zondag 31 mei 2015

Duorecensie 'Waterkind' - Marijke Kolk


Genre; Literatuur/Overig
Uitgever; Blooming
ISBN; 9789082345803
Uitvoering; paperback
Aantal pagina's; 134
Uitgave; mei 2015

Lezers; Cindy en Patrice
Recensie exemplaren zijn aangeboden door Uitgeverij Blooming, waarvoor dank!
Duorecensie is samengesteld door Patrice (DPB)

Marijkes leven wordt steeds sterker bepaald door haar groeiende kinderwens. Wanneer een natuurlijke zwangerschap uitblijft, gaat ze het ziekenhuistraject in en verlegt ze elke keer opnieuw haar grens. Want alles is toch maakbaar in deze wereld? Dat zegt ook Sandra, de ex van haar man, die leeft volgens de principes van een moderne spirituele beweging. Als Marijke net haar tweede miskraam achter de rug heeft, raakt Sandra (op haar 42e) zwanger... 

Waterkind is een eerlijk, rauw en ontroerend verslag van een vrouw die moet zien te leven met haar onvruchtbaarheid. Tegelijkertijd is het een aanklacht tegen de moderne maatschappij. Een maatschappij waarin kinderen krijgen en opvoeden een grote uitdaging is voor een koppel, maar ongewild geen kinderen krijgen misschien een nog wel grotere uitdaging. 

Marijke Kolk werkte jarenlang als (adjunct) hoofdredacteur van onder andere Flair en Yes. Tegenwoordig schrijft ze journalistieke verhalen voor diverse tijdschriften en werkt zij als docent op de School voor Journalistiek in Utrecht.


De cover

Cindy; De cover oogt heel mooi: een leeg nestje op de plek waar je normaal vruchtbaar zou moeten zijn. Het is veelzeggend en ik zou het boek zo meenemen mocht ik het ergens zien liggen. Dit verdient dan ook 10 punten.

Patrice; De veelzeggende coverfoto spreekt boekdelen, het verhaal kruipt onder je huid. Niet alleen vanwege de herkenning maar omdat het bespreekbaar wordt gemaakt. Men zit niet op je verhaal te wachten wanneer het niet gaat zoals het hoort. Alsof alleen maar succesverhalen tot in den treuren herhaald mogen worden….heel raar. Het verhaal dat door Marijke is verteld is heel persoonlijk. De cover is een toonbeeld van een leeg nest, een lege baarmoeder, een leeg gevoel. Een betere weergave van dat gevoel is haast ondenkbaar. Een dikke 10!

Samenvattting van het verhaal

Patrice; Het zit in je systeem, je weet het, je voelt het. Je wilt een baby, een kind van jezelf. Een heel normale wens, een heel normaal proces, zo oud als de mens. Het lijkt alsof het allemaal maar heel vanzelfsprekend is. Zo doet men het ook voorkomen, iedereen doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Maar dat is het niet! Totdat je het zelf meemaakt kun je je geen voorstelling maken van de emoties die je treffen wanneer het je niet gegund lijkt te zijn om zwanger te raken. Zoveel vraag je toch niet? Je wilt ‘gewoon’ een baby?

Cindy; Marijke geeft ons een inkijk in haar leven: hoe haar relatie met Bas tot stand is gekomen, hoe ze steeds meer van zijn dochtertje Sanne ging houden en van daaruit ook meer naar een eigen kindje ging verlangen. Ze gaat geen taboes uit de weg en vertelt eerlijk en oprecht hoe ze omgaat met haar babywens die maar niet wil uitkomen. Overal om zich heen ziet ze vriendinnen en collega’s zwanger worden en ondanks meerdere IUI- en IVF-pogingen wil het bij haar maar niet lukken. Als ze uiteindelijk na 8 jaar van onderzoeken, operaties en prikinstructies en overleg met verschillende artsen toch zwanger wordt verliest ze haar vruchtje na 3,5 maand zwangerschap. Uiteindelijk komt bij haar het besef dat er écht geen kindje zal komen.

Patrice; Marijke schrijft over haar ervaringen en haar kinderwens. Samen met Bas heeft ze alles wat ze begeert, behalve dat kindje van hen samen. Na een tijdje is Marijke nog steeds niet zwanger, ze weet van zichzelf dat ze dit wilt. Ze is gek op Sanne, het dochtertje van Bas uit zijn eerste huwelijk, ze wil niets liever dan een broertje of zusje voor haar. Bas deelt de wens van Marijke niet in de mate zoals zij dat doet maar voor haar gaat hij mee de medische molen in. Ook gaat op een gegeven moment de leeftijd een factor spelen, iets wat als een zwaard van Damocles boven het hoofd hangt. De kans op een zwangerschap wordt steeds kleiner, de risico’s steeds groter. Toch besluiten ze ervoor te gaan en er wordt veel van het stel gevraagd. Niet alleen leg je heel je privéleven op het bureau van de gynaecoloog, ga je letterlijk met de billen bloot, maar iedereen heeft er ook wel iets over te zeggen. 

Patrice; De medische wereld kan ontzettend veel. Methodes te over: IUI, IVF, ICSI dus je zou denken dat het een kwestie van tijd is voordat jij ook op die roze wolk kan gaan zitten. Maar wat als de benodigde onderzoeken, operaties, en hormoonbehandelingen niets uitrichten? Wanneer daar eindelijk sprake is van een zwangerschap, je voorzichtig uitkijkt naar een dikke buik, eindigt die voortijdig in een miskraam. Wat als je partner overtuigd is van het feit dat je samen ook gelukkig kunt worden en een baby geen ‘vereiste’ is voor dat geluk? De relationele druk is hoog, het sociale onbegrip nog hoger. En dan voel je je alleen, jij met je wens die maar niet uitkomt.

Beoordeling

Patrice; Het doet soms aan als een stiekeme kijk in het dagboek van je beste vriendin. Je komt heel dicht bij haar emotie, je voelt haar verdriet, haar frustratie maar vooral het onbegrip van de omgeving. Voor die omgeving is het ook een haast ondoenlijke taak om zich ook maar een fractie voor te stellen wat het allemaal inhoudt en hoe het voelt om je kind te verliezen, terwijl je het nog niets eens in je armen hebt gehouden. Dat valt niet uit te leggen. 

‘Hoe kun je iets missen dat je nooit hebt gehad?’

Cindy; Het is een hartverscheurend verhaal dat ik in één ruk heb uitgelezen! Ik heb het geluk dat mijn zwangerschap voorspoedig is verlopen en dat ik een gezonde meid heb, maar ik kan me de pijn inbeelden van vrouwen waarbij dit niet zo vanzelfsprekend gaat en die dan als het ware de hele wereld om zich heen zwanger zien worden! Ook op bijeenkomsten en feestjes wordt er vaak over de kinderen gepraat, hoe confronterend voor mensen waarbij dit niet lukt!

Patrice; Familie en vrienden weten het allemaal, goedbedoeld, vaak net wat beter en lopen over van tips. Dat aspect, die eenzaamheid is haast tastbaar en zal voor vrouwen in een zelfde situatie heel herkenbaar zijn. Het verhaal is indringend, open en niets verhullend. Sommige passages zullen als schokkend ervaren kunnen worden maar zo is de realiteit van dat moment. Het is niet anders, het is zoals het is. 

Cindy; Dapper van Marijke dat ze de lezer durft meenemen naar haar diepste 
zieleroerselen, ik denk dat dit een enorme steun kan betekenen voor vrouwen die zich in dezelfde situatie bevinden!

Patrice; Soms weet je vooraf, bij het zien van een cover zelfs al, dat je een bepaald boek moet lezen. Dat boek trekt je aan als een magneet. Waarom? Omdat je met het fenomeen ‘waterkind’ uit eigen ervaring kennis hebt gemaakt en omdat je weet hoe moeilijk het is om een dergelijke beleving met anderen te delen. Toen het boek ter recensie werd aangeboden behoefde dat ook geen lange bedenktijd. 

Cindy; Op het einde van het boek wordt de titel verklaard in een brief die ze richt aan haar doodgeboren zoon. In Japan is er een rouwpark voor kinderen die nooit het daglicht hebben gezien. Ze noemen die kinderen waterkinderen. Daar huilen de ouders die een kindje hebben verloren door een miskraam. Ik vind dit een mooi idee; mensen die zo iets meemaken kunnen dan ook naar een plek gaan waar ze kunnen rouwen om op die manier het verdriet een plaats te geven.

Conclusie


Cindy; Het is een heel aangrijpend onderwerp, veel mensen zien het ‘nemen van kinderen’ als iets vanzelfsprekend. Als je ondanks alles toch ongewenst 
kinderloos blijft, heeft dit een grote impact op jouw gevoelsleven en je relatie!

Patrice; ‘Waterkind’ is een kort verhaal dat een verpletterende indruk maakt. Ook voor de lezer(es) die dit niet aan den lijve heeft ondervonden kan het een eye opener zijn. Ongewenst kinderloos zijn is een stil verdriet dat niet de troost en het begrip krijgt dat het verdient. 

Cindy; Het is heel vlot geschreven, het verhaal leest ondanks het zware onderwerp heel goed weg. Dit zal me nog wel even bijblijven! 

Voor mij krijgt dit debuut van Marijke Kolk 8 punten op 10. Omgerekend 4 sterren.

Patrice; Marijke betrekt je in dat deel van haar leven zonder melodramatisch of meelijwekkend te zijn. Het is mooi geschreven, het leest razendsnel en je krijgt het gevoel dat je haar vertrouwen krijgt, dat je dit deel van haar leven met haar mag delen. Respect voor de manier waarop dit verhaal is gebracht, het zal velen niet gegund zijn het zo te kunnen vertalen in een allesomvattend boek. Indrukwekkend. 5 sterren.














Geen opmerkingen: