donderdag 13 augustus 2015

Duorecensie 'Wat ik nooit eerder heb gezegd' - Celeste Ng



Genre; Thriller
Uitgever: AW Bruna
ISBN: 9789400506091
Uitvoering; Paperback
Aantal pagina's; 288
Verschijningsdatum: juni 2015

Lezers; Patrice en Karin (beide DPB)
Duorecensie samengesteld door Patrice.
Met dank aan AW Bruna voor deze recensie-exemplaren.

Over de auteur
Celeste Ng is opgegroeid in Pennsylvania en Ohio. Ze studeerde aan Harvard en de University of Michigan. Haar korte verhalen en essays zijn gepubliceerd in o.a. One Story, TriQuarterly en Belleveu Literary Review en ze heeft voor een van haar verhalen de Pushcart Prize in ontvangst mogen nemen. Ze schrijft inmiddels aan haar tweede roman en aan een collectie korte verhalen, en geeft daarnaast les aan Grub Street, een creative writing centre. (bron; awbruna.nl)

Juni, 1977. In het universiteitsstadje Middlewood ontdekt de familie Lee dat hun dochter verdwenen is. Een paar dagen later wordt het lichaam van de zestienjarige Lydia uit het meer gevist. Verteerd door schuldgevoelens slaat haar vader een roekeloze weg in die hem zijn huwelijk kan kosten. Haar moeder Marilyn is gebroken, maar vastbesloten om een dader te vinden – tegen elke prijs. Lydia’s broer is er zeker van dat hun getroebleerde buurjongen Jack iets te maken heeft met het drama. Maar het is de jongste in de familie, Hannah, die meer ziet dan iemand zich realiseert en die wel eens de enige zou kunnen zijn die weet wat er echt gebeurd is.

Cover


Karin; De cover past bij het geheel en zou dit boek compleet kunnen maken, ware het niet dat de titel van boven naar beneden over de hele cover staat. Ik vind dit spijtig, omdat deze daardoor niet helemaal tot zijn recht komt, jammer! De achterflap is druk met teveel quotes. De cover geef ik daarom een bescheiden 6.

Patrice; Het is een mooie coverfoto en vertegenwoordigd echt wel een belangrijk deel van het verhaal maar hij is té algemeen. Daarbij is de keuze voor de grote letters echt teveel waardoor het desolate van de foto niet tot zijn recht komt. Het lettertype is ook niet echt mooi te noemen. De cover is niet verleidelijk als je het boek zo in de schappen ziet staan, terwijl het verhaal dat absoluut wel verdient! Een 5.

Samenvatting van het verhaal

Patrice; Het is 1977 en interraciale relaties zijn nog niet echt de normaalste zaak van de wereld.  James is van Oriëntaalse afkomst en Marilyn is blank. Marilyn kreeg al meteen van haar moeder te horen dat ze een fout maakte door met James in het huwelijk te treden, maar liefde kent geen kleur en dus koos ze toch voor hem.  Ook al is James professor en hebben ze het goed voor elkaar, blijkt dat toch geen reden voor sociale acceptatie en dus hebben ze te maken met vooroordelen en pesterijen. Overtuigd van hun liefde stichten ze een gezin.


Karin; James is de zoon van Chinese immigranten en heeft zich als ‘oosterling’ altijd anders en bekeken gevoeld. Door zijn klasgenoten uitgescholden en vernederd is hij een eenzaat die zich volledig toelegt op zijn studie en zich Professor Lee mag noemen. Marilyn, opgevoed door haar alleenstaande moeder die het traditionele ‘moeder aan de haard’ hoog in het vaandel houdt, is een uitstekende studente met de ambitie om arts te worden. Als zij college loopt bij James worden ze verliefd. Marilyn raakt zwanger en moet haar studies opgeven. James en Marilyn trouwen, wat niet naar de zin is van haar moeder.

Karin; Wat haar familie nog niet weet, krijg je als lezer bij de eerste zin op je boterham. Als Lydia niet op tijd is voor het ontbijt, blijkt haar bed onbeslapen. Lydia is spoorloos. Enkele dagen erna wordt zij uit het meer gevist. De politie denkt zelfmoord, maar dit kunnen haar ouders, broer en zus niet geloven. Niet Lydia! Lydia was gelukkig, Lydia had veel vrienden, Lydia was een goede studente, Lydia was........ De toon is gezet!

‘Lydia is dood. Maar dat weten ze nog niet.’

Patrice; Het is een droom die uitkomt voor de jonge ouders wanneer ze hun kinderen krijgen. Lydia is het evenbeeld van haar moeder maar wel met de Oosterse invloed van haar vader. Ze is erg slim, mooi, maar vooral ook onpeilbaar. Ze heeft nog een broer, Nath, en een zusje, Hannah.  De kinderen hebben ieder zo hun uitdagingen, vooral ook gezien hun gemixt bloed en de band onderling in het gezin. Er is duidelijk sprake van een lieveling, met alle gevolgen van dien. Moeder Marilyn heeft zo haar problemen. Haar gekoesterde dromen komen niet uit en dus focust ze zich volledig op vooral Lydia. Vader James is beschadigd door zijn jeugd en dat belemmert hem om de vader te zijn die zijn kinderen nodig hebben. In plaats van dat hij zijn ervaringen ten goede keert.......

Karin; Samen krijgen ze drie kinderen. Nathan, Lydia en Hannah, waarvan Lydia hun lieveling is. Marilyn wil niets liever dan dat Lydia arts wordt en projecteert haar tekortkomingen op haar dochter. James wilt dat Lydia populair is en veel vrienden en vriendinnen heeft, iets wat hij niet had. De lat ligt hoog voor Lydia! De twee andere kinderen kijken toe vanaf de zijlijn.

‘Het is niet goed, Marilyn. Het is niet goed.’ ‘Later krijg je spijt.’

Patrice; De ouders van Lydia denken dat hun dochter mateloos populair is op school en omkomt in vrienden en vriendinnen. Niets is echter minder waar maar daar komen ze te laat achter, veel te laat. Op een ochtend blijkt het bed van het meisje onbeslapen en ze is weg. Het gezin wordt verscheurd, politieonderzoek wordt opgestart maar zonder resultaat. Oude gebeurtenissen worden op een onaangename manier weer opgerakeld en men raakt de controle kwijt. Een ieder leeft op zijn/haar eigen eilandje en door het wegvallen van Lydia dreigt het gezin uiteen te vallen. Ze stellen geen vragen, praten nergens over en rakelen vooral niets op. En dat kan niet goed blijven gaan natuurlijk. 

Karin; Het verhaal vertelt niet enkel vanuit het nu, maar neemt je ook mee naar de roots van James en Marilyn en van hun gezin. Ik vroeg me af waarom dit nodig was, maar dat werd me al vlug duidelijk. Door deze originele opbouw sleurt de auteur je mee in het verhaal van de familie Lee en beleef je het vanop de eerste rij mee.

Patrice; De relatie tussen de ouders en de twee andere kinderen is schrijnend. De drang naar liefde en erkenning is zo groot maar wordt niet gezien.James heeft moeite met de herkenning van zichzelf in zoon Nath, het is te confronterend maar het waarom is niet meteen duidelijk. Samenvattend is het een sociaal onthand gezin dat wordt getroffen door een groot drama. In plaats van elkaar tot steun te zijn gebeurt er totaal iets anders met ze. De vraag is nog maar of de familieband sterk genoeg is om dat te herstellen. 

 ‘Met Lydia als schoorvoetend middelpunt van het universum hield zij de wereld elke dag bij elkaar’. 

Beoordeling

Patrice; De combinatie van het ‘nu’ met de flashbacks is meer dan voortreffelijk neergezet. Een zeer gedetailleerd familieportret tot gevolg. Het ergens niet over praten doet dingen niet vergeten, dat mag duidelijk zijn. 'Wat ik nooit eerder heb gezegd' is een ijzersterk debuut! Spannend, origineel en verrassend.

Karin; ‘Wat ik nooit eerder heb gezegd’ is het debuut van Celeste NG en wat voor één! De verhaallijn is zo uitgewerkt dat je alles meebeleefd door de ogen van elk gezinslid. Op deze manier kom je als lezer te weten hoe iedereen geworden is wie hij nu is en wat zich afspeelt en afgespeeld heeft in deze familie.

Patrice; In het eerste hoofdstuk weet je al meteen wat er is voorgevallen maar voor het hoe, wat en waarom zul je het boek moeten lezen. Middels geregeld terugkomende flashbacks krijg je als lezer inzicht in de onderlinge relaties maar vooral tussen die van James en Marilyn. Ze vertellen zelf hoe het was om elkaar te leren kennen, de vooroordelen te lijf te gaan en voor hun liefde te kiezen.  Met Marilyn ga je zelfs terug tot 1935 en lees je over haar relatie met haar moeder, toen al een powervrouw.  Het was de tijd van traditionele rolverdeling, emancipatie stond nog in de kinderschoenen. De plaats van de vrouw was achter het aanrecht. Soms tenenkrommend en naïef weergegeven, het benadert de werkelijkheid gevoelsmatig bijzonder goed, het is daardoor ook nog eens erg authentiek geschreven. Marilyn ambieert totaal iets anders maar dan leert ze tijdens haar studie James kennen. Omdat ze zelf iets mist in haar leven concentreert ze zich later voornamelijk op Lydia. 

Karin; Elk van hen verwerkt de dood van Lydia alleen en bij elk van hen komen vragen boven drijven. Kennen zij Lydia eigenlijk wel? Kent Marilyn haar dochter? Heeft ze wel zoveel vriendinnen als James denkt dat ze heeft? Denkt Nathan terecht dat de buurjongen Jack iets met de dood van Lydia te maken heeft? Wat weet kleine Hannah allemaal over haar zus? En hoe zat het met Lydia? Wat heeft haar ertoe aangezet om op de bodem van het meer te eindigen?

Patrice; Lydia is slim en zou zomaar alles kunnen gaan doen wat Marilyn zelf niet heeft gedaan of behaald. Ze is fanatiek en gedreven maar vergeet daarbij de twee andere kinderen. Ze heeft niet in de gaten dat ze daar ernstig onder lijden. Het lijkt wel of Lydia de enige verbindende factor is in dit aparte gezin. Het projecteren van je eigen wensen op je kind is een hele grote fout maar Marilyn ziet dat niet zo. Sterker nog; ze kan niet anders. Het waarom wordt later maar al te duidelijk.

Karin; Ng heeft mij van begin af letterlijk meegesleurd in dit verhaal. Hoewel dit geen thriller is weet zij een onderhuidse spanning op te bouwen, zodat je verder moet lezen. Haar schrijfstijl is aangenaam en herkenbaar. De zinnen zijn mooi opgebouwd, een lust voor het oog en voeding voor de geest. Het boek is realistisch geschreven.

Patrice; ‘Spreken is zilver, zwijgen is goud’. Een gezegde dat in dit gezin wel heel letterlijk wordt genomen. Hoe kan een vijfkoppige formatie in vredesnaam functioneren en elkaar vertrouwen wanneer ze er willens en wetens voor kiezen bepaalde zaken, en dan zeker geen onbelangrijke!, niet met elkaar te bespreken? Grote geheimen dragen ze met zich mee en in plaats dat het een verbindende factor is delen ze het niet met elkaar. 

Karin; Dit is een verhaal over discriminatie en vooroordelen, over de druk om te presteren, over hoe verstikkend liefde kan zijn, over rouwen en hoe daarmee om te gaan. NG weet dit op een pakkende manier neer te zetten. En hoewel de vraag je bezig houdt wat er nu met Lydia is gebeurt, blijft deze ondergeschikt aan de rest van het verhaal. Het is schrijnend te zien hoe een gezin uit elkaar dreigt te vallen door te zwijgen.

Patrice;  Ze ondervinden allemaal zo de vooroordelen t.a.v. hun etnische afkomst maar dat is geen gespreksonderwerp binnen dit gezin. Sterker nog, niets lijkt deze mensen met elkaar in gesprek te krijgen. En dan verdwijnt Lydia. Of dat nog niet genoeg is, leren ze haar pas echt goed kennen na haar dood. Hoe dramatisch wil je het hebben? Mooi omschreven maar vooral indrukwekkend.

Karin; Het uiteindelijke antwoord waarom Lydia op de bodem van het meer belandt is, vond ik hartverscheurend. Het heeft me bij de keel gegrepen.


Patrice; Dit boek is een familiedrama. Het gaat over gemiste kansen, vooroordelen, wantrouwen en racisme. Juist door dat laatste is de drang om zichzelf te bewijzen in dit gezin erg groot. Lydia is degene die het waar moet gaan maken, zij moet succesvol zijn, hoe dan ook! Het is een triest maar oprecht verhaal geworden dat de lezer zal raken.  Mede door de prachtige sfeer in het boek en fijne schrijfstijl  heeft de auteur een verbluffend sterk boek geschreven. Vijf sterren voor dit bijzonder hartverscheurend, psychologisch drama.

Karin; Ng heeft op een briljante manier de karakters uitgewerkt en laat zien wat de invloed van je verleden heeft op je verdere leven. Het is het verhaal van een familie, vol verdriet bij het verlies van een kind en een zus, die niet kunnen verwoorden wat ze werkelijk voelen of wat ze werkelijk willen. De titel kan niet passender zijn. Als Lydia uiteindelijk wel weet wat ze wilt, verschijnt zij niet aan het ontbijt.....

‘Lydia is dood. Maar dat weten ze nog niet.’

Dit debuut van Celeste Ng is een boek dat je in één ruk uitleest. Ik geef het graag 5 stralende sterren.

Geen opmerkingen: