woensdag 15 april 2015

'De Collectioneur' - Paul de Pessemier 's Gravendies, gelezen door Paul



Genre; Romans
Uitgever; Vries-Brouwers, Uitgeverij C. De
ISBN; 9789059276611
Uitvoering; paperback
Aantal pagina's; 90
Uitgave; september 2014


Vanzelfsprekend wil ik jullie niet jaloers maken, maar gisteren heb ik 3 geweldige uren doorgebracht op het strand. Het weer en enkele frisse blikjes bier waren daar niet vreemd aan, maar zeker ook niet het minst het boekje dat ik had meegenomen: ‘De Collectioneur’ van Paul de Pessemier ’s Gravendries ! Dus laat ik maar meteen met de deur in de strandcabine vallen: zelden ben ik zo gebiologeerd geweest door een roman van slechts 90 pagina’s…maar verdomme: wat voor pagina’s !!

In ’t kort: Armand Verwaeter, een betweterige en arrogante leraar, is tevens collectioneur van miniatuurschilderijtjes. Helaas legt hij zich deze woede niet steeds op even ‘koosjere’ manier toe…zeker niet tijdens de oorlogsjaren (’40 – ’45). Na zijn – enigszins verwachtte – ontslag op school (hij had het hoofd ervan gechanteerd), legt hij zich volledig toe op zijn verslavende en tevens lucratieve obsessie en al na enkele jaren klinkt zijn naam als een klok op internationaal niveau. Maar dan komt het verleden hem terug inhalen en doen de meest schokkende geruchten over hem de ronde. Zijn vrouw verlaat hem, Armand raakt aan de drank en lichamelijk gaat het hem ook al niet te best af. Maar dan nog beseft de collectioneur niet dat het nog erger voor hem kan worden!
Dat Paul de Pessemier ’s Gravendries kan schrijven, staat als een windmolen boven water! Ik heb het boekje op geen enkel moment zelfs maar even opzij gelegd (behalve om een nieuw blikje te openen). De figuren worden perfect beschreven en zowel Armand’s heden als verleden zijn enorm boeiend weergegeven. En dat vooral wanneer het verleden aan de bel komt trekken. Humor is zo goed als afwezig…gevoeligheid en (on)begrip des te meer! Armand, gehuwd zonder kinderen, heeft slechts 2 dingen voor ogen : zijn collectie en zichzelf. Helaas weten wij allen, beste lezers, dat dat lang niet voldoende is om een vrolijk einde in de hand te werken.

Als ik dan toch één minpuntje mag vermelden: op een bepaald moment gaat de redactie eventjes uit de bocht: “op haar twintigtigste”… maar laten we dit onmiddellijk bedekken met de mantel der kundige schrijvers!
Besluit: Absoluut fantastisch boekje als jullie enkele uurtjes te spenderen hebben! Dus ik zou zeggen: “Meer van dat, James…en snel een beetje of een vorte trap onder je luie hol!!  


Paul Smeyers

Geen opmerkingen: