donderdag 31 december 2015

'ONbezonnen' - Vera Lundi



Genre; Thriller
Uitgever; Agemo Uitgeverij
ISBN; 978 90 821370 5 7
Uitvoering; Paperback
Aantal pagina’s; 271
Uitgave; november 2015

“Waarom huil ik niet? Waarom voel ik geen verdriet? Waarom voel ik alleen die allesoverheersende haat voor de jongen die op zestienjarige leeftijd mijn leven verwoestte.”

Roy Peters is een politieagent en gelukkig getrouwd met Monica. Samen hebben zij twee jonge dochters: Esther en Myra. Roy wordt vanwege zijn werk regelmatig onverwachts opgeroepen en Monica is op zo’n moment vaak angstig dat er iets ergs kan gebeuren met Roy.
Als Roy op een avond geen dienst heeft, horen zij bij de buren die niet thuis zijn vreemde geluiden. Roy gaat kijken en wordt tijdens het betrappen van de inbrekers doodgeschoten.
Monica is daarna ontroostbaar en gaat kapot van verdriet. Vooral omdat het lot toesloeg terwijl Roy helemaal geen dienst had. Acht jaar later leest Monica een bericht dat haar hele leven op haar kop zal zetten. In die acht jaar tijd heeft Monica een enorme woede opgebouwd en ze heeft zich staande kunnen houden door haar allesoverheersende haat voor de moordenaar van haar man en de liefde voor haar kinderen. Na het zien van het bericht is het enige dat Monica nog wil meedogenloze wraak.

Het boek begint met een prachtig stukje in het Engels (onbekende auteur). Voordat ik het boek had gelezen, dacht ik dat het op de dader sloeg, maar na het lezen blijkt dit niet waar te zijn en maakt het stuk des te meer indruk. Ik kreeg kippenvel bij het nalezen ervan, kippenvel vanwege de kilheid en meedogenloosheid ervan. De haat straalt er na het lezen van het boek ineens vanaf… 


De proloog liegt er ook niet om. Je merkt direct dat dit geen doorsnee thriller is, vanwege de sterk beschreven emoties. Het is geen thriller is in de zin van “whodunit”. Vera Lundi heeft een zeer sterke thriller geschreven met menselijke emoties als uitgangspunt. Sterke emoties die laten zien over hoe deze één of meerdere mensenlevens kunnen beïnvloeden en vernietigen. Ze heeft het verloop van verdriet naar wraakgevoelens naar uiteindelijk onherstelbare vernietigingsdrang prachtig weergegeven in dit boek. Het feit dat je het verhaal leest vanuit Monica in de ik-vorm, maakt het nog indringender. Met Monica heeft de schrijfster een beangstigend en zeer intrigerend personage neergezet. Hoe ver ga je om je verdriet een plekje te kunnen geven? Waar is het precieze punt dat je een grens overschrijdt?


Het verdriet en de wraakgevoelens worden goed omschreven en maken haar handelen duidelijk. Ik vond dat de schrijfster heel sterk heeft omschreven hoe Monica zich voelt als het besef bij haar doordringt dat Roy er nooit meer zal zijn. Ik moest op dat moment even slikken. De emoties van de verschillende personages maakten dat ik werd meegezogen in het verhaal.
De volgende quote uit het boek geeft aan hoe ver Monica de realiteit al uit ogen begint te verliezen: 
“Mijn eerdere gevoel, dat ik langzamerhand gek aan het worden ben, neemt af. Ik ben niet gek, integendeel.” Monica is duidelijk minder toerekeningsvatbaar. Ik wisselde tijdens het verhaal van het verhaal van mijn eigen gevoelens ten opzichte van haar: de ene keer had ik medelijden en begrip, de andere keer haatte ik haar om haar misselijkmakende meedogenloosheid.
In de loop van het verhaal blijkt dat Monica niet de enige belangrijke spelers is in dit akelige spel en krijgt het verhaal een extra dimensie. Het epiloog maakte me stil. Het is een aantal dagen in mijn hoofd blijven hangen. Wat zou ik hebben gedaan?

Onbezonnen is een zeer goede, niet alledaagse thriller. Het is een verhaal dat onder je huid kruipt.

Het debuut van Vera Lundi krijgt van mij 5 welverdiende sterren. Ik kijk erg uit naar haar volgende boeken.

Jeanine Feunekes-Both
Recensente De Perfecte Buren

Rudy's wereld - Goede voornemens



Oudejaarsavond. We vieren het bijna allemaal, op de een of andere manier. Sommigen ingetogen en volledig zen, anderen uitbundig, zich verlustigend in een rijkelijke poel van voedsel en drank. En misschien nog wat anders. :-) Bij de meer ingetogen groep wordt er soms wel teruggekeken naar het voorbije jaar, maar ik vermoed dat dat uiteindelijk niet zó lang duurt. Wat voorbij is, is voorbij. Nostalgie is fijn, zolang het over aangename herinneringen gaat. Terugkijken heeft echter de vervelende consequentie dat ook de minder aangename gebeurtenissen weer durven opduiken, je weet wel, diegene die je het liefst van al in de vergeetput van Kasteel Hersenen dumpt. Dus laten we het maar gezellig houden - het is tenslotte oudejaarsavond.

Vóóruit kijken doen we op zo'n avond echter wél makkelijker. Het overgangsmoment van oud naar nieuw is immers een uitgelezen ogenblik voor tabula rasa. We maken een lijstje met onze slechte gewoontes, en beloven er wat aan te doen. Allemaal willen we dan af van onze vervelende trekjes. En dus maken we goede voornemens. Om iets meer kans te maken dat we die ook zullen realiseren, verhogen we de druk op onszelf door onze goede voornemens luidkeels uit te bazuinen. Misschien helpen druk en controle van buitenaf wel. Je weet maar nooit. 
Alleen... Hoe meer de omstaanders gedronken hebben, hoe harder er gewoonlijk wordt gelachen met jouw voornemens. Maar jongen, toch. Jij? Dat geloof je toch zelf niet?! Maar meisje, toch. Jij? Al vergeten dat je vorig jaar net hetzelfde zei?! 
Tja...
Natuurlijk lukt zo'n goed voornemen uitvoeren soms wel. Een oudejaarsbelofte kan een extra motivatie betekenen voor iets dat je diep binnenin al heel lang had willen doen, maar waarvoor je dat laatste extra zetje nodig had. Het kan. Tegelijk kan het begrip 'goed voornemen met oudejaarsavond' haast automatisch rekenen op een behoorlijke dosis twijfel - alsof we het zelf niet ernstig nemen. 
Een kleine suggestie is hier op z'n plaats. Draai het een keertje om. Ik geef jullie hier een 'officiële' top tien van de meest verbroken goede voornemens uit het tijdschrift Time. De meest gemaakte, dus én tegelijk het minst gehouden. Ongetwijfeld zijn er een aantal bij die jij niet eens kùnt verknoeien, omdat je ze nooit zou maken, of niet eens hoeft te maken. Maar er zouden ook wel eens 'vriendjes' kunnen tussen zitten, beloftes die je zelf ook altijd maakt en waar je je daarna ook nooit aan houdt. Misschien is het dan wel een troost te weten dat je niet alleen bent.
Hier gaan we.
1/ Gewicht verliezen en fit worden.
Het populairste goede voornemen, blijkbaar, en tegelijk dat waar wij ons het minst aan houden. Het aantal volwassenen die je op 1 en 2 januari ineens door parken ziet joggen is inderdaad opvallend. Het aantal leden van die groep die op 1 februari nog steeds jogt, kan je echter op één hand tellen. Dit voornemen betekent echter wel dat je je te zwaar vindt en je niet fit voelt. De eerste dag na een oudejaarsfeestje is dus zelden het beste ogenblik om dat te beoordelen.
2/ Stoppen met roken. 
Een klassieker, natuurlijk. Heb ik gelukkig zelf geen last van. En 'beginnen met roken' lijkt me als voornemen niet zo'n best idee. Dat stoppen met een verslaving niet zo eenvoudig is, weten we natuurlijk allemaal. Dit vraagt lef, alleen al om het te durven uitspreken. (Klein geheimpje: niemand van de omstaanders gelooft ook maar één ogenblik dat het je ernst is, of het je zal lukken. Mislukken is dus niet zo'n groot probleem.)
3/ Iets nieuws leren.
Lijkt me eerder een wat omfloerste manier om te zeggen dat je die vervelende dagelijkse routine grondig beu bent. Dat je in je leven af en toe wat bubbels wil zien, in plaats van elke keer te worden ondergedompeld in iets dat aan verschaalde, plakkerige cola herinnert. Hint: als je altijd prioriteit geeft aan die activiteiten waar je omgeving van vindt dat je ze moét doen - je 'plichten' weet je wel - dan... kan je het wel vergeten. :-)
4/ Gezonder eten en diëten.
Is een beetje gelinkt aan nummer één, lijkt me. Iemand die dit spontaan als goed voornemen vermeldt, is zich er haast per definitie bewust van dat hij/zij helemaal niét gezond eet. En ja, als je het eerste doet, is het tweede overbodig. 
5/ Geld sparen en schulden inlossen.
Zo'n lijst zegt eigenlijk veel over het leven van mensen. Als dit een van je goede voornemens is, betekent dit dat je het tot nu toe nog niet zo best hebt gedaan. Dan lijkt me dit er eentje dat je maar beter kunt opwaarderen van voornemen tot absoluut noodzakelijke actie. Wijsheid van mijn grootvader zaliger: sparen begint bij weten hoevéél je wààraan hebt uitgegeven. (En neen, hij was geen boekhouder.)
6/ Meer tijd doorbrengen met familie.
Gevaarlijk voornemen. Ben je er wel zeker van dat de familie dat zo'n goed idee vindt? Tenzij je met familie je eigen gezin bedoelt, natuurlijk. Maar dan nog. Dit voornemen zegt bovendien meteen dat je het voorbije jaar nauwelijks thuis was, om welke reden dan ook. Wees blij dat je dan nog familie hebt. Tenzij dat voornemen alleen maar bedoeld is om je goede wil te tonen. Enzovoort enzoverder... :-)
7/ Nieuwe plaatsen ontdekken op reis.
Ook hier zou de onderliggende stroming wel eens het gevoel kunnen zijn dat je verzuipt in de sleur, dat je uitgekeken bent op je dagelijkse routine, dat je weg wil, op reis. Tenzij je natuurlijk al tien jaar lang telkens naar dezelfde plek trekt, maar je niet met zoveel woorden aan je omgeving wil bekennen dat het je strot uitkomt. Wat nummer zes dan weer moeilijk combineerbaar maakt.
8/ Minder gestresseerd zijn.
Het verbaast me dat deze pas op nummer acht staat. Stress lijkt me een belangrijke verdoken drijfkracht achter een aantal eerder genoemde goede voornemens. Maar vaak wordt stress veroorzaakt door het besef dat je je in een bepaalde situatie ongelukkig voelt, maar overtuigd bent dat je aan de oorzaak ervan weinig of niks kunt veranderen. Stress is een killer, en dat weten we allemaal. Stress is de familienaam van Magere Hein. We wéten het, maar drukken die wetenschap weg. Tja...
9/ Vrijwilligerswerk doen.
Het lijkt me wel iets om dit aan de feestdis te lanceren, en dan de reacties af te wachten. Tenzij je natuurlijk al vrijwilligerswerk doet, maar dan hoeft dat niet meer bij de goede voornemens te staan. Overigens is vrijwilligerswerk een groot woord voor in mijn ogen vaak normaal gedrag. Naar de bakker gaan voor het oudje dat naast je woont en slecht te been is... Hoef je toch niet rond te toeteren? Als iederéén élke dag één keer een ander zou helpen, kwamen we al een heel eind. Maar dat staat in frontaal conflict met de begrippen concurrentie en competitie, en met onze ik-ik-ik-cultuur. 
10/ Minder drinken.
Daarmee wordt ongetwijfeld alcohol bedoeld, want je hebt natuurlijk wel voldoende vocht nodig. Als je het woord 'minder' in deze context gebruikt, betekent dat eigenlijk dat je zelf van oordeel bent dat je 'teveel' drinkt. Als je dat echt meent - en het dus niet zegt om bijvoorbeeld je partner of je vrienden een plezier te doen - dan heb je waarschijnlijk al een paar keer de nadelen van dat 'teveel' aan den lijve ondervonden. 
De kans is dan overigens groot dat je al wat ouder wordt. Net als ik. :-)

Hoe dan ook, ik wens jullie allemaal een gezond, tevreden en boeiend 2016. Daar drink ik op. Wees daar maar gerust van. En remember, zoals mijn wijze grootvader ooit zei: je kunt ze niet meenemen.
May the force be with you.



woensdag 30 december 2015

Duorecensie 'Onbezonnen' - Vera Lundi



Genre; Thriller
Uitgever; Agemo Uitgeverij
ISBN; 978 90 821370 5 7
Uitvoering; Paperback
Aantal pagina’s; 271
Uitgave; november 2015

Dank aan Agemo Uitgeverij voor het beschikbaar stellen van deze recensie exemplaren.
Duo-recensie door Hilde van den Bosch en Karin Teirlynck (team DPB) Recensie door Karin.

De auteur
Hilde; Vera Lundi is een onbekende schrijfster. Ze debuteert bij Uitgeverij Agemo met haar thriller ‘Onbezonnen’. Wie er achter de naam Vera Lundi schuilgaat is onbekend. Het lijkt een pseudoniem van een bekende(re) auteur die haar identiteit niet wil prijsgeven.

De cover
Hilde; Op de donkere cover staat een jonge vrouw met een teddybeer van achteren afgebeeld in een bos. Het geeft een scene uit het boek weer. De beschrijving op de achterzijde geeft maar beknopt het verhaal weer. Daarnaast mist de vermelding van het type genre op de cover; literaire thriller(?) waardoor de lezer/koper van zo’n boek in het ongewisse blijft wat deze te lezen krijgt. Mede vanwege de sombere uitstraling krijgt de cover een 6.

Karin; De cover is redelijk donker en laat de rugzijde van een vrouw zien die met een teddybeer het bos inloopt. Ook na het lezen van het verhaal kan ik me niet vinden in deze cover. Verder kan ik nergens terug vinden welk genre boek dit is? De cover een 5.

Korte inhoud
Roy Peters wordt zinloos vermoord. Zijn vrouw Monica blijft achter met twee kleuters. De tijd staat stil. Het enige dat haar op de been houdt, zijn haar twee dochters. Acht jaar later beseft Monica dat het leven ongemerkt is doorgegaan.
Door een bericht dat ze onder ogen krijgt, wordt de woede die ze voor de dader voelt aangewakkerd tot een onmetelijke haat. Ze heeft nog maar één doel. De moordenaar moet lijden, zoals zij al jaren doet. Om haar daden te rechtvaardigen wikkelt Monica zich in een web van leugens.
Er is geen weg terug!

Samenvatting van het verhaal
Hilde; Politieman Roy Peters komt om bij een dubieus schietincident in de woning van zijn buurman, maatschappijleraar Joost Kanters. Zijn vrouw Monica blijft in diepe rouw gedompeld achter met haar twee jonge dochters Esther en Myra.

Karin; Joost Kanters is leraar maatschappijleer en nog iemand van ‘de oude stempel’. Gezag wil hij over zijn klas, maar een stelletje pubers van zestien jaar maken het hem wel heel moeilijk. Patrick van Vliet, meeloper eerste klas, heeft eindelijk aanzien als hij het pistool van zijn stiefvader meebrengt naar school. Voor het eerst kijken zijn vrienden Teus, Milan en Kris naar hem op. Als Teus besluit om hun leraar maatschappijleer eens een lesje te leren kan Patrick niet anders dan instemmen.

Karin; Roy Peters, politieman in hart en nieren, woont samen met zijn vrouw Monica en zijn twee dochtertjes Esther en Myra, in een rustig dorp met als buren Joost en Kim Kanters. Als op een avond bij de buren ingebroken wordt, is Roy er als eerste bij. Door deze onvoorziene tussenkomst is er paniek bij de inbrekers en wordt Roy in koele bloede neergeschoten.

Hilde; De pas 16-jarige Patrick van Vliet, een leerling van de maatschappijleraar, wordt aangewezen en veroordeeld als de dader. Hij beweert bij hoog en laag dat hij niet de dader is. Zijn onschuld kan niet bewezen worden en Patrick wordt opgesloten in de jeugdgevangenis. In detentie loopt hij traumatische ervaringen op door het regime van de bewakers en door toedoen van zijn medegevangenen.

Karin; ‘Dit is het dan’! Patrick van Vliet stapt in het busje met tralies. Hij is beschuldigd van moord op een politieagent, hoewel hij zelf bij hoog en laag beweerd onschuldig te zijn. Twee jaar jeugddetentie, hij telt de dagen af. ‘Nog zevenhonderdnegenentwintig lange dagen te gaan’

Hilde; Na zijn vrijlating ontmoet hij Mandy die wel in zijn onschuld gelooft en met haar toewijding en zorg Patrick op het rechte pad probeert te houden. Ze krijgen samen baby Mischa, maar in plaats van de toegewijde vader glijdt Patrick steeds meer af naar de afgrond. Het enige wat hij kan is op de bank of in de kroeg hangen om zijn kraag vol te drinken.

Karin; Na zijn vrijlating ontmoet Patrick Mandy. Zij gelooft in zijn onschuld en ze worden verliefd. Alles lijkt goed te gaan en zij kan Patrick op het rechte pad houden, tot hun baby Mischa geboren wordt. Als Patrick dan ook nog zijn baan kwijt raakt en inplaats van werk te zoeken op de bank of in de kroeg hangt, gaat het steeds meer bergafwaarts met hem.

Karin; Monica, de vrouw van Roy leeft verder voor haar kinderen, maar blijft zich wentelen in haar verdriet en een allesoverheersende haat voor de moordenaar van haar man. Wraak, dat wil ze, maar ze heeft geen idee hoe ze haar wraak in plannen moet omzetten.

Hilde; Monica leeft al die jaren als een zombie door. Ze sluit zich af van de buitenwereld en het weinige sociale contact wat ze had vermijdt ze zorgvuldig. Het enige wat haar op de been houdt is de zorg voor haar twee dochters. Ze kan Roy niet loslaten en zwelgt in haar rouw. Via social media komt ze achter de woonplaats van Patrick en vol afschuw ziet ze het bericht dat ze een kindje hebben gekregen. Het kindje wat zij nog graag wilde hebben met haar Roy.

Karin; Via een fake profiel op Facebook komt Monica erachter dat Patrick een zoontje heeft. Een kind dat zij en Roy nog graag samen hadden gehad. Langzaam vormen zich plannen in haar hoofd. De moordenaar van haar man moet lijden en hetzelfde voelen als zij.

Hilde; Ze gaat op onderzoek uit om haar wraak op Patrick te wreken. Monica belandt in situaties die haar steeds verder in de nesten werken en die niet meer te stoppen zijn. De argwaan bij haar dochters wordt steeds groter en er ontstaat een onoverwinbare kloof tussen hen.

Karin; Monica besluit haar plannen uit te voeren en weeft een web van leugens rondom zichzelf en haar dochters. Zij gaat zelfs zover, dat haar dochters argwaan krijgen en in gevaar komen. Hoe kan ze dit nog stoppen?

Hilde; Patrick besluit om op zoek te gaan naar de ware dader en zich niet meer te laten misbruiken. Hij wil iemand zijn in de samenleving. Het is tijd om zijn rol als underdog in te ruilen voor een beter leven. Hij komt weer oog in oog te staan met zijn vroegere jeugdvriend Teus Kempen. Teus is een carrière-man en vastbesloten om directeur te worden van het miljoenenbedrijf in de scheepvaart waar hij werkzaam is. Het kat en muis spel tussen Teus en Patrick neemt bizarre vormen aan als ook Monica in beeld verschijnt. Welk recht zal zegevieren?

Karin; Na zijn scheiding van Mandy en een leven als crimineel, is Patrick het beu en wil hij zijn leven terug op de rails krijgen. Opnieuw ontmoet hij zijn jeugdvriend Teus en opnieuw laat hij zich meeslepen. Teus, die ondertussen een goede baan heeft, belooft Patrick werk en onderdak....... maar voor wat hoort wat!
‘Berouw komt na de zonde’

Conclusie
Karin; ‘Onbezonnen’ is gebaseerd op een ware gebeurtenis, een politieman die om het leven kwam toen hij een inbraak probeerde te verijdelen.

Hilde; Onbezonnen is afwisselend geschreven door de verschillende personages aan het woord te laten komen. Het personage Patrick is goed en realistisch weergegeven. Zijn situatie is schrijnend te noemen; een kind van de rekening. Je voelt zijn onvermogen om uit zijn rol te kunnen stappen. Monica, daarentegen, is nogal labiel en tenenkrommend zijn de langdurige passages waarin ze zich onderdompelt in haar verdriet.

Karin; Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende personages en verschillende tijdspannes. De hoofdstukken zijn kort, het taalgebruik is simpel en het lettertype is opvallend groot, waardoor het vlot leest. Na de proloog, die vraagt om verder te lezen en mij nieuwsgierig maakte, valt het verhaal stil. Het wordt onnodig langdradig gemaakt door de steeds terugkomende herhaling van Monica haar verdriet. Ik had verschillende déjà vu momenten en een ‘nu weet ik het wel’ gevoel.

Hilde; De plot is niet geheel onverwachts, doch toch wel verrassend te noemen. Heel knap van Lundi om alle lijntjes aan het einde bij elkaar te brengen. Het begin en het einde van het verhaal zijn vlot geschreven waardoor het triggert om het boek in een ruk uit te lezen. Het middengedeelte daarentegen is te langdradig met veel herhalingen. Bepaalde ontstane situaties zijn zo over de top dat ze niet meer geloofwaardig zijn. Daarnaast schuwt Lundi grof geweld niet. Er ontstaan situaties die zo gruwelijk beschreven zijn dat je ervan walgt. Deze hadden beter wat subtieler omschreven kunnen worden. Het is niet nodig voor het verhaal om deze bloederige scenes zo expliciet te beschrijven.

Karin; De karakters zijn goed uitgewerkt door Lundi. Je voelt tijdens het lezen wat voor persoon je voor je hebt. Vooral het personage van Patrick komt goed uit de verf. Het verhaal van een jongen die bij voorbaat gedoemd is om te mislukken. Geen gelukkige jeugd, slechte vrienden en tijdens zijn detentie onaangename ervaringen met zijn bewakers. Getekend voor het leven. Even hoop je dat het goed komt met hem, maar ook dat wordt hem niet gegeven. Het karakter van Monica is ongeloofwaardig en onevenwichtig. Niet enkel haar karakter is ongeloofwaardig, er zijn ook verschillende passages in het boek waar ik mijn bedenkingen bij heb. Bovendien mist de wraak, die zij uitwerkt op Patrick, totaal zijn doel.

Hilde; Het taalgebruik in het boek is makkelijk; geen ingewikkelde zinsverbanden of onmogelijk woordgebruik. De grootte van het lettertype valt wel op. Het is eerder een lettertype wat je veelal tegenkomt bij het Young Adult-genre. Overigens zou het met uitzondering van de gewelddadige scenes een aanrader zijn voor deze leeftijdsgroep. Jammer dat er wat minder aandacht besteed is aan de zorgvuldigheid van de zetter. Er komen hier en daar wat spel- en zetfoutjes voor.

Karin; Toch werkt Lundi duidelijk naar een plot toe. Een opbouwend verhaal met een veelbelovende start en naar de uiteindelijke plot best spannend te noemen, maar daartussen helaas langdradig en niet erg realistische verhalenlijnen. Ook jammer van de foutjes die erin geslopen zijn. Er had volgens mij meer ingezeten.

Hilde; Het verhaal is origineel gevonden en gebaseerd op een ware gebeurtenis die plaatsvond in 1997 waarbij een politieman om het leven kwam bij het verijdelen van een inbraak. Dat liefde en haat dicht bij elkaar liggen bewijst Vera Lundi met haar ‘Onbezonnen’. Vanwege de originaliteit en het psychologische aspect verdient Onbezonnen 3,5 ster.

Karin; De opzet van het verhaal blijft origineel, evenals het psychologisch spel dat gespeeld wordt, maar de uitwerking en geloofwaardigheid laat helaas te wensen over. 2,5 ster voor ‘Onbezonnen’.

'Opsekopse Wereld' - Mirjam Hildebrand



Genre; Kinderboek tot 8 jaar
Uitgever; Droomvallei Uitgeverij
Uitvoering; Hardcover
Verschijningsdatum; november 2015

Met dank aan Esther van der Ham van Droomvallei Uitgeverij voor dit recensie-exemplaar.
Dit boek lees ik samen met kleindochter Roos en samen gaan wij dit recenseren :-)

Over de auteur
Mirjam Hildebrand (Haarlem, 1985) studeerde Psychologie aan de Universiteit Leiden. Ze geeft individuele therapie aan zowel kinderen als volwassenen bij SPEL psychologen in Purmerend. Naast Gz-psycholoog is zij schrijfster.
Auteur Mirjam Hildebrand is kinderpsychologe en schreef naast het verhaal een aantal tips voor kinderen en volwassenen om ze te helpen flexibel te denken.

Het verhaal
Siem logeert bij zijn opa en oma. Hij hangt op zijn kop op de bank en ziet dat opa nu anders is. Daar klopt niets van, dat is gek. Dan neemt opa hem mee in de fantasie van de Opsekopse wereld. Waar niets gaat zoals het hoort en dat is ook wel een keertje leuk! Siem is een jongetje dat het leuk vindt om de dingen anders te doen. Voor kinderen die het moeilijk vinden om een vaste structuur los te laten, kan hij een voorbeeld zijn. Het boek stimuleert creativiteit en bevordert het oplossingsvermogen. 

De Opsekopse wereld is een te gekke plek om samen met uw kind in te verdwijnen.


Conclusie en onze mening
Heel benieuwd was ik naar dit boek toen ik de titel voorbij zag komen. Ik dacht direct aan Roos. ‘Dit boek moeten we samen ‘lezen’ en recenseren’, was mijn eerste gedachte.
Het formaat van ‘Opsekopse wereld’ is groot, waardoor het makkelijk in de hand ligt en als je het wilt voorlezen aan een groep kan je dit op een duidelijke manier doen. Het boek heeft een hardcover, waardoor het ook voor kleine kleuterhandjes makkelijk vast te nemen is.
Buiten het eigenlijke verhaal over Siem en Opa die ‘Opsekopse’ worden, vind je er als ouder/opvoeder/leerkracht een aantal handige tips/opdrachtjes in terug om samen met kinderen uit te voeren. Mirjam legt in duidelijke woorden uit wat de zin en het nut is van deze tips. Ik had al vlug door dat dit boek meewerkt aan het inlevingsvermogen, de sociale vaardigheden en de flexibiliteit van kinderen (en volwassene) Nu nog de praktijk!

Natuurlijk is Roos met haar vier jaar nog te jong om haar naam opsekops te schrijven, maar lekker ‘opsekops’ op de bank liggen en de wereld eens anders bekijken, is geen probleem. ‘We lijken wel chineesjes’ was één van haar reacties.
In ‘Opsekopse Wereld’ wordt alles omgekeerd. Een voorbeeld: Opa is klein en Siem is groot, hondendrollen ruiken lekker en laarzen mag je aan je handen doen. Toch was voor Roos het verschil tussen het ‘opsekopse’ en ‘omgekeerd’ moeilijk te begrijpen. Dit heb ik haar verschillende keren moeten uitleggen. ‘Opsekopse’ was voor haar ‘de wereld op zijn kop’ en niet je laarzen aan je handen doen, hoewel ze dit wel erg leuk en gek vond! De foto met de kousenbroek op haar hoofd is het bewijs van lekker ‘gek’ doen.

Ook van het verhaal heeft ze genoten. Vooral het stuk over Snuf. Op deze leeftijd is alles waar plassen en drollen bij komen kijken voor te lachen. Toch zei Roos dat hondendrollen stinken en dus niet lekker ruiken. Het ‘omgekeerde’ had ze echt niet door. Maar het verhaal vonden we allebei leuk en de avonturen van Siem en Opa waren echt lachwekkend en wat is er leuker dan samen lezen en lachen. Dit is een boek waar je iets uit leert als kind, maar ook als opvoeder neem je bepaalde tips mee. Daarbij denk ik aan de pannenkoeken. Eet iets dat je helemaal niet zo graag eet en doe net of het heel erg lekker is of omgekeerd. Dit kan een goede tip zijn voor ouders/ opvoeders waarvan de kinderen moeilijke eters zijn.



Persoonlijk vind ik het een heel leuk idee van Mirjam om Siem dit samen met zijn Opa te laten beleven. Ook Opa’s (en Oma’s) kunnen gek doen en zich inleven in de wereld van hun kleinkind(eren). Uit ervaring weet ik dat het altijd een feest is als Roos hier is. Dan worden er gekke dingen gedaan en gaan zowel Roos als wij uit de bol.


Voor mezelf was ‘Opsekopse Wereld’ een verrijking, vooral met de tips die Mirjam meegeeft. Het laat je als ‘oudere’ weer stilstaan bij de kleine ontdekkingen, zoals zand dat anders aanvoelt als het nat is. Een simpel gegeven, maar hier kan je zoveel kanten mee uit, samen met je (klein)kind.
Een kleine kanttekening van mijn kant: ik zou de tekeningen méér kleur geven. Ze zijn kleurrijk, maar ik zou ze feller maken, zodat ze nog meer ‘spreken’ en in het oog springen als je het boek in een klas gebruikt.

Dit boek is een aanrader voor zowel kinderen, maar ook voor ouders/opvoeders. Het laat je dingen samen doen, wat toch erg belangrijk is in de opvoeding. Vooral in deze drukke maatschappij waar soms weinig tijd overblijft om samen eens ‘Opsekops’ te gaan en een andere wereld te ontdekken is dit een fijn boek.

Vijf ‘Opsekopse’ sterren!
Karin én kleindochter Roos - Team De Perfecte Buren

'Lieveling' - Kim van Kooten



Genre; Roman
Uitgever; Lebowski 
ISBN; 9789048830244
Uitvoering; paperback 
Aantal pagina's; 224 
Uitgave; november 2015

Hartelijk dank aan uitgeverij Lebowski voor het beschikbaar stellen van het leesexemplaar van Lieveling.

De schrijfster
Kim van Kooten (1974) is actrice en scenarioschrijfster. Ze begon ooit aan een studie scenarioschrijven aan de Filmacademie, maar brak snel door als actrice in Zusje (1995) en haar meer bekende film Phileine zegt sorry, naar het boek van Ronald Giphart. Later pakte zij het scenarioschrijven weer op, wat haar een Gouden Kalf opleverde voor het scenario voor Met grote blijdschap. Ook schreef van Kooten de scenario's voor de bioscoophits Alles is Liefde en Alles is Familie. Lieveling is haar debuutroman.

Cover
De cover is simpel opgezet met een soort lollie-achtige tekening van een meisje op een lichtblauwe achtergrond. Het bovenschrift op de cover “Sommige geheimen zijn te groot om te delen” geeft het verhaal goed weer. Een dergelijk verhaal verdient ook een eenvoudige opzet. Een 8.
Overigens is de boektrailer van Lieveling een aanrader. De titel van het boek wordt hierin prachtig verbeeld. 

Het verhaal
Begin 1975 verhuist Puck op de dag dat ze 5 jaar wordt, samen met haar moeder Patricia vanuit een achterstandswijk in Rotterdam naar Zwijndrecht. Haar moeder heeft gereageerd op de advertentie waarin de veel oudere Ludovicus, eigenaar van vouwwagenfabriek Liberty, een inwonende huishoudelijke hulp zoekt. Patricia heeft Ludovicus de bijnaam Pikkedoos gegeven maar Puck kiest ervoor om hem Ome Meneer te noemen. Ludovicus overlaadt haar met alle cadeaus die kleine meisjes maar wensen en verzoekt Puck om haar Papa te noemen. Ik heb al een papa, zegt Puck. Maar die papa is uit beeld, is de redenering van Ludovicus en daarbij woont ze nu bij hem. Ook goed, denkt kleine Puck. De interesse van Ludovicus is niet gericht op Patricia maar op Puck. Zo wil hij elke zondag haar haren wassen en daarna afdrogen met zijn blote handen. Hij maakt na het wassen foto’s van haar naakte lichaam. Puck kan het niet beredeneren en laat alles lijdzaam toe. Haar moeder heeft alleen oog voor de luxe waarin ze zich kan wentelen. Shoppen in chique kledingzaken is haar lust en leven. Naarmate de jaren verstrijken gaan de handelingen van Ludovicus steeds verder met Puck. Puck weet niet wat het is maar wel dat het bij haar thuis anders is als bij de andere kinderen in de klas. Ze weet zich te weren door haar gedachten af te sluiten van de vreemde situaties die er spelen. Wat zou ze graag haar meester Hofslot op school vragen willen stellen maar ze durft niet. Het enige waar ze wel controle over heeft is haar eetgedrag.

Op een dag valt ze door een flauwte uit het klimrek op school en belandt ze in het ziekenhuis. Ze weigert te eten zolang “haar” vader haar blijft bezoeken. Totdat meester Hofslot op bezoek komt en ze haar geheim vertelt. Haar leven neemt vanaf dan een andere bijzondere wending aan…

Conclusie
Lieveling is geschreven vanuit het oogpunt van Puck. De taal is simpel en verwoord vanuit de mond van Puck. De ontwikkelingen van een (op)groeiend kind zijn op bijzondere wijze beschreven. Het ongekende vertrouwen in haar omgeving en geheel verkerend in onschuld. Pedofilie is een zwaar beladen gespreksonderwerp maar door Kim van Kooten op een luchtige, realistische manier opgetekend. Aanleiding van het verhaal is het levensverhaal van haar vriendin Pauline Barendregt. In grote lijnen komt het verhaal van Puck overeen met de ervaringen van Pauline.
Een kind kan nog niet beredeneren en neemt alles voor lief aan. Naarmate ze ouder worden zien ze wel in dat er iets niet aan de haak is maar vertel dat maar eens aan de buitenwereld. Moeder Patricia is een labiel persoon die niet bijster intelligent is. Eerder wordt ze heel naïef en emotieloos neergezet zodat ze niet inziet wat er met haar dochter aan de hand is. Van de familie van Puck, oma Crooswijk en Tante Hennie & Ome Joop hoeven we eveneens geen steun te verwachten. Alle partijen zien dollartekens en zijn op het a-sociale af. Hun afkomst verloochent hen niet. Iedereen handelt in zijn/haar eigen straatje en verliezen daarbij het belang van het kind uit het oog.

Na het lezen van de eerste helft neemt het verhaal een bizarre wending met een opmerkelijk einde. Heel apart hoe Kim van Kooten zo’n walgelijk verhaal toch weet te brengen met de nodige humor met hier en daar een vleugje cynisme. Een maniertje dat ook Puck zich eigen heeft weten te maken om niet ten onder te gaan.

Het gehele verhaal is prachtig beeldend geschreven; duidelijk is dat Kim haar ervaring als scenarioschrijfster heeft gebruikt om dit verhaal op papier te zetten. Lieveling zou zo maar eens op het witte doek kunnen verschijnen. Vier sterren ****

Hilde van den Bosch - recensent De Perfecte Buren

'Dancer' - Christine Bols




Genre: fictie, thriller, misdaad
Uitgever: Aquazz
ISBN: 978 94 91897 58 0
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 286
Uitgave: december 2015

Ik heb het boek voor De Perfecte Buren mogen lezen met dank aan Aquazz uitgeverij. Daarnaast trok de tekst op de achterflap mij aan.

Cover
Een bos met dunne lange bomen, waardoor het licht een mistachtige gloed werpt over het bospad waarop een man en een jongetje hand in hand lopen. De titel in grote, vetgedrukte en tamelijk dansende letters over de hele breedte met de naam van de schrijfster eronder, maar deze is niet vetgedrukt. Links onderin staat de tekst “Jouw toekomst ligt in het verschiet, maar je verleden is onuitwisbaar”. De cover creëert een mistroostige sfeer en de tekst geeft het een intrigerend twist. De cover krijgt van mij een 7,5.

Het verhaal
Het inspecteursduo Tim Sackley en Jude McCool worden in dit vierde deel omtrent hen uitgeleend aan de politie van Santa Cruz. Normaal gesproken werken zij in Corvallis in Oregon, maar in Santa Cruz worden kort na elkaar twee vermoorde vrouwen gevonden. De lokale politie heeft normaliter niet te maken met seriemoordenaars of psychopaten en de FBI wilde de hoofdcommissaris er niet bij halen. Zijn neef is hoofdcommissaris in Corvallis en de reputatie van Tim Sackley en Jude McCool met betrekking tot het vangen van seriemoordenaars doet Lionel Saunders besluiten hen erbij te halen. Tim en Jude gaan naar Santa Cruz om proberen de moordenaar te pakken, maar er zijn weinig aanwijzingen, de samenwerking met de plaatselijke rechercheurs verloopt moeizaam en al snel valt er ook een derde slachtoffer te betreuren. Sackley en McCool moeten echt hun uiterste best doen om deze zaak proberen op te lossen.

Beredenering
Het boek begint pakkend mede door de indringende schrijfstijl. “Ik ben zijn zoon. Ik heb zijn genen. Dat jaagt mij onmenselijk veel schrik aan”. Direct op het puntje van de stoel. Verder willen lezen. Wie is deze zoon van een seriemoordenaar? Waarom jaagt het hem schrik aan? In cursief geschreven hoofdstukken laat Christine Bols de lezer op indringende wijze kennismaken met de zoon van Jack Dancer, “De kaars die al jaren met een klein vlammetje gaten had gebrand in mijn geest, was nu vuurwerk geworden. Het ontzag niets of niemand en explodeerde in alle hevigheid “, maar tot het eind toe laat zij in het ongewisse wie nu deze zoon is en de onthulling is er eentje met een behoorlijke knal die ruimte overlaat voor een vervolg. Toch is het verhaal niet op alle vlakken even sterk. Zo goed als ze de stukken over de zoon van tot leven laat komen, zo behoorlijk voorspelbaar zijn de momenten van het onderzoek en de tegenwerking van oudgediende Jesse Drake. Ook blijven de hoofdrolspelers vrij oppervlakkige personages, maar dat kan een gevolg zijn van pas in het vierde deel in de serie instappen. De eigenschappen kunnen in de eerste drie boeken al tot leven zijn gekomen en dan is het ontbreken van meer diepgaande details over Sackley en McCool te begrijpen. Erg prettig is dat het Vlaamse taalgebruik intact is gebleven, ondanks het feit dat het boek uitgegeven wordt door een Nederlandse uitgeverij, maar daarentegen is het Vlaamse taalgebruik bij vlagen apart, omdat de setting Amerika betreft. Als er dan gesproken wordt over een “een kinderkribbe”, komt dat enigszins raar over. Dan zou crèche waarschijnlijk logischer geklonken hebben. Sowieso even wennen dat een Vlaamse auteur ervoor heeft gekozen om Amerika als setting te kiezen voor haar thrillers c.q. misdaadromans. Aan de aangename uurtjes leesplezier doet het geen afbreuk.

Conclusie
Dancer is een boek dat goed is voor een aangename ontsnapping aan de werkelijkheid. Toegankelijke schrijfstijl, korte hoofdstukken en een degelijk plot zorgen ervoor dat het boek makkelijk leest. De indringende delen met de zoon van Jack Dancer en de ontknoping tillen het boek over de grens van het gemiddelde heen, maar zijn net te weinig om door te schieten naar de 4* categorie. Het boek krijgt van mij daarom 3.5 ster.

Lisette - Recensent De Perfecte Buren

dinsdag 29 december 2015

'Ik ben er' – Clélie Avit



Genre: Roman
Uitgever: Xander Uitgevers
ISBN: 9789401604543
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 264
Uitgave: oktober 2015

Dank aan Xander Uitgevers voor het beschikbaar stellen van dit prachtige boek.

Sinds zeven maanden voelt Elsa niets meer: geen kou, geen honger, geen pijn en vooral geen angst. Ze is in coma. Thibault wordt gekweld door verdriet en woede, sinds de dag dat zijn broertje een auto-ongeluk veroorzaakte waarbij twee jonge meisjes omkwamen. Als hij - geteisterd door slaaptekort - de verkeerde ziekenhuiskamer binnenloopt, ziet hij Elsa roerloos in haar bed en besluit tegen haar te praten. Ze praat niet terug, maar hij weet zeker dat ze hem hoort. Terwijl de doktoren, vrienden en familie hun hoop voor Elsa's herstel verliezen, groeit in Thibault juist de overtuiging dat ze voor elkaar bestemd zijn. 'Ik ben er' is een hartverscheurend liefdesverhaal.

Heel toevallig en vol frustratie loopt Thibault tijdens het bezoekuur aan zijn broer de verkeerde ziekenhuiskamer binnen. Hij is woedend op zijn broer die een dodelijk ongeluk veroorzaakt heeft en hem daardoor niet onder ogen kan komen. Hij loopt, oververmoeid, een verkeerde kamer binnen en ziet daar in een oase van rust een jonge vrouw liggen, helemaal alleen. Thibault heeft al snel in de gaten dat de vrouw in coma ligt en Elsa heet. Op de een of andere manier voelt hij meteen een band met haar, ook al komt er van haar kant geen enkele reactie. Thibault begint tegen haar te praten en gaandeweg ontwikkelt hij het gevoel dat deze situatie niet is wat hij lijkt te zijn. Zijn instinct zegt hem dat ze hem wel degelijk hoort. En daarom verruimt hij zijn contact naar haar toe. In gesprek maar ook in het zoeken naar contact, vol respect en hoop maar niet wetende waarmee hij bezig is. Daarbij kan hij de vlinders in zijn buik ook niet ontkennen en verklaart zich haast voor gek. Waar is hij mee bezig? Elsa ligt in coma! 

Wat niemand weet is dat Elsa echter wel alles hoort, ze kan het alleen niet laten merken. Ze kijkt enorm uit naar de bezoekjes van Thibault en hij wordt als het ware haar baken, dé reden om verder te willen, om weer wakker te worden. Totdat daar het moment komt dat de medische staf aangeeft dat de situatie van Elsa geen uitzicht op verbetering biedt en dat het tijd wordt voor de familie om beslissingen te gaan nemen. Maar Elsa doet juist niets anders dan vechten, gevoed door de aanwezigheid van Thibault voelt ze zich gesterkt en raakt steeds meer in verzet tegen het aankomende oordeel van haar behandelend arts en familie. Maar hoe doe je dat als je niet kunt praten, kunt bewegen of wat dan ook?

Het verhaal ‘Ik ben er’ is hartverscheurend en totaal vernieuwend. Juist door het perspectief vanuit een comateuze patiënt krijgt het verhaal een ongekende verdieping qua emotie. De hoofdstukken zijn kort en gaan om en om van Thibault naar Elsa. Ze lopen mooi samen op en vullen elkaar naadloos aan. Hoe zou het dit stel vergaan als er geen sprake zou zijn van deze ongewone situatie? Je vraagt het je continu af. De spetters zouden er vanaf vliegen is zo het gevoel, een ongekend liefdesverhaal geschikt voor het filmdoek. Het respect en de integriteit waarmee Thibault met Elsa omgaat doet de tranen in je ogen springen. Het is zo mooi en zo oprecht! Want de situatie kent geen enkele garantie, geen toekomst, geen indicaties op wat dan ook. 

Je leert beiden steeds beter kennen en de sympathie voor de gehele situatie met behorende onmacht groeit. Voor Thibault door zijn woorden, het uiten van zijn woede naar zijn broer in combinatie met de zorg voor Elsa. Voor haar vanwege haar gedachten, het wakker willen worden en het willen zien van de persoon die haar zo intrigeert. Het verhaal kent een prachtige balans omdat het vanuit twee perspectieven wordt gebracht. Het is kort maar uitermate krachtig en is bijzonder indrukwekkend. Het kruipt onder je huid, je doet je ogen dicht en verplaatst je in de situatie zoals ie zich daar afspeelt in die stille ziekenhuiskamer.

De schrijfstijl van Avit is in al haar eenvoud een sterk punt in dit boek. Het leest prettig, inlevend en je hebt geen andere keuze dan het aaneengesloten uit te lezen. Het verhaal laat je gewoon niet los, daarbij is het geen dik boek. Je kunt je de situatie zo goed voorstellen dat je je toeschouwer voelt aan de zijde van het bed van Elsa en je voelt de verscheurende gevoelens van Thibault. Het is prachtig beschreven! Na maandenlange coma is een dergelijke situatie vaak uitzichtloos en het is nu ook maar de vraag hoe en wat er van Elsa gaat worden. Doordat Thibault zich volledig voor haar openstelt en alles met haar deelt is hij zich niet bewust van de uitwerking die dat op haar heeft. Maar ja, hoe kan hij dat ook weten? Wat hij wel weet is dat zijn gevoelens voor Elsa, hoe vreemd ook, echt en oprecht zijn. En als hij één wens vervuld mag zien is dat Elsa uit haar coma zal ontwaken voordat de familie besluit de beademing stop te zetten.

‘Ik ben er’ is een subliem gekozen titel voor een alleszeggende situatie. Het verhaal is kort maar precies goed. Niets is teveel, niets is te weinig gezegd. Het einde is erg emotioneel en onverwacht. Omdat het verhaal totaal onvoorspelbaar is en het feit dat iedereen dit kan overkomen, zowel de situatie waarmee Thibault te maken krijgt met zijn broer, als dat van Elsa maakt het zo menselijk en echt, dat het je bij de strot grijpt om vervolgens voorlopig niet meer los te laten. En precies dát maakt een boek zo speciaal! Kijk ook maar eens heel goed naar de cover, ogenschijnlijk heel eenvoudig, maar ook deze is waanzinnig goed gekozen. Het gaat om de details!



5 volle sterren

Patrice – Team De Perfecte Buren

maandag 28 december 2015

´Onder water´ - Linda Jansen ~ Exclusief het eerste hoofdstuk!



ONDER 
WATER  
  
  
Linda Jansen  
  
roman  
*****  
Afbeelding 
  
  
  
1  
Liz  

Het is warm, rokerig en druk. De stemming is uitgelaten en iedereen praat volop over zijn of haar goede voornemens. Alsof het zo eenvoudig is om op oudejaarsavond klokslag twaalf uur alles achter je te laten en blanco aan het nieuwe jaar te beginnen.  
Alsof je de zwarte pagina’s uit je leven zou kunnen scheuren… Lichtelijk aangeschoten neem ik de omgeving in me op, een glas prosecco aan mijn lippen. Daar tussen de mannen voert mijn Tom het hoogste woord. Een aantrekkelijke man van vierenvijftig, een mooie bos krullend grijs haar, lang, stevig en charismatisch. Het enthousiasme in zijn stem en zijn boeiende manier van vertellen maakten dat ik tien jaar geleden als een blok voor hem viel. En hoewel zijn verhalen indruk maken op de heren om hem heen, boeit hij mij allang niet meer. Zijn aanwezigheid voelt tegenwoordig meer als een kwelling en een blok aan mijn been.  
  Geborgenheid, zijn levenservaring, Tom was mijn alles. Vier jaar geleden werd ons leven verrijkt met Lara, ik werd moeder en Tom… bleef Tom. Ondanks zijn belofte om minder trips naar het buitenland te maken nu Lara er was, pakte de werkelijkheid anders uit. Ik zit dagen, of beter gezegd vele weken per jaar alleen met ons meisje thuis. Enfin, we zien wel wat het nieuwe jaar voor ons in petto heeft.  
  ‘Chapeau, Tom,’ mompel ik in mezelf, terwijl ik mijn kristallen glas naar hem ophef. ‘Leuk dat jij jouw vrienden nog wel altijd weet te boeien met je verhalen.’  
  Plotseling zie ik in de weerspiegeling van mijn glas een paar donkere ogen. Als ik me omdraai om me ervan te verzekeren dat ik het me niet verbeeld, zie ik dat ze toebehoren aan een mooie, jonge man die naar me knipoogt. Verlegen kijk ik weg. Liz, doe normaal. Los van het feit dat hij veel te jong is ben je ook nog eens dronken. Zo’n fraai exemplaar kijkt niet naar een vrouw van vijfendertig. Over de datum ben je dan.  
  Ineens word ik naar voren geduwd; een lacherig ‘sorry’ klinkt uit de mond van Suus.  
  ‘Geeft niets,’ zeg ik zacht tegen mijn vriendin en wanneer ik terugkijk naar de plek waar hij stond, is daar niemand meer. Als ik dronken word, heb ik altijd zo’n tunnelvisie. Alles om me heen wordt vaag en lijkt zich in een andere wereld af te spelen dan waarin ik me bevind, alsof ik in een luchtbel zit. Ja, dat is de juiste omschrijving.  
  Op zoek naar het toilet loop ik door de immense hal, met een indrukwekkende trap die regelrecht uit het huis van de Carringtons uit de lang vervlogen Amerikaanse televisieserie  
Dynasty lijkt te komen. Lijsten met foto’s van weleer afgewisseld met het heden bedekken de muur.  
  Als ik bij het toilet aankom, maakt de geur die me tegemoetkomt me direct wat nuchterder. Recht voor mijn neus zit mijn andere vriendin, Daan, op haar knieën over het chique toilet gebogen. De stijlvolle, volledig met marmer beklede ruimte wordt nu heerlijk ordinair door haar ondergekotst.  
  ‘Gatver, Daan, leer je het dan nooit?’  
  ‘Oh, Liz, ik ben zo ziek. Er is wat verkeerd gevallen, denk ik.’  
  ‘Ja, je gin-tonic liefje, as usual.’ Ik glimlach.  Als Daan even later op in plaats van voor het toilet zit, strijk ik de haren uit haar gezicht en veeg met een tissue haar mond wat af. Ik zeg: ‘Ik laat je even, oké?’  
  ‘Boven is ook nog een toilet,’ klinkt het schuldbewust.  Ik loop terug terwijl ik beleefd glimlachend groepjes mensen passeer die her en der in de enorme ruimte staan. Oké, mijn eigen hal mag er zijn, maar die is absoluut niet groot genoeg om het aantal mensen op een feest van deze omvang te herbergen. De eigenaren van deze imposante villa zijn goede vrienden van Daan en Laurens en vinden het geen enkel probleem om ook de vrienden van hun vrienden op een feestje uit te nodigen. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd.   
  Als ik de trap op loop, glijden mijn ogen opnieuw over de familiefoto’s. Stuk voor stuk afbeeldingen van vrolijke mensen, bij huwelijken en familiereünies. Plezierige gebeurtenissen, althans, daar lijkt het op. Hele levensverhalen hangen hier. Mensen die samen opgroeien en van elkaar houden. Maar is dat wel zo? Of is het schijn, net als bij ons? Tom en ik: het ideale koppel, met een schat van een dochter. Geluk compleet, geen financiële zorgen.  
Misschien is het bij deze mensen echt. Of zou het net zo’n façade als ons leven zijn? Moet ik maar eens aan Daan vragen, tenslotte zijn dit haar vrienden. Tom en ik kennen ze niet echt.  
  In de badkamer op de bovenverdieping bekijk ik mezelf in de grote spiegel. Zoals te verwachten was, straalt de weelde ook van deze ruimte af. Als ik mezelf sta te bekijken, valt het spiegelbeeld me niet tegen. Buiten de iets doorlopen ogen van de prosecco zie ik er tiptop uit. Ik smeer mijn handen in met crème en doe wat parfum op. Tiptop, flitst het opnieuw door mijn hoofd. Maar het geeft geen voldoening. Ik wil weg uit dit keurslijf, weg uit dit uiterst saaie en voorspelbare leven, maar te bang om fouten te maken, durf ik niet uit de band te springen. Ik voel me als een klein, stampend kind, maar aan mijn spiegelbeeld verandert niets. Angst om uit mijn veilige wereld te stappen houdt me op de plaats waar ik hoor te zijn, of waar ik ben, moet ik eigenlijk zeggen.   Gestommel in de kamer naast me haalt me uit mijn gedachtenVia de badkamer loop ik de aangrenzende masterbedroom in, maar ik zie niets. Het toch al schaarse licht, dat via de objecten die in de kamer staan fragmentarische schaduwen op de muren projecteert, wordt gedimd tot een bijna absoluut duister. De kamer is mega, dus bang dat ik me ergens aan zal stoten, hoef ik niet te zijn. Vergis ik me en is dit een sterk staaltje home motion - wat me niet zou verbazen of ben ik niet alleen in deze ruimte?  
  En dan voel ik het. Ik ben niet alleen. Er gaat een siddering door mijn lichaam als ik vermoed wie er achter me staat. Resoluut draai ik me om en ik herken hem direct aan de contouren van zijn lichaam en het lichte hemd dat hij draagt.  
  Secondelang staan we roerloos tegenover elkaar. Misschien wel een minuut; een minuut waarin ik niet anders kan dan zijn schoonheid aanschouwen in de schemer. Zonder iets te zeggen loopt hij op me af. Ik voel mijn knieën knikken, wat moet ik doen?  
Weer is er die angst, maar er is niemand die me iets vraagt, ik kan dit niet stoppen. Ik wil dit niet stoppen. Hij draait me om en zacht duwt hij me naar voren, zodat ik langzaam in beweging kom. Ik loop echt zelf, maar zo lijkt het niet. Ik ruik zijn aftershave en voel me week worden. Zijn beide handen strelen mijn nek, dan mijn schouders, om daarna langs mijn blote armen af te dwalen naar mijn handen. Ergens diep in me verborgen zegt een piepklein stemmetje dat dit moet stoppen, maar de lust van de gretige handen die elke plek die me lief is betasten, drukken alles weg dat dit zou kunnen voorkomen. Het is de drank, het moment, zijn geur, mijn angst, de hunkering... Mijn angst maakt plaats voor lust: ik wil begeerd worden. Terwijl buiten de vuurpijlen het nieuwe jaar inluiden, woedt in mij een wervelende storm die amper tot bedaren komt. IK LEEF!  
  
  
Hoofdstuk 1 uit de roman ´Onder water´ geschreven door de auteur Linda Jansen ©2015  

Er is tevens een winactie voor dit boek. Klik hier.