zaterdag 16 mei 2015

'De afgekeurde lever, Zoektocht naar overleving' - Melanie van ’t Hof




Genre: waargebeurd
Uitgever: Aspekt
ISBN: 9789461532220
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's; 232 
Uitgave; december 2012


Cover

Mooie felrode cover met paarse kleuren. Je ziet een deel van een injectiespuit met cijfers. Titel met witte letters steekt goed af. De naam van de schrijfster en de ondertitel zijn in het geel weergegeven, net als de naam van de uitgever, die er in het klein onderaan de cover staat. De cover pakt direct je aandacht door de kleuren. Ik geef de cover het cijfer 9.

Voorin het boek staan de volgende opdrachten:

Voor mijn lieve zoon

Zonder mijn chirurg Prof. Dr. Bernard de Hemptinne en de donor zou ik dit boek niet hebben kunnen schrijven

Het boek heeft daarna een voorwoord van Em. Professor Bernard de Hemptinne,
voormalig Hoofd Chirurgie en oprichter van het transplantatiecentrum Universitair Ziekenhuis Gent, waarin hij in het kort vertelt over Melanie als patiënte en de transplantatie.

Samenvatting

Melanie komt erachter dat haar vage klachten te wijten zijn aan een tumor in haar lever. En niet zomaar een tumor. Hij is enorm. Ze krijgt van haar artsen te horen dat haar overlevingskansen zeer klein zijn, omdat ze niet in aanmerking komt voor orgaantransplantatie. Eurotransplant, het Europese Instituut dat het wegnemen en toewijzen van organen regelt, staat niet toe dat Melanie op de wachtlijst komt voor een donorlever vanwege de te agressieve kankersoort. Er zijn gewoonweg te weinig donororganen. Dus iemand van wie veronderstelt wordt dat hij/zij geen overlevingskans heeft, komt niet in aanmerking. Melanie laat het hier niet bij zitten en gaat op zoek naar een oplossing. Ze benadert meerdere artsen. Uiteindelijk komt ze terecht bij een arts in Gent, die het aandurft om haar een kans te geven met een zogenaamde “afgekeurde lever”. En dankzij deze arts en haar buitengewone levenswil, weet Melanie het te overleven.

Het verhaal

Het verhaal begint met de oproep dat er een lever beschikbaar is in Gent (België) en dat Melanie per direct moet komen. Ze neemt afscheid van haar zoon Steve (10 jaar) wat zeer zwaar is. Misschien zien ze elkaar nooit meer.
Ik werd direct gegrepen door de indrukwekkende zin:

“Dan rol ik mijn koffer naar de deur, pak de autosleutel van het rek en stap naar buiten, mijn redding tegemoet… of mijn dood.”


Alleen de Belgische chirurg en zijn team naar wie Melanie onderweg is, geloven in haar overlevingskansen. Haar tumor is weliswaar groot, maar er zijn geen zichtbare uitzaaiingen. De chirurg weet een manier waarop de regels van Eurotransplant geen vat hebben: een afgekeurde lever.
Melanie weet haar verhaal op een boeiende te brengen. Ze relativeert en blijft vrij nuchter onder de situatie en gebruikt ook met humor om deze zware gebeurtenis in haar leven te beschrijven. Zo beschrijft ze bijvoorbeeld dat ze “afgekeurde lever” via google opzoekt om te kijken wat dat inhoudt. Ze komt dan terecht bij artikelen over afgekeurde varkenslevers, slachtafval. Naar haar weten wordt er nog geen xeno transplantatie toegepast en ze hoopt dan ook dat ze niet zal “knorren” na de transplantatie.


Het verhaal gaat daarna terug in de tijd en je volgt Melanie vanaf het punt dat ze ziek wordt tot aan het moment van de oproep. Je volgt haar in haar strijd, je voelt haar wilskracht. Ze gaat bijvoorbeeld (zo ziek als ze is) nog met haar zoontje naar Parijs, dat wil ze nog met hem mee maken. Op die reis ontmoet ze zowaar iemand op wie ze verliefd wordt en dat blijkt wederzijds te zijn. Deze man, de Amerikaan David, steunt haar ook aan alle kanten. Met hem maakt ze een korte reis door Amerika, waar Navajo indianen Healing songs voor haar zingen. Leuk detail: de achterkant van het boek zie je een foto van haar en de indianen. Deze foto was ze vergeten te maken op de reis met David.
En dan uiteindelijk de oproep van uit Gent. Melanie moet nog veel doorstaan op het laatst na de transplantatie, het is een zware tijd voor haar. Maar uiteindelijk mag ze naar huis.


In het stuk wat daarna volgt, getiteld: OVER MIJN LEVER, DE DONOR EN ORGAANDONATIE bepleit Melanie het belang van doneren. Er overlijden teveel mensen die op de wachtlijst staan. Dit is een goede reden om het zogenaamde “Geen Bezwaar Systeem” in te voeren, zoals het in België al bestaat. In het Geen Bezwaar Systeem moet je juist actie ondernemen als je geen donor wilt zijn. Dit bezwaar wordt vastgelegd via een geschreven document of een (nationaal) register.

Tenslotte volgt er een nabeschouwing. Melanie bedankt hierin iedereen die haar geholpen heeft. Ze vertelt verder in de nabeschouwing dat alle namen, behalve die van haar en de Professor, fictief zijn.

Conclusie

Wauw, wat een prachtig boek! Het is een genre dat buiten mijn eigen comfort zone ligt. Ik werd door een andere schrijfster geattendeerd op dit boek en dat het een absolute must is om te lezen. Normaal gesproken kies ik zelf niet gauw voor waargebeurde verhalen met zo’n zwaar thema.
Maar dit boek heeft mij (en dat klinkt misschien raar vanwege het thema) aangenaam verrast. Melanie brengt haar verhaal op een fascinerende manier. Natuurlijk zitten erg verdrietige stukken in, maar door haar manier van schrijven, waarin je haar levenslust al proeft, wordt het niet zwaarmoedig. Melanie gebruikt met regelmaat humor om de moeilijke belevenissen te relativeren. Je wilt gewoon doorlezen. Weten wat er allemaal nog gaat gebeuren tot aan de uiteindelijke transplantatie. Ook al weet je hoe het boek afloopt (Melanie heeft het boek tenslotte zelf geschreven), de spanning zit erin. Je leeft enorm met haar mee tijdens het proberen allerlei levensverlengende mogelijkheden (wel of niet werkend), zoals chemotherapie, wonderdrankjes, cognitieve technieken om via gedachten de tumor af te breken, bezoek aan een orthomoleculair arts, alles om maar in aanmerking te kunnen komen voor een transplantatie.


Melanie, hartelijk dank dat je je verhaal met ons wil delen. Het is een prachtig boek en ik geef het met alle liefde 5***


Jeanine Feunekes-Both
Recensent DPB

Geen opmerkingen: