dinsdag 6 oktober 2015

Auteurs bloggen......Maria Genova



Hoe schrijf je een bestseller?

Hoe begin je aan een boek? Dit is de vraag die cursisten me vrijwel altijd tijdens de schrijfworkshops stellen. Natuurlijk geef ik ze wat tips, zoals ‘begin niet chronologisch, maar altijd op een spannend moment en ga via een flashback terug naar hoe het allemaal begonnen is.’ Wat ik ze niet kan leren is hoe je aan goede ideeën komt, aan ideeën voor een bestseller, want dat willen ze allemaal schrijven. Je ogen en oren openhouden helpt natuurlijk enorm, want soms hoor je een heel bijzonder verhaal dat nieuwsgierig maakt. Schrijven uit eigen ervaring is ook interessant als je iets heftigs hebt meegemaakt. De valkuil is dat je leven zo veel dramatiek en wendingen moet bevatten zodat het boek minstens tweehonderd pagina’s spannend blijft. Dat is zelden het geval. Veel beginnende auteurs beginnen echter met een boek dat autobiografische elementen bevat. Dat deed ik zelf ook, in ‘Communisme, sex en leugens’ vertelde ik over mijn leven in een communistische dictatuur, in de hoop dat de lezer begrijpt dat een dictatuur minder zwart-wit is dan de meeste mensen denken. Dat probeerde ik vooral via humor over te brengen. 


Boek twee was van een heel ander kaliber, totaal niet grappig, eerder heftig. In ‘Man is stoer, vrouw is hoer’ vertelde ik het verhaal van Anna die me na een lezing in vertrouwen nam over haar huwelijk met een pooier. Zonder de toevallige ontmoeting met Anna had ik waarschijnlijk nooit een boek over loverboys en vrouwenhandel in Nederland geschreven, want daar wist ik niets vanaf. Dat beviel me eerlijk gezegd wel: een boek vanuit onwetendheid en verbazing schrijven. Kon ik nog een onderwerp bedenken waar ik niets over wist? Natuurlijk wel, ik kon wel honderd van die onderwerpen bedenken. Maar het moest ook een onderwerp zijn dat ik zo de moeite waard vond om er een jaar uit mijn leven aan te besteden (want zo lang duurt gemiddeld mijn research voor een boek). Hackers? Als digibeet wist ik niets over die gasten, wel dat ze mijn computer door middel van een virus konden overnemen. Ik besloot me te laten hacken. Mijn man was daar niet blij mee, maar dat is altijd een teken dat ik een goed onderwerp te pakken heb. Toen ik in de vrouwenhandel dook, was hij daar ook niet blij mee, maar ‘Man is stoer, vrouw is hoer’ werd mijn eerste bestseller.


‘Komt een vrouw bij de h@cker’ liep niet hard in de winkel. Binnen twee weken was de eerste druk van 2000 exemplaren uitverkocht, maar daarna verdween het boek net zo snel uit de boekhandel. Balen natuurlijk om bij een tweede druk te blijven steken, vooral als je vorige boek (‘Het Duivelskind’) al acht drukken had gekregen. Voorspellen of iets een bestseller wordt kan ik dus niet: ik dacht eerder dat ‘Komt een vrouw bij de h@cker' goed ging scoren, omdat het voor iedereen met een computer potentieel interessant was, terwijl de doelgroep van ‘Het Duivelskind’ veel kleiner was. Sterker nog: mijn vorige uitgever had ‘Het Duivelskind’ afgewezen, omdat het volgens hem te zwaar was en niet commercieel interessant. Wie wilde zo’n zwaar waargebeurd verhaal over een mishandeld kind en falende jeugdzorg lezen? Blijkbaar kunnen ervaren uitgevers ook niet goed voorspellen of een boek een bestseller wordt, want mijn afgewezen manuscript werd door een andere uitgever op de markt gebracht en belandde al na een week op de bestsellerlijst en ook in de Bruna Top 5.

Een kant- en klaar recept voor een bestseller heb ik dus niet, maar na acht boeken heb ik wel iets geleerd: geloof in de boeken die je schrijft, steek er veel tijd en energie in, zorg voor goede redactie, vind een goede uitgever en dan komt het succes vanzelf. Zelfs met ‘Komt een vrouw bij de hacker’ kwam het goed, maar dan op een vreemde manier. Ik werd opeens als spreker ontdekt en het boek werd een soort hit in het bedrijfsleven. Ik heb het totaal niet voor bedrijven geschreven, maar het boek bleek een leuke en simpele tool om de medewerkers op de groeiende digitale gevaren te wijzen. Ik ren nog steeds van lezing naar lezing en verkoop dan vaak honderden boeken per dag (de werkgevers betalen, dus dat schiet lekker op). Ik vind het ook nog heel leuk om al die lezingen te geven en dat komt omdat ik voor een onderwerp gekozen heb dat me werkelijk interesseert en niet vanuit de gedachte: ‘ik ga een bestseller schrijven’.
En als een boek wat minder loopt? Dat heb ik ook meegemaakt. ‘Dansen op de muur’ kreeg zowat overal vijf sterren, maar verkocht voor geen meter. Heb ik spijt dat ik het geschreven heb? Absoluut niet. Als je een jaar lang met zo veel plezier aan een boek werkt, dan kun je onmogelijk spijt hebben. Dit is ook wat ik alle beginnende schrijvers wil meegeven: schrijf gewoon de boeken die je wilt schrijven. Succes kun je niet forceren, maar het schrijfplezier heb je zelf in de hand. 


Maria Genova
www.mariagenova.nl

Recensie 'Gedwongen liefde'
DPB in gesprek met Maria

Geen opmerkingen: