dinsdag 15 september 2015

Auteurs bloggen........Loes den Hollander



Afscheid


Ze zijn nog niet helemaal weg, mijn personen uit ‘Genadeklap’. Ze lopen om me heen, scharrelen in de buurt, vragen nog mijn aandacht.
Een van hen vroeg me gisteren of ik zeker weet dat het verhaal voor hem op deze manier moest eindigen. Ik heb hem nog eens doorgelezen en gezegd dat er wat mij betreft geen discussie over mogelijk is.
Toen ik een uur geleden in de tuin het onkruid dat opeens weer overal aanwezig was uitroeide, kwam een andere persoon tevoorschijn. Hij wenkte me. Dat gebaar houdt me bezig. Moet ik daar nog iets mee?
Een paar dagen geleden dook de naam van nummer drie op tussen de regels van een artikel dat ik las. Ik had het gevoel dat hij dat artikel als het ware had geconfisqueerd. Staaltje van lastigvallen, als je het mij vraagt. Van mij mag hij zich eeuwig tussen al die letters nestelen.
Mijn favoriete persoon was tot nu toe stil, maar het lijkt of ik haar zelf niet goed los kan laten. Is ze me te dierbaar geworden?
En degene met wie ik het meest te stellen had heeft me al verschillende keren laten weten dat ze niets meer met me te maken wil hebben. Ook goed, de groeten!


Het manuscript zit in de laatste redactiefase. Ik moet nog wat sleutelen, maar heb nog niet alle beoordelingen binnen. Het zullen geen grote ingrepen meer zijn, meer een kwestie van ‘de puntjes op de i’. Nog veel nalezen en controleren of alles klopt in tijd, plaats en persoon. Kritisch zijn op dialogen, ze nog eens hardop aan mezelf voorlezen en dan de vraag stellen of mensen dat allemaal ook werkelijk op die manier zeggen.Tenslotte nog één keer de spelling controleren. Het is allemaal bekend voor me, het komt iedere keer terug. Maar dat loslaten is het moeilijkst, omdat de mensen in mijn boek niet zomaar mensen zijn. Ze horen bij me, ze zijn allemaal een beetje mij. Maar ik moet ze laten gaan, om plaats te maken voor nieuwe personen. Want eerlijk is eerlijk: die zijn er al en hebben al een naam. Het schrijfleven gaat door.
Toch?

Toch schuurt het. Ik ben als mens heel trouw in de relaties die ik aanga. In mijn leven worden mensen niet zomaar ingeruild. Maar in mijn schrijversleven doe ik dat wel. Als schrijver voel ik me soms een losbol. Ze scharrelen dus nog om me heen, de personen die Genadeklap bevolken. En ik sta het nog even toe.
De Fransen zeggen het zo mooi: Partir, c’est mourir un peu.

Loes


Op onze vraag of ze het startschot wilde geven voor een nieuw item op dit blog zei ze volmondig 'ja'. Auteurs die een gastblog schrijven, hoe leuk kun je het maken? Nou, zó leuk dus, een kijkje in de keuken van....
Loes is inmiddels aan de afrondende fase begonnen van deel 2 van Dossier Metselaer, dat verschijnt in oktober, en een volgend boek spookt alweer door haar hoofd. Volg haar op Facebook zodat je altijd op de hoogte blijft.

'Aangetast':


Tien jaar nadat Lieve Metselaer werd geschept door een auto en dit niet overleefde, worden de dader van dit ongeluk en de vader van Lieve opgeschrikt door bedreigingen en beschuldigingen die hen erg kwetsbaar maken. Er ontwikkelt zich een duistere en onaangename strijd die consequenties heeft voor persoonlijke en zakelijke relaties.

Niemand weet wie de belager is, maar het is duidelijk dat deze moet worden gestopt voordat de volledige waarheid over het ongeluk dat Lieve het leven kostte bekend zal worden. Want deze waarheid is een beerput die beter gesloten kan blijven.


'Genadeklap':

Nadat bekend is geworden wat er is gebeurd met Tamara Metselaer, lijken de kaarten geschud. Degene die schuldig is bevonden wordt berecht, degene die geen blaam trof gaat vrijuit. Iedereen kan verder met zijn leven.
Toch klopt er iets niet. Maar wat er niet klopt wordt goed verborgen gehouden, en niet door één persoon. De uiteenlopende gevoelens en frustraties stapelen zich op, en een climax kan niet uitblijven.
Er is altijd een grens aan tolerantie en vergevingsgezindheid. Maar die grens ligt voor ieder mens ergens anders.


Volgende week; Melissa Skaye

Geen opmerkingen: