donderdag 1 oktober 2015

Bookflash........Arwen Mannens

 
"Boeken zijn altijd in mijn leven geweest. Niet dat het voorbestemd was, verre van. Mijn ouders zijn nooit lezers geweest. Ik kan me zelfs niet herinneren dat ze me vroeger voorgelezen hebben voor het slapen gaan. En toch, liep ik al op heel jonge leeftijd met boeken en strips in mijn handen. Heerlijk vond ik het om weg te dromen in de verzonnen werelden die mij werden voorgesteld. Wanneer ik ben beginnen schrijven herinner ik mezelf niet. Maar toen ik elf jaar oud was, had ik wel al een verhaal van 128 A4'tjes klaar. "Het huis van Aster" ging over kinderen die elkaar pestten. In die tijd was Dirk Bracke mijn grote voorbeeld, een Vlaamse jeugdschrijver. Ik kocht boeken met mijn zakgeld maar las die vaak dezelfde dag al uit, wat maakte dat ik heel vaak dezelfde boeken opnieuw en opnieuw las. Tot ik dertien was en "The lord of the rings" won met een wedstrijd. Het was een lijvig boek en eigenlijk te zwaar voor mijn leeftijd. Ik herinner me bijvoorbeeld dat ik al die beschrijvingen zo beu was dat ik het bijna wilde wegleggen. Tot ik op de naam "Arwen" stootte. Arwen was op dat moment reeds enkele jaren mijn bijnaam, en ik wist helemaal niet waar zijn oorsprong lag. Nu dus wel. Dat boek moest dus gewoon uit, langdradig of niet. Ik werd op slag een fan van het genre fantasy. Zeker toen een jaar later de eerste film van de trilogie uitkwam en ik besefte hoe de woorden van één man een impact hadden op het leven van anderen. 
Op mijn eenentwintigste begon ik aan mijn eigen fantasieverhaal. "Xaryinde en het Xysmakristal". Ik wist niet waar het verhaal zou eindigen en begon aan een avontuur dat langzaam op me afkwam. Het verhaal nam zoveel sprongetjes en omwegen, dat het helemaal niet meer bij de titel paste. Toen ik in 2008 begon te werken kon ik echter niet vaak meer schrijven, en toen ik in 2010 zwanger werd geraakte het verhaal helemaal vergeten. Het was pas in augustus 2013 dat het terug opdook. In mijn hoofd leefde een nieuw avontuur dat in mijn vingers kriebelde, mij smeekte om neergeschreven te worden. Maar onzekerheid verteerde me een beetje en dus besloot ik om een professionele mening te vragen over mijn schrijfstijl. Al heel mijn leven volg ik mijn buikgevoel. En dat deed ik ook toen ik tussen een lijst Nederlandse uitgeverijen Zilverspoor zag staan. Met een klein hartje nam ik de beslissing om het manuscript van naam te veranderen en stuurde ik "De laatste strijd" door naar de uitgever. Ik had nooit verwacht dat dit verhaal ook echt gepubliceerd zou worden. Eerlijk? Ik had nooit verwacht dat enig schrijfsel van mijn hand gepubliceerd zou worden! Maar de uitgeverij zag blijkbaar iets in me dat ik zelf niet zag. De 560 A4'tjes werden uit elkaar gescheurd in twee afzonderlijke verhalen die oorspronkelijk verweven waren geweest en ik kreeg het vertrouwen om een derde deel te gaan schrijven dat de trilogie naar een einde zou brengen.


Ik herinner me de dag goed waarop de bestelwagen "Illiyana" tot bij mij thuis bracht. Mijn eerste reflex was het boek openslaan en de introductie lezen die voor mijn zoontje geschreven is. Maar toen ik aan hoofdstuk 1 wilde beginnen, voelde het zo onwezenlijk aan dat ik het boek even snel weer dicht sloeg. Ik heb "Illiyana" nooit meer geopend om erin te lezen. Ik weet niet of ik het ooit ga kunnen. De confrontatie met mijn eigen woorden in een boek is nog te surrealistisch voor me. Illiyana is een zoektocht naar de identiteit van een bijzonder meisje. Ze groeit op in een land waar ze overduidelijk niet hoort. Ik vraag mensen altijd om zich voor te stellen hoe ze zich zouden voelen als ze anders waren dan iedereen rondom zich én daarbij als enige uitgehuwelijkt worden... aan iemand van hetzelfde geslacht! Illiyana heeft met dit lot leren leven, maar het vraagt niet veel inlevingsvermogen om te begrijpen dat ze zich hierdoor een nog vreemder eendje voelt.
Illiyana blijft echter niet alleen in deze trilogie. Het tweede deel, dat "Rheya" zal noemen, komt eraan en staat ergens begin 2016 gepland. Zoals gezegd liepen deze twee verhalen oorspronkelijk door elkaar. Door ze uit elkaar te trekken mis je veel informatie in het eerste boek dewelke je normaal al heel snel gekregen had. Maar ik sta wel achter die keuze. Illiyana is een hele mysterieuze instap geworden in de wereld die ik heb gecreëerd voor mijn meisjes. Mensen die het niet gewoon zijn om fantasy te lezen worden zo stap voor stap geconfronteerd met elementen uit het genre. Lezers die al gekend zijn met het genre geven dan weer uiteenlopende commentaren. Sommigen vinden het een leuk, mysterieus verhaal, anderen klagen net over het feit dat ze met zoveel vragen blijven zitten en beschouwen het eerder als "oppervlakkig". 


Persoonlijk kijk ik vooral uit naar deel drie "Kristan en Thorben". Dat deel gaat voor mij bijzonder zijn omdat het mijn evolutie gaat laten zien. Waar de eerste twee delen tussen zes en negen jaar geleden geschreven zijn, ben ik nu volop met deel 3 bezig. Dit deel gaat ook meer aspecten van high fantasy bevatten. Hoewel ik initieel geen draken in het verhaal wilde, vind ik het heerlijk om hen nu vorm te geven. En hoewel ik weet hoe het verhaal ongeveer zal eindigen, besef ik beter dan wie ook hoe koppig en eigenzinnig mijn meisjes soms kunnen zijn. Soms doen zij echt hun eigen zin met het verhaal. En houd dat maar eens tegen als schrijver!
Schrijver... Auteur... Ik kauw toch nog steeds op de woorden voor ik ze uitspreek. Want ik zie mezelf niet echt als een auteur. Iemand zei me ooit; 'Zodra je boek uitgegeven is bij een uitgeverij, ben je een auteur'. Maar zo voelt het nog niet. Voor mij zijn auteurs mensen als Dirk Bracke, Tad Williams, J.R.R. Tolkien, Patrick Rothfuss... Mensen die inspireren, die anderen laten geloven dat ze hun dromen kunnen waarmaken. Mezelf zie ik eerder als een meisje dat volop bezig is met haar droom na te jagen, en daarin een stapje verder staat dan andere dromenjagers. Maar ik moet wel bekennen dat ik het heerlijk vind om deel uit te maken van de Zilverfamilie (Zilverbron & Zilverspoor). Vooral van onze bijeenkomsten op beurzen kan ik echt genieten. Dan komen er ook lezers tot bij onze stand die werkelijk interesse hebben in onze boeken en de verhalen daar achter. Jos Weijmer, de oorspronkelijke uitgever die in april 2015 overleed, heeft mij iets zeer waardevol gegeven; een plaatsje in een bijzondere familie/vriendenkring. Ik zal hem daar altijd uitermate dankbaar voor blijven. Ik geef bij elk boek dat verkocht wordt een stukje van mijn ziel mee. Een stukje eigenheid en onzekerheid. Iedere lezer is immers een criticus en iedereen heeft een unieke smaak. Ik kan dus enkel hopen dat de lezer die zich aangesproken voelt tot "De laatste strijd", er ook waarlijk van gaat genieten.
Veel leesplezier!"


foto's: Peter De Vos

Geen opmerkingen: