donderdag 2 juli 2015

Rudy's wereld - Vakantieverhaaltje

 
We komen zo stilaan in vakantiemodus, en dus is mijn bijdrage voor deze blog ook op zoek naar een strandstoel. Vandaar dit korte, maar waar gebeurde vakantieverhaal. Om in de sfeer te komen, of te blijven. :-)

Vele jaren geleden was ik voor de eerste keer op schrijfvakantie in een B&B in Kent, het zuiden van Engeland dus. Het groot, oud herenhuis lag midden tussen de velden en vlakbij een bekende tuin, zoals je er wel meer hebt in Engeland. Ze zijn daar nogal 'tuinminded' als u begrijpt wat ik bedoel. Fantastische uitbaters bovendien, die later ook zeer goede vrienden geworden zijn. Het is daar trouwens dat ik geleerd heb dat Britse humor eigenlijk ontstaat in de pubs.
Zoals wel meer mensen daar hadden zij natuurlijk ook een huisdier. Hoewel je dat woord moeilijk kon gebruiken als je het had over Fly, hun bordercollie. Het beest had een eigen willetje - excuseer, ijzeren wil -  ging met plezier mee wandelen als zij er in zin had, en zou zelf wel melden of ze honger had. Ze was niet alleen onwaarschijnlijk zelfstandig: Fly is tot op vandaag nog steeds de slimste hond die ik ooit bent tegengekomen. Niet normaal gewoon. Of net wel. 
Slechts één voorbeeld - het is tenslotte vakantie voor iedereen. :-)


De eerste avond dat ik in de B&B logeerde, zat ik na het avondmaal in de living op m'n eentje een boek te lezen, toen de hond ineens de deur openduwde en binnenkwam. (Met z'n snuit, ja. Met z'n snuit. Dacht jij dat ik dacht dat ie 't met z'n ellebogen deed - wie parafraseer ik hier? :-) ) Een ogenblik lang dacht ik dat het beest op m'n voeten wilde komen liggen. Dat had ze namelijk tijdens het avondeten ook al gedaan, hoewel ik er nog niet eens één dag verbleef. Maar ik ben nu eenmaal een 'hondenmens'. Naar het schijnt voélen dieren dat. 
Ik vergiste me echter. Tot mijn verbijstering liep Fly naar het televisietoestel dat in een hoek van de living stond, en draaide zich dan om. Toen ze zeker was dat ik naar haar keek, tikte ze met haar snuit tegen het scherm van de tv, en keek dan opnieuw naar mij.
Ik vond dit eigenlijk nogal ongeloofwaardig. Mijn eerste reactie was eerder iets in de zin van 'ik denk dat ik er even niet helemaal meer bij ben, want dit kán gewoon niet.' Ik reageerde dan ook niet.
Fly tikte met de snuit opnieuw tegen het scherm, en keek naar mij. Resultaat? Ik kreeg zo ongeveer de slappe lach. Hier zat ik, in Engeland, in een vreemde living, met een mij zo goed als onbekende hond, die een kunstje opvoerde waarvan ik zowaar één ogenblik had gedacht dat ze wilde dat ik het tv-toestel voor haar wilde aanzetten. Hoe gek kan je het bedenken?
Fly tikte opnieuw tegen het scherm.
Vermits ik de enige in de kamer was, durfde ik het te vragen. 
"What do you want? You want me to put on the tele?"
Tot mijn verbijstering zette het beest zich op een meter van de tv, met z'n kop naar het toestel, alsof ze 'yes' antwoordde.
Ik kreeg nu helemaal het gevoel dat ik in een variant van een 'verborgen-camera-programma' terecht was gekomen. Iemand was er mij hier behoorlijk aan het doortrekken.
Alleen... Die iemand was dus wel een hond. Moeilijk. 
Voor alle zekerheid vroeg ik het dus maar opnieuw. Met opnieuw dezelfde reactie als gevolg. Ik las zelfs enige ergernis in de blik van Fly. Snapt ie het niet? A Belgian, I presume?
Ik haalde de schouders op. Wist ik veel waarin ik was terechtgekomen. Meespelen maar. We zien wel.
Ik stond op, liep naar het toestel en zette het aan. Net op het ogenblik dat het laatavondjournaal begon.
Een vrouwelijke journalist las de hoofdpunten van het nieuws voor, terwijl tot mijn alsmaar groeiende verbazing Fly bij wijze van begroeting (denk ik) drie keer het scherm likte. Dan nam ze een meter of twee afstand, zette zich neer, en... keek een half uur lang onafgebroken naar het journaal. Inderdaad, ze keek niet een keer om of van het toestel weg. Een half uur lang.
Tegen dan was mijn mond zo ongeveer opengezakt tot op de grond. Iéts zei me dat ik me dit op de een of andere manier inbeeldde. Dit kon gewoon niet. Dit was interpretatie. Hoe noemden ze het ook alweer? Antropomorfiseren of zoiets. Vermenselijking van dierlijk gedrag. Er moést een andere verklaring zijn.
De show was echter nog niet ten einde. De eindtune van het journaal zette nog maar net in, of Fly kwam recht, draaide zich om en slenterde parmantig de living uit. Toen ik even later de tv uitzette en ging kijken waar ze was, vond ik haar in haar rieten mand, kop op de poten, met gesloten ogen. Slapend.
Omdat ik wist dat Pat, de gastvrouw, nog in de keuken was, klopte ik er op de deur. Ik kreeg er prompt nog een thee aangeboden, zodat ik na enkele ogenblikken toch voldoende moed vond om haar mijn wedervaren te vertellen. Tot mijn niet geringe verbazing antwoordde Pat op mijn vraag 'of het eventueel kon dat Fly om de tv had gevraagd' eenvoudigweg en zonder zelfs maar met de ogen te knipperen ’yes'. Ze wist ook niet waar het vandaan kwam, zei ze, maar Fly leek op een of andere manier het nieuws te willen zien. Andere programma's interesseerden haar niet. Waarom? Geen idee. 

Ik ben nog jaren op schrijfvakantie geweest in die B&B. Onder andere De Laatste Reis, Dubbel Krijt en Moord zijn daar grotendeels geschreven. Ik bewaar er schitterende herinneringen aan, die niemand me ooit nog kan afnemen, waarin onder andere ook Fly een belangrijke plaats inneemt. Het beest is er al vele jaren niet meer - maar ik kreeg na Fly's dood van Pat wel een ingekaderde foto van de collie. Die staat thuis nog altijd tussen de boeken. Waarom? Geen idee. Het hoort zo - op een of andere manier. 
Ik weet zelfs waar Fly begraven ligt. Onder een boom, in de tuin van het ondertussen verkochte huis.
Good to know.


En dan is het nu tijd voor… vakantie.
Voor iedereen daarbuiten: geniet alvast van de zomer. En denk er aan: genieten doe je zélf. 


Geen opmerkingen: