maandag 9 november 2015

'Indigo' – Sterre Carron


Genre: thriller
Uitgeverij: Witsand   
ISBN: 9789492011329
Uitvoering: paperback  
Aantal pagina’s: 367
Uitgave: oktober 2015

Lezers; Patrice en Nancy, beide team DPB
Recensie samengesteld door Nancy.

Wij danken Uitgeverij Witsand voor deze recensie exemplaren

Cover

Nancy;
Een heel mooie cover met een foto van een oog, een indigo pupil die je al van ver aanstaart. Naam auteur staan bovenaan in het rood vermeld met daaronder de blauwe titel. Dit is een boek dat je al van verre ziet liggen en dat gewoon uitnodigt om te worden opgepakt. Ik geef de cover een 8

Patrice;
Met ´Indigo´ heeft Sterre Carron haar vijfde boek afgeleverd. De titel, geheel conform de voorgangers, is net zo mysterieus en onderscheidend als de anderen. In geen enkel geval is te herleiden waar het verhaal over zal gaan gezien de aparte betekenis en dat op zich is al intrigerend genoeg om te gaan lezen. Bij dit boek moet gezegd worden dat de waanzinnige eyecatcher (en die is letterlijk) een waar pareltje is. De kleuren en de lay-out met in het oog springend (weer zo’n leuke) knalblauwe oog zijn een compliment waard. Als dit boek niet gezien wordt…….

Samenvatting van het verhaal

Nancy;
Vanja Mybach woont samen met haar broer Sebastian en haar moeder in een sociaal appartementencomplex. Vanja heeft van jongs af aan een speciale gave, ze is namelijk helderziend. Zowel haar moeder als andere mensen zijn ervan overtuigd dat ze gek is en het wordt haar niet in dank afgenomen dat ze dikwijls iets zegt over een visioen dat ze heeft gehad.

Patrice;
Maar het gaat gelukkig ook nog om de inhoud en die mag er, ook dit keer, absoluut weer zijn. Het hoofdpersonage is het jonge meisje Vanja. Zij heeft een zeer intense band met haar broer Sebastiaan. Geen wonder ook gezien de overige gezinsleden. Vanja is niet zomaar een meisje. Haar manier van doen zorgt niet bepaald voor een grote vriendenkring, sterker nog, ze is behoorlijk eenzaam en voelt zich onbegrepen.

Nancy;
Sinds hun vader hen heeft verlaten is Vanja’s moeder een echte zuipschuit geworden. Ze heeft totaal niets aan haar moeder en haar enige houvast is haar broer.

Patrice;
Het is niet dat ze bewust mensen van zich afstoot, het enige wat ze doet is vertellen wat ze ziet en voelt en dat alleen is al genoeg om op zoveel onbegrip te stuiten dat ze zich isoleert. Wanneer Vanja een angstaanjagende nachtmerrie heeft over haar geliefde broer voelt ze dat dit niet zomaar een droom is geweest. Hij is in gevaar, ze weet het zeker! Bij haar moeder stuit ze, wederom, op onbegrip maar dat stopt het meisje niet.

Nancy;
Als Vanja een voorspellende droom krijgt over haar broer wordt ze zwetend wakker en rent naar zijn kamer, maar Sebastian is nergens te bespeuren.

Patrice;
Ze gaat op zoek naar haar broer want zijn bed blijkt onbeslapen. Eerste optie is om naar het huis van zijn vriendin Elin te gaan. Vanja mag haar niet, ze vertrouwt het meisje niet. Bij het architectonische bouwwerk aangekomen, ook wel bekend als het Glazen huis, wordt de nachtmerrie van Vanja werkelijkheid.

Nancy;
Als Rani en haar team op een plaats delict aankomen in Keerbergen hebben ze daar te maken met een brutale moord op een jongen. Rani merkt al direct een paar dingen op die haar vreemd lijken.
Hebben ze hier te maken met een diefstal die uit de hand is gelopen of is het roofmoord? Welke denkpiste moet het team volgen?

Patrice;
Rani en collega Bert zijn snel ter plekke en treffen een bizar tafereel aan. Een meer dood dan levende Elin, een dodelijk slachtoffer in het huis en wel heel bijzondere aanwijzingen die vooralsnog de hersenen pijnigen. Wat is hier in vredesnaam gebeurd? En wie is hier aan het werk geweest?

Nancy;
Gaandeweg in het onderzoek wordt het voor Rani zeer moeilijk in haar omgang met Vanja omdat dit meisje niet begrepen wordt. Toch gelooft Rani haar als ze informatie geeft die van cruciaal belang is.
En als dat nog niet voldoende is wordt er nog een moord gepleegd. Er is veel werk aan de winkel voor het team, zoveel vragen die moeten opgelost worden!

Patrice;
Wanneer Rani met Vanja in gesprek gaat valt ze van de ene verbazing in de andere, maar haar intuïtie zegt haar dat ze Vanja moet geloven, hoe ongelooflijk het ook lijkt te zijn. Het is vooral dat Rani sympathiseert met het jonge meisje want dat ze het moeilijk heeft blijkt wel. Rani’s moedergevoelens worden aangesproken, niet echt handig tijdens een moordzaak maar wellicht dat het haar dichterbij de oplossing van deze misselijkmakende zaak brengt?

Nancy;
Rani is ook ontzet als ze iets opmerkt wat haar collega Bert aangaat. Ze zit in een tweestrijd, moet ze haar collega inlichten of niet? Na het verlies van Nand wil ze ervoor waken dat ze haar partner niet gekwetst ziet.

Patrice;
Er speelt nog iets wat Rani maar niet kan loslaten en dat is het welzijn van haar vriend/collega Bert. Rani is ongewild getuige van een schouwspel dat ze maar niet van zich kan afzetten, haar loyaliteit jegens Bert is zo groot dat ze haar mond niet kan houden, of is het verstandiger de tijd het werk te laten doen? Al bij al weer genoeg om haar hoofd over te breken.


Beoordeling

Nancy;
Wat me direct opviel toen ik begon te lezen, was dat elk hoofdstuk is voorzien van een kleine foto zoals op de cover. Ik vind dit wel knap gedaan, het is eens een andere lay-out.
De betekenis van de titel is wederom heel goed gevonden, het is niet zomaar een blauwe kleur maar heeft een betekenis en ook waar het voor gebruikt wordt.

Patrice;
‘Indigo’, wat een titel weer! Het lijkt alsof Carron een patent heeft op mysterieuze titels voor haar werk. Het onderscheidt haar onmiskenbaar van de rest. Wat dat ook doet is haar vermogen om je vanaf de eerste pagina het boek in te trekken en werkelijk niet meer los te laten. Wat is dat met haar boeken?

Nancy;
Wederom korte hoofdstukken zodat je goed kunt volgen wat er zich afspeelt, en je ook de personages in het boek goed kunt leren kennen.  
Ik heb met opzet niet veel prijs gegeven in mijn samenvatting over een bepaald personage dat het ook heel zwaar te verduren heeft en die ook een zwaar trauma heeft opgelopen door de tsunami van 2004. Ook hier word je als het ware meegesleurd op een rollercoaster van emoties.

Patrice;
Een opsomming geeft aan dat het leesplezier met kop en schouders bovenaan staat. Carron heeft net als Slaughter, Gerritsen en Patterson, om er maar een paar te noemen, de lezer vrijwel vanaf het eerste moment te pakken. Ze borduurt verder op de bestaande personages die de rode lijnen zijn in alle verhalen en mixt dat telkens met een nieuw, vaak gruwelijk, verhaal. Het voordeel van een reeks is dat je in ieder boek dus eigenlijk twee verhalen aan het lezen bent. In ‘Indigo’ is het vooral Vanja die binnenkomt. Haar persoontje is zo indringend en heftig dat je haar moeilijk kunt loslaten. Omdat het meisje zich begeeft tussen personages die denken dat de wereld om hen draait valt ze extra sterk op én uit de toon. De outcast in het verhaal. Maar ze is niet alleen.

Nancy;
Rani is blijkbaar de enige die Vanja gelooft als het om haar gave gaat. Ze heeft echt te doen met haar omdat niemand zich eigenlijk over haar wil ontfermen. Je krijgt als het ware echt medelijden met dit meisje en je voelt een zekere mate van onmacht.
Helderziendheid is hier het thema in het boek en of je er nu in gelooft of niet, ik vind het in ieder geval goed gevonden van Sterre. Zoals in haar vorig boek heeft zij weer een onderwerp gevonden dat wel degelijk interessant is.

Patrice;
Ook Elin kan op sympathie rekenen maar daar moet gezegd worden dat dat vooral komt door haar familie. Wat een zooitje ongeregeld en een partij onsympathiek zeg! Carron zet ze zo levensecht neer dat je je als lezer gaat ergeren, ondanks dat ook zij niet ontkomen aan verdriet en ellende. Dit alles komt duidelijk door de manier van schrijven en het uitdiepen van haar personages. Carron kan dat gewoon ontzettend goed.

Nancy;
Naarmate het verhaal vorderde had ik geen idee wie nu eigenlijk al die misdaden gepleegd had en de  plot was dan ook voor een verrassing voor mij.
Ook worden we op de hoogte gehouden hoe het Rani vergaat in haar privéleven en hoe de band is tussen haar collega’s. Ik zou eigenlijk nog wat meer willen weten over sommigen van hen, zoals Fien bijvoorbeeld met wie ze toch een toffe band heeft. Ik vind dat Rani nu evenwicht heeft gevonden tussen haar werk en haar privéleven en dat ze niet meer zo temperamentvol is.

Patrice;
Toch zijn er een paar kleine dingen die op zijn gevallen. Bijvoorbeeld het veelvuldig gebruik van het woord Indigo in het verhaal. Dat was voor het verhaal niet nodig geweest. Ook het gemis in de rol van Frederic. Hij heeft als schouwarts zoveel meer in zijn mars, ook al is hij Rani’s tegenpool en rustpunt, hij zou in het politieverhaal zoveel meer kunnen betekenen. Het gezinnetje van Rani kabbelt voort en voegt niet veel (meer) toe aan de spanning en blijft eigenlijk een beetje hetzelfde.
Paardrijden en de oppas kennen we nu wel. Al zou de oppas…..maar ach nee, dat is niet aan de lezer natuurlijk. Wat echt wel gezegd moet worden is dat het gebruik van typisch Nederlandse woorden geen gewoonte moet worden. Of het komt door de redactie of wie dan ook, niet doen! Juist de charme van het Vlaams maakt Carron zo speciaal. De hoofdpersonage is Vlaamse en zo ook haar team, laat dat dan ook zo blijven! Nederlandse lezers lezen toch wel en als ze iets niet snappen zoeken ze het wel op. Ga alsjeblieft niet op de Nederlandse manier redigeren, hou het heerlijk Vlaams!

Nancy;
Wederom heb ik gemerkt dat er toch weer Nederlandse woordjes tussen staan zoals ‘krankjorum’, dit valt me nu eenmaal op als Vlaamse maar met het woordje ‘begot’ moest ik dan weer hartelijk lachen. Waak erover dat het Vlaams blijft Sterre!

Patrice;
Het valt op dat in dit boek meer Nederlandse woorden voorkomen die niet Vlaams eigen zijn. Dat is een serieuze misser en maakt het er niet geloofwaardiger op! Dat gezegd hebbende is de conclusie dat Carron met ´Indigo´ wederom een sterk, lekker lezend en typisch Rani verhaal heeft geschreven. Velen zullen haar in de harten hebben gesloten en dat is volledig te begrijpen.

Nancy;
Ik vind het al bij al wel een triestig boek, niet de moorden op zichzelf maar de vele emoties die eraan te pas komen zoals onmacht, het onbegrip en het verdriet dat het allemaal teweeg brengt.

Patrice;
Hopelijk blijft ze eigenwijs, eigenzinnig en fel en komt dat in de volgende delen ook weer sterk naar voren want daarin onderscheidt Rani zich duidelijk van haar collega´s. De pit, het getier en gestamp op de vloer geeft haar het temperament wat zo intrigeert en zelfs doet vermaken. Het willen weten hoe nu verder viert hoogtij, complimenten daarvoor. Hou dat vast Sterre!
4 sterren voor Indigo!

Nancy;
Sterre schrijft in een vlot tempo en ik had dit boek in no time uit. Vanaf hoofdstuk één is je nieuwsgierigheid al gewekt en wil je gewoon verder lezen hoe dit boek gaat eindigen. Ik ben ondertussen haar stijl van schrijven gewoon en ik ben zeer benieuwd met wat ze op de proppen gaat komen in haar volgend boek.
Ik geef dit boek 4 sterren!

Patrice van Trigt & Nancy De Brucker - Team De Perfecte Buren 







Geen opmerkingen: