dinsdag 26 mei 2015

In gesprek met........Olga Hoekstra

Recent hadden we de new adult 'Hitte' in de groepsrecensie bij DPB en toen ontstond het idee om eens te gaan kletsen met de goedlachse Olga. Vers van de pers is er nu 'Nevel'. Wat kunnen we nog meer van deze veelzijdige dame verwachten? Lees snel verder!

Wie is Olga?
Een vat vol tegenstrijdigheden. Een moeder van twee heerlijke kleine meisjes en de vriendin van de knapste en liefste nerd van de wereld. Een exportje uit Friesland die al ruim 10 jaar in Twente woont maar nog altijd op z'n Leeuwarders de laatste letters van woorden inslikt als ze boos is. Een dromer en een chaoot.

Je studeerde strafrecht en journalistiek en dan 'ineens' ga je een boek schrijven?
Tja. Tijdens mijn studie strafrecht moest ik veel casussen lezen en ik vond de verhalen achter de misdaden altijd interessanter dan de wetteksten en de artikelnummers. Het idee was om officier van justitie te worden, ik keek veel naar tv-series over advocaten en rechtspraak en had een behoorlijk romantisch beeld van die functie. Als ik er nu op terugkijk, zou ik helemaal niet geschikt zijn geweest voor dat vak, zou duizend doden sterven als ik daadwerkelijk achter het spreekgestoelte zou moeten staan om een zaak te bepleiten.
Nog altijd ging het me om de verhalen. Ik wilde daar wel iets mee doen en mijn ouders stonden achter mijn keuze. Ik had immers mijn studie netjes afgemaakt. Dat was de voorwaarde: eerst je bul halen en dan mag je alles doen wat je wilt. 

Een jaar na mijn afstuderen zat ik dus weer in de schoolbanken, voor een studie journalistiek. Daar leerde ik verhalen schrijven, een artikel opbouwen, interviewen, informatie doseren en researchen. Ik was helemaal op mijn plek, leerde het schrijversvak kennen. De overstap om te proberen eens een fictieverhaal te schrijven, werd steeds logischer, maar ik durfde nooit. Bang om te falen, om te moeten toegeven dat ik 'dat dus niet kon, een boek schrijven.'
Toen mijn oudste dochter werd geboren in 2010, besloot ik toch de gok te wagen. Ik kon namelijk moeilijk tegen haar zeggen dat ze haar dromen moest najagen, als ik dat zelf niet deed.

Mijn opleidingen hebben me geweldig geholpen in het schrijven en het opbouwen van een verhaal. Ook de juridische achtergrond is heel handig als je een politiethriller schrijft. Dus eigenlijk is het wel logisch dat ik ineens dat boek ging schrijven :).




Je won met het manuscript van Dodenweg de Coffeecompany Book Award 2014.Vertel eens hoe dat is gegaan? Dat is wel heel bijzonder toch?
Ik had Dodenweg zelf uitgegeven en de goede reviews bleven maar komen. Ik besloot dat ik mijn kans eens wilde wagen bij een uitgever, omdat te kijken hoever ik zou komen. Ik had bewust het manuscript van Dodenweg nooit eerder ingestuurd, zeker niet na een best wel teleurstellende ontmoeting met een literair agent die zei dat het nooit iets zou worden en dat ik het verhaal ergens diep onderin een la moest gooien en het er nooit meer moest uithalen.
Ik zag dat Xander de wedstrijd had lopen en besloot het manuscript daarvoor in te sturen. Toen kwam ik op de longlist en later op de shortlist. Een bizarre ervaring, ik was helemaal overdonderd. Uiteindelijk ben ik alleen naar Amsterdam gegaan, naar de uitreiking. Op de een of andere manier kon ik niet goed geloven wat er allemaal gebeurde en dat ik gewoon kans maakte op die prijs, op een uitgeefcontract. Daarbij had ik het gevoel dat ik niets te verliezen had, mijn boek lag er immers al?

Toen ik mijn naam hoorde als winnaar, begreep ik pas hoe groot dit was en hoe zenuwachtig ik eigenlijk toch wel was. De hele terugreis van Amsterdam naar Enschede probeerde ik te beseffen wat er nu eigenlijk was gebeurd. Dat besef is er volgens mij nu nog altijd niet helemaal. Het is zo ongelooflijk om met een geweldig team van redacteuren, promotievakmensen en een uitgever te werken en jezelf als schrijver en je boek gewoon te zien verbeteren. Dat is inderdaad heel bijzonder! Ik heb ontzettend geluk gehad met het X-Team en met Anne, mijn redacteur. We zitten helemaal op 1 lijn, al roept Anne wel altijd dat eigenlijk iedereen bruut dood moet en dat er meer bloed moet vloeien, hahaha.

Sinds 2012 werk je fulltime aan je thrillers, wat moeten we ons daarbij voorstellen? Want je hebt ook een tekstbureau? Wat doe je daar precies?
Op de een of andere manier is er ergens iets mis gegaan in de communicatie. Ik heb altijd geschreven naast een baan, ook mijn tekstbureau heb ik altijd gerund naast een tijdelijke of vaste baan. Helaas werd in oktober mijn contract niet verlengd bij de gemeentelijke instelling waar ik toen als beleidsmedewerker werkzaam was in verband met bezuinigingen. Natuurlijk hoop ik ooit van het schrijven te kunnen leven, fictie en non-fictie / journalistieke artikelen. Bij het tekstbureau werk ik eigenlijk aan alles wat geen fictie is, daarnaast schrijf ik thrillers en new adults (tienerromans).

Je bent mama van twee, nog kleine, dochters. Hoe combineer je dat met schrijven? Hoeveel schrijf je per dag/week/maand?
Ik schrijf ongeveer 15 uur per week en eigenlijk op alle momenten dat dat kan. Veel 's avonds als mijn meiden op bed liggen. De oudste gaat inmiddels naar school en de jongste gaat twee ochtenden per week naar de peuterspeelzaal, op die momenten probeer ik de dingen te regelen waarbij je niet gestoord kunt worden, zoals telefoontjes plegen en afspraken maken. Ook passen mijn schoonouders een dag per twee weken op. Die komen dan helemaal uit Friesland om een dagje samen met de meiden te zijn. Geweldig dat ze dat doen, want dat levert ook weer een aantal kostbare uren op.
Gelukkig kan ik heel ad hoc werken en probeer ik mijn creativiteit en inspiratie op te sparen en in te zetten op de momenten dat ik tijd heb om te schrijven.

Wat doet schrijven met jou? Heb je een bepaald schrijfritueel?
Schrijven geeft me zelfvertrouwen, een magisch gevoel als je over alles wat je deed, altijd onzeker bent geweest.
Ik heb geen bepaald ritueel, dat zou ook niet kunnen want daar heb ik simpelweg de tijd niet voor. Zie het antwoord hierboven, hahaha. Het enige 'ritueel', als je het zo kunt noemen, is dat ik nooit iets opschrijf vooraf. Als het een goed idee is, onthoud ik het wel. Als ik het vergeet, dan was het dus niet goed genoeg. En een verhaal voor een thriller moet een tijdje sudderen in mijn hoofd, groeien. Dodenweg heeft een jaar of vijf gesudderd, Nevel ruim 2 jaar.

Kun je iets vertellen over je boek 'Wie ik ben'?
Wie ik ben is een kort verhaal, zo'n 5000 woorden, dat je gratis kunt downloaden. Het is een young adult en gaat over Lea en Rodger. Lea is smoorverliefd op Rodger, maar heeft hem dat nooit durven vertellen. Daarbij wordt ze getreiterd door Rodgers beste vriend, Gerben. Op een gegeven moment komt op de verpleegafdeling waar Lea werkt, een jongere man binnen. Lea werkt als vrijwilliger met mensen die Alzheimer hebben en heeft direct een band met deze man door hun gedeelde passie voor Pink Floyd. De patiënt blijkt Rodgers vader te zijn en Rodger wil niets weten van het feit dat zijn vader ziek is. Hij kent Lea wel, maar weet niet wie ze in werkelijkheid is. Hetzelfde geldt voor Lea, die Rodger pas echt leert kennen door zijn vader. En natuurlijk Rodgers vader, die af en toe zelf niet meer weet wie hij is en in het verleden leeft.




Je hebt een bijdrage geleverd aan 'De naakte waarheid', een boek over vrouwen en kanker. Wat was voor jou dé reden om daar aan mee te werken?
Via Lilian Snijder, de schrijfster van Aquamarijn, kwam ik in contact met Marina Nieuwenhuis. Marina is de fotograaf achter het project De Naakte Waarheid. Zij had Lilian benaderd om de interviews te schrijven met de dertig vrouwen die meewerkten aan De Naakte Waarheid en Lilian zocht schrijfsters die haar wilden ondersteunen.
Mijn moeder is in 2012 vrij onverwacht overleden aan de gevolgen van longkanker en ik vond het project van Marina zo ontzettend mooi, dat ik besloot mee te werken ter nagedachtenis aan mijn eigen moeder. Door de verhalen met deze sterke vrouwen die zich niet laten kleinkrijgen door kanker, kon ik mijn eigen verdriet en verlies ook een plekje geven. Mijn moeder was ook zo'n sterke vrouw, maar zij kon haar verhaal niet meer vertellen. Daarom ben ik onwijs dankbaar dat deze sterke vrouwen mij hun verhaal hebben toevertrouwd.
Inmiddels heb ik weer nieuwe interviews gedaan voor het nieuwe project van Marina; Open en Bloot. Dit keer worden dertig mannen in woord en beeld vastgelegd. Ik mag de verhalen schrijven, samen met schrijfsters Alice Bakker en Natasja Bijl. Je kunt zelf ook deelgenoot worden van dit project door een Snorfie te maken (een selfie met snor) en het boek te steunen. Ik zeg het maar even ;).

Recent is de New Adult-roman 'Hitte' uitgebracht bij Storm Publishers, vanwaar die keuze voor deze uitgever?
Ik had al contact met Natasja Storm, de uitgever van Storm Publishers, voor ik de Coffee Company Book Award won. Natasja heeft een sterke visie op het young adult en new adult genre en heeft door haar site young-adults.nl een grote groep volgers binnen de doelgroep. Ik heb een wedstrijd gewonnen van deze site en zo kwam mijn verhaal terecht in een verhalenbundel die door Storm werd uitgegeven. Ik sprak met Natasja over haar toekomstplannen en samen besloten we dat ik een new adult voor haar zou schrijven, de eerste in haar fonds en de eerste die in Nederland door een Nederlandse auteur werd uitgebracht.
Ik heb ontzettend veel geluk dat ik met Natasja kan samenwerken. Ze heeft een grote kennis van de doelgroep die ze met Storm Publishers bereikt en ze denkt verder, heeft een duidelijke visie over hoe ze e-books en vertalingen in de markt moet zetten.



Je hebt 'Hitte' uitgebracht onder het genre New Adult? Wij hebben het boek gelezen in de groepsrecensie en we vonden het gewoon een lekker boek. Niet specifiek een NA of YA. Wat is voor jou en je uitgever de overweging geweest om hiervoor te kiezen?
Ik zie Hitte wel echt als New Adult. Het past binnen de genre-eisen die er, vind ik, zeker zijn. Natuurlijk is Hitte ook 'gewoon een lekker boek', zoals jullie het omschrijven. Het één sluit het ander niet uit. Storm Publishers en ik hebben gekozen om Hitte ook als New Adult te vermarkten, omdat dit een genre is dat past binnen de visie van de uitgeverij en omdat het tijd werd voor een Nederlandse vertegenwoordiging. Momenteel worden veel new adults vertaald, denk aan de boeken van Jennifer Armentrout, Colleen Hoover en Jessica Sorensen. Het wordt tijd dat er ook meer boeken van eigen bodem in dit genre verschijnen. Ik ben blij dat ik de kans heb gehad om Hitte te schrijven als echte new adult en dat het boek ook dit label heeft gekregen. Dat past er het beste bij.

Er komt een vervolg op 'Hitte' maar dan met Stef in de hoofdrol? Kun je daar al iets over kwijt? Ben je daar al aan begonnen? En wanneer kunnen de lezers dat verwachten?
Het verhaal van Stef verschijnt in 2016 en gaat Razend heten. Ik ben er momenteel mee bezig, de eerste hoofdstukken staan op papier. Razend geeft een inkijkje in de ziel van Stef, de collega van Lynn uit Hitte. Stef is een charmeur en lijkt een oppervlakkige flirt, maar er is zeker meer met hem aan de hand. Zeker als hij Livvie tegenkomt. Razend gaat over illegale autoraces en over de vraag hoe vaak je je hart kunt verliezen, zonder het ook daadwerkelijk echt kwijt te raken. Het leuke is dat naast Razend in 2016 ook Zomer uitkomt. Dit is een prequel op Hitte. Het verhaal speelt zich af op het eiland, in de weken voor Lynn en Daan er zijn.

Wat hoop je te bereiken met je boeken?
Ik wil mensen voornamelijk een paar geweldige leesmomenten geven. Fictie is voor mij een vlucht uit de realiteit, escapisme. Ik gun iedereen die manier van vluchten.

Wat kunnen we nog meer van je verwachten? 'Nevel' is uit?
Jaahaaa! Nevel! Superspannend natuurlijk, mijn tweede thriller en het vervolg op Dodenweg. In ieder geval nog een laatste deel uit de Saksenburcht serie. In Nevel worden een aantal verhaallijnen voor dit laatste deel al uitgezet en alle ellende die in Dodenweg begon en in Nevel verder broeit, zal in dit slotdeel tot uitbarsting komen. Ik heb heel veel zin om verder te schrijven over Thomas en Fleur, al is Nevel wel een behoorlijk duister boek geworden en ik dus even therapie nodig heb voor ik verder ga aan deel drie. Dat derde deel heb ik als werktitel 'Oogst' meegegeven. In Dodenweg en Nevel wordt gezaaid wat in het derde deel geoogst wordt.

En er komt zeker nog een andere thriller, een boek dat niets met Saksenburcht te maken heeft. Dat idee heb ik al een tijdje in mijn hoofd rondzingen en het is bijna 'rijp' om geschreven te worden. De werktitel daarvan is Trias.
Kortom.... Wat kan men nog meer van mij verwachten? Heel veel... Tot vervelends toe, hahaha.

Ben je zenuwachtiger bij een volgend boek dan bij het allereerste (Dodenweg)? In een interview met Hebban zei je dit; ' ik heb serieus een te hoge bloeddruk en hartkloppingen iedere keer dat ik de reviewsites begluur en een recensie spot. Zwarte vlekken voor mijn ogen, kortademigheid, nagelbijtend en okselklotsend... het is geen prettig gezicht. Echt niet. Het is meer horror dan thriller of new adult.' Is het echt zo erg? Hoe overleef je dat dan elke keer?
Absoluut. Bij Dodenweg opereerde ik nog lekker in de marge. Niemand kende me, niemand had een verwachting en iedereen was verbaasd dat een zelfuitgegeven boek zo aardig bleek te zijn. Toen won ik de Coffee Company Book Award en werd tweede bij de Hebban Debuutprijs, die twee zaken geven toch een kwaliteitsstempel op je boek.
Ineens gingen mensen 'iets' van mij verwachten. En dat doen ze dus bij Nevel... En dat is heel zenuwslopend spannend. Inderdaad klotsende oksels en een hoge bloeddruk. Nu het moment van verschijnen van Nevel steeds dichterbij komt, verbruik ik aanzienlijk meer deo :).
Ja, het is echt spannend. Aan de andere kant... Ik schrijf de boeken die ik wil schrijven en sta dus duizend procent achter alles wat ik uitbreng. Mocht het iemand tegenvallen, dan is dat maar zo. Als een review onderbouwd is, dan kijk ik altijd naar wat ik daar van zou kunnen leren, als iemand simpel zegt dat het een stom boek is, kan ik daar niet zo heel veel mee.

Gezien je spanningsniveau vragen wij ons af hoe jij denkt over lezersrecensies? Hecht je er belang aan?
Absoluut. Ik heb altijd gezegd dat ik niet schrijf om uitgegeven te worden, flauw gezegd, maar om gelezen te worden. Ik schrijf om mensen kennis te laten maken met de verhalen waarvan ik zelf geniet en ik hoop dat lezers dat ook doen. Daarom vind ik het leuk om de lezersrecensies te lezen. Want dat zijn de mensen voor wie ik schrijf. Niet voor de uitgever (al ben ik heel blij dat ik er twee geweldige heb, begrijp me niet verkeerd), niet voor de recensent, maar juist voor degene die naast me in de boekhandel staat te neuzen wat er voor prachtigs allemaal is binnengekomen.

Wat is het grootste compliment dat je ooit hebt gehad over je boek(en)?
Het grootste compliment blijft toch wel dat mensen zeggen dat de karakters in mijn boeken levensecht aanvoelen. Dat geldt voor zowel Thomas als Fleur, als voor Daan en Lynn. De personages komen voor de lezer echt tot leven en dat is geweldig om te horen, want voor mij 'leven' ze ook echt.

Wat doe jij als je niet schrijft?
Ik schrijf als ik niet met mijn kinderen bezig ben, het zijn echte dametjes die graag in het middelpunt van de belangstelling staan en hele voorstellingen geven waarin wordt gezongen en gedanst. Ze hebben een geweldige fantasie (goh, waar zouden ze dat nu van hebben) en gaan daar soms helemaal in op.
Als ik even een moment voor mezelf heb, dan lees ik graag of kijk ik naar tv-series. Heerlijk om weg te dromen en inspiratie op te doen.

Geld is geen issue, wat is het eerste dat je gaat doen of kopen?
Lekker oppervlakkig maar dan ga ik voor een hele dikke auto.

Stel; je bent de Premier van dit land. Wat is het eerste dat op de schop gaat?
De werkdruk en de lage beloningen in de zorg. Mijn vader is op zorg aangewezen, sinds het overlijden van mijn moeder. Hij woont nu zelfs in een geweldig verzorgingshuis in Leeuwarden, met hele lieve en kundige verpleegkundigen en ondersteunend personeel. Daarnaast werkt mijn schoonvader in de gehandicaptenzorg, al bijna veertig jaar en werkt een van mijn beste vriendinnen op de kinderafdeling in het ziekenhuis in Enschede.
Als ik zie hoe hard al deze mensen werken, hoe zwaar het werk is en dat ze verantwoordelijk zijn voor mensenlevens, vind ik dat ze zo veel meer verdienen dan ze krijgen. En dan heb ik het niet over salarissen, al speelt dat ook best mee, maar ook over waardering en over een toekomstplan. Ik zou wel willen zien dat mensen die in de zorg werken op een gegeven moment een soort mentorschap aangaan. Dat ze jonge mensen, jonge collega's opleiden en hen de kneepjes van het vak leren, dat ze zelf niet meer het zware werk hoeven te doen, maar juist verantwoordelijk zijn en blijven voor kennisoverdracht. Daar zou ik me hard voor willen maken, voor zo'n mentorschap.

Wat raad jij een beginnend schrijver aan? Wat absoluut wel en absoluut niet doen?
Het belangrijkste is om te blijven geloven in jezelf en je verhaal. Heel afgezaagd dus, maar geef nooit op. Blijf gewoon doorschrijven en herschrijven tot je ervan overtuigd bent dat je de best mogelijke versie van je verhaal hebt liggen. Schiet het dan de ruimte in.
Wat je niet moet doen is iedere keer als je vastzit in een verhaal, of als het een keer tegen zit, met iets nieuws beginnen. Dan blijf je alleen maar zitten met allerlei halve verhalen. Ploeter door in het verhaal, blijf schrijven en schrijven en doorgaan. Zorg dat je over dat dode punt heen bent en dan zul je zien dat je precies weet waar je verder heen wilt en gaat het schrijven weer makkelijk.

Ten slot; waar mogen we je midden in de nacht voor wakker maken?
De enige mensen die mij 's nachts wakker mogen maken, zijn mijn meiden. Ik spoor regelmatig verdwenen knuffeltjes en spenen op. Voor de rest is mijn nachtrust me heilig. Alleen toen ik zwanger was... Toen mocht je me midden in de nacht wakker maken voor een oliebol of broodje shoarma...



Lezersvragen

Ineke van Kessel en Anita de Groot; Waarom kies je een pseudoniem als je naam toch overal al bekend is, en hoe kwam je op het idee van Lis Lucassen?
Ik schrijf twee totaal verschillende genres en ik wilde niet dat er bij lezers verwarring of teleurstelling ontstond. Vind je de thrillers leuk, dan hoef je namelijk niet ook 1 op 1 de new adults leuk te vinden. En vice versa, natuurlijk. Het is dus puur voor het onderscheid.
Lis bestaat uit de eerste letters van de namen van mijn dochters en mijn vriend. Lucassen allitereert mooi en toen ik zwanger was stond Lucas hoog op de babynamenlijst voor jongens. Ik kreeg twee meiden, dus geen Lucas. Alhoewel, een van mijn beste vriendinnen heeft een zoontje die toevallig Lucas heet!

Vraag van Bert via ons blog; wat is jouw beste boek volgens jou?
Ik heb goed naar Thomas Olde Heuvelt (fantasyschrijver red.) geluisterd tijdens de laatste editie van de Paul Harland Prijs. Hij zei dat je je als schrijver bij ieder boek moest blijven verbeteren. Dat probeer ik dan ook. Daarom hoop ik dat ik mijn beste boek nog moet schrijven.

Vraag van Evelyne via ons blog; 
Ik woon ook in Enschede, ga je ooit een boek schrijven dat zich hier afspeelt?
Geen idee. Misschien wel. Lisette Jonkman heeft trouwens fantastisch leuke boeken geschreven die zich afspelen rondom de Campus van de Universiteit Twente. Dat is dus al gedaan. En ik ben bezig met een idee'tje rondom Winterswijk, da's niet zo heel ver van Enschede af.

Vraag van Karin; waarom duurde het zo lang voordat 'Nevel' uitkwam?
Het lag in de planning om Nevel (toen nog 'Vader' getiteld) ook in eigen beheer uit te brengen, maar toen won ik de Coffee Company Book Award en kwam alles rondom Dodenweg ineens in een stroomversnelling. Dat boek werd opnieuw uitgegeven en werd ook nog eens genomineerd voor de Hebban / Crimezone Debuutprijs. Er was ineens zo veel belangstelling en reuring rondom Dodenweg, dat de uitwerking van Nevel iets in de knel kwam. Ook voor mij was het lastig, ik had een soort van mini writer's block. Dodenweg was zo goed ontvangen, zou ik dat met een tweede boek wel kunnen evenaren... Of nog beter, overtreffen?
Uiteindelijk heb ik mijn eigen advies gevolgd en heb doorgeschreven en doorgeschreven, met behulp van Anne, mijn redacteur bij Xander.
Hoewel Nevel dus iets later is gekomen dan ik zelf had gepland, is het wel het boek geworden wat het moet zijn. En ik ben er heel heel trots op!

Olga bedankt voor je enthousiaste medewerking, we kijken uit naar 'Nevel' en het vervolg op 'Hitte'.
Patrice (team DPB)

Naar aanleiding van dit interview stelt Olga een gesigneerd exemplaar beschikbaar voor een van onze lezers. Hou ons in de gaten en meld je aan als lid. Binnenkort meer hierover op de Facebookgroep!

Geen opmerkingen: