maandag 31 augustus 2015

Oproep voor bloggers


Vanaf volgende week woensdag 9 september, is het bij DPB voortaan 'Woensdag Bloggerdag'. Dé mogelijkheid om jouw blog in de spotlights te zetten hier op ons veelgelezen blog. 

Wil jij jezelf voorstellen en middels een leuk stukje iedereen laten weten wie je bent en wat je doet? Voorwaarde is wel dat het ook over boeken gaat. Mail dan naar lettervreters@gmail.com o.v.v 'Hey Blogger'
Plaatsing gaat op volgorde van aanmelding.

In gesprek met...... Sander Verheijen

Wie is Sander?
Een mooie eerste vraag. Als je de antwoorden leest op de volgende vragen, dan krijg je waarschijnlijk een heel aardig beeld van mij. 

Heb je altijd al 'baas' willen zijn in boekenland? (lezersvraag Peter)
Haha, nee. Ik ben wat dat betreft geen planner en de boekenwereld stond vrij onverwacht voor mijn deur. Ik ben daar nooit naar op zoek geweest en had destijds ook werkelijk geen idee wat ik van dat boekenvak  moest verwachten. Inmiddels loop ik er wel al weer tien jaar in rond. Ik vind het wel leuk om dingen te doen die vernieuwend of anders zijn dan men gewend is. Ik heb een hekel aan platgetreden paden. Wat dat betreft kun je in boekenland best nog wel een verschil maken. 

Hoe ben je op het idee gekomen van Crimezone?
Ik liep al een tijdje rond met het idee om ‘iets met boeken’ op internet te gaan doen. Ik werkte als online marketing specialist bij Siemens en kwam vrijwel dagelijks in aanraking met nieuwe online initiatieven. Een site over spannende boeken. Een snelle keuze, want ik las eigenlijk alleen maar thrillers in die tijd. 

Ergens in de zomer van 2002 zat ik met mijn handige (inmiddels ex-)zwager Bas op ons Haagse dakterras en daar werd de basis van Crimezone gelegd. Mede door zijn enthousiasme (hij was net begonnen met programmeren) is Crimezone uiteindelijk veel meer geworden dan een site met mijn persoonlijke thrillercollectie. We gingen vrijwel direct een ander ‘probleem’ te lijf. Het was namelijk heel moeilijk om er achter te komen welke thrillers in Nederland verschenen. Wat je niet kent, koop je niet snel, dus kocht ik alleen boeken van auteurs die ik al kende. Een rondje mailen naar uitgevers en ik had alle verschijningsdata en diezelfde zomer een huis vol recent verschenen thrillers. Toen werd Crimezone ineens ‘serious business’, en kwam ik in aanraking met andere bevlogen mensen zonder wie Crimezone een onbeduidend thrillersite'je was gebleven: Kim Moelands, Jannelies Smit, Kees de Bree en Jean-Paul Colin, zijn een paar van die mensen op wie ik blindelings kon terugvallen. De laatste drie zijn nog steeds betrokken bij Hebban. 

Crimezone en jij, jij en Crimezone. Onlosmakelijk aan elkaar verbonden? 
Ja. Ik zal altijd ‘die man van Crimezone’ blijven. Ik heb ook veel te danken aan Crimezone, mijn intrede in het boekenvak, hele mooie vriendschappen, zelfs mijn huidige baan. Het heeft ook zeker een half jaar geduurd voordat de naam ‘Hebban’ het in mijn hoofd won van ‘Crimezone’. Maar we hebben een duidelijke opdracht: Hebban moet de grootste en beste lezerssite voor  Nederlandstalige lezers worden, voor alle genres. 


Je bent nogal een duizendpoot. Vormgeving is een van die pootjes. Vertel eens iets over Twelph.com?
Het creatieve bloed kruipt waar het niet gaan kon. Ik was vanaf mijn eerste baan altijd al bezig met vormgeven, heb de nodige opleidingen gevolgd en ik kon mijn creatieve ei altijd mooi kwijt bij Crimezone en Dutchypuppy (de organisatie van Bridget Maasland, waar ik een tijd als vrijwilliger bij betrokken was ). Maar toen ik thrillerredacteur werd bij Unieboek en afstand deed van Crimezone rolde ik vrij snel in de covermakerij. Op mijn site (http://www.twelph.com, kan wel weer eens een update gebruiken) zie je een aantal dingen die ik heb gemaakt. Dat varieert van literaire romans tot thrillers, het nodige aan YA, af en toe een jeugdboek, van grote namen en onbekende schrijvers. Recentelijk maakte ik o.a. de cover voor Kapot, het nieuwe 12+ boek van Carry Slee (verschijnt begin september). Dat er ruimte was voor een fotoshoot maakt dit project extra bijzonder. 

Vorig jaar mei is Hebban/Crimezone een feit geworden, hoe was dat voor jou?
Hebban is een fantastisch mooie opdracht met een enorm hoog ambitieniveau. Daar ben ik voor gegaan. Ik had voor mezelf de knoop doorgehakt dat ik niet voor de derde keer opnieuw ‘een Crimezone’ zou gaan opzetten. Hebban kwam wat dat betreft precies op tijd. Hebban is wel iets anders dan Crimezone was. Dat was voor de trouwe bezoekers misschien nog wel meer wennen dan voor mijzelf. Nog steeds ontvang ik vrijwel wekelijks mail van mensen die het oude Crimezone missen. Een kwestie van wennen. We zijn ook best lang zoekende geweest naar het meest passende format.  Hebban is op veel punten beter dan Crimezone ooit was. Het hokjesdenken past ook niet meer zo in deze tijd. Thrillerlezers lezen namelijk niet per definitie alleen maar spannende boeken, maar je moet ze wel een 'veilige' en herkenbare ingang geven. Vandaar de onderverdeling in genregroepen. 

Loopt dat nu zoals je wilt?
Na de nodige omzwervingen en verschuivingen in ambities en redactionele experimenten zitten we nu, ruim een jaar later op het goede spoor. Onlangs hebben we het ‘beta’ vlaggetje bij het logo weggehaald. Dat wilde ik pas doen du moment ik tevreden was. En dat ben ik. De teller staat sinds vandaag op 2 miljoen bezoekers sinds de start en 9 miljoen pageviews. Kijk, nu komen we ergens. ;-)

Wat is je ultieme droom mbt Hebban? (lezersvraag Yvette)
De ultieme droom? Als mensen aan boeken denken, dat ze automatisch aan Hebban denken en de site bezoeken. Dat zou mooi zijn. Ultiem is natuurlijk ook dat Hebban zichzelf kan bedruipen. Het kost veel meer dan het aan geld oplevert. Tot noch toe is het in ons land niemand gelukt om een  lezerscommunity rendabel te maken. Dat is een droom op zich, of misschien is het woord 'uitdaging' hier beter op zijn plaats. 

Hoe ziet de organisatie er eigenlijk uit bij Hebban? Hoe komt een recensent bij jullie binnen (lezersvraag Angelique)
Hebban is een redactionele site en een lezerscommunity in één. We werken met een stuk of vijftien redacteuren (waarvan vijf in dienst van Hebban). De rest zijn freelancers. Stuk voor stuk experts in hun eigen genres. 
De boeken worden besproken door 160 geselecteerde lezers, met een paar professionals ertussen. Ze worden allemaal begeleid door een Recensenten Team. Zij geven waar nodig feedback. We nemen onze redactionele recensies heel serieus. Recent hebben we zelfs een mini-masterclass recenseren georganiseerd voor onze recensenten. We ontvangen veel aanmeldingen, die we allemaal serieus bekijken. We vragen altijd om proefrecensies en alleen als het team unaniem is wordt een nieuwe recensent toegevoegd. 



Wat vind je van de Crimezone Club van 10? (vraag van Ingrid)
De Crimezone Club van 10 heb ik destijds bedacht als 'lezerspanel' om af en toe mee te sparren over Crimezone. Het is door alle veranderingen van de laatste jaren nooit echt tot zijn recht gekomen. De club heeft haar nut gehad bij de eerste gebruikerstest van Hebban, waar we veel van hebben opgestoken. Hoofdtaak van de club van tien is nu het jureren van de Hebban Thriller Debuutprijs, de enige lezersjuryprijs voor debuten in ons land. Erg waardevol. Goed voor ons, maar vooral goed voor beginnende schrijvers. 

'Crimezone, het beste van de hedendaagse misdaadliteratuur' en 'Crimezone over thrillers'komen van jou en Kim Moelands. Kunnen we nog een boekwerk verwachten mbt thrillers? 
Helaas, helaas. Boeken over thrillers (en boeken over boeken in het algemeen) zijn lastig te verkopen. Beide boeken zijn dan ook keihard geflopt. Ik heb het een aantal jaar geleden nog geprobeerd met het Crimezone Magazine met hetzelfde resultaat.   We verkochten gemiddeld 700 tot 1.000 exemplaren, daar kun je geen full color magazine voor maken. Zelfs niet als je, zoals ik, heel veel zelf doet. Alle boekenijdschriften zijn inmiddels ter ziele. Ach, als ik tijd meer zou hebben.... Als, als, als.... 

Hoe kijk jij tegen de ontwikkelingen aan in de boekenwereld op dit moment? Veel illegale download, de intrede van het Ebook etc.
Het boekenvak staat onder druk. Het heeft meer concurrentie 'in de huiskamer' dan ooit te voren. Mensen zitten gemiddeld twee uur per dag op socials als Facebook, online nieuws- en vermaaksites. Dat gaat ten koste van de boekenleestijd. Mijn mening over Ebooks is 'gezouten' zeg maar. Ik vind dat uitgevers schuld hebben aan het feit dat het digitale lezen in ons land nog niet echt lukt. Als je iets 'moet' verkopen wat je eigenlijk niet 'wilt' verkopen (want 'we' verkopen liever 'gewone' boeken) dan maak je het gewoon onverkoopbaar: onwerkbaar qua beveiliging, zeer gebruiksonvriendelijk, te duur en je zorgt voor weinig keuze. Daarmee werk je het mogelijke succes linea recta tegen en piraterij in de hand. Ik lees zelf vooral ebooks omdat ik dat een stuk handiger vind, maar ook omdat ik vaak boeken lees die nog moeten verschijnen. Ik hoop dat de all you can read-concepten (spotify voor boeken, zeg maar) uiteindeljk zorgen voor een boost in beschikbaarheid van Ebooks en veel nieuwe lezers vindt. Ook al zie ik nog steeds niet hoe we hier op lange termijn 'als keten' van kunnen bestaan. Maar goed, van illegale Ebooks kan sowieso niemand leven. 



Binnenkort het thrillerfestival in Zoetermeer. Is dat in deze vorm zoals je het voor ogen had? Wat is je streven?
Ik moet eerst even iets recht zetten. Wij zijn niet de organisatoren van het festival. Ik ben (overigens samen met Charles den Tex) wel betrokken bij de programmering, de prijsuitreiking van de Hebban Awards en zit in de jury van de Gouden Vleermuis oeuvreprijs. Binnenkort praat ik met de organisatie over de aankomende editie. Ik reken er op dat we ook dit jaar weer met een mooie invulling gaan komen. En naast Zoetermeer hebben we nog veel meer plannen. To be continued.... 

Social media, een zegen of een vloek? (toelichten mag)
Een zegen én een vloek. Sociale media kunnen mensen verbinden (zegen) en het elkaar onnodig moeilijk maken (vloek).
Twitter biedt ongekende mogelijkheden mbt communicatie, helaas wordt het vooral voor alleen zenden gebruikt en dan vooral door notoire zeurkousen. Ik vind het jammer dat we problemen of onduidelijkheden met Hebban bijvoorbeeld alleen op Twitter lezen zonder dat we zelf zijn benaderd met vragen en het kunnen oplossen. Roepen om het roepen, denk ik wel eens. 
Ik vind Facebook zelf een aardiger medium. Daar kan ik meer mee. Het werkt handiger en is een stuk minder gejaagd.

Bloggers en recensenten, ze schieten als paddenstoelen uit de grond. Hoe kijk je daar tegenaan? Is er volgens jou een meerwaarde?
Inderdaad. Ze schieten als paddenstoelen uit de grond. Een meerwaarde? Als de blog zorgt voor meer gelezen boeken, meer praten over boeken, en daarmee hopelijk meer boekverkoop dan heeft het een meerwaarde, hoewel een gemiddeld blog niet meer dan een handje vol bezoekers heeft. Ik heb er meer moeite mee dat iedereen zichzelf uitroept tot recensent en vervolgens ook zo wordt gezien en/of behandeld. Een boek lezen en daar een stukkie over schrijven maakt je in mijn ogen nog geen recensent. De mening van één willekeurige lezer boeit mij persoonlijk niet zo zeer. Ook op Hebban kun je ervan uitgaan dat de eerste vijf, tien reviews bij een boek geschreven worden door vrienden, kennissen, fans, uitgevers of auteurs zelf. Daarna gaat de meter pas echt lopen. De massa zorgt voor geloofwaardigheid, waarbij de grote vraag direct is: wanneer begint ‘massa’. Het ronselen van ambassadeurs voor series, boeken en auteurs door uitgevers zorgen natuurlijk voor nog meer ruis. Literair blog Tzum noemde Hebban een ‘boekenjuichsite’ en dat heeft veel met bovenstaande te maken. Het mooie bij Hebban is dat je je eigen leesvrienden of gelijkgestemden kunt volgen en we je daarmee proberen te helpen het kaf van het koren te scheiden. 

Een overvolle agenda dus. Hoe combineer je dat met je gezin?
Lastig, maar dat komt ook omdat ik zo'n beetje alles wat ik doe echt leuk vind. Gelukkig zitten er 24 uren in een dag, zeven dagen in een week. 

Heb je eigenlijk nog wel tijd om te lezen? Wat ligt er nu op je te wachten?
De laatste jaren stukken minder dan ik zou willen. Sinds de geboorte van Maurits en Willem (nu 2,5 jaar) is rustig lezen een zeldzaamheid. Ik lees momenteel eigenlijk vooral non-fictie (wat true crime boeken) en ik las het debuut van Thomas Acda.

Lezen ze bij jou thuis ook? 
Mijn vrouw is dol op historische verhalen, maar zij komt sinds de kinderen al helemaal niet meer aan lezen toe. De jongens lopen wel de hele dag rond te zeulen met boeken, maar echt lezen is nog wat te ver gegrepen. 

Wat doe je met al die gekregen boeken? (lezersvraag Lisanne)
Eigenlijk krijg ik er zelf niet zoveel meer. Alles wat we op de redactie ontvangen vertrekt direct naar onze recensenten of naar prijswinnaars. Ik ben een beetje opgehouden met het verzamelen van boeken en het compleet maken van series. En lezen doe ik net zo graag - of zelfs liever - op m'n kobootje.

Je meest favoriete boek van de afgelopen jaren is......?
Gut, ik ben daar slecht in. Ik maakte voor Hebban mijn lijstje van 25 'onvergetelijke thrillers' (http://www.hebban.nl/lijsten/de-onvergetelijke-25en op Facebook noemde ik al eens tien boeken waar ik enorm veel leesplezier aan beleefde.  (http://www.hebban.nl/lijsten/mijn-fb-top-10-boeken). Recent heb ik me aardig vermaakt met Onderweg met Roadie van Thomas Acda, Paaz van Myrthe van der Meer en Verraad, de misdaadbiografie van Holleeder. 

Alles bij elkaar geeft het een aardig beeld van wat ik leuk vind. 

zondag 30 augustus 2015

Duorecensie ´Doodskopvlinder´ - Tomas Ross & Corine Hartman



Genre; Thriller
Uitgever; Cargo
ISBN; 9789023490890
Uitvoering; paperback
Aantal pagina’s; 356
Uitgave;  mei 2015

Lezers; Patrice en Brigitta, beide team DPB
Recensie samengesteld door Patrice.

Deze duorecensie is tot stand gekomen dankzij beschikbaar gestelde exemplaren door de uitgever, waarvoor dank.

Een geheime missie om een oorlog te voorkomen. 

Een Nederlandse NAVO-diplomaat verdwijnt tijdens een undercoveroperatie. Met hem raakt ook een vlindergids met gecodeerde informatie over Russische aanvalsplannen spoorloos. 

De Siciliaanse Carrie Montevagio leeft ondergedoken in Zeeland, op de vlucht voor een beruchte maffiabaas. Als de NAVO informatie krijgt dat de maffia betrokken is bij de verdwijning van de diplomaat, wordt Carrie gevraagd om samen met de Nederlander Adam Kaplan een Special Force-team te vormen om hem op te sporen. Onder supervisie van NAVO-topman Charles Cavendish besluit het team zich op te splitsen. Adam vertrekt naar Rhodos op zoek naar de gecodeerde gids, en Carrie zal eens en voor altijd moeten afrekenen met de maffia, en met haar eigen verleden… 

Cover

Patrice; Op zich een mooie cover. Gezien de titel 'Doodskopvlinder' zou je in eerste instantie dé vlinder verwachten, die zou qua dubbele betekenis in het verhaal wellicht meer voor de hand liggend zijn geweest. De keuze voor een gewapende vrouw is wat traditioneler en minder origineel maar ook wel weer te plaatsen in het verhaal. De kleuren zijn erg mooi en vallen wel op, ondanks dat ze rustig zijn. Een 7.

Brigitta; Op de cover loopt een vrouw naar het einde van een steiger in een meer, in het meer ligt een bootje maar dat bootje is al voorbij de steiger. De vrouw heeft een pistool in haar hand dat ze naar beneden laat hangen. Ze ziet er moedeloos uit van de achterkant. Het komt op mij over dat de vrouw erg moe is en rust zoekt, even op zichzelf wil zijn. Een aardige cover die echter helemaal niets over het verhaal en de titel zegt. Ik geef de cover een 7.

Samenvatting van het verhaal

Brigitta; De proloog begint heftig wanneer Adam Kaplan zijn vrouwelijke collega uit haar lijden verlost. Charles Spencer Cavendish (alias Charles Fox) is NAVO-topman en getrouwd met Sarah. Naast hun huis hebben zij nog Il Giardino, een prachtig huis met een fantastische tuin waar Sarah haar beroep als lepidopterologe (een vlinder deskundige) uit kan oefenen, zij is bezig een nieuw soort doodskopvlinders te kweken. Il Giardino is regelmatig een toevluchtsoord voor vrienden en collega’s van Charles.

Patrice; Sir Charles Spencer Cavendish, hoofd Securicor –Veiligheidsdienst NAVO-  roept hulp van zijn vriend Paolo Vizzini in wanneer Jan Willem de Brauw ontvoerd is op Rhodos. De Brauw is het laatst gezien in gezelschap van een mooie vrouw, advocate Gina Fioretti. Samen met Ethan Boyd, generaal bij de NAVO, komen de mannen bijeen op landgoed Il Giardino, een prachtige plek en een waar vlinderparadijs, om te kijken wat ze kunnen doen om de verdwenen diplomaat op te sporen. Hij heeft namelijk een ongekend belangrijk document bij zich wat niet in handen mag vallen van de vijand. Het vermoeden is ontstaan dat maffiabaas Carlentini belang heeft bij deze zaak, en haast is geboden. Boyd vooral is erg gebrand op deze zaak.

Patrice; Adam Kaplan, voormalig commando van het Israëlisch leger, heeft met lede ogen toe moeten kijken hoe zijn partner het onderspit delfde tegen de macht van maffiabaas Silvio Carlentini. Zijn wraakgevoelens zijn onverminderd wanneer hem door de drie mannen wordt gevraagd mee te werken aan het opsporen van De Brauw. Kaplan wordt min of meer gedwongen samen te werken met een, voor hem onbekende, de mooie Carrie Montevagio.

Brigitta; Charles heeft de opdracht om oorlog met Rusland te voorkomen als de diplomaat Jan Willem de Brauw na een missie vermist wordt. Zijn opdracht was een vlindergids te overhandigen. De gids is goed terecht gekomen maar vervolgens is elk spoor van Jan Willem verdwenen. Al snel blijkt de maffia betrokken te zijn bij de verdwijning. Vriend en oud-collega Paolo kent de Siciliaanse Caressa Montevagio en weet dat zij al jaren op de vlucht is voor de maffiabaas Silvio Carlentini. Zij is de meest geschikte persoon om samen met Adam Kaplan op zoek te gaan naar Jan Willem. Caressa komt zelf uit een maffiafamilie en was in haar jeugd bevriend met Gina Fioretti, de vriendin van Silvio.  

Patrice; Carrie is tijden terug ontsnapt aan de handen van Carlentini en hij zoekt haar al een tijdje. Ondergedoken verblijft deze Siciliaanse schone in Nederland en likt haar wonden, altijd over haar schouder kijkend en op haar hoede. Wanneer zij benaderd wordt door Cavendish voor hulp is daar twijfel. Ze is al vijf jaar op de vlucht voor de wraak van Carlentini en ze vraagt zich af wat zij kan doen in de verdwijning van De Brauw.

Patrice; Wanneer alle betrokkenen bijeen komen vallen al snel de antwoorden. Het is een ieder duidelijk wat er van hen wordt verwacht. Carrie kent de vrouw die het laatst is gezien met De Brauw, Gina. Ze waren ooit beste vriendinnen maar er is sindsdien heel wat gebeurd waardoor er nu geen enkele sprake meer is van warme gevoelens voor elkaar. De rol van Carrie zal in eerste instantie voornamelijk oriënterend zijn en haar doel is om informatie te verzamelen. Adam’s vaardigheden brengen hem ditmaal richting Turks grensgebied. Het is zijn taak om te achterhalen wie nog meer het document onder ogen heeft gekregen dat De Brauw bij zich had en wie er verantwoordelijk is voor het uitlekken van belangrijke informatie.  

Brigitta; Al snel komen zij terecht in de intriges van Russen, Italiaanse maffiosi, de IS en Turken die zichzelf Grijze Wolven noemen. In de vlindergids blijken codes te staan die alles te maken hebben met de op handen zijnde aanval op Turkije door Rusland en de IS. Charles en zijn andere vriend en collega Ethan zetten alles op alles om dit te voorkomen maar alles loopt anders dan gepland en hun plan lijkt te mislukken. Ondertussen zijn Caressa en Adam al een flink eind gevorderd en proberen met gevaar voor eigen leven de zaak te redden.

Patrice; De situatie in het Midden Oosten, het conflict dat zich daar afspeelt, bepaalt een groot spanningsgehalte voor alle personages. Vooral de plannen van Poetin zijn levensgevaarlijk, de vraag is alleen of zijn malafide praktijken te stoppen zijn en wie dan de juiste persoon is om dat te doen. Iedereen is verdacht. Niemand is oprecht en/of te vertrouwen, iedereen speelt zijn eigen spel en is uit op eigenbelang. Soms vergeten ze daarbij dat de wereldvrede op het spel staat. 

Beoordeling

Patrice; Vanaf de proloog is het duidelijk dat Ross en Hartman een spannend verhaal hebben geschreven. De beklemmende sfeer, de machteloosheid en het gevoel van spanning zijn meteen aanwezig. Het verhaal is ingewikkeld maar verdraaid goed in elkaar gezet. Het vraagt om oplettendheid van de lezer want het is geen gemiddelde thriller. Nee, het bevat ingewikkelde materie die ook nog eens zeer actueel is en op een geweldige manier geschreven. 

Brigitta; Dit boek is het eerste van het schrijversduo Corine Hartman en Tomas Ross. Beide schrijvers die ik nog niet eerder “ontmoet” heb in boekvorm. Het boek is bijzonder actueel. Je gaat de gebeurtenissen in de wereld op een andere manier bekijken en misschien zelfs wel herzien. Door het conflict met Rusland, de boycotten, de onrust in de Balkan, de ontwikkelingen rondom de IS en wie weet wat er nog komen gaat. Iedereen heeft hier wel een mening over. 

Patrice; Chantage, (schijn)veiligheid, complotten, wraak en onverwachte wendingen maken ‘Doodskopvlinder’ tot een snel lezend en zeer vermakelijk boek. Strategisch en topografisch is het een erg sterk verhaal. Gedegen research en actuele kennis zijn duidelijk aanwezig en geeft het geheel nog meer cachet.

Brigitta; Ik begon me af te vragen hoe hoog het waarheidsgehalte van het boek is. Ik vind het gedurfd om de statements zo hard neer te zetten maar hier zijn de schrijvers, m.n. Tomas Ross niet vies van blijkt ook uit eerdere boeken. Het boek bevat heel veel elementen en verschillende verhaallijnen zodat je goed je hoofd erbij moet houden. Ik ben regelmatig op het verkeerde been gezet en werd continu uitgedaagd om door te lezen.  

Conclusie

Patrice; Toch zijn er wel wat kleine kanttekeningen. Het concept is niet geheel nieuw, geheime boodschappen gecodeerd overbrengen is eeuwenoud en niet echt van deze tijd. Althans is het niet echt voor te stellen dat men bij de NAVO vandaag de dag daar nog gebruik van maakt. Gevoelsmatig is het niet aannemelijk. Het inzetten van burgers in zaken van wereldbelang is dat ook niet. 

Brigitta; De hoofdpersonen Adam en Caressa worden goed uitgewerkt en nemen je mee het verhaal door. Heden en verleden zijn voor beiden erg belangrijk en dit schept uiteindelijk een band. Alles blijkt te gaan om vertrouwen en hoever ga je daarin? Het verhaal zelf vond ik niet extreem spannend hoewel er zeker wel een opbouw van spanning in zit. 

Patrice; De diverse verhaallijnen komen wel weer mooi bij elkaar en het geheel is mooi afgerond. Niet echt een vlammend plot maar wel eentje die past in de loop van het verhaal. Het duo Adam en Carrie leent zich prima voor meer van dit soort, spannende, thrillers. 4 sterren voor 'Doodskopvlinder'.

Brigitta; Ook leest het verhaal makkelijk ondanks de vele personen waar je mee te maken krijgt maar het verhaal krijgt al snel een rode draad waardoor je het niet weg kan leggen. Het blijft me ook nadat het boek uit is bezig houden. Ik geef het boek 4 ****.

zaterdag 29 augustus 2015

´De behandeling´ (The Program-serie, deel 2) – Suzanne Young


Genre: YA
Uitgever: Karakter Uitgevers B.V.
ISBN: 9789045209517
Uitvoering: hardcover (met kaft in zelfde cover uitvoering)
Aantal pagina’s: 344 (excl. bonusverhaal)
Verschijningsdatum: juni 2015

Het boek is beschikbaar gesteld voor recensie door Karakter Uitgeverij B.V. waarvoor dank.


Cover
Wederom, net als deel 1, een prachtige cover. Tegenstellende kleuren blauw en geel. Je ziet een meisje (Sloane) in een gele jas, in het donker rennend naar een zo te zien leegstaand gebouw. Ze rent over een verlaten parkeerplaats. Het lijkt alsof ze op de vlucht is.
De titel “De behandeling” staat vermeld met gele letters op de blauwe ondergrond. Boven de titel staat de zin: De enige manier om aan het Programma te ontsnappen is…
Op deze wijze had de cover van mij een 9 gekregen. Helaas staat links bovenin, als een soort sticker (wat het helaas niet is) een rode cirkel met de tekst: “Met achterin exclusief bonusverhaal!”
Ik vind het een storende factor, men had dit beter op kunnen lossen door er daadwerkelijk een sticker van te maken, die makkelijk te verwijderen is, of de aandacht naar het extra verhaal op een andere wijze kenbaar te maken. In dit geval krijgt de cover van mij een 7.


Het verhaal 
Sloane en James sluiten zich tijdens hun vlucht voor het Programma aan bij rebellen. Dit blijkt echter maar een kleine groep te zijn en zij zoeken bij zogenaamde “suïcidale clubs” medestanders. Deze clubs bestaan illegaal en ondergronds, ze zijn een tegenhanger van de wellness-centra uit deel 1. Je kunt er helemaal jezelf zijn. Sloane ontmoet daar een jongeman, die wel heel erg graag met haar wil spreken. Hij blijkt later in het verhaal van groot belang te zijn. Sloane vertrouwt hem op dat moment echter niet en de groep vlucht.
Ondertussen zijn er in de rebellengroep onderling conflicten vanwege het wantrouwen naar elkaar. Eén van die conflicten zorgt ervoor dat James voor enkele dagen verdwijnt, Sloane ongerust en kapot van verdriet achterlatend.
Op één van de onderduikadressen ontmoet Sloane de bedenker van Het programma, dokter Arthur Pritchard. Hij zegt dat hij graag het Programma wil stoppen. Sloane heeft daar zo haar twijfels over en gelooft hem niet. Vooral niet als deze dokter vraagt naar een pil, de enige in zijn soort, de pil die Sloane in het eerste deel van de serie ontvangen heeft en die ze aan James heeft toevertrouwd.
Dokter Pritchard vertelt dat nu ook jongvolwassenen aan de epidemie ten prooi vallen, de epidemie breidt zich uit. Men wil nu zonder uitzondering alle tieners tot 18 jaar het Programma laten doorlopen, of ze nu ziek zijn of niet. De pil blijkt van groot belang te zijn voor de uiteindelijk behandeling en de dokter wil deze (laatste) pil hebben om deze te reproduceren en om op deze wijze het Programma te dwarsbomen. Maar spreekt dr. Arthur Pritchard wel de waarheid? Uiteindelijk blijkt er een andere verrader in het midden te zitten en de arts en een groot deel van de rebellen, waaronder Sloane, worden opgepakt en weer terug gebracht naar het Programma: Sloane’s grootste nachtmerrie. Eenmaal terug in het Programma ontdekt Sloane afgrijselijke geheimen waar ze geen weet van had en ze blijft tot het uiterste vechten en verzetten tegen Het Programma met alle gevolgen van dien, haar doel is om het Programma hoe dan ook te vernietigen.



Mening/conclusie
Het spannende aan dit boek zijn de vele intriges, achterdocht en achtbaan van emoties. Een ieder blijkt de ander te wantrouwen, maar desondanks komen de rebellen met Sloane en James tot een samenwerking. James en Sloane leren elkaar ondertussen langzamerhand steeds weer beter kennen en voelen de sterke liefde tussen hen. Wel is het verwarrend vanwege de gewiste herinneringen. De schrijfster heeft deze verwarring goed weten te verwoorden. Sloane en James doen hun best de gewiste herinneringen te vervangen door nieuwe om elkaar niet weer te verliezen. In feite zie je de romance opnieuw opbloeien.

Net als in deel 1 is het verhaal een achtbaan van emoties. De schrijfster weet je keer op keer mee te slepen in het verhaal en laat je de emoties goed meevoelen. De spanning is zelfs nog groter dan in deel 1 vanwege de vlucht voor Het Programma, het steeds weer zoeken van schuilplekken en de angst opgepakt te worden. De wanhoop of hun opgepakte vrienden wel nog te helpen zijn, het vechten tegen de onterechte behandelingen, de schrijfster sleepte mij moeiteloos mee in deze achtbaan.

Een prachtige zin uit het boek vind ik de volgende:

De epidemie dwingt de wereld zich te focussen op geestesziekte maar ze hebben het verdraaid tot iets om bang voor te zijn in plaats van iets wat behandeld moet worden.


Achterin het boek is nog een bonusverhaal. Het is een toepasselijk verhaal over boetedoening en vergeving van een medewerker van Het Programma, wat het een mooie aanvulling maakt op de deel 1 en 2. Ik heb genoten van dit boek en kijk erg uit naar deel 3: De remedie.

De behandeling krijgt van mij, net als deel 1: Het Programma, 5 sterren.


Jeanine Feunekes-Both (recensente DPB)

donderdag 27 augustus 2015

'After 3 ~ Hij hoort bij jou' - Anna Todd


Genre: New Adult / Roman
Uitgever: Boekerij
ISBN: 9022572978
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 672
Verschijningsdatum: juli 2015

Met dank aan Uitgeverij Boekerij voor dit recensie exemplaar.

De liefde tussen Tessa en Hardin is nooit makkelijk geweest. Maar nu is het verwarrender dan ooit…

Net wanneer Tessa de belangrijkste beslissing van haar leven neemt, verandert alles. Onthullingen over Hardin zetten al haar zekerheden op losse schroeven en brengen hun zwaar bevochten toekomstplannen ineens weer buiten bereik. Niets en niemand is zoals Tessa dacht. Niet haar vrienden. Niet haar familie. En Hardin, de enige persoon op wie ze dacht te kunnen bouwen, toont geen enkel begrip voor Tessa als hij erachter komt dat ook zij geheimen verborgen heeft gehouden.
Voor Tessa is deze vicieuze cirkel van jaloezie, onvoorspelbare woede en vergeving uitputtend. Ze heeft nog nooit zulke intense gevoelens voor iemand gehad – maar is het al die drama’s wel waard? En als Tessa nu haar hart volgt… is het dan definitief voorbij?

Gelezen in deel 1 en 2
Tessa woont alleen met haar moeder voordat zij naar de universiteit gaat. Haar ouders zijn gescheiden, en ze heeft haar vader al 9 jaar niet meer gezien. Haar moeder heeft hard gewerkt om Tessa een onbezorgde jeugd te laten leiden, al mist ze haar vader wel enorm en blijft ze zich afvragen hoe het met hem gaat. Tessa heeft al jarenlang een relatie met Noah, wanneer zij op de campus Hardin leert kennen is het voor haar al vrij snel duidelijk dat de gevoelens die ze voor Noah heeft niet horen bij een liefdesrelatie. Haar moeder blijft de relatie met Noah pushen, na een blik op Hardin weet ze al dat hij niet goed genoeg voor haar dochter is.
Hardin heeft een moeilijke jeugd gehad. Een heftige gebeurtenis uit het verleden heeft ervoor gezorgd dat hij is geworden zoals hij is. Zijn ouders zijn gescheiden, zijn moeder woont nog in Engeland en zijn vader heeft in Amerika een nieuw bestaan opgebouwd. Hij is getrouwd met Karen en is de stiefvader voor Landon. Ken, de vader van Hardin, is de rector van de universiteit. De enige twee mensen die hier naast Hardin weten zijn Tessa en Landon. Hij geeft zijn vader de schuld dat hij zo is beschadigd en laat dat ook duidelijk merken. Tessa zorgt er uiteindelijk voor dat Hardin heelt, zij prikt door zijn stugge en botte houding heen en laat hem voelen dat hij niet alleen is.
Hardin is erg bezitterig ten opzichte van Tessa, hij duld geen enkele man in haar buurt. Landon is hierop de enige uitzondering. Tessa ziet in Hardin de liefdevolle man die hij diep in zichzelf verstopt heeft, steeds weer vergeeft ze hem zijn jaloezie en de daarmee gepaard gaande ruzies…..

Deel 3
Tessa en Hardin draaien nog steeds de hele tijd om elkaar heen. Het zijn twee tegenpolen die elkaar maar blijven aantrekken en afstoten. Ze kunnen niet met, maar zeker niet zonder elkaar. Wanneer Hardin erachter komt dat Tessa naar Seattle gaat verhuizen is dat weer de aanleiding tot een hele reeks ruzies. Hij wil graag dat zij met hem naar Engeland verhuist. Toch kiest zij voor zichzelf en vertrekt naar Seattle, ondanks dat zij hiermee haar relatie met Hardin op het spel zet.

De cliffhanger van deel 2 is de proloog van deel 3, Tessa komt oog in oog te staan met Richard, haar vader. Hij leidt een zwervend bestaan en omdat hij haar vader is neemt Tessa hem tot ergernis van Hardin mee naar hun appartement. Als Tessa in Seattle zit staat Richard ineens bij Hardin op de stoep. Hardin ontdekt dan dat Richard verslaafd is aan de drugs, een gegeven dat hij voor Tessa verborgen probeert te houden.

De relatie met Tessa zorgt ervoor dat Hardin milder wordt, hij houdt rekening met haar maar ook de relatie met zijn vader verbeterd. Doordat Tessa zover van hem vandaan zit komt hij tot het besef dat hij niet langer alleen wil zijn, hij is bereid om ook naar Seattle te verhuizen. Als Hardin aan de vooravond van de bruiloft van zijn moeder iets te horen krijgt, zet dat zijn hele bestaan op zijn kop zet.

Beoordeling

Het boek telt 672 pagina’s en is hier en daar wat langdradig. De relatie tussen Tessa en Hardin is ten opzichte van deel 1 en 2 nagenoeg hetzelfde. Tessa komt wel meer voor zichzelf op, accepteert niet zomaar de nukken van Hardin en doet de dingen op haar manier. De verhaallijn over haar vader vond ik wat magertjes, het voegt weinig toe aan het verhaal. De hoofdstukken zijn om en om geschreven vanuit Tessa of Hardin, daardoor lees je gedachten over een bepaalde situatie vanuit twee personages.

Ik heb uiteindelijk van dit deel net zo genoten als van de voorafgaande delen, het werd hier en daar wel wat voorspelbaar. Er komen veel gedetailleerde seks scènes voor in alle 3 de delen, hierdoor lijkt het wel ‘vijftig tinten grijs’ voor de jonge lezer. Hardin is dan wel erg dominant, Tessa is zeker geen onderdanige! Toch knap dat de auteur de lezer zo geboeid weet te houden met een dergelijk beknopte verhaallijn en zoveel pagina’s. De cliffhanger van dit deel maakt mij wel weer erg nieuwsgierig naar deel 4, deze ga ik dan ook zeker aanschaffen en lezen.

Gezien het aantal pagina’s mag ik zeggen dat ik toch een aantal uren zeer aangenaam ben beziggehouden. 
Ik geef het boek 3,5 sterren.

Bianca - Team DPB



dinsdag 25 augustus 2015

'De kleine gevangene' - Lise Kristensen


Genre: Non Fictie   
Uitgeverij: The house of books  
ISBN: 9789044347616
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 304
Uitgave: 23 juli 2015

Met dank aan Uitgeverij The house of books voor dit recensie exemplaar

Cover;
Een foto van een klein meisje dat half komt piepen door een soort van schutting. Prikkeldraad is aanwezig waaruit je al kunt opmaken dat ze gevangen zit. In haar ogen zie je duidelijk verdriet en wanhoop. Ik geef deze cover een 8.

Samenvatting van het verhaal

De familie Grønn-Nielsen, van Noorse afkomst, woont in Indonesië dankzij het Nederlands echtpaar Verhoog dat Daniel een job had aangeboden tijdens hun vakantie in Noorwegen. Het gezin bestaat uit vader Daniel, moeder Kirsten, de oudste dochter Lise gevolgd door Karin en haar broertje Lars.

Ze leidden een fijn leven. Hadden een rits aan bedienden en de kinderen verveelden zich nooit. Indonesische kinderen hadden minder geluk, zij moesten in fabriekjes werken waar ze bakstenen maakten of achter een groot weefgetouw zaten. Deze kinderen waren soms niet ouder dan 6 jaar en geen van hen ging naar school.

De Zweed Axel Wieslander biedt vader Daniel een baan aan in zijn fabriek. Zweden deed niet mee aan de oorlog en dus hoefden ze niet langer bang te zijn voor de Japanners.

Een voor een verdwenen Lise’s speelkameraadjes. Deze gezinnen kwamen uit Nederland, Engeland en België.

Op een middag ziet Lise voor de eerste keer Japanners en die nemen mannen mee in hun vrachtwagens. Lise was heel bang toen ze zag hoe de soldaten de mensen prikten met hun lange messen die op hun geweren zaten.

Enige tijd later komen de Jappen Daniel ophalen en na 2 dagen moesten zij ook mee met een vrachtwagen die hen naar een kamp bracht.

Daar aangekomen krijgen ze een plek toegewezen die vanaf dan hun nieuwe woonplaats is. Algauw leert Lise dat ze niet zou opschieten met zelfmedelijden. Ze verving dit gevoel door woede en een diepe haat voor haar onderdrukkers.

Hier leren ze ook wat ‘Tenko’ is: voorovergebogen staan voor een officier en dit soms uren aan een stuk en op alle tijdstippen van de dag. Bij het minste protest of ongehoorzaamheid volgde er een afranseling of marteling tot de dood toe. De Japanners schiepen een ongelofelijke voldoening hierin.

Lise noemt hen ‘mierenmannetjes’, ze lachen nooit en schreeuwen altijd. Ze kon maar niet begrijpen wat haar ouders verkeerd hadden gedaan, ze waren toch immers aardige mensen?

Het leven in dit kamp was hard, er was gewoonweg geen voedsel voor iedereen. Hun dieet was echt schraal. De hitte was ondraaglijk en overal waren vliegen en muskieten. Ook moesten ze afrekenen met moessonregens die het hele kamp blank zetten.

In die periode merkt ze voor het eerst dat haar mama gezondheidsproblemen heeft. Ze was stijf en klaagde over pijn in haar rug en schouder.

Na een periode van 6 maanden vertrekken ze uit het kamp. In het station worden ze als vee bij elkaar gedreven en in de wagons gezet. De treinreis duurde meer dan 12 uren en was ronduit een verschrikking.

Ze komen aan in een plaats die Semarang heet. Ze maken een voetreis naar het kamp die in absolute stilte verloopt. Ze komen aan in een dorp met in het midden een kerk. Dit is het kamp Bangkong.

Hier gebeurden ook weer dezelfde wreedheden maar Lise probeert er toch het beste van te maken en al doende weet ze hoe ze zich moet gedragen en wat ze moet doen om aan extra eten te komen.

In september 1944 moeten ze ook dit kamp verlaten en moeten ze een lange voettocht maken. Deze tocht is moordend en haar moeder kan nog amper op haar benen staan als ze uiteindelijk aankomen in kamp Lampersarie.

Hier zitten ongeveer 8000 mensen van wie meer dan de helft ziek en bedlegerig was. Er waren bijna geen medicijnen voorhanden.

Dit is het laatste kamp waar ze verblijven. Haar moeder ligt meer en meer in het hospitaal en op een gegeven moment is Lise zo bang dat ze haar moeder gaat verliezen.

De oorlog is voorbij nadat de Amerikanen 2 ongekende zware bommen op Hiroshima en Nagasaki hebben gedropt.

Via haar oom Alex kunnen ze het kamp ontvluchten en zo terug naar Europa reizen waar ze uiteindelijk na een zeer lange reis aankomen in Noorwegen.


Beoordeling

Dit is een heel aangrijpend boek over een klein meisje dat samen met haar moeder, zusje en broertje in verschillende concentratiekampen heeft gezeten.

Lise doet er alles aan om hen in leven te houden. Ze is heel vindingrijk en het stelen zit er echt ingebakken bij haar ondanks dat haar moeder haar smeekt om het niet te doen. De straf die daarop volgt is een ware marteling en niet alleen voor Lise maar voor gans het gezin als ze betrapt wordt.

Lise kan dan ook niet als klein kind begrijpen dat de Jappen geen enkele wroeging hebben nadat ze iemand gemarteld hadden. Zij waren gewoon vrouwen en kinderen die niemand iets verkeerd hadden aangedaan.

Als ze terug kijkt op haar kamptijd herinnert ze zich vooral de verveling maar het meest van al de honger die ze hebben geleden.

In tegenstelling met Europa hadden ze hier te kampen met de extreme hitte, de vele vliegen en ander ongedierte. Ook niet te vergeten de moessonregens die de levensomstandigheden er nog slechter op maakten.

Over Hitler, de nazi’s en de Holocaust zijn veel boeken geschreven. Over de ellende die al deze gezinnen hebben moeten ondergaan in Azië is veel minder geweten. Het komt op mij over alsof dit nooit heeft bestaan. In Lise’s verhaal ontdek je vlug dat ze allen in de hel zijn terecht gekomen.

Er is weinig of niets verteld over deze concentratiekampen maar ik vind dat de mensen dit boek ook eens zouden moeten lezen. Wat daar ook heeft afgespeeld kun je ronduit gruwelijk en schokkend noemen. Dit mag ook wel onder de aandacht gebracht worden!

Heel zeker is dat de Jappen niet moesten onderdoen voor de Gestapo. Dit waren geen mensen maar ronduit beesten die moeders en kinderen martelden.

Lise heeft een zo goed mogelijk verhaal neergepend dat zeker de moeite waard is om te lezen. Hoe zij al deze verschrikkingen heeft moeten ondergaan en ook heeft gezien wat er met anderen gebeurde. Het heeft hen ook veel problemen opgeleverd na de oorlog.  

Deze moedige dame heeft een hard leven achter de rug en heeft nog steeds last van nachtmerries. De pijn en de ellende zitten nog altijd zeer in haar onderbewuste. Het lukt haar niet om het verleden te laten rusten, hoe graag ze dit ook zou willen.

Niet alleen het verhaal maar ook haar dankwoord zijn heel ontroerend om te lezen en ik moet eerlijk toegeven dat ik een traantje heb weggepinkt bij sommige passages. Dit verhaal heeft me echt niet onberoerd gelaten.

Heel veel respect moedige Lise dat je dit boek hebt geschreven!!


Ik geef dit boek 4 sterren.

Nancy - Team DPB

maandag 24 augustus 2015

'Lief' - Jackie van Laren


Genre: Roman
Uitgever: Meulenhoff/Boekerij
ISBN: 978 90 225 7405 8
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 334
Verschijningsdatum: 4 augustus 2015

LIEF is deel twee van een heerlijk romantische en vrolijke trilogie over een Hollandse Grote Liefde in de internationale wereld van de dance. Deel drie ZIEL verschijnt in oktober.

Met dank aan Uitgeverij Boekerij voor dit recensie exemplaar.

Over de auteur;

Jackie van Laren (Amsterdam 1968) heeft twee grote passies in haar leven: muziek en verhalen. Al op jonge leeftijd schreef ze voor haar eigen plezier zowel fictie als poëzie en muziek. Een studie Nederlands en Engels, een nachtelijk bestaan op de poppodia van Nederland en een carrière in het uitgeefvak volgden. Met de Q-serie maakt ze haar debuut als schrijfster.


Nina zit thuis met een gebroken hart. Na een heftige maand samen heeft Q haar zonder verdere uitleg weggestuurd. Hij heeft meteen een nieuwe vriendin, een fotomodel. Maar als Nina door oud-collega Leo wordt meegenomen naar de uitreiking van een prestigieuze dance-award, waar Q voor genomineerd is, merkt ze dat de aantrekkingskracht tussen haar en Q nog geen spat verminderd is…
  
‘Ik heb intussen een stapel van negenentwintig blaadjes opgespaard. Ik tel mijn blaadjes elke dag, voordat ik een nieuw blaadje op de stapel leg.’

Hoe graag ze het ook zou willen, Nina raakt niet over Q. Hoeveel blaadjes ze ook van de kalender scheurt, er is altijd wel iets wat haar aan hem herinnert. Maar het leven gaat verder, zowel voor Nina als voor Q. Voor de één lijkt het wat makkelijker te gaan dan voor de ander. Nina moet elke dag wel een keer heel hard huilen, Q heeft ondertussen al een nieuwe liefde, Rinke, een beroemd fotomodel.

Nina is terug in de Fock gaan werken en heeft nog steeds contact met Leo, die ze kent uit haar tijd bij Q Productions. Leo werkt nog steeds voor Q en weet niets van wat zich tussen haar en Q heeft afgespeeld. Leo ziet wel iets meer in Nina...

‘De vraag blijft natuurlijk wel; wat wil ik nou precies met Leo?’

Als Nina van Leo de uitnodiging krijgt om mee te gaan met de hele Q-ploeg naar Ibiza voor de uitreiking van de GEMA’s, twijfelt ze geen moment.

‘Q is op Ibiza. Misschien is dit mijn enige kans om hem nog een keer van dichtbij te zien.’

Als ze terug oog in oog staan kletteren de vonken weer alle kanten op. Het is er nog steeds, die aantrekkingskracht.

‘Ik voel zijn aantrekkingskracht door me heen spoelen, ik hoor zijn stemgeluid terwijl hij tegen iemand met zo’n geplastificeerde pas aan een link om zijn nek staat te praten. Zijn stem, zijn stem is zo, zo ...’



Beoordeling

Na de enorme cliffhanger van deel één was ik heel benieuwd naar het tweede deel van deze trilogie, want hoe zou het nu verder gaan?

Als Nina en Q elkaar in Ibiza weer tegen het lijf lopen, weet je als lezer dondersgoed wat er gaat gebeuren. Het is en blijft een cliché verhaal. Nina is verslaafd, verslaafd aan Q. Alles doet of laat ze voor hem. Met alles houdt ze rekening, vooral met zijn wisselend humeur. Tot ze beseft dat zij ook een leven heeft en dat er een ‘samen’ moet zijn, maar is dat er wel?

Q is ook verslaafd, verslaafd aan Nina, maar door zijn mysterieus verleden is Q bang, bang voor de gevolgen van een echte relatie. Het feit dat Q geen man van woorden is, maakt het er niet makkelijker op.

Hoewel Van Laren mij ook deze keer wist te boeien en je het boek in mum van tijd uitleest, kon ik het deze keer makkelijker aan kant leggen dan deel één. De mijmeringen van Nina en de herhalingen, vond ik soms net iets te langdradig.

Ook kan ik mij niet aan de indruk ontdoen dat de Engelse termen mij rond de oren vlogen, meer dan in het eerste deel. Bij momenten vond ik dit zelfs storend. Verder heb ik enige bedenking met ‘Falcon Crest’ en ‘Tatort’. Het lijkt me sterk dat Nina deze series, van begin jaren zeventig en tachtig, kent. (Ik ken ze wel, maar moet al serieus in mijn geheugen graven)

Van Laren schrijft met vlotte pen, op een humoristische manier in hedendaags taalgebruik.  Daardoor vind ik deze reeks een heerlijk tussendoortje. Je hoeft er niet bij na te denken en net als in ZIN, word je ook deze keer weer helemaal meegesleurd in de wereld van de dance en wil je weten wat er gaat gebeuren en hoe het verder gaat. LIEF gaat gewoon verder daar waar ZIN is gestopt. Q "harkt" nog steeds in zijn haar. De organisatie voor Moonbeam (Moonbeam = Manestraal = leuk gevonden!) loopt verder. De liefdesperikelen worden uitgebreid. En hoe kan het ook anders, naar het einde toe zijn er weer een hoop problemen.

LIEF eindigt dus ook met een cliffhanger die ik gelukkig deze keer zag aankomen. Als toemaatje krijg je ook nu het eerste hoofdstuk van het volgende boek mee. Ik ben nieuwsgierig naar deel drie en heel benieuwd of het de afloop heeft zoals ik die in gedachten heb?

Adem in, adem uit.... Op naar deel drie, ZIEL.

Hoewel ik vind dat ook dit boek lekker weg leest geef ik ‘maar’ 3,5 ster en dat komt voor een groot stuk door mijn bedenkingen die ik hierboven aanhaal.

Karin - Team DPB

vrijdag 21 augustus 2015

Binnenkort in de leesclub! De nieuwe Heleen van der Kemp.

Midden in het toeristenseizoen wordt politierechercheur Britt Franken opgeroepen bij de dood van een mysterieuze jongen. Hij heeft partydrugs op zak van hetzelfde type als die waardoor meerdere toeristen in de stad onwel zijn geworden. Een week later wordt haar team opgeschrikt door een tweede dode, een slachtoffer van een schijnbaar willekeurige kopschoppartij in de Jordaan. Beide mannen bezochten eenzelfde bar en Britt komt erachter dat ook haar dochter Bo daar regelmatig uitgaat. Plotseling komt de dreiging heel dichtbij…

De nieuwe Britt Franken komt eraan! In oktober komt het vierde deel eindelijk uit, fans van Britt kunnen hun hart ophalen. En DPB zou DPB niet zijn als we er geen leesclub aan zouden wijden! Dankzij haar uitgeverij Cargo kunnen we een aantal lezers blij gaan maken en laten meewerken aan een groepsrecensie. Meedoen? Meld je aan als lid van onze Facebookgroep en houd ons in de gaten, het is bijna Britt-tijd!

Lees ook de voorgaande delen in de Britt Franken reeks;
-Blond 15
-Afrekening
-Onschendbaar

Volg Heleen ook op Facebook