zondag 31 mei 2015

Duorecensie 'Waterkind' - Marijke Kolk


Genre; Literatuur/Overig
Uitgever; Blooming
ISBN; 9789082345803
Uitvoering; paperback
Aantal pagina's; 134
Uitgave; mei 2015

Lezers; Cindy en Patrice
Recensie exemplaren zijn aangeboden door Uitgeverij Blooming, waarvoor dank!
Duorecensie is samengesteld door Patrice (DPB)

Marijkes leven wordt steeds sterker bepaald door haar groeiende kinderwens. Wanneer een natuurlijke zwangerschap uitblijft, gaat ze het ziekenhuistraject in en verlegt ze elke keer opnieuw haar grens. Want alles is toch maakbaar in deze wereld? Dat zegt ook Sandra, de ex van haar man, die leeft volgens de principes van een moderne spirituele beweging. Als Marijke net haar tweede miskraam achter de rug heeft, raakt Sandra (op haar 42e) zwanger... 

Waterkind is een eerlijk, rauw en ontroerend verslag van een vrouw die moet zien te leven met haar onvruchtbaarheid. Tegelijkertijd is het een aanklacht tegen de moderne maatschappij. Een maatschappij waarin kinderen krijgen en opvoeden een grote uitdaging is voor een koppel, maar ongewild geen kinderen krijgen misschien een nog wel grotere uitdaging. 

Marijke Kolk werkte jarenlang als (adjunct) hoofdredacteur van onder andere Flair en Yes. Tegenwoordig schrijft ze journalistieke verhalen voor diverse tijdschriften en werkt zij als docent op de School voor Journalistiek in Utrecht.


De cover

Cindy; De cover oogt heel mooi: een leeg nestje op de plek waar je normaal vruchtbaar zou moeten zijn. Het is veelzeggend en ik zou het boek zo meenemen mocht ik het ergens zien liggen. Dit verdient dan ook 10 punten.

Patrice; De veelzeggende coverfoto spreekt boekdelen, het verhaal kruipt onder je huid. Niet alleen vanwege de herkenning maar omdat het bespreekbaar wordt gemaakt. Men zit niet op je verhaal te wachten wanneer het niet gaat zoals het hoort. Alsof alleen maar succesverhalen tot in den treuren herhaald mogen worden….heel raar. Het verhaal dat door Marijke is verteld is heel persoonlijk. De cover is een toonbeeld van een leeg nest, een lege baarmoeder, een leeg gevoel. Een betere weergave van dat gevoel is haast ondenkbaar. Een dikke 10!

Samenvattting van het verhaal

Patrice; Het zit in je systeem, je weet het, je voelt het. Je wilt een baby, een kind van jezelf. Een heel normale wens, een heel normaal proces, zo oud als de mens. Het lijkt alsof het allemaal maar heel vanzelfsprekend is. Zo doet men het ook voorkomen, iedereen doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Maar dat is het niet! Totdat je het zelf meemaakt kun je je geen voorstelling maken van de emoties die je treffen wanneer het je niet gegund lijkt te zijn om zwanger te raken. Zoveel vraag je toch niet? Je wilt ‘gewoon’ een baby?

Cindy; Marijke geeft ons een inkijk in haar leven: hoe haar relatie met Bas tot stand is gekomen, hoe ze steeds meer van zijn dochtertje Sanne ging houden en van daaruit ook meer naar een eigen kindje ging verlangen. Ze gaat geen taboes uit de weg en vertelt eerlijk en oprecht hoe ze omgaat met haar babywens die maar niet wil uitkomen. Overal om zich heen ziet ze vriendinnen en collega’s zwanger worden en ondanks meerdere IUI- en IVF-pogingen wil het bij haar maar niet lukken. Als ze uiteindelijk na 8 jaar van onderzoeken, operaties en prikinstructies en overleg met verschillende artsen toch zwanger wordt verliest ze haar vruchtje na 3,5 maand zwangerschap. Uiteindelijk komt bij haar het besef dat er écht geen kindje zal komen.

Patrice; Marijke schrijft over haar ervaringen en haar kinderwens. Samen met Bas heeft ze alles wat ze begeert, behalve dat kindje van hen samen. Na een tijdje is Marijke nog steeds niet zwanger, ze weet van zichzelf dat ze dit wilt. Ze is gek op Sanne, het dochtertje van Bas uit zijn eerste huwelijk, ze wil niets liever dan een broertje of zusje voor haar. Bas deelt de wens van Marijke niet in de mate zoals zij dat doet maar voor haar gaat hij mee de medische molen in. Ook gaat op een gegeven moment de leeftijd een factor spelen, iets wat als een zwaard van Damocles boven het hoofd hangt. De kans op een zwangerschap wordt steeds kleiner, de risico’s steeds groter. Toch besluiten ze ervoor te gaan en er wordt veel van het stel gevraagd. Niet alleen leg je heel je privéleven op het bureau van de gynaecoloog, ga je letterlijk met de billen bloot, maar iedereen heeft er ook wel iets over te zeggen. 

Patrice; De medische wereld kan ontzettend veel. Methodes te over: IUI, IVF, ICSI dus je zou denken dat het een kwestie van tijd is voordat jij ook op die roze wolk kan gaan zitten. Maar wat als de benodigde onderzoeken, operaties, en hormoonbehandelingen niets uitrichten? Wanneer daar eindelijk sprake is van een zwangerschap, je voorzichtig uitkijkt naar een dikke buik, eindigt die voortijdig in een miskraam. Wat als je partner overtuigd is van het feit dat je samen ook gelukkig kunt worden en een baby geen ‘vereiste’ is voor dat geluk? De relationele druk is hoog, het sociale onbegrip nog hoger. En dan voel je je alleen, jij met je wens die maar niet uitkomt.

Beoordeling

Patrice; Het doet soms aan als een stiekeme kijk in het dagboek van je beste vriendin. Je komt heel dicht bij haar emotie, je voelt haar verdriet, haar frustratie maar vooral het onbegrip van de omgeving. Voor die omgeving is het ook een haast ondoenlijke taak om zich ook maar een fractie voor te stellen wat het allemaal inhoudt en hoe het voelt om je kind te verliezen, terwijl je het nog niets eens in je armen hebt gehouden. Dat valt niet uit te leggen. 

‘Hoe kun je iets missen dat je nooit hebt gehad?’

Cindy; Het is een hartverscheurend verhaal dat ik in één ruk heb uitgelezen! Ik heb het geluk dat mijn zwangerschap voorspoedig is verlopen en dat ik een gezonde meid heb, maar ik kan me de pijn inbeelden van vrouwen waarbij dit niet zo vanzelfsprekend gaat en die dan als het ware de hele wereld om zich heen zwanger zien worden! Ook op bijeenkomsten en feestjes wordt er vaak over de kinderen gepraat, hoe confronterend voor mensen waarbij dit niet lukt!

Patrice; Familie en vrienden weten het allemaal, goedbedoeld, vaak net wat beter en lopen over van tips. Dat aspect, die eenzaamheid is haast tastbaar en zal voor vrouwen in een zelfde situatie heel herkenbaar zijn. Het verhaal is indringend, open en niets verhullend. Sommige passages zullen als schokkend ervaren kunnen worden maar zo is de realiteit van dat moment. Het is niet anders, het is zoals het is. 

Cindy; Dapper van Marijke dat ze de lezer durft meenemen naar haar diepste 
zieleroerselen, ik denk dat dit een enorme steun kan betekenen voor vrouwen die zich in dezelfde situatie bevinden!

Patrice; Soms weet je vooraf, bij het zien van een cover zelfs al, dat je een bepaald boek moet lezen. Dat boek trekt je aan als een magneet. Waarom? Omdat je met het fenomeen ‘waterkind’ uit eigen ervaring kennis hebt gemaakt en omdat je weet hoe moeilijk het is om een dergelijke beleving met anderen te delen. Toen het boek ter recensie werd aangeboden behoefde dat ook geen lange bedenktijd. 

Cindy; Op het einde van het boek wordt de titel verklaard in een brief die ze richt aan haar doodgeboren zoon. In Japan is er een rouwpark voor kinderen die nooit het daglicht hebben gezien. Ze noemen die kinderen waterkinderen. Daar huilen de ouders die een kindje hebben verloren door een miskraam. Ik vind dit een mooi idee; mensen die zo iets meemaken kunnen dan ook naar een plek gaan waar ze kunnen rouwen om op die manier het verdriet een plaats te geven.

Conclusie


Cindy; Het is een heel aangrijpend onderwerp, veel mensen zien het ‘nemen van kinderen’ als iets vanzelfsprekend. Als je ondanks alles toch ongewenst 
kinderloos blijft, heeft dit een grote impact op jouw gevoelsleven en je relatie!

Patrice; ‘Waterkind’ is een kort verhaal dat een verpletterende indruk maakt. Ook voor de lezer(es) die dit niet aan den lijve heeft ondervonden kan het een eye opener zijn. Ongewenst kinderloos zijn is een stil verdriet dat niet de troost en het begrip krijgt dat het verdient. 

Cindy; Het is heel vlot geschreven, het verhaal leest ondanks het zware onderwerp heel goed weg. Dit zal me nog wel even bijblijven! 

Voor mij krijgt dit debuut van Marijke Kolk 8 punten op 10. Omgerekend 4 sterren.

Patrice; Marijke betrekt je in dat deel van haar leven zonder melodramatisch of meelijwekkend te zijn. Het is mooi geschreven, het leest razendsnel en je krijgt het gevoel dat je haar vertrouwen krijgt, dat je dit deel van haar leven met haar mag delen. Respect voor de manier waarop dit verhaal is gebracht, het zal velen niet gegund zijn het zo te kunnen vertalen in een allesomvattend boek. Indrukwekkend. 5 sterren.














'Erfschuld' - Arnaldur Indridason, gelezen door Coenraad



Genre; thriller
Uitgever; Q
ISBN; 9789021457604
Uitvoering; paperback
Aantal pagina's; 256
Uitgave; mei 2015


mijn 4**** voor dit boek

Als er in Reykjavik een oude man dood in zijn appartement wordt aangetroffen verstikt in zijn eigen kussen. In zijn appartement worden er oude krantenknipsels aangetroffen uit de oorlogsjaren. Het betreft krantenknipsel die over de moord gaan die destijds zijn gebeurd achter het Nationaal Theater in Reykjavik . Het Theater deed in die jaren dienst als opslagplaats van het bezettingsleger. Als de Konrad een gepensioneerde politieman hoort over de moord op de oude man wekt dit zijn nieuwsgierigheid en houdt dit hem bezig. Hij is bekend met die oude zaak en vraagt zich af waarom die oude vermoorde man deze krantenknipsels heeft bewaard en wat hebben deze krantenknipsels te maken met deze moord. Was de oude man iets op het spoor......

Arnaldur heeft in Erfschuld een verhaallijn in het heden en verleden. Deze 2 verhaallijnen wisselen zich continu af en je vraagt je ook af wat hebben die met elkaar gemeen na zoveel jaar . De combinatie van het heden en verleden is prachtig met elkaar verweven en weet je te boeien en geboeid te houden tot op de laatste blz. Tevens worden de IJslandse oude volksverhalen in het verhaal erbij gehaald en dit wordt heel mooi verweven in het verhaal. Spanning is in dit boek wat meer op de achtergrond gehouden . De menselijkheid en de ballast wat een mens met zich mee kan zeulen in het leven voeren de boventoon in het verhaal. Niets wordt er te vroeg prijsgegeven en als lezer wordt je regelmatig getrakteerd op een wending in het verhaal. De schrijfstijl is net als in zijn andere boeken wederom vlot,boeiend en zeer plezierig om te lezen.


Coenraad

Rudy's wereld - Politiek


Wat dacht u, beste lezer, toen u de titel van deze blog zag? Deze sla ik over? Laat me met rust, ik wil het niet weten?
Wat is dat toch met politiek tegenwoordig, dat zoveel mensen er een afkeer van hebben? En niet zomaar een afkeer. Een haast viscerale afkeer.
Het is niet zomaar een ideetje van me. Ik heb het me trouwens pas vorig jaar echt gerealiseerd, op de Antwerpse boekenbeurs. Op de stand van Kramat, mijn uitgeverij. Op een bepaald ogenblik hield er een lezer halt bij het rek met mijn titels. De man nam er na enig overwegen '2017' uit, draaide het boek om, en begon de flaptekst te lezen. Tot mijn verbazing haakte hij echter na enkele zinnen af, met een onmiskenbare uitdrukking van afkeer op het gelaat. Hij zette het boek hoofschuddend terug. 
Mijn reactie was een beetje reflexmatig.
"Mag ik 'ns vragen, meneer: wat is er mis met dit boek dat het u zo duidelijk afstoot? Puur nieuwsgierigheid, hoor. Ik probeer u niks te verkopen."
De man leek de vraag zelfs te appreciëren.
"Zodra ik ergens het woord politiek zie staan, haak ik af. Ik word daar alleen maar ziek van."
"Maar '2017' is helemaal geen boek over politiek. Het enige politieke eraan is de context. De achtergrond tegen dewelke het misdaadverhaal zich afspeelt. Meer ook niet. Overigens, in die zin heeft élk boek toch een politieke context? Zelfs fantasy."
De man glimlachte vriendelijk. De grijns van onverzettelijkheid. Ik denk dat hij mijn argument niet eens had gehoord.
"Dat is dan al teveel voor mij. Nog veel succes."
En weg was hij, terwijl bibi hem wat verbijsterd nakeek.
Wat later gebeurde haast letterlijk hetzelfde. Maar dit keer had ik m’n lesje geleerd.
Een dame stopte voor de stand, bekeek de titels, en haalde er '2017' uit. Ja, hoor, ze begon aan de achteflaptekst, en na enkele seconden vertrok ook haar gezicht in een grimas van afkeer. Ook zij zette het boek terug. 
Dit keer koos ik echter voor een andere strategie.
"Mevrouw, voor alle duidelijkheid: dit is géén boek over politiek, hoor. Als u dat zou denken. Het speelt zich af in Vlaanderen zoals het in 2017 zoù kunnen zijn. Maar het is wel degelijk een misdaadverhaal."
"Ah."
Meer zei de vrouw niet. Ze nam het boek echter met hernieuwde interesse terug van het rek, las de flaptekst nu helemaal, en besloot dat ze het dan toch maar zou meenemen. Vermits het geen politiek boek was...
Ik herinnerde me ineens een opmerking van een meer dan capabele recensent uit Nederland, die daarop had gewezen. Foute flaptekst. Teveel nadruk op politiek.
Klasse. De man had absoluut gelijk. :-) (Merci, C.)

Nu weet ik natuurlijk ook wel dat menselijke interesses even divers zijn als muggen. Maar er is iets anders aan de hand. En niet alleen bij een bepaalde groep mensen. Het lijkt me een heel brede trend. Politici scoren overal erg slecht bij onderzoeken naar geloofwaardigheid. Bovendien gaan de resultaten er bij elk nieuw onderzoek telkens nog op achteruit. 
Mensen geloven politici niet meer. Al lang niet meer. Meer zelfs: men gaat er tegenwoordig van uit dat een politicus de facto liegt - anders bén je gewoon geen politicus. 
Zoals ik eerder al zei. Je hebt twee groepen politici, eerlijke en machtige. Geen enkele zit in beide groepen tegelijk.
Een 'eerlijke politicus' is een contradictio in terminis geworden.
Een verontrustende trend, vind ik persoonlijk. De meerderheid van de politici lijkt zich daar helemaal niet aan te storen. Integendeel. Alsof de redenering is: als iedereen ervan uìtgaat dat ik lieg, kan ik ook ongestoord uit mijn nek kletsen zoveel ik wil. Dat is wat 'men' van mij verwacht. Ik beantwoord dan toch alleen maar aan de verwachtingen? Wie kan me dan iets verwijten?
Een nieuw verschijnsel? Ik denk het niet. En het is ook niet zo verwonderlijk. Voor de verkiezingen uitroepen dat jij beslissing 'X' nooit zult accepteren als je verkozen wordt, om na de verkiezingen prompt 'X' te aanvaarden, is niet meteen bevorderlijk voor je geloofwaardigheid. Het is van alle tijden. Vermits politiek meestal betekent dat je compromissen moet sluiten, moet iedereen nu eenmaal water in de wijn doen. Alleen stemmen wij blijkbaar niet op politici die dit vòòr verkiezingen durven toe te geven. Wij stemmen massaal op schreeuwers. Op degenen die de meeste oneliners kunnen debiteren op televisie. Op de brutaalsten. Op de arrogantsten. Alsmaar extremer. Om dan daarna luid te verklaren dat het allemaal leugenaars zijn.
Niet helemaal eerlijk, eigenlijk.
En als je nu als individu denkt 'jamaar, ik doe dat niét', dan kan dat best waar zijn, maar dan ben je de uitzondering die de regel bevestigt. Kijk gewoon naar de resultaten van de stembusgang.
En het wordt nog erger. 
We geloven politici niet alleen niet meer, we hebben er ook zo stilaan zo'n grote afkeer van gekregen, dat we hen niet meer willen horen of zien. Ze liegen immers tòch. Een politicus op het scherm? Zappen die handel. 

En daar sta je dan als schrijver op de boekenbeurs. Je wordt met je neus op de realiteit gedrukt, en voor de keuze gesteld: volg je de trend, buig je mee, als een vlaggenpaal in een storm (om het buigend riet een keer te negeren :-) ) of zet je je schrap en ga je koppig tegen de trend in?
Uiteraard oogt het tweede het meest sympathiek. Aantrekkelijker. Voor de buitenstaander toch. Een beetje heroïsch ook. We willen toch allemaal een held zijn? Maar als je in een boek tegen de maatschappelijke trend ingaat, en uitgerekend om die reden koopt of leest niémand het, hoeveel zin heeft dat dan gehad?
Ja, zegt u dan. Maar dat is toch ook van alle tijden? Zo is het altijd geweest, al sinds de uitvinding van de boekdrukkunst.
Jazeker. Alleen... Het idee dat een boek de publieke opinie kan beïnvloeden, is al lang achterhaald. De impact van televisie en social media is zo oneindig veel groter geworden dan de invloed van een boek ooit is geweest. Zoals ik al eerder schreef, het gedrukte boek kan wel onder de tafel worden doorgegeven, zònder de controle van Big Brother. Daardoor zou het opnieuw een beetje staatsgevaarlijk kunnen worden. Moeilijker te beheersen. Alleen: als iedereen een afkeer heeft van politiek, gaan boeken met een politieke achtergrond gewoon van het toneel verdwijnen. Wat niet verkoopt en geen winst oplevert, verdwijnt immers van de markt. Letterlijk. Zal niet meer worden gedrukt. Zo eenvoudig is het.
Democratie, zei u? Grapje, zeker?
Hoe maak je de democratie kapot? Door systematisch en lang genoeg te doen alsof.
En ja hoor, ik beken. Toen ik nog niet zo lang geleden op de autoradio een politicus ongegeneerd de belangen van de betonboeren en de bouwpromotoren hoorde verdedigen onder het mom van ‘algemeen belang’, heb ik het toestel ook gedegouteerd afgezet. Wat die man uitkraamde, was gewoon waanzin. Lobbywerk pur sang. De belangen van zijn broodheren veilig stellen, zonder de minste gêne. 
Belangrijkste woordje?
Ongegeneerd. 

Het leek me dat er vroeger nog iéts van schaamte aanwezig was. Dat politici toch een beetje moeite deden om hun leugens zoveel mogelijk uit de aandacht te houden. Of misschien waren het gewoon betere acteurs.
Triest is het wel. Maar het gebeurt overal. Nu zeker: de volgende verkiezingen zijn immers nog ver weg. En ‘de kiezer’ heeft blijkbaar géén geheugen. Elke politicus weet dat ondertussen ook.
Nog even dus, en het begrip politiek is het nieuwe taboe. Zover zijn we eigenlijk al een beetje. Tijdens een etentje met vrienden duikt geregeld de opmerking 'laten we het gezellig houden en zwijgen over politiek' op. Wat zegt men dan eigenlijk? Laten we vooral niet spreken over de mensen die bepalen hoeveel belastingen we moeten betalen, hoe snel we mogen rijden, hoeveel groen zal worden verkwanseld aan bouwpromotoren, wélke buitenlandse bedrijven géén belastingen moeten betalen, wie ongestraft smeerlapperij mag uithalen... 

Algemeen belang? Me hoela.
Oeps.
Juist, ja: laten we het gezellig houden. 
Laten we daar dus maar gewoon over zwijgen.
Zucht.
Misschien had ik deze blog beter niét geschreven. 

vrijdag 29 mei 2015

'Al dat andere' – Marta Rojals, gelezen door Chester



Genre; Roman
Uitgever; Signatuur
ISBN; 9789056725242
Uitvoering; hardcover
Aantal pagina's; 352
Uitgave; april 2015

Deze recensie is mogelijk gemaakt door een recensie exemplaar dat beschikbaar is gesteld door Uitgeverij Signatuur, waarvoor dank!

Cover
De cover is in overwegend groen uitgevoerd en toont, wat lijkt, een eiland met daarop een boom. Onder die boom staat een silhouet van een anoniem persoon. De boom is kaal, maar is versierd met allemaal lichtbollen alsof hij vergeven is van de vuurvliegjes. Het hele tafereel wordt weerspiegeld in wat vermoedelijk het water moet voorstellen. Met uitzondering van de lichtjes. Het geheel heeft iets mysterieus. Een balans die zich lijkt te kenmerken door disbalans. De tegenpolen (licht/donker) zijn in evenwicht, maar de reflectie wijkt af. De persoon lijkt zich richting de toeschouwer (en het water) te bewegen. Een intrigerende cover. Ik geef de cover een 9.


Samenvatting
Het verhaal speelt zich af in Barcelona. Anna en Nel, al jaren een stelletje, zijn eind dertig en beiden hoog opgeleid. Zij is freelance grafisch ontwerper en hij is journalist bij een grote krant. Als de economische crisis toeslaat, raakt Nel, net als vele anderen, zijn baan kwijt. Het aantal opdrachten voor Anna loopt terug en haar vaste klant Cati biedt niet direct perspectieven, maar laat juist doorschemeren dat de opdrachten mogelijk helemaal opdrogen. Voor iemand als Anna, die alles in het leven zo beheersbaar mogelijk probeert te houden en continu in scenario's denkt, leidt deze breuk met de zekerheid tot een stuurloze mentale staat. All bets are off. Ze sluit zich nog meer dan voorheen af van haar partner en worstelt met de onzekerheid en daarbij eveneens met spoken uit haar verleden. Als Laura, de zus van Nel, bij hun in huis komt wonen tijdens haar studie om zo wat extra inkomsten aan huur binnen te krijgen, geeft dat Anna een extra excuus (afleiding voor Nel) om in haar werk te vluchten (het enige beheersbare wat ze nog heeft). In het kantorencomplex waar haar baas Cati een studio heeft, ontmoet ze de veel jongere Teo. Een nagenoeg dove, zelfverzekerde jongen die in een van de studio's woont. Het duurt niet lang of Anna begint een hartstochtelijke, buitenechtelijke relatie met hem waar ze zich, geheel tegen haar natuur in, volledig in stort. Alles wat ze niet lijkt te kunnen verdragen in Nel, verdraagt ze van Teo wel en ze geeft zich, na een korte terughoudendheid, volledig aan de jongeman. Het leven gaat door. Ze krijgt via Cati weer wat meer werk en zekerheid via een klus voor de overheid. Maar Anna kan Teo nog niet loslaten. Hij is een nieuwe vastigheid geworden. Een nieuw evenwicht waar ze haar leven lang al naar streeft. In deze periode beheersen meerdere spoken uit haar verleden haar gedachtenwereld en de affaire geeft haar de ideale vlucht uit de realiteit. Dankzij een gemene streek van Teo, waarbij een kinderlijke naïviteit van de veel oudere Anna blijkt, eindigt de gevaarlijke affaire zonder dat Nel er ooit weet van heeft gehad, maar de gevolgen hebben hoe dan ook een enorme impact.


Conclusie
Marta Rojals geeft met 'Al dat andere' een actueel relaas van de belevingswereld van de wat 'oudere' hoogopgeleiden. Eind dertigers die met enorme idealen, kennis en beloftes de strijd aan zijn gegaan met de wereld met als doel deze op zijn minst half te veroveren, maar die zich langzaamaan ingehaald zien worden door de realiteit van dezelfde schuiten. Crisis klopt een paar keer aan en het wordt duidelijk dat kennis en opleidingen geen garantie zijn. Waar eerst de wereld aan je voeten lag vanwege de vele lijnvluchten die je kon nemen, lijkt nu het einde van de maand in je eigen stad al een onneembare horde. Hoe drukt de wereld, de economie op je mentale staat, op je relatie, op je plaats in het geheel? Wat is liefde? Wat betekent familie? Wat betekenen ervaringen in je leven? Dat alles lijkt Marta Rojals zich af te vragen in haar zoektocht waarbij Anna de hoofdpersoon is. De schrijfstijl van Marta is als een gedachtengang die bij vlagen onderbroken wordt door een vraag die gesteld wordt, of door een merkbare verandering in de atmosfeer. Het karakter Anna wordt zeer sterk neergezet en je wordt dusdanig meegetrokken in haar belevingswereld dat het regelmatig, als er meerdere personen bij betrokken zijn, niet duidelijk is wie wat zegt. Is het nog een overpeinzing? Zijn we nu overgegaan naar een gesprek? Dit maakt dat het boek een redelijke drempel voor leesbaarheid kent. Bij enige afleiding valt het niet aan te raden om het verhaal te lezen, simpelweg omdat het risico van continu herlezen van een paragraaf op de loer ligt. De schrijfsters heeft een sterk observatievermogen en weet heel fijn de onbesproken aspecten van een relatie uiteen te zetten en de daarbij behorende belevingen, vragen, onzekerheden, etc. Daarbij legt ze terloops de zenuw bloot van het toenemende gebruik van de digitale wereld als ontmoetingsplaats en de daarmee gepaard gaande persoonlijke vervreemding (hetgeen een contradictie lijkt/is). De hoofdkarakters van het boek worden geloofwaardig neergezet, maar verreweg de meeste aandacht is uitgegaan naar Anna. Hiervoor heeft Marta Rojals een zeer bewogen leven samengevat in een introvert, intelligent karakter. De persoonlijkheid van Anna fascineert. Als lezer vraag je je af in hoeverre de heftige ervaringen in haar leven een optelsom vormen voor haar karakter of dat haar ogenschijnlijk stoïcijnse karakter aangeboren is. In het laatste geval rijst de vraag of dit dan juist haar redding of ondergang is. Het is een 'vol' verhaal waarin de economische crisis, overspel, traumatische ervaringen, alcoholisme, werk- en relatiestrubbelingen elkaar afwisselen. Een ambitieus project van de schrijfster.


Beoordeling
De schrijfstijl van Marta Rojals vergt van de lezer zijn/haar onverdeelde aandacht. Niet opletten betekent niet in het verhaal komen. Het is ook eigenlijk geen boek dat zich leent om over een periode van tijd gelezen te worden. Het kost dan wat moeite om de draad weer op te pakken. De hoofdpersoon Anna kent een bewogen leven waar een aantal spoken uit de kast in figureren, waarbij haar overspel nogal beslag legt op haar gedachtenwereld en waarbij haar relatie met Nel (en ook met Laura, de zus van Nel) ook het nodige opeist. Het geheel is qua verhaal samenhangend, maar als lezer wordt er van je verwacht dat je aan het einde van de rit wel wat bruggen slaat om het allemaal met elkaar te verbinden. Zelf was ik niet in de gelegenheid om het verhaal 'in één ruk' uit te lezen, waardoor het voor mij wat werken was, gezien de 'overpeinzende' schrijfstijl. Desondanks was ik onder de indruk van het scherpe observatietalent van de auteur en de zorgvuldige uitwerking van de karakters. Een schrijver steekt veel tijd en moeite in een verhaal dus enige inzet vanuit de lezer is dan ook niet veel gevraagd. Echter, het verhaal pakt je niet zomaar en dat is toch wel jammer. Daarbij denk ik dat wat minder verhaallijnen/achtergronden minstens net zo krachtig hadden kunnen zijn voor het neerzetten van een generatie in een economische crisis. Het is alsof Marta niet kon kiezen wat nu de ware insteek van haar verhaal moest worden. Zoals ik nu niet kan kiezen of het boek 3 of 4 sterren moet krijgen. Door die twijfel geef ik het boek toch slechts 3 sterren.

Chester Gerritse

donderdag 28 mei 2015

In gesprek met........Tim Notten

Met een knaller van een debuut heeft Tim Notten zijn naam neergezet en ligt zijn boek ‘Nikki’ tussen de grote namen, zoals Esther Verhoef, Suzanne Vermeer, David Baldacci en Hjorth Rosenfeldt. De Perfecte Buren konden aan deze debutant niet voorbij gaan en op de vraag of hij een interview met ons zag zitten, antwoordde hij; ‘Lijkt me heel leuk om te doen, dus het antwoord is volmondig JA’.

Wie is deze auteur? Wat schrijft hij? Wat hij doet in zijn ‘vrije’ tijd en wat leest hij zelf?

In onderstaand interview geeft Tim antwoord en kom je nog veel meer te weten over deze sympathieke Nederlander.

Wie is Tim Notten?
Dat is nu nog te vroeg om te zeggen. Een mens is nooit af. Maar als ik een poging zou moeten doen, dan ben ik een man met een meer dan gemiddelde dosis geluk, denk ik. Twaalf ambachten zijn bij mij niet op dertien ongelukken uitgelopen. Ik was journalist, alpinist, schipper, IT’er, manager. En schrijver. Veel van wat ik heb gedaan liep helemaal niet slecht af, en daar verbaas ik me nog vaak over, omdat er nooit een plan achter zat. De dingen kwamen op mijn pad en ik deed gewoon wat ik kon. Ik ben een mengelmoes van die dingen, en van de liefdes en vriendschapen in mijn leven die een verschil hebben gemaakt, want alleen stel ik niet zo veel voor.

Als redacteur/verslaggever zat het schrijven, bij wijze van spreken in je bloed.
Je werkte voor de Gooi- en Eemlander, Margriet, de Volkskrant en Veronica Blad. Vanwaar die ‘roeping’ om een boek te schrijven? Heb je dit altijd al willen doen?
Nee. Of ja, ergens wel, als ik heel eerlijk ben, maar ik ben er nooit zo mee bezig geweest. Niet in de zin van de tegenwoordig zo populaire bucketlist, want die heb ik niet. Mijn overtuiging was altijd dat je eerst een verhaal moet hebben voor je aan een boek kunt beginnen. Voor mij gaan interessante verhalen primair over mensen en pas in tweede instantie over gebeurtenissen. Dat klinkt misschien gek voor iemand die net is gedebuteerd met een thriller, maar ik denk dat je dat in mijn boek ook wel terugvindt.
Hoe dan ook, tot een paar jaar geleden had ik niet het gevoel dat er zo’n verhaal in me zat. Alles wat ik te zeggen had paste tot dan toe prima in een e-mail, een column of een beleidsnota. Totdat het idee waarop ‘Nikki’ is gebaseerd langzaam vorm begon te krijgen. Ja, toen zat er eigenlijk niks anders op dan een sabbatical te nemen en net zo lang te typen tot het klaar was.

Ben jij iemand die eerst alles op een rijtje moet hebben (karakters, begin en verloop, de plot) voor je begint met schrijven of ga je zitten en begin je eraan? Geen van beiden. Ik heb een behoorlijk gerijpt idee nodig, anders heeft het geen zin om te beginnen. Maar het moet ook nog lang niet af zijn, want anders kan ik mezelf niet meer verrassen.

Hoe lang heb je erover gedaan dit boek te schrijven?
Alles bij elkaar drieënhalf jaar van de eerste paragraaf tot het in de winkel lag. De werkelijke schrijftijd zal zo’n tweeënhalf jaar zijn geweest. In die tijdspanne heb ik moeten leren wat het is om een boek te schrijven. Het is maar goed dat ik dat van tevoren niet wist, anders was ik er misschien niet eens aan begonnen, want het is confronterend, omdat louter het formuleren van mooie zinnen bij lange na niet voldoende is voor een boek.




Hoeveel biografisch zit erin het verhaal van Nikki? Kan ik je bijvoorbeeld vergelijken met Simon of Sjoerd of net niet?
In mijn allereerste versie zaten verschillende autobiografische stukken. Die zijn in de loop der tijd allemaal gesneuveld. Natuurlijk zitten er elementen van mij in Nikki, Sjoerd, Laura en Simon. In al mijn personages zitten dingen van mijzelf, maar ook van anderen, vrienden, familie, collega’s. Maar tijdens het schrijven besloot ik dat het een volledig fictief werk moest zijn, gewoon omdat het leuker is om de verhoudingen tussen mensen en de dingen die zich voordoen helemaal naar je hand te kunnen zetten. Dan staat de werkelijkheid alleen maar in de weg. In mijn eerste versie had ik een echte anekdote zitten. Eva, mijn vaste meelezeres, vond juist dat stuk volstrekt ongeloofwaardig. ‘Dit kan echt niet,’ zei ze, ‘dat moet eruit, al zeg je me honderd keer dat het echt gebeurd is. Niemand gelooft dit.’ Je weet wat ze zeggen: de waarheid is vreemder dan fictie.

In je boek komen verschillende karakters voor die gelijkenissen tonen met bestaande personen. Is Nikki ook een bestaand persoon?
Ik denk dat mijn uitgever het belangrijk vind dat ik nu benadruk dat al mijn personages fictief zijn. Nikki is dat sowieso, hoewel ik graag had gewild dat ze bestond. Wat die bestaande personen betreft denk ik dat je vooral doelt op Joris Demmink, want die vergelijking heb ik vaker gehoord. Dat komt, denk ik, doordat mijn personage, ene Winfred Houtzager, een bijrol speelt. Zijn karakter is daarom niet zo uitgediept als dat van anderen. En aan de oppervlakte zie je een machthebber op het departement van Justitie met een twijfelachtige reputatie. Ja, ik snap die link wel, maar Houtzager of Demmink, dat is allemaal behoorlijk inwisselbaar.

Je boek speelt zich af in je eigen streek/omgeving en ook qua taalgebruik is het een typisch Nederlands boek. Is dit een bewuste keuze geweest en waarom?
Het boek speelt zich hoofdzakelijk af in Amsterdam en Laren, de stad waar ik studeerde en de omgeving waar ik opgroeide. Toen ik aan het boek begon, leek het me verstandig om een aantal factoren in te bouwen die ik goed ken. Zo kon ik me vooral concentreren op het verhaal zonder me al te veel te moeten verdiepen in bijzaken. Een bedrijf dat iets doet met ICT was in dat opzicht ook handig, omdat dat mijn vakgebied is. Dat Nikki een hacker is, komt ook eerder daaruit voort dan dat ik een verhaal over een hacker wilde schrijven.
Met het taalgebruik ligt het wat gecompliceerder. In mijn standaard schrijfmodus ben ik behoorlijk direct, zelfs voor een Hollander. Voor dit boek vond ik dat een passende stijl, dus ja, het was ook wel een bewuste keuze. Het boek waaraan ik nu werk is wat dat betreft meer ingetogen, althans, dat idee heb ik wel. Ik ben benieuwd of je het daarmee, als het eenmaal af is, eens kunt zijn.




Nikki is een thriller met een snuifje romangehalte. Was dit de bedoeling?
Ja, zeker. Sterker nog, toen ik begon had ik een roman voor ogen. Ik wilde het verhaal vertellen van een man die deels uit naïviteit, deels door zelfoverschatting, een beslissing neemt waarvan hij de gevolgen niet kan overzien, laat staan beheersen. Een onbezonnen stuurfout, met een hekgolf van ellende die hem overspoelt en verzwelgt. Pas toen ik besloot dat Nikki een hacker moest zijn, kwamen er steeds meer thrillerelementen in het verhaal. In overleg met de uitgeverij heb ik toen besloten dat het dan ook maar een thriller moest worden.

Je hebt als boardroomconsultant in de informatietechnologie gewerkt. Je boek gaat over hacken. Heb je ervaringen/personages vanuit die baan meegenomen tijdens het schrijven van Nikki?
Ervaringen zeker, maar personages niet, al zullen er mensen uit die tijd zijn die kleine stukjes van collega’s herkennen in enkele personages. En het hielp dat ik weet hoe een grote ICT-organisatie functioneert. Een nadeel daarentegen was dat ik mezelf steeds moest inhouden om de technische component in het verhaal niet te gedetailleerd te maken. Want daar zit niemand op te wachten, natuurlijk.

Ik vind de cover geweldig! Heb je zelf invloed op de keuze van de cover?
Die credits gaan geheel naar mijn uitgeverij, De Fontein. Zelf wist ik niet zo goed wat ik wilde en ik twijfelde over het beeld van Nikki, omdat mijn beschrijving van haar niet helemaal overeenkomt met de vrouw die je op de cover ziet. Maar de uitgever verdedigde het ontwerp van Marry van Baar vol verve. En terecht, dat blijkt nu wel.

Hecht je veel waarde aan recensies en hoe denk je eventuele negatieve kritiek te ervaren? Neem je dat mee bij een volgend boek?
Dat is nu nog moeilijk te zeggen. Het boek ligt nu precies een week in de winkel. Tot dusver heb ik zo’n zes à zeven recensies gezien, en die zijn allemaal bijzonder lovend. Het zijn de negatieve recensies die je misschien nopen om je keuzes te heroverwegen, of je zelfs doen twijfelen aan je schrijverschap. Het zal afhangen van die kritieken denk ik, of ik er wat mee kan en dus of ik ze zal meenemen bij het schrijven van mijn volgende boek.

Hoe kijk jezelf naar Nikki nu ze af is? Is ‘ze’ geworden zoals je ze in gedachten had? Hoe trots ben je nu?
Ik ben heel trots. Vandaag las ik een recensie waarin Nikki wordt afgeschilderd als nu eens stoer en daadkrachtig, en dan weer onzeker en meisjesachtig. Dat is precies hoe ik haar bedoeld heb. Ze is geen stabiele persoonlijkheid, maar tegen de tijd dat de hoofdpersoon daar achter komt, is het al veel te laat.
In andere recensies lees ik ook dat de onderliggende boodschappen over machtsmisbruik en cybercriminaliteit goed overkomen. Op meer kon ik niet hopen.

Schrijf je in afzondering en totale stilte of heb je liever lawaai om je heen?
Dat hangt van mijn bui af. Ik kan schrijven in een kroeg in Amsterdam of in een cel in een abdij. Het grootste deel van mijn tijd schrijf ik in afzondering, thuis, aan de keukentafel, of in Lagrenie, het landgoed in de Dordogne van dierbare vrienden. Toen ik daar eind vorig jaar bezig was met de laatste redactieronde voor Nikki, overleed de oudste van onze honden. Ze ligt daar nu begraven onder een mooie plataan, met uitzicht over het dal en de Dordogne. Een mooiere plek is er eigenlijk niet.

Voor lezers die jouw boek niet kennen: omschrijf je schrijfstijl eens?
Dat is lastig. Dit boek kenmerkt zich door direct taalgebruik en soms rauwe dialogen. Ik heb gekozen voor een vorm met veel dialoog en een wat soberder reflectie. Dat vond ik beter passen bij Simon, die het verhaal vertelt. Voor een thriller speelt zich daardoor wellicht meer dan gemiddeld af in subtekst, maar dat is niet per se essentieel voor het verhaal.




Hoe gaat het met je volgende boek? Wordt dat weer een thriller, of sla je een andere weg in? Een roman of een erotisch boek, ik noem maar wat.
De volgende staat al aardig in de steigers. Ik heb zo’n driekwart van het verhaal grofweg in mijn hoofd, maar hoe het gaat aflopen, daar heb ik nog geen idee van. Ik ben intussen al wel begonnen en heb de eerste twee hoofdstukken in klad op mijn computer staan. Nog een hoofdstukje, en dan las ik een pauze in om de personages eerst ieder hun eigen achtergrond te geven. Waar het naartoe gaat, kan ik nu nog niet zeggen, maar ik vermoed dat het zal uitdraaien op een spannende roman, of anders een subtiele thriller.

Door omstandigheden, het overlijden van je ouders, ben je een hele tijd gestopt met schrijven. Hoe heb je die periode ervaren?
Ik was 24 toen mijn moeder overleed. Mijn vader stierf kort daarna. Ik nam ontslag bij de VPRO waar ik toen werkte en vertrok naar Frankrijk, om te klimmen. Ik deed alles om me niet met hun dood bezig te hoeven houden. Klimmen zonder zekering, met een klimtouw springen van de Pont de Ponsonnas in Grenoble en elke dag met meer dan twee keer de toegestane snelheid over de kronkelweggetjes van de Ecrins of de Luberon scheuren. Het is een godswonder dat daar niemand gewond bij is geraakt. Destijds dacht ik er niet over na. Ik was jong, zat met mijn vrienden in het Mekka voor klimmers en ik dacht dat ik onsterfelijk was. Of misschien maakte het me niet uit als er van de ene op de andere dag een einde aan zou komen. In elk geval kan ik er een boek mee vullen, misschien wel twee, mocht het op een dag met de fictie niet meer willen lukken.

Je woont samen met je vrouw en je honden in Almere. Heb je daar je stek gevonden?
Almere Haven is als een dorpje, afgescheiden van de stad door een brede snelweg. We wonen hier prachtig, water voor de deur en een park, met daarachter uitgestrekte bossen. Een paradijs voor de honden. Toch denk ik niet dat dit het eindstation is. Daarvoor zijn we beiden te ongedurig. Er is nog zoveel te zien en te doen, en het kan haast niet anders dat we daardoor ooit weer onze biezen pakken en elders ons kamp opslaan.

Wat staat er in je eigen boekenkast en lees je zelf veel? Wat lees je dan en heb je zelf een auteur naar wie je opkijkt?
Mijn boekenkast loopt van J.K. Rowling tot Hemmingway, van Ronald Giphart tot Jeroen Brouwers en van Stieg Larson tot Stephen King. Een grote lezer ben ik niet, maar wat ik lees is wel divers. Mag ik echt maar één held noemen? Nou, doe dan John Irving maar.

Als je niet schrijft, hoe vul je dan je tijd in?
Sinds een klein jaar werk ik in Amsterdam als coach van een kweekvijver vol schrijftalent. Twaalf jonge vrouwen en twee mannen, allemaal met een academische opleiding in iets taligs. Soms heb ik het gevoel links en rechts te worden ingehaald, maar niet zelden merk ik ook dat ik echt wat kan bijdragen aan hun ontwikkeling als schrijver. Er is een enorme dynamiek in die groep. Dag in dag uit gaat het over taal, tot ver achter de komma – doodmoe word je er soms van. Maar in elk geval kunnen we allemaal zeggen dat we op dit moment leven van het schrijven.

Hoe sta je tegenover de sociale media zoals Facebook, Twitter en LinkedIn? Vind je dit een meerwaarde voor jou als auteur?
Ja, zonder meer. Twitter en ik, dat gaat nog niet zo heel goed samen, maar Facebook is voor mij een klein podium. Daarnaast is de Facebookchat zoiets als de koffieautomaat in elk bedrijf. Ja, Facebook is een fijne vriend, ik zou niet meer zonder kunnen.




Hoe beschrijven jouw familie en vrienden jou als persoon?
Daar kan ik je echt geen goed antwoord op geven. Vermoedelijk lopen de beschrijvingen uiteen van psychopathische narcist tot levensreddende vredesengel. Ik wil dat zelf eigenlijk ook liever niet weten.

Maak een keuze:
Thriller of roman?
Een spannende roman.
Zoet of hartig?
Hartig. Tenzij er sprake is van chocola, dan is zoet zeker niet uitgesloten.
Ski- of strandvakantie?
Skivakantie, maar dan wel met een snowboard en liefst ook een paar stijgijzers mee.
Hond of kat?
Honden, meervoud, want een hond alleen zit zich voor het vensterglas maar stierlijk te vervelen.
Wijntje of biertje?
Wijn. Droog wit, rood en rosé. Maar bier mag ook hoor, zeker op een bloedhete zomerdag na het omhakken van een dikke eik.

Waar kan men je midden in de nacht voor wakker maken?
Voor het welzijn van mijn gelieven en mijn honden. In alle andere gevallen is het raadzaam me rustig te laten slapen.

Als afsluiter; wat is jouw ultieme (schrijvers)droom?
Een boek met zoveel subtiele laagjes, dat mensen nooit ophouden er weer iets nieuws in te ontdekken. En dat dan vertaald in tachtig talen, en verfilmd met Matthew McConaughey en Natalie Portma.

Tim, bedankt voor dit openhartig interview. Ik kijk al uit naar je volgend boek!

Karin
Team DPB

Hier de recensie n.a.v. de blogtour

DPB feliciteert Jo Claes met de Gouden Strop 2015, Schaduwprijs voor René van Rijckevorsel


Jo Claes wint de Gouden Strop 2015, Schaduwprijs voor René van Rijckevorsel.
´De mythe van Methusalem´ van Jo Claes heeft vanavond De Gouden Strop, de prijs voor het beste Nederlandstalige spannende boek, gewonnen. Claes ontving de prijs uit handen van juryvoorzitter Laetitia GriffithDe Schaduwprijs voor het beste debuut werd voor de 20ste keer uitgereikt en ging naar´Tunis´ van René van Rijckevorsel.
 (bron;Hebban)


Win een gesigneerd exemplaar van 'Nevel'!

Olga Hoekstra reageerde meteen enthousiast op het voorstel om met elkaar in gesprek te gaan en bood aan een gesigneerd exemplaar te verloten onder onze leden van haar nieuwste boek 'Nevel'! 

Vers van de pers en die kan zomaar voor jou zijn!!

Wat moet je daar voor doen? Beantwoord de volgende vraag en mail je antwoord naar lettervreters@gmail.com voor 4 juni a.s. 
Onder de juiste inzendingen wordt het exemplaar verloot.

- wat was in eerste instantie de titel voor het vervolg op 'Dodenweg', nu 'Nevel'?

Lees het interview en meld je aan als lid 
(alleen leden komen in aanmerking voor de winacties)

Groepsrecensie dyslexie uitgave van 'De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween' - Jonas Jonasson


Genre;Roman
Uitgever; Signatuur (A.W.Bruna)
ISBN; 9789056724887
Uitvoering; paperback (ook als luisterboek)
Aantal pagina's; 439
Uitgave; april 2013

Lezers; Francis, Carina, Cindy en Amanda & Suzan (laatst genoemde zijn moeder en dochter en hebben de recensie samen gemaakt.)

Groepsrecensie is samengesteld door Patrice (team DPB)

Deze speciale dyslexie-uitgave is beschikbaar gesteld door Signatuur/A.W.Bruna, waarvoor hartelijk dank!

Allan wordt honderd en dat wordt groots gevierd in het bejaardentehuis, behalve dan dat de jarige het op zijn heupen krijgt en kort voordat het feest losbarst, vertrekt. De tijd die hem rest kan hij beter besteden, vindt hij, en hij klimt uit het raam en verdwijnt. Pers en burgemeester hebben het nakijken.

Allan is een nuchter type dat weinig tot geen angst kent en die verder niet al te lang stilstaat bij zijn beslissingen, maar ad hoc handelt en het avontuur op zijn hoogbejaarde leeftijd niet schuwt. Met alle gevolgen van dien. De vaart houdt hij er in elk geval in, want vanaf het moment dat hij het bejaardentehuis verlaat, wordt De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween een soort roadtrip waarbij de lezer de memorabele avonturen van de 100-jarige meemaakt - zo let hij even op een koffer voor iemand die maar niet terugkomt en dus gaat de koffer mee de bus in, maar er blijkt enorm veel (maffia)geld in te zitten, hetgeen woeste achtervolgingen tot gevolg heeft -, ook verzamelt Allan een bonte club figuren om zich heen in een zwaan-kleef-aaneffect. 

Tegelijkertijd passeren de memorabele momenten uit zijn leven én die van de twintigste-eeuwse geschiedenis de revue, met Allan als wel heel bijzonder gezelschap.


Over de auteur

Francis;  Het is een dyslexie vriendelijke uitgave van 439 blz. Jonas Jonasson (Pär-Ola) geboren op 6 juli 1961 is een Zweeds schrijver en journalist die vooral bekend geworden is door deze bestseller. Het boek is vertaalt in 30 talen, en ook is het boek verfilmt.

Suzan; Jonas Jonasson heeft zijn grote doorbraak gemaakt met dit boek. Inmiddels is zijn 2e boek uit: De zonderlinge avonturen van het geniale bommenmeisje. Alweer zo'n leuke titel. dit is het eerste boek dat ik van hem lees, maar wil ook graag nog een keer het bommenmeisje lezen.

Cover

Suzan; De cover is vooral leuk door de titel. Ook als je de beschrijving leest wil je snel in het boek beginnen. De titel gaat over zijn ontsnapping. Goede keuze van de cover: een 8

Francis; Ik vind dit echt een leuk boek om te lezen! De cover van het boek is vrij simpel, maar bij dit boek past het ook gewoon, echter zou ik zelf dit boek niet gepakt hebben vanwege zijn cover. Dit krijg van mij een 6.

Carina; Het is een simpele voorkant. In eerste instantie zal het niet direct opvallen, maar door de geweldige titel alleen is het boek al heel erg aantrekkelijk. Een 8.

Cindy; De cover is een leuk kleurrijk geheel nodigde mijn uit om eens verder te gaan kijken.

Samenvatting van het verhaal

Francis; Het verhaal begint (2 Mei 2005) op de verjaardag van Allan Karlsson, hij wordt 100 jaar. Het bejaardentehuis waar Allan woont heeft een groot feest in petto met de wethouder en de plaatselijke krant  erbij.  Echter heeft Allan hier geen behoefte aan, en zeker niet aan die poeha. Verder heeft hij een hekel aan de kwaadaardige zuster Alice.

Cindy; Het boek gaat over Allan Karlsson, een honderdjarige man die er genoeg van heeft om in het bejaardenhuis te wonen. Daarom klimt Allan op zijn 100ste verjaardag uit het raam van zijn kamer en gaat hij op stap in het grote Zweden. 

Suzan; Het boek gaat over Allan Karlson.Hij word 100. Het personeel van het bejaardenhuis heeft een feest voor hem georganiseerd. Zelf heeft hij daar helemaal geen zin aan en hij klimt uit het raam. Dan begint het avontuur.

Carina; Zoals de titel van het boek al verraad, is de hoofdpersoon een 100 jarige man. De wendingen in het verhaal zijn ontzettend verrassend. Te veel wil ik hier niet overzeggen omdat je het boek hiervoor echt moet gaan lezen. Je leest in het heden, maar keert ook steeds terug in het verleden. Je leeft de 100 jaar van Allan (hoofdpersoon).  Heerlijke verhalen tussen door waardoor je het verhaal zelf ook beter volgt.

Cindy;  Zijn leeftijd weerhoud hem er niet van om het avontuur aan te gaan. En zo begint op zijn 100ste verjaardag een nieuw spannend avontuur voor Allan, er komen zelfs olifanten aan te pas.

Suzan; Hij past op een koffer er waar veel geld in zit, heel veel. Ook komt hij tijdens zijn reis diverse mensen tegen die met hem meegaan of komen te overlijden. Dan is er ook nog iets met een olifant.

Carina; Tijdens zijn ‘reis’ komt hij ontzettend veel interessante mensen tegen, wie hem later steeds weer helpen om zijn persoonlijkheid. Hij komt over als de perfecte opa! Stiekem werd ik tijdens het lezen dan ook een beetje verliefd op zijn karakter.

Francis; Hij neemt een besluit, hij klimt op zijn pantoffels het raam uit en verdwijnt. In het bejaardentehuis worden gelijk de alarm bellen geklonken als blijkt dat Allan is verdwenen. Commissaris Goran Aronssen onderzoekt de verdwijning van Allan. Ondertussen is Allan zijn tocht begonnen door Zweden.  Zijn tocht begint op de busstation, waar hij al gelijk iets doet wat hem in “moeilijkheden”  brengt met de bende Never Again. Maar even verder in zijn tocht komt hij de 76 jarige Julius Jonsson tegen en de twee krijgen een vriendschap. De twee bejaarden mannen maken veel grappige situaties mee, waardoor Commissaris Goran Aronssen er niks meer van snapt. De twee vrienden vervolgen de tocht en maken van alles mee, er komen steeds meer nieuwe  vrienden bij. Zelfs een Olifant en een hond. Maar lukt het om van de dreiging van de bende Never Again af te komen? En lukt het Commissaris Goran Aronssen om Allan te vinden?

Beoordeling

Carina; Het boek is ontzettend vlot geschreven. Inkomen was dan ook niet echt nodig. Je wisselt van tijd, maar ook soms van karakter in het verhaal. Het is zo boek wat je eigenlijk niet neer wilt leggen vanaf het begin. Het einde had ik echt nooit, maar dan ook nooit verrast en vond ik persoonlijk ontzettend vertederend en passend einde op dit geweldige verhaal.

Francis; Het is echt heel grappig omschreven verhaal, met veel humor geschreven. Allan heeft heel veel mee gemaakt in zijn 100 Jarige bestaan, wat ook steeds terug komt in het boek. Je gaat ook echt terug in de tijd van 100 jaar. Hij heeft met veel bekende mensen in de wereld te doen gehad, en van alles gedaan en mee gemaakt. Het is heel overzichtelijk geschreven, weer met een vleug humor.

Suzan; Op zijn reis maakt hij zoveel mee, dat verzin je niet....Hylarisch en vermakelijk. Je zou er zo een film van kunnen maken. Dit is dan ook gebeurt.

Cindy; Ik had de film gezien en vond hem eigenlijk tegenvallen maar de film is niets vergelijken met het boek En ben ook heel blij dat ik de kans heb gekregen hem te lezen. Persoonlijk vond ik het een heerlijk boek om te lezen. en vele malen beter dan de film  Het boek is met veel humor geschreven.

Francis; Een super grappig stukje in het boek gaat over de olifant Sonja. Toen ik dat las kwam ik niet meer bij van het lachen. Ook het stukje van het ontbijt op de tweede dag vond ik erg leuk. De nuchterheid en de humor spat er van af.
Suzan; Je wilt verder lezen omdat er zoveel gebeurt dat je graag wilt weten wat gebeurt er nog meer en hoe loopt het af.

Cindy; Ik vond het boek zeer komisch, en spannend. ook riep het verhaal veel vragen op wat bezielt zoon man 100 jaar en dan het lef hebben om uit het raam te klimmen en een nieuw avontuur aan te gaan. en welke avonturen zal hij nog meer gaan beleven. Zelf werk ik als vrijwilliger bij een bejaardenhuis en werk dus met vele 90 jarige en een enkele 100 jarige en merk dat ik me nu toch wel geregeld afvraag wat deze dames en heren voor avonturen hebben beleefd.

Francis; De ontknoping van het boek is goed zo!, het gaf mij een goed gevoel : je gunt het ze gewoon!

Conclusie mbt speciale uitgave

Francis; Deze dyslexie uitgaven was heel prettig lezen, een duidelijk en overzichtelijk lettertype. Ook de lettertype is wat groter, dat is echt heel prettig. Juist omdat je anders verdwaald tussen de regels, en dat heb ik nu niet meegemaakt in dit boek. Kortom ik ben tevreden!! Ik hoop echt dat er veel meer boeken uitkomen met een dyslexie lettertype.

Carina; Toen ik het boek binnen kreeg, keek ik natuurlijk als eerst aan de binnenkant. Een boek in dyslexie uitgave had ik nog nooit in mijn handen gehad. Wat mijn eerste indruk is? De pagina’s komen rustig over. Het is een groot lettertype die erg rustig aan mijn ogen is. De letters hebben een donkere blauwe kleur. Leuk feitje? Mijn vriend en vrienden vonden de letters maar apart terwijl het voor mij een echte verademing was om te lezen.

Suzan; Het boek leest makkelijk en is ook heel vrolijk geschreven. Het lettertype maakt inderdaad verschil. Het lezen gaat beter.

Cindy; Binnenin zie ik een mooie duidelijke blauwe lettertype die makkelijk te lezen is. door mijn PDD-NOS en dyslexie ben ik vaak niet in staat volwassen boeken te lezen omdat het te druk op de pagina is al die kleine donkere letters Terwijl ik het eigenlijk heerlijk vind om te lezen dit boek las heerlijk weg geen enkele problemen mee gehad. Ik zou deze uitgave zeker aan andere mensen aanraden niet alleen aan mensen met dyslexie maar ook aan mensen met autisme voor hun is vaak een boek lezen onmogelijk maar deze uitgave is een hele verbetering.

Suzan; Bedankt dat ik dit boek mocht lezen. Ook met dyslectie kan lezen leuk zijn. Doe graag nog een keer mee.

Waardering

Cindy; Door het verhaal heen leer je ook wat over het leven en de avonturen van Allan voor zijn 100ste verjaardag. 'De honderdjarige man die uit het raam klom en verdween' is geniaal geschreven maar misschien voor iedereen maar ik heb genoten van begin tot eind.   **** sterren.

Francis; Ik vind dit echt een leuk boek, heb echt genoten om te lezen, zowel het verhaal, maar ook de dyslectische lettertype. Ik raad het iedereen aan om het te lezen. Van mij krijgt het 4 sterren!

Suzan; Leuk boek met lettertype dat makkelijk leest. Boek waar blij van wordt.
4 sterren.

Carina; Mijn eindcijfer is dan ook een dikke 5 sterren! Het is mijn favoriete boek van dit jaar (heb er toch al aardig wat gelezen). Het verhaal neemt je echt mee en je leeft mee met Allan en zijn gekke avonturen Zal ik hem mensen aanraden? Ja!!  Niet alleen om het verhaal maar ook om het lettertype. Ik heb nog nooit zo fijn een boek kunnen lezen. Een regelrechte uitkomst!

Tot slot

Deze dyslexie recensie is uniek. Niet eerder recenseerde een groep dyslectische lezers samen een boek. Dankzij het enthousiasme van uitgeverij Signatuur/A.W.Bruna is dit mogelijk gemaakt. De samenvattingen zijn geschreven door de lezers zelf. Het kan zijn dat er taalfouten te lezen zijn. Die zijn, na overleg met de betrokken lezers, niet door Patrice gecorrigeerd. Dit maakt deze recensie authentiek. En waarom ook? Dyslexie is niets om je voor te schamen en het resultaat is geweldig! Wij zijn enorm trots op deze lezers omdat zij toch een taboe doorbreken en dyslexie bespreekbaar maken en durven te recenseren! 

Dank jullie wel dames voor de enthousiaste inzet. Hopelijk volgen er meer boeken in deze uitgave zodat jullie kunnen blijven recenseren.

Wat is dyslexie?

Dyslexie is meer dan moeite hebben met lezen en schrijven! En het zegt totaal niets over je intelligentie!

Vaak hebben volwassenen met dyslexie een lange en zware weg afgelegd om te komen waar ze nu zijn. Veel volwassenen hebben nooit gedacht aan het feit dat ze wel eens dyslectisch kunnen zijn, tot het moment dat iemand in hun omgeving het opperde. Of je kind wordt getest, blijkt dyslectisch en je herkent ineens van alles bij jezelf. De moeite bijvoorbeeld die het je altijd kostte op school en in je werk. 

Dyslexie kan betekenen dat je:

· moeite hebben met lezen en schrijven
· moeite hebben om de kern van je verhaal, betoog of idee weer te geven op papier of mondeling
· moeite hebben om in een vergadering op de juiste tijd het antwoord te geven dat in je hoofd er perfect uitziet
· moeite hebben met het ordenen van tekst, je gedachten, je dag, je agenda
· faalangstig zijn of paniek ervaren bij het maken van toetsen
· niet weten wat je specifieke kwaliteiten zijn omdat je je altijd hebt gericht op wat een ander wél kan (goed lezen en schrijven) en jij niet

Maar… dyslexie is óók: goed zijn in het aandragen van oplossingen en het improviseren. Om je te helpen bij het bewust worden van je kwaliteiten als dyslecticus én beter te kunnen functioneren met je dyslexie, zijn er diverse begeleidingstrajecten opgezet.
(Bronnen; steunpuntdyslexie.nl / iwal.nl / werkendyslexie.nl)

Meer weten over dyslexie?