donderdag 10 september 2015

Bookflash.........Arjan Hoks


Met zijn thrillerdebuut 'De verloren dochters' staat hij in de shortlist voor de Hebban/Crimezone Debuutprijs 2015. Op 25 oktober a.s. in Zoetermeer volgt de ontknoping. En is hij voorafgaand gast op de 'Moordmiddag' op 27 september a.s. Arjan Hoks stelt zich graag aan jullie voor.

"Ongeveer vier jaar geleden schreef ik de eerste zinnen van m’n thriller De Verloren Dochters. Ik heb het eerst als een roman ingestoken maar als katalysator voor het verhaal heb ik er spanningselementen aan toegevoegd. Om er vervolgens een echte thriller van te maken, heb ik de plot centraal gesteld. Ik hoop dat de lezer ook de romanelementen er goed uit kan halen, want die zitten er nog in. Sfeer, beelden, humor en schrijfstijl vind ik namelijk belangrijk, naast een spannend plot.

Het verhaal speelt zich af in de prostitutiebranche in Rotterdam, maar het had ook een andere setting kunnen zijn. Het ging mij vooral om het centraal kunnen stellen van een aantal thema’s, zoals de scheidslijn tussen goed en kwaad, schuld en intimidatie, de noodzaak om soms ingrijpende keuzes te maken, en de betekenis van gebeurtenissen in het verleden. Een belangrijke rol is hierbij weggelegd voor het detective duo Walter en Gem, twee eigenzinnige types die van elkaar verschillen - wat de nodige wrevel en dynamiek oplevert -, maar elkaar ook mooi aanvullen en versterken.

Via het literaire agentschap Sebes en van Gelderen kwam ik bij uitgeverij The House of Books terecht. Uit die hoeken heb ik veel steun en inzichten gekregen. Zij hebben mij, naast het redigeerwerk, ook wegwijs gemaakt in het uitgeefproces. Een intensieve, maar ook leerzame periode. Heel nuttig voor een volgend boek, want ik heb het nu scherper waar ik de volgende keer goed op ga letten. Als debutant was alles nieuw voor me en je moet over veel zaken snel beslissen, zoals titel, omslag, presentatie, promotie etc. Wat dat betreft is het auteur zijn toch wat anders dan schrijver zijn.

Aan die auteursrol moet ik eerlijk gezegd best wennen. Maar het contact met lezers - en speciaal de Lettervreters - en hun reacties op mijn boek vind ik erg plezierig. Daar haal ik de meeste energie uit. Daar doe ik het voor. Het leukste vind ik de reacties van lezers op punten die ik zelf ook belangrijk vind. Het mooiste compliment vond ik dat het ‘een heel menselijk verhaal is’. Of de waardering voor ‘de kijk van de hoofdpersoon op de wereld, en zijn ontboezemingen, maar ook zijn eenzaamheid en zijn verlangens’. Dat menselijke aspect heb ik juist in m’n thriller willen brengen. De reactie van een
recensent dat ‘de schrijfstijl een verademing is, met natuurlijke dialogen’ en ‘ik heb de film al gezien aan de binnenkant van m’n ogen’ vind ik ook mooi. Ik heb ook kritische opmerkingen gekregen. Dat hoort erbij. Daar kun je van leren voor een volgend boek.

Ik ben getrouwd, heb twee zonen van 17 en 15 jaar, werk als planoloog bij de provincie Fryslân en moet dus passen en meten met mijn tijd om ook genoeg te kunnen schrijven. Maar de wil om te schrijven is dusdanig groot, dat me dit altijd wel lukt. En gelukkig kan ik de inspiratie meestal ook in huis vinden. Schrijven is voor het grootste deel discipline: gaan zitten op vaste momenten, en dan schrijven. Als dat thuis niet lukt, wordt het lastig. Als kind en puber schreef ik horrorachtige verhalen. Jaren later heb ik het schrijven weer opgepakt. Ik ben graag op mezelf en dat is prima met schrijven te combineren. Maar ik geniet ook van fijne mensen om me heen. Een soort sociale kluizenaar dus. Er is weinig waar ik me aan erger, maar ik heb een allergie voor vakjes, hokjes, formats en protocollen. Geen mallen voor mij.

Eind mei ben ik genomineerd voor de Schaduwprijs. En nu dan de nominatie voor de Hebban Thriller Debuutprijs. Daar ben ik ook weer heel blij mee. Het was nog even spannend, maar ik kreeg veel stemmen en kan dus alsnog meedingen. Ik zie het als een waardering en vooral als een stimulans om
verder te schrijven. Want schrijven is heel plezierig, maar vergt ook veel van jezelf en van je directe omgeving. Met zulke nominaties en bijeenkomsten weet je waarvoor je het doet. En m’n boek staat weer even in de picture, dat is natuurlijk mooi meegenomen. Spannend? Zeker. Maar ik vind het ook
heel fijn om lezers en collega-schrijvers te ontmoeten op het Nederlands Thrillerfestival op 25 oktober in Zoetermeer, waar de prijs wordt uitgereikt. Ik zie er echt naar uit! En voorafgaand organiseert Hebban op zondagmiddag 27 september een Moord Middag in The Read Shop Almere-Haven, Markstraat 3. Aanmelden kan via de Hebban website. Ik ben hier ook bij! Ik word zelfs in een panel aan de tand gevoeld. Als ik dat allemaal had voorzien…. was ik vast ook aan schrijven begonnen.



Momenteel ben ik bezig met een nieuw spannend boek. Op m’n facebookpagina (Arjan Hoks) heb ik al enkele tips van sluiers opgelicht en dat zal ik blijven doen. Het wordt een heel ander boek dan De Verloren Dochters… en toch ook weer niet. De locatie waar het verhaal zich afspeelt en de bijbehorende sfeer verschillen in ieder geval. Maar ik wil nog niet teveel verklappen. Het wordt wel
wat gecompliceerder, met meer personages, invalshoeken en plotwendingen. Binnen twee jaar wil ik het af hebben."

Quotes uit het boek 'De verloren dochters':

Het was Walter vanaf dat moment duidelijk dat Gem steeds tussen twee werelden had gebalanceerd. En dat ze die ambivalentie had overwonnen en heel bewust op afstand hield. Ze werd ongrijpbaar als je te dicht bij haar kwam, zoals muurhagedissen wegglippen tussen de stenen als je een hand naar ze uitsteekt. Dus toch de revolverheld, dacht Walter, het is hij of ik. De wereld teruggebracht tot een simpele, heldere tweedeling. Geen andere keuze. Hij zag dat De Pook zich ongezien haast tegen een van de stellages had weten te manoeuvreren. Hij kende de loods natuurlijk van haver tot gort en wist precies wat hij waar had verborgen.

Het scherpe koude metaal op z’n keel. Het sneed nog niet. Het lemmet bewoog alleen maar, gleed genoeglijk over z’n adamsappel heen. Met een glimlach gooide Walter z’n hoofd naar achteren zodat de man achter hem er beter bij kon, alsof hij bij de barbier zat en geschoren wilde worden. De overgave, dan toch maar. Niet meer kijken, niets meer zien, niets meer voelen. Hij sloot zich ervoor af. Hij zeilde weer over de Nieuwe Maas, over de haven, de kranen en de schepen, richting de Noordzee waar hij net als Appie met de meeuwen meevloog en afboog richting het zuiden. Samen met Gem.

Met een glas whisky in de hand en een kalm walmende cigarillo keek hij door het voorraam, schuin de straat in. Op de achtergrond zo’n lekkere oude vinylplaat: tikkend, suizend, soezend en kraakhelder. Miles Davis bereidde met zijn trompet de stad voor op de laatste avondwake van deze dag. IJle mist was opgestoken als rookslierten die in de vorm van bewegelijke geestgestalten onder de straatlantaarns hingen. Daarboven, waar het helderder was, spikkelden in de schemering de eerste sterren. Onverstoorbaar en standvastig. Nick nam een stevige, diep bevredigende trek. Hij lag op de rug te genieten met een bobbel van samengevouwen handen op z’n borst. ‘Niet alleen. Het is ook kalmte, man. Intens contact met je onderste lagen, weet je. Moet je ook eens proberen. Een gevoel dat niemand, niets, nada jou nog kan raken.’ Ontspannen blies hij als een schoorsteen de rook geleid en beheerst naar boven. ‘Echt iets voor jou vriend, dit spul.’

Meer weten? 
Volg Arjan op Facebook.
The House of Books

Geen opmerkingen: