype, maar ik las de boeken van deze ‘grande dame’ jaren geleden al. Hemeltje! De manier waarop ze haar lezers meeneemt op een reis door de tijd en over de continenten heen, de wondermooie, sterke band tussen het koppel dat ze heeft gecreëerd, haar sfeerzetting ook en melange van Engels, Schots en Engels met schots accent.


Als je niet schrijft, hoe vul je dan je tijd in?
Ik werk voltijds en heb een gezin. Die beide dingen vullen op zich al aardig mijn dag. Los daarvan ben ik dus ook leesfanaat. Verder ben ik een selectief Tv-kijker, kook ik graag in het weekeinde, reizen we redelijk veel en probeer ik voldoende tijd te maken voor vrienden en kennissen.




Hoe sta je tegenover de sociale media zoals FB, Twitter, Linkedin... Vind je dit een meerwaarde voor jou als auteur?
Als privépersoon ben ik niet wild van sociale media: de weinige tijd die me rest, spendeer ik liever aan live contacten met vrienden en familie. Professioneel ben ik ook niet op Linkedin: wie me nodig heeft, weet me wel te vinden.
Als kersvers auteur heb ik door FB een aantal boekengroepen leren kennen en dat is wél interessant. Niet alleen heb ik er als lezer goede boekentips verzameld, maar als debutante ook recensies. Bovendien zijn deze groepen grensoverschrijdend, wat ze in het Nederlandse taalgebied – waar er tussen Vlaanderen en Nederland toch een duidelijk onderscheid is qua boekenaanbod en succesauteurs – behoorlijk uniek maakt.


Hoe beschrijven jouw familie en vrienden jou als persoon?
Als spontaan, gedreven en eerlijk, hoop ik.
Ik heb altijd gedacht dat een mens, naarmate hij ouder wordt, ook milder zou zijn. Voor mezelf klopt dit deels: ik relativeer gemakkelijker en maak me minder vaak druk om futiliteiten. Anderzijds word ik fermer wanneer het om princiepskwesties gaat.


Maak een keuze:
* Thriller of roman? Roman (of een mix van de twee…)
* Zoet of hartig? Hartig
* Ski- of strandvakantie? Strandvakantie
* Hond of kat? Geen van beide. Cavia a.u.b.
* Wijntje of biertje? Wijntje


Waar kan men je midden in de nacht voor wakker maken?
Brand of iets anders ernstigs, het vertrek naar een mooie reisbestemming, een tête-à-tête met Gerard Butler of Matthias Schoenaerts ;-)


Als afsluiter: wat is jouw ultieme (schrijvers)droom?
Dat mijn dochter mag opgroeien tot een gelukkige vrouw.


Recent in de leesclub het debuut van Lizi, lees hier wat onze lezers daarvan vonden.
Meer weten over Lizi