dinsdag 9 juni 2015

Groepsrecensie 'Het meisje in de trein' - Paula Hawkins



Genre: Thriller
Uitgever: A.W. Bruna Uitgevers
ISBN: 9789400503885
Uitvoering; paperback
Aantal pagina's; 358 
Verschijningsdatum: mei 2015

Lezers; Karin, Jeanine en Patrice
Groepsrecensie gemaakt door Patrice (team DPB)

Met dank aan A.W. Bruna voor de recensie-exemplaren, Jeanine heeft meegelezen met een eigen exemplaar.

Over de auteur

Karin; Paula Hawkins werkte vijftien jaar als journalist voordat ze begon met het schrijven van fictie. Ze werd geboren in Zimbabwe en woonde daar totdat ze in 1989 naar Londen verhuisde. ‘Het meisje in de trein’ is haar thrillerdebuut en stond in Engeland en de Verenigde Staten direct op 1 in de bestsellerslijsten. De filmrechten zijn gekocht door DreamWorks.

Cover

Jeanine; De cover is zonder meer schitterend. De letters van de titel zijn op een aparte en originele manier weergegeven op een zwarte ondergrond: als een voorbijrazende trein. Onder de letters zelf zie je de voorbij rijdende trein. De letters zijn wit en het lijkt net alsof ze met de trein meerijden. De ondertitel is in een standard lettertype weergegeven, ook in wit:

JE KENT HAAR NIET.
MAAR ZE WEET PRECIES WIE JIJ BENT.

Onderaan de cover staat de naam van de schrijfster, in okergeel. Ik geef de cover een dikke 9.

Karin; De titel ‘Het meisje in de trein’, raast, samen met een trein op de achtergrond, over de cover. Het lettertype is in wit. De naam van de auteur in geel onderaan. De tekst ‘Je kent haar niet. Maar ze weet precies wie jij bent’ is mysterieus en doet je toch iets heel anders vermoeden dan waar het verhaal overgaat. Alhoewel de trein in het verhaal iets minder ‘raast’, vind ik de cover passen bij het boek. Ik geef de cover een 7.

Patrice; Alsof zowel de trein als de titel voorbij razen op de cover. Op zich staat er niet zoveel op maar wat er staat is veelzeggend. Ondanks dat de keuze voor het treinstel en de letters in een weergave te zien zijn waaruit blijkt dat er sprake is van snelheid, is dat in het verhaal niet. Het meisje in de trein ziet dingen juist vanwege het ontbreken van snelheid. Toch is het een mooie cover. Een 7.

Korte inhoud

Karin; Rachel neemt elke ochtend dezelfde trein. Elke dag hobbelt ze over het spoor, langs een rij charmante huizen in een buitenwijk van Londen, en stopt daar altijd voor hetzelfde rode sein. Zo kijkt ze elke ochtend naar een stel dat op hun terras ontbijt. Ze heeft inmiddels het gevoel dat ze hen persoonlijk kent en noemt hen ‘Jess en Jason’. Hun leven – in Rachels ogen – is perfect. Een beetje zoals haar eigen leven dat ooit was.

Jeanine; Rachel neemt elke dag de trein van Ashbury naar London en ’s avonds weer terug voor haar werk. Elke dag komt ze langs het huis in Witney waar ze met haar ex-man Tom heeft gewoond. Die relatie is 2 jaar eerder door haar man verbroken. Rachel was door emotionele problemen aan de drank geraakt en haar man kon het niet meer aan. Hij bleek ondertussen al een tijd een minnares te hebben. Inmiddels is hij met haar (Anna) getrouwd en heeft een gezinnetje gesticht. Dit kan Rachel maar moeilijk verkroppen. Het voelt nog steeds als haar huis en als haar man. Op momenten dat Rachel stomdronken is, belt ze ook met regelmaat naar haar ex en dat verontrust Toms nieuwe echtgenote Anna erg.

Patrice; Net als zoveel forenzen maakt Rachel elke dag gebruik van de trein richting Londen. Ze mijmert er wat op los tijdens het naar buiten kijken. Op een bepaald stuk van de route vertraagt de trein en daar ziet ze elke dag een stukje uit het leven van de mensen die in de aangrenzende huizen wonen. Ze bedenkt er een heel scenario omheen. Vooral over een specifiek stelletje dat daar woont. Ze doopt hen tot Jason en Jess, en ze fantaseert er op los. Haar gedachten leven een eigen leven, ze ‘kent’ het stelletje in haar beleving dan ook heel goed.

Karin; Op een dag ziet ze iets vreemds in hun tuin. De trein rijdt gewoon weer door, maar voor Rachel verandert alles. Niet in staat om het voor zichzelf te houden, stapt ze naar de politie met haar verhaal, wanneer blijkt dat 'Jess' vermist wordt. Hiermee raakt ze niet alleen verwikkeld in de gebeurtenissen die volgen, maar ook in de levens van iedereen die erbij betrokken is. Maar wie is er te vertrouwen? Heeft ze meer kwaad dan goed gedaan door zich met deze zaak te bemoeien?

“Voor de mensen in deze wagon ben ik een van de velen.
Ik doe als iedereen: reis naar mijn werk, maak afspraken, tik op mijn telefoon. Zo zie je maar.”

Karin; Rachel pendelt elke dag op en neer van Ashbury naar Londen. En elke dag stopt de trein voor een rood sein en ziet ze door het raam het huis waar ze samen met Tom gelukkig was. Vier huizen verder woont een koppel en elke morgen ziet Rachel het vertrouwde, liefdevolle tafereel tussen die twee. In haar fantasie noemt zij hen, Jason en Jess. Volgens haar zijn die twee het volmaakt stel. Zij zijn alles wat Tom en zijzelf ooit waren.

Jeanine; Enkele huizen verderop, in dezelfde straat, woont een stel dat zij als idealistisch en perfect beschouwd, een beetje zoals haar leven met Tom vroeger was. Ze noemt het stel Jess en Jason. Rachel kijkt ook elke dag op heen- en terugreis naar hun huis en fantaseert over het prachtige leven dat dit stel zou kunnen hebben.

Patrice; Rachel kent deze huizen maar al te goed, dat is ook de reden waarom ze zich zo laat gaan in haar gedachten. Ze heeft er gelukkige tijden gekend maar ook veel verdriet meegemaakt. Met haar grote liefde Tom heeft ze een paar deuren voorbij ‘Jess en Jason’ gewoond. Helaas is die relatie spaak gelopen en is Rachel in verval geraakt. Ze drinkt overmatig en laat de drank volledige controle over haar nemen. Haar gedrag is niet vrij van fouten en ze kan maar moeilijk loslaten. Rachel blijft hangen in het verleden en het enige dat haar iets lucht geeft zijn haar gedachten over het stelletje dat ze elke dag ziet. Totdat er een moment komt dat ze getuige is van iets wat ze maar moeilijk kan behappen. De grootste vraag is of ze dit wel goed gezien heeft, kan het zijn dat ze zich heeft vergist?

Karin; Na haar scheiding met Tom is Rachel de controle kwijt. Ze stikt in zelfmedelijden, haar leven is nutteloos en haar dagen zijn leeg. Voor de buitenwereld probeert ze de schijn op te houden door haar dagen in te vullen als of er niets gebeurd is. Ze zoekt haar toevlucht in gin-tonic en witte wijn en heeft meermaals een black-out, zodat zij zich vaak niet herinnert wat er gebeurt, is of wat ze gedaan heeft. Ze leeft nog steeds in het verleden. Tom is inmiddels hertrouwd met Anna en samen hebben ze een dochtertje. Rachel die dit alles maar moeilijk kan verwerken, blijft Tom en zijn gezin lastigvallen.

Jeanine; Op een dag ziet ze iets vreemds in de tuin. Het zit Rachel niet lekker en ze gaat op een avond naar Witney om achter antwoorden te komen. De volgende dag wordt Rachel wakker met een black-out. Waarschijnlijk door haar overmatige drankgebruik. Als later blijkt dat Jess sinds die avond vermist is, stapt Rachel naar de politie. Ze trekken haar tip na over wat ze eerder die week overdag gezien heeft in de tuin van Jess, maar de politie kan uiteindelijk niks met deze tip. Rachel wordt vanaf dat moment beschouwd als een onbetrouwbare getuige, aan de drank en mogelijk geestelijk instabiel. Rachel gaat zelf op onderzoek uit naar wat er die bewuste die bewuste zaterdagavond gebeurd kan zijn.

Patrice; Rachel wil dat wat ze heeft gezien delen met politie en met Tom, haar ex. Helaas voor haar is ze niet de meest geloofwaardige persoon en dat heeft alles te maken met haar eigen gedrag in het verleden. Ze heeft ook al jaren last van black-outs waardoor ze dingen vergeet. Zowel van Tom als van de politie krijgt ze niet het voordeel van de twijfel en dat doet haar overtuigen om maar zelf op onderzoek uit te gaan. Ze heeft totaal geen overzicht over wat ze hiermee op zichzelf, en anderen, afroept. Haar visie op de realiteit is alles behalve helder te noemen.

Karin; Tot ze op een dag, vanuit haar coupé, ‘Jess’ met een ander ziet. Rachel kan dit niet vatten en als ze een tijdje daarna in de digitale krant ziet dat ‘Jess’ vermist wordt, voelt zij zich erg betrokken. Zo betrokken dat zij kost wat kost uit wil zoeken wat er met ‘Jess’ gebeurd is. Rachel heeft weer een doel! Als zij naar de politie stapt om te vertellen dat zij ‘Jess’ met een ander heeft gezien, heeft dit niet alleen gevolgen voor haar, maar ook voor al diegene die erbij betrokken zijn.

Beoordeling

Jeanine; Het boek bestaat uit meerdere verhalen met verschillende tijdlijnen. Ten eerste het verhaal van Rachel, dat begint op vrijdag 5 juli 2013. Verder is er het verhaal van Megan (Rachel noemt haar Jess). Dit verhaal begint een jaar eerder op woensdag 16 mei 2012.

Patrice; Drie verhaallijnen. Drie vrouwen. Ze hebben dingen met elkaar gemeen die je vooraf niet verwacht. Het verhaal is telkens vanuit de perceptie van een van de vrouwen geschreven. In het begin zijn het diverse periodes die later bij elkaar komen. Bij Rachel draait het vooral om haar gedachten en hersenspinsels. Haar waanideeën nemen de overhand, verwarring tot gevolg en dat uit zich ook in de reacties van anderen op Rachel. Het idee voor het boek is zeker origineel. Rachel is een labiel karakter dat precies haar imago tegen zichzelf gekeerd krijgt wanneer ze juist rationeel handelt.

Jeanine; Elk hoofdstuk, beginnend met een datum, bestaat uit de onderdelen “ochtend” en “avond”. Heel af en toe zit er een deel “middag” bij.

Karin; Het boek neem je niet enkel mee in Rachel haar hoofd, maar ook in dat van ‘Jess’ en Anna. Door de gedachten en het leven van de drie vrouwen op een zodanige manier te verweven, reikt Hawkins je telkens een puzzelstukje aan om de puzzel volledig te maken. De plot bouwt zij op die manier tergend langzaam op en telkens dat ik dacht het te weten, stond ik op het verkeerde been. Niets is wat het lijkt en als op het einde alles samenkomt, ziet het leven er voor iedereen anders uit.

Patrice; ‘Het meisje in de trein’ vraagt om de volle aandacht van de lezer. De schrijfstijl en het woordgebruik zijn meer dan prima. De eenzaamheid rondom Rachel is voelbaar, ze is ongelukkig en wanhopig op zoek naar erkenning, een arm om haar heen. Maar juist haar gedrag keert zich tegen haar. Niemand neemt haar serieus terwijl ze het niet zo bedoeld. Alles wat ze zegt of doet komt er verkeerd uit. Eigenlijk best sneu.

Jeanine; De twee tijdlijnen en de levens van beide karakters komen langzamerhand bij elkaar. Deze manier van vertellen is heel bijzonder, de schrijfster bouwt zo heel knap de spanning op. Op zaterdag 20 juli 2013 komen de tijdlijnen van Rachel en Megan samen en komt er een nieuw verhaallijn bij: Anna, de huidige vrouw van Tom. Ook bij haar dezelfde indeling: ”ochtend” en “avond” en af en toe “middag”. Zaterdag 20 juli 2013 is de datum dat Jess/Megan verdwijnt. Megans verhaallijn blijft hierna in het verleden doorlopen. Die van Rachel en Anna lopen nu gelijk qua tijd.

Patrice; De flashbacks geven een goed beeld van het leven van de drie vrouwen. Vooral dat van Rachel krijgt veel aandacht en verklaart veel. Toch is het verhaal, ondanks de uitdieping van de karakters, met vlagen ongrijpbaar en verwarrend. Langzaam maar zeker vormen de verhaallijnen een geheel maar dat vraagt geduld van de lezer. Het verhaal is met tijden erg traag en is het lezen ronduit vermoeiend. Het continu verwijzen naar de trein wordt op een gegeven moment zelfs irritant. Dat is na een bepaald punt niet meer van toegevoegde waarde.

Karin; De karakters zijn goed uitgewerkt en omdat het verhaal zeer filmisch beschreven is, beleef je het mee vanop de eerste rij. Je loopt als het ware tussen de verschillende personages in. Omdat de structuur, de opbouw van het verhaal niet alledaags is, is het goed opletten in welke tijd je leest. Daardoor komt het boek als een diesel op gang, maar eens je vertrokken bent laat het je niet meer los en komt je al vlug in een sneltrein terecht. Je dendert verder. Hawkins wist mijn nieuwsgierigheid te prikkelen door net niets te onthullen. Ik moest verder lezen.

Jeanine; Voordat het daadwerkelijke verhaal begint zijn er 2 pagina’s met op elke pagina een kort stukje. Ze zijn beide zeer spannend geschreven en het smaakt direct naar meer. De spanning loopt op door deze 2 stukjes en maakt je nieuwsgierig naar de rest van het boek.

Conclusie

Jeanine; Het verhaal zit als een perfecte puzzel in elkaar. Alle kleine details blijken achteraf van belang te zijn en het geheel valt uiteindelijk aan het eind perfect in elkaar. Je wordt meerdere keren tijdens het lezen op het verkeerde been gezet. Elke keer als je denkt dat je weet hoe het in elkaar steekt, volgt er een nieuwe verrassing. Het boek is goed geschreven, gedetailleerd, spannend. Elke keer blijken situaties in het boek anders in elkaar te zitten dan je daarvoor dacht. Heel knap gedaan.

Karin; Met dit debuut heeft Hawkins haar naam neergezet als thrillerauteur. Op een originele manier heeft zij een verhaal gecreëerd dat je als lezer, eens je in de sneltrein zit, niet meer loslaat.

Patrice; De eerste 142 pagina’s waren allesbehalve pakkend. Langzaam, verwarrend en niet boeiend. Pas daarna pakt het verhaal je vast en vallen de stukjes in elkaar. Pluspunt van dit verhaal is dat het meer dan uitstekend is gelukt om jou als lezer op het verkeerde been te zetten, keer op keer. Ook de grens tussen realiteit en verbeelding is goed weergegeven. Toch is het boek niet geworden wat was verwacht.

Jeanine; Uiteindelijk komen de verhaallijnen dus samen en de schrijfster heeft geen steek laten vallen. Het verhaal is uitstekend opgezet.

Karin; Mede door de media aandacht is dit boek een ‘hype’. ‘You hate it’ or ‘You love it’, volgens mij is er geen middenweg. Ik heb genoten van dit niet alledaags boek en geef het graag 4 sterren.

Patrice; Dit boek heeft moeite gekost om te lezen, vooral het eerste gedeelte. Het is wel origineel en verwarrend. Iets wat zowel positief als negatief kan uitpakken. In dit boek gebeurde beide. Ondanks de minpunten krijgt dit boek 3 sterren.

Jeanine; Eén klein minpuntje: de ondertitel klopt niet voor 100% als je het boek uit hebt. Rachel weet niet precies wie “JIJ” bent. Ze fantaseert bijvoorbeeld over Jess, die dus Megan blijkt te zijn. De ondertitel is wel begrijpelijk omdat ze het op deze manier nèt iets spannender maken. Het stoort dan ook absoluut niet voor het leesplezier en ik geef het prachtige debuut dan ook met veel plezier 5 sterren.

Geen opmerkingen: