dinsdag 9 juni 2015

Groepsrecensie ´De doos´ - Pieter Aspe


Genre: Thriller
Uitgever: Aspe NV
ISBN: 9789022331088
Uitvoering; paperback
Aantal pagina's;314
Uitgave: april 2015

Met dank aan Uitgeverij Manteau voor het ter beschikking stellen van deze recensie-exemplaren.

Lezers; Charles Kuijpers, Willemine Smidt, Stephanie Haenen, Patrice van Trigt en Karin Teirlynck
Groepsrecensie door Karin - team DPB

Over de auteur

Pieter Aspe (°1953), trok na zijn middelbare studies naar Gent om er Politieke en Sociale Wetenschappen te studeren. Dat hield hij echter nog geen jaar lang vol en daarna volgde een serie van de meest uiteenlopende beroepen vooraleer hij zijn roeping als schrijver vond. Hij werkte achtereenvolgens bij een bedrijf dat plastic buizen maakte, bij een agentschap voor granen en voeders, als bediende bij het ziekenfonds, daarna bij de zeevaartpolitie, vervolgens voor een textielfirma, als persfotograaf, commissaris voor Zeewaterontzilting en meubelrestaurateur.
Pieter Aspe is voltijds auteur sinds 1996. Aspe schrijft misdaadromans met als hoofdpersonen adjunct-commissaris Pieter Van In en substituut (officier van justitie) Hannelore Martens, die in het debuutverhaal van Aspe Het vierkant van de wraak zijn geliefde wordt. De meeste verhalen spelen zich in Brugge af. Daarnaast schreef Aspe ook twee jeugdboeken, Bloedband en het vervolg Luchtpost en twee novellen, Grof Wild en De Japanse Tuin.
In 2001 ontving Aspe de Hercule Poirotprijs voor zijn roman Zoenoffer. In opdracht van VTM werden in Brugge de eerste tien misdaadromans van Aspe verwerkt tot televisieserie, getiteld Aspe. Er werd ook een tweede reeks opgenomen maar die was geen verfilming van Aspe's boeken. Wel werd onder het toeziend oog van Pieter Aspe zelf, voortgebouwd op het elan van de boeken. Jooris Van Hulle heeft in Pieter Aspe, Portret van een toptalent (2012) een uitgebreide biografie over de auteur neergepend.
Bron; WPG.be

De cover

Patrice; Een mysterieuze, ietwat mistige coverfoto. Een kalme zee, een donker anoniem silhouet. Het had voor de hand gelegen voor een doos te kiezen, gezien de titel, maar dat is gelukkig niet gedaan. De overtocht op de foto kun je op diverse manieren verklaren nadat je het boek hebt gelezen, er zijn meerdere situaties en personages waar deze voor op kan gaan. Mooi van kleur en betekenis, een dikke 9.

Charles; De cover van het boek toont een bootje met een vage figuur, welke voorstelling vermoedelijk refereert aan de veerman van de Styx uit de Griekse mythologie. Het verband tussen de cover en het verhaal is nogal ver verwijderd. De cover krijgt een 6.

Stephanie; De cover oogt wat donker en mysterieus vind ik men ziet iemand in een bootje op het water. Pieter Aspe staat weer in gouden letters op de cover zoals altijd. Wat me wel meteen opvalt is Aspe Nv op de cover. De cover krijgt van mij een 6. Ik vind de cover niet bijster origineel of speciaal.

Willemine; ‘De Doos’ heeft een zwart/grijs cover, waarop een bootje met een man staan afgebeeld.  Het cover past perfect bij de inhoud van het boek. Maar daar kom je pas op de laatste bladzijde achter. Ik geef het cover een 8.

Karin; De cover oogt donker, met in goudkleurige letters de naam van de auteur en onderaan in rode letters de titel van het boek, ‘De doos’. Daartussenin ziet men een bootje op het water met daarin een figuur. Het geheel oogt mysterieus en ik had geen idee wat het bootje met ‘De doos’ te maken had. Achteraf blijkt het een serieuze doordenker te zijn. Wat ook opvalt is het Aspe NV op de cover. Achteraan een korte inhoud, een korte biografie met foto van Aspe zelf en enkele quotes. De cover trekt niet direct aan, springt er zeker niet uit, maar heeft wel iets. De cover geef ik een 7.

Korte inhoud

Barend Vossen, zonderling en zoon van een vermeende collaborateur uit de Tweede Wereldoorlog, wordt dood aangetroffen in zijn huis. Moord of een ongeluk? Even later wordt Robert Dewilde, zoon van een verzetsheld, brutaal afgeslacht aan de Damse Vaart. Een familievete? Onenigheid over een erfenis? Of een koelbloedige afrekening? Het geheim bevindt zich in een doos in Elounda op Kreta waar destijds de serie 'Who pays the Ferryman?' werd gedraaid. Of speelt er nog een ander motief? 'Alleen ik weet het...'
In zijn zesendertigste thriller zet Pieter Aspe een ingenieus raadsel uit. Alle personages worden gedreven door één enkel motief: wraak. Wie gedreven wordt door wraak, moet twee graven delven. Een voor het slachtoffer en een voor zichzelf...

Samenvatting

Patrice; ‘De doos’ begint met een proloog waarin een nog onbekende persoon naar Kreta is gevraagd door een andere onbekende. De reden van deze reis naar Kreta, naar Elounda om precies te zijn, is vooralsnog gehuld in een groot mysterie. Het enige wat duidelijk wordt is dat er sprake is van een doos. Het hoe en wat wordt later pas duidelijk.

Karin; Het verhaal start op Kreta, in Elounda, met een proloog. De ik-figuur heeft er een afspraak met een onbekende en alles draait om ‘de doos’. Het is niet duidelijk wat er met die doos is of wat er precies inzit.

Charles; ‘De doos’ van Pieter Aspe begint met een proloog waarin de ik-figuur van het boek een mysterieuze afspraak met een onbekende heeft in het Griekse Elounda op Kreta. Dat is ook de plaats waar de destijds bekende Tv-serie “Who pays the ferryman?” werd opgenomen.

Willemine; ‘De Doos’ is een politieroman, dat zich afspeelt in de omgeving van Brugge (België) en  waarin Van In en Versavel de moorden op Barend Vossen en Robert Dewilde moeten oplossen.

Charles; In zijn eigen huis in Brugge wordt Barend Vossen, zoon van een vermeende collaborateur uit de Tweede Wereldoorlog, dood aangetroffen. Het lijkt erop dat hij met fatale gevolgen van de trap is gevallen. Commissaris Pieter Van In en zijn rechterhand Guido Versavel onderzoeken de kwestie.

Stephanie; Het verhaal begint met Barend Vossen die van de trap is gevallen en eerst weet men niet of er sprake is van moord of een ongeluk. Van In en Versavel worden erbij geroepen om de zaak te onderzoeken.

Patrice; Speurders duo Van In en collega Guido Versavel worden op de zaak gezet waar de gepensioneerde Barend Vossen onder verdachte omstandigheden door zijn huishoudster dood wordt gevonden. Intuïtief weet Van In dat er iets niet klopt.

Karin; In Brugge worden Van In en Versavel belast met het onderzoek op Barend Vossen die, door zijn huishoudster Julia, onder verdachte omstandigheden dood is aangetroffen. Hij lijkt van de trap te zijn gevallen, maar Van In zijn buikgevoel verteld hem iets anders.

Charles; Commissaris Pieter Van In en zijn rechterhand Guido Versavel onderzoeken de kwestie. Daarin spelen onder meer de twee kinderen van Barend een rol. Zijn zoon Herman komt nauwelijks in beeld, zijn bastaardzoon Brecht Seynhaeve des te meer.

Karin; Zo blijkt dat Barend de zoon is van een vermeende collaborateur uit de Tweede Wereldoorlog en dat hij zelf twee zonen heeft, zoon Herman en een ‘bastaardzoon’, Brecht Seynhaeve. Ondanks dat Vossen er warmpjes bijzit, leeft hij als kluizenaar. Vermoord om zijn geld?

Patrice; In eerste instantie lijkt een politiek motief niet uitgesloten maar als snel blijkt dat ze het dichterbij moeten zoeken. Vooral wanneer er een moord plaatsvindt in de door de familie Vossen gehate familie Dewilde, gaan de voelsprieten op scherp.

Stephanie; Niet lang erna wordt Robert Dewilde neergeschoten. Het is aan Van In en Versavel om uit te zoeken wat er aan de hand is. Is er iemand uit op de erfenis of is er sprake van een vete tussen de families.

Charles; Korte tijd later wordt Robert Dewilde, zoon van een verzetsheld uit diezelfde WO II, doodgeschoten. Van In en Versavel onderzoeken ook deze zaak en komen daarbij opmerkelijke zaken op het spoor.

Karin; Maar als enige tijd later Robert Dewilde doodgeschoten wordt, de zoon van een verzetsheld uit de Tweede Wereldoorlog, gaat bij Van In een belletje rinkelen. Tijdens hun onderzoek blijkt dat beide families een geheim met zich meedragen dat al jaren aansleept.

Patrice; Twee doden uit families die elkaars bloed wel kunnen drinken sinds de tweede wereldoorlog. Van In en Versavel gaan op onderzoek uit en leren al snel dat beide families een enorm geheim met zich meedragen, beide stug en vol haat naar elkaar.

Charles; Er vallen meer doden onder wie een familielid van Vossen.

Willemine; De grootouders  van Vossen en Dewilde leven al sinds de Tweede
Wereldoorlog in onmin met elkaar. Maar wat is hiervan de reden? Is het een familievete of onenigheid over een erfenis? Of spelen er nog andere motieven?

Patrice; Toch zijn de speurders niet meteen op het spoor van de dader, er komt nogal wat naar boven en de nodige verwarring speelt ook mee. Getuigen die zaken verbergen, het verleden dat duidelijk moeite heeft om de geheimen te openbaren.

Charles; De ik-figuur in het verhaal is de onbekende crimineel wiens gedachtewereld even intrigerend als primitief is. Hij lijkt een simpele ziel doch vertoont op bepaalde momenten bijzonder slimme trekjes als het gaat om het voorkomen van ontdekking van zijn dubieuze handel en wandel of om ontsnappingsmogelijkheden in heikele situaties.

Karin; De ik-persoon neemt je mee in zijn wereld en op die manier geeft Aspe toch al enkele details van het verhaal prijs. Toch blijft het lange tijd een raadsel wie die ik-persoon wel is. Je hebt er het raden naar en als je denkt het te weten, word je op het eind toch weer verrast.

Stephanie; Natuurlijk komt Hannelore de vrouw van Van In ook ter sprake. Zij is recent onderzoeksrechter geworden. Ook zij heeft zo haar problemen met bepaalde zaken.

Karin; Daarnaast loopt het verhaal van Hannelore Martens, de echtgenoot van Van In die terug onderzoeksrechter in Brugge is. Procureur Proot, een klein, corpulent mannetje met varkensoogjes, maakt haar direct duidelijk hoe de vork aan de steel zit en dat ze niet moet verwachten dat hij haar ooit een zaak zal toewijzen waarbij haar man betrokken is.

Patrice; Intussen is Hannelore, vrouw van Van In, in een eigen strijd verwikkeld met procureur Proot. Hij gunt haar om een onduidelijke reden geen zaken en dit frustreert Hannelore tot en met. Als onderzoeksrechter komt zij, door Van In en de zaak waar hij aan werkt, op interessante materie. Maar wat ze daarmee kan doen is nog niet helemaal duidelijk. Geduld blijkt een schone zaak te zijn, iets wat onstuimige Hannelore op de proef stelt.

Charles; In een zijlijn van het verhaal vecht onderzoeksrechter Hannelore Martens, de partner van Van In, een beladen competentiestrijd uit met de onaangename procureur Proot. Deze man blijkt later in het verhaal een vreemde rol te spelen.

Willemine; Al snel wordt duidelijk dat ‘het geheim’ is opgeborgen in een doos in Elounda op Kreta.

Beoordeling

Patrice; Van In en Versavel op avontuur. Zo voelt het elke keer weer en dat voelt goed. Aspe schrijft in een heerlijke stijl de sterren van de hemel en stelt wederom niet teleur. ‘De doos’ blijkt een verrassend en meeslepend verhaal te zijn geworden. Oud zeer en oud geld, haat en wraak. Heerlijke ingrediënten die heel mooi zijn toegepast in een toch wel heel menselijk verhaal.

Charles; Pieter Aspe is in België een gelouterd schrijver. Hij heeft al bijna veertig thrillers op zijn naam staan waarvan er diverse als Tv-serie zijn verfilmd.

Willemine; Dit boek van Pieter Aspe deed mij denken aan de boeken van Baantjer. Door eigenzinnig politiewerk worden de moorden opgelost.

Karin; Nummer 36 in de Van In reeks van Pieter Aspe en zoals gewoonlijk zat ik direct mee in het verhaal, vooral omdat Aspe de kunst verstaat om alles erg filmisch te beschrijven. Het boek leest makkelijk, mede door zijn eenvoudig taalgebruik. Toch had ik enige moeite met al de verschillende personages en hun namen.

Stephanie; Ik heb besloten om me op te geven voor dit boek omdat ik alle boeken van Pieter Aspe heb gelezen. De een vond ik al wat minder dan de andere maar echt teleurgesteld ben ik nog nooit geweest. Ik lees nu al 10 jaar Pieter Aspe dus ik denk dat ik me wel een fan mag noemen van zijn werk. Het is ook verstandig om te beginnen met het eerste deel, omdat je anders heel wat achtergrondinformatie mist over Van In, Hannelore en Versavel.

Willemine; Feit is wel dat iedereen in het boek uit is op geld. Ook komen er een aantal buitenechtelijke kinderen en homorelaties in voor. Dit laatste vond ik niet echt relevant voor het verhaal.

Stephanie; Het typische aan een boek van Pieter Aspe is dat het zich meestal afspeelt in Brugge. Wij gaan regelmatig naar Brugge en dat maakt het natuurlijk extra leuk, want dan kan je nog een beter beeld krijgen van de bepaalde plaatsen die regelmatig terugkomen in het boek.

Charles; Zijn taalgebruik is onberispelijk en eenvoudig. Het boek kent slechts enkele taal- en typefoutjes en is gemakkelijk leesbaar. Dat is de kracht van het boek maar ook de achilleshiel, want de lezer kan gaandeweg het gevoel bekruipen dat het enigszins oppervlakkig blijft. Diverse karakters zijn niet erg breed uitgesponnen en ook de situatietekeningen zijn niet altijd even scherp aangezet.

Patrice; Ook nu weer weet Aspe een levensles mee te geven en daar komt hij mee weg ook. De personages in dit boek zijn omstreden en soms wat afstandelijk. ‘De dader’ laat je wel dichterbij komen, hij trekt je mee in zijn gedachten, al dan niet behoorlijk instabiel. Je krijgt een kijkje in zijn belevingswereld die behoorlijk vertroebeld wordt door het verleden. Niet alles wat hij doet is even aannemelijk maar dat komt voor het verhaal heel goed uit. Zo heeft Aspe onbegrensd toegang tot bepaalde wendingen en kan eigenlijk alles. En dat maakt het telkens weer een verrassing om te lezen.

Willemine; Het verhaal leest lekker vlot en kent een aantal stereotiepe handelingen. Zo steekt Van In in elk hoofdstuk én bij elke gelegenheid een sigaret op. Op een gegeven moment dacht ik, alweer? Ik begon mij er toch wel aan te storen. Ook het frequente cafébezoek en het steeds weer opnieuw bestellen van een Omer vond ik irritant. Niet omdat ze niet mogen roken of drinken, maar omdat het steeds weer werd vermeld in het boek; net iets te vaak, vond ik.

Patrice; Apse weet het lang spannend te houden. Lange tijd is het niet duidelijk waar het naartoe gaat, ook al laat hij heus wel aanwijzingen achter. Ondanks dat blijft het afwachten en doorlezen geblazen. De rode draad door het verhaal, de mystiek rond ‘de doos’, blijft lang onduidelijk. Wat is er aan de hand? Wat is er aan de hand tussen de twee families? En wie is verantwoordelijk voor de doden? Waar haalt de dader zijn motieven vandaan? De plot lijkt zo uit een film te zijn gestapt, niet helemaal nieuw maar daarom niet minder vermakelijk. De manier waarop Aspe het brengt is gewoon lekker lezen.

Charles; Commissaris Van In is een kettingroker en een stevige bierdrinker. Hij steekt welhaast de ene sigaret met de andere aan en zijn rookgedrag wordt keer op keer beschreven, echt teveel van het goede. Datzelfde geldt voor het steeds weer bestellen op de vreemdste momenten van een glas of flesje Omer, een Belgisch blond bier van hoge gisting met een alcoholpercentage van maar liefst 8. De herhaalde beschrijvingen van het opsteken van een sigaret en het bestellen en nuttigen van bier worden op den duur enigszins irritant.

Karin; ‘De doos’ is een typisch Aspe boek met het nodige mysterie en het draait altijd anders dan je had verwacht. Toch was dit verhaal net niét zoals de vorige boeken in deze serie, omdat hier een van de verhaallijnen in de ik-vorm geschreven is. Op die manier zie je het verhaal door een andere bril, die van een psychopaat, en word je getriggerd om mee te denken. Mijn nieuwsgierigheid werd daardoor extra geprikkeld.

Willemine; ‘De Doos’ is grotendeels geschreven vanuit de derde persoon. Een klein gedeelte is geschreven vanuit de ik-persoon. Pas aan het eind van het boek weet je wie de ik-persoon is en weet je zijn rol in het verhaal. Door deze wisseling van personen wordt het verhaal spannend en origineel. Je vraagt je voortdurend af wie die rare en autistische ik-persoon is en wat er gaat gebeuren.

Charles; De plot is aardig, maar het is alras duidelijk in welke richting de dader moet worden gezocht.

Stephanie; De verwikkelingen van het verhaal zitten wederom goed verstopt wat het extra spannend maakt. Ook merk je dat door de boeken heen de hoofdpersonages bepaalde ontwikkelingen meemaken. Het boek leest als een trein.

Patrice; De personages Van In en Versavel blijven leuk. Het is net een getrouwd stel en zo gedragen ze zich ook. Kettingrokend en bierdrinkend gaat Van In door, niet geremd door de subtiele hints van zijn collega/vriend Guido Versavel. Ze kennen elkaar door en door, iets wat een val zou kunnen zijn. Gelukkig gaat dat hier niet op en verschijnt er geregeld een glimlach tijdens het lezen. De opmerkingen, het ‘Omer-ritueel’, het vervangend politiekantoor in de vorm van Café Vlissinghe maar vooral de humor zorgen voor een aantal heerlijke leesuren.

Karin; De boeken van Pieter Aspe zijn meestal op dezelfde manier opgebouwd en werken langzaam naar de plot toe die over het algemeen verrassend is. Ook de nodige humor tussen Versavel in Van In, de Omer en de terrasjes ontbreken deze keer weer niet, wat juist eigen is aan deze boekenserie. Toch kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat het nu, wat de Omer en de sigaretten betreft, ‘overdaad’ was.

Willemine; Op Kreta vonden de opnames plaats van de serie “Who pays the Ferryman” en de verwijzing naar het oude Griekenland is duidelijk aanwezig in het boek. Die titel verwijst naar een oude Griekse mythe, waarin de grens tussen de bewoonde wereld en de onderwereld  gevormd wordt door de rivier de Styx. De zielen van de overledenen passeren deze rivier met behulp van een veerman. Om de veerman te betalen worden er munten op de ogen van de overledene gelegd.

Stephanie; Ik heb enorm genoten van deze Aspe. In ‘De doos’ vind ik wel wat meer diepgang zitten dan in de vorige twee boeken. Zeker het verhaal van de moordenaar heeft me toch wel geraakt.

Conclusie

Willemine; In het kort: ‘De Doos’ is een spannend boek, mede door de rare gedachtenkronkels van de ik-persoon. Het is een originele politieroman, dat lekker vlot leest. Ik geef het boek 3,5 sterren.

Stephanie; Pieter Aspe is in Nederland niet zo bekend, maar ik vind dat hij toch meer bekendheid verdient. Ik zou jullie heel graag dit boek willen aanraden en kijk al uit naar het volgende boek. Het boek is voor mij 4 sterren waard.

Karin; Aspe heeft met ‘de doos’ wederom een doordacht verhaal neergezet waar je ettelijke uurtjes leesplezier aan beleeft. Alle ingrediënten zijn weer aanwezig en dat maakt het voor de echte Van In-fan een vertrouwd weerzien met zijn favoriete personages. Ik geef graag 3,5 ster.

Charles; ‘De doos’ is een politiethriller met aardige verhaallijnen die nimmer echt ingewikkeld worden. De handelwijze van de ik-figuur is ofwel nogal primitief ofwel tamelijk ongeloofwaardig. Zijn verafgoding van zijn vriendin heeft psychopathische kenmerken. Maar hij is dan ook een psychopaat. Het verhaal is vlot leesbaar en verdient drie sterren.

Patrice; Met ‘De doos’ heeft Pieter Aspe een intrigerend verhaal geschreven dat de lezer terugbrengt in de tijd. Zelfs wanneer je weet hoe de vork aan de steel zit, en dat duurt best wel even, blijft het boek boeiend. Het moet gezegd worden dat de humoristische ondertoon wederom heerlijk is. Het hoort bij Van In en Versavel, het zou haast niet anders kunnen. Ook al is het verhaal niet tenenkrommend spannend of gruwelijk, dat maakt niet uit. Het leest ontzettend vlot, het boeit en spreekt aan. Wat wil je nog meer van een boek? 4 sterren.

Slotsom
De cover haalt een score van 7,2 (1-10)
‘De doos’ krijgt van de lezers 3,5 ster
(1 = slecht, 2 = matig, 3 = voldoende, 4 = goed, 5 = uitstekend)

Lees hier het exclusieve interview met Pieter Aspe

Geen opmerkingen: