woensdag 18 november 2015

'OUT THERE 1 - De kristallen sleutel' ~ Manon Spierenburg


Genre: Fantasy 13 - 15 jaar
Uitgever: Luitingh-Sijthoff
ISBN: 9789021016665
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina's: 288
Uitgave: oktober 2015
 
Met dank aan uitgeverij Luitingh-Sijthoff voor dit recensie exemplaar. 

De Cover
De cover heeft als ondergrond een prachtig kleurenspel met zwart en blauw. Het heeft de vorm van een mandala met diverse figuren, vooral bloemen. Op deze mandala zie je de lijnen van een wit kristal.  In één van die vlakken is een zwart-wit foto geplaatst . Ik vind deze foto persoonlijk niet passen bij de rest van de cover, zonder foto was het mooier geweest. Je herkent ook niet één van de hoofdpersonen er in helaas. De titel “Out there” is in de zelfde kleur blauw bovenaan de cover, op een zwart vlak. Onder aan de cover staat: “Is de wereld die we kennen echt de enige?”.

Samenvatting van het verhaal 
De 12-jarige Olivia Lefevre wordt vol verbazing wakker in een oerwoud. Haar lichaam voelt zich zeer pijnlijk aan. Het enige dat Olivia zich kan herinneren is dat ze hier nog nooit is geweest. Ze heeft geen idee wat er gebeurd kan zijn. Het enige dat ze kan bedenken,  is dat ze neergestort is met een vliegtuig. Terwijl Olivia op onderzoek uitgaat, ontdekt ze dat zij niet de enige is in het oerwoud. 

Ze ontmoet een tweeling: Jan en Willem en nog twee volwassenen: Mona van Dam en Bon Jon, leadzanger van een beroemde rockband en tenslotte Erdim. Geen van allen weten ze hoe ze er terecht zijn gekomen. Wel kunnen de anderen, buiten Olivia, zich herinneren wat ze deden vlak voordat ze gedesoriënteerd wakker werden in het oerwoud. Ze besluiten om gezamenlijk op zoek te gaan naar antwoorden. Dit gaat niet zonder problemen, het is een vreemde wereld, het blijkt duidelijk dat het niet onze planeet Aarde is. Langzamerhand komen ze achter de ijzingwekkende waarheid over wat er aan de hand is. 

Conclusie
Ik had hoge verwachtingen van het boek, gezien de flaptekst op de achterzijde van het boek. Ik was me er voor het lezen terdege van bewust, dat het boek als doelgroep 13-15 jarigen heeft. Ik vind het taalgebruik op zich geschikt voor deze doelgroep, echter komen er met regelmaat woorden in het verhaal voor, die meer geschikt zijn voor volwassenen, zoals: Tabula Rasa, iteratieve processen, vortex en fluïdum.

Verder wordt er met regelmaat verwezen naar zaken, die je als volwassene herkent, maar een kind/jeugdige van 13-15 jaar niet. Ik zal hiervan enkele voorbeelden geven. De hond van een leider in het verhaal heet Praesidio. Dit betekent bewaker/assistent, wat het een perfecte naam maakt voor de hond in hert verhaal, maar niet elke 13-15 jarige zal die link leggen. Verder komt mevrouw Van Dam twee mannen tegen die onderweg zijn naar molens. Eén man op een ezel en de andere man op een paard genaamd Rocinante. Een verwijzing naar Don Quichot. Tenslotte de verwijzing naar de Beatles: De Sub Marinus, de gele onderzeeboot. 

Zelf kon ik als volwassene deze (en andere) verwijzingen zeer zeker waarderen, maar het boek is niet voor volwassenen geschreven. Het is jammer dat dit boek op deze manier twee kanten heeft: de jeugdige lezer mist teveel van het verhaal vanwege de verwijzingen en voor de oudere lezer zal het boek minder prettig lezen, vanwege het taalgebruik voor kinderen/jeugdigen.

De personages uit het verhaal zijn origineel en hebben allemaal iets eigens. Zo heeft mevrouw Van Dam de neiging teveel te praten en is Bon Jon bezig met een innerlijke strijd vanwege zijn verslaving en depressiviteit. Andere personages, die niet direct de hoofdrol spelen in het boek, worden niet allemaal direct bij naam genoemd, maar herken je via een omschrijving: de popster met zijn glanzende handschoen is uiteraard Michael Jackson, of de kunstenaar waarin je Leonardo Da Vinci herkent. Ik kan mij niet voorstellen dat de leesdoelgroep de karakters zonder meer herkent en daardoor teveel van het verhaal mist om het gehele verhaal te waarderen. 

Vanaf het moment dat de groep de plaats Subatlantis betreedt en zij ook gedeeltelijk hun herinneringen terug krijgen, leest het boek een stuk prettiger. De personages beginnen meer karakter en invulling te krijgen. De schrijfster vertelt het verhaal minder overdreven, meer geordend en de dialogen zijn natuurlijker van aard. Vanaf dat moment stijgt ook de spanning in het verhaal. Olivia beseft dat niet alles is, zoals men wil doen voorkomen. Dit is het moment waarop ik geïnteresseerd raakte in het vervolg van dit boek. Er zit een duidelijk stijgende lijn in het verhaal, vooral helemaal op het eind. Op het eind is er een verdieping in het verhaal, die mij aangenaam heeft verrast.

Out There is een origineel verhaal, maar helaas laat de uitwerking van het verhaal vooral in het begin te wensen over. Het begint vrij verwarrend,  er wordt regelmatig gebruik gemaakt van te moeilijke woorden, het taalgebruik bij dialogen (vooral bij de tweeling) is regelmatig erg overdreven en de verwijzingen naar films en series en vooral naar personages, zullen niet door iedereen herkend worden. Vanwege de stijgende lijn in de ontwikkeling van de personages en de stijgende spanning aan het eind van het boek, geef ik dit boek uiteindelijk toch 2,5 sterren.

Ik hoop dat Manon Spierenburg de stijgende lijn weet vast te houden in deel 2 van Out There – De Gordiaanse kloof. Dat boek zal in maart 2016 verschijnen.

Jeanine Feunekes-Both - Recensent De Perfecte Buren
















Geen opmerkingen: