zondag 6 december 2015

Achter de Geraniums - Anne West




Uitgever; Droomvallei
ISBN; 978-94-91886-26-3
Uitvoering; paperback
Aantal pagina's; 196
Uitgave;  oktober 2015

Het is een vrolijke cover wat de kleurtjes betreft. Er staat een jonge vrouw op die wat kritisch om zich heen kijkt naar de attributen die om haar heen zweven. Dit zijn twee tassen, 5 geraniums en daartussen zweven pillen. De titel staat in fel oranje bovenaan en de naam van de schrijfster staat in dezelfde kleur onderaan. Het boekje ziet eruit als een soort informatieve dikke folder met de slappe kaft en omdat het best dun is en ook een beetje tussen formaat. Ik geeft de cover toch een ruime voldoende omdat alles ervan in het boek terug komt, een 7.

Ik ben niet zo van het genre chicklits, maar toen ik de aanbod kreeg van Uitgeverij De Droomvallei om dit boek te lezen en een recensie te maken en zag dat het over iemand ging die een chronische ziekte krijgt, was ik wel geïnteresseerd. Deze schrijfster kende ik nog niet, maar ze heeft al meerdere boeken geschreven. Op de achterkant staat een stukje over haar: Anne West is de schrijversnaam van Annemieke van de Westelaken. Ze debuteerde met het boek De Aardmagiër, het eerste deel van de serie ‘De macht van het zwaard’. Ze won daarmee de Jonge Jury Debutantenprijs 2006.
Met het verhaal 'Achter de geraniums’ haalde Anne West de 3e prijs bij een schrijfwedstrijd De Pen als lotgenoot 2010.

Het verhaal begint met een soort afscheidsbrief aan een zekere Michael. Dat is best heftig en het geeft je de zin om door te lezen. Fay is een jonge vrolijke vrouw van 32 met een leuke baan als verzorgende in een verpleeghuis. Als er reuma bij haar geconstateerd wordt probeert ze in eerste instantie net te doen alsof er niks veranderd is. Ze slikt trouw de pillen die haar van de pijn en stijfheid af zouden moeten helpen en bikkelt door. Tot op een dag een collega een opmerking maakt dat het allemaal niet zo lekker gaat met Fay. Ze geeft haar een document waar een interne vacature op staat voor praktijkopleider. Fay schrikt en dacht dat ze haar reuma goed verborgen had weten te houden. Als ze door een patiënte wordt meegevraagd op een bootreisje komt ze in een situatie terecht die haar tot ernstig nadenken zet.

Dat gaat ze vervolgens doen in een klein pensionnetje in Limburg. Lekker rustig en ver van huis. Ze komt daar een vriend tegen die in een rolstoel zit door een spierziekte. Hij noemt een chronische ziekte een PA en spreekt dat uit in het Engels alsof het een interessant beroep is maar de uitleg is Permanent Aangetast. Fay ziet haar wereld veranderen en weet niet goed hoe ze weer vat kan krijgen op alles. Gelukkig heeft ze twee goede vriendinnen, Nina en Lynn, die haar steunen. Zij hebben totaal verschillende karakters, Nina heeft een uitbundige leef het leven kant en Lynn is meer de verstandige, bedachtzame kijk uit voor uitspattingen kant. Ook heeft ze een aardige buurman waarmee ze Star Trek films kijkt. De ontknoping van het verhaal zag ik al aankomen maar is niet echt het belangrijkste. Het gaat meer over de reacties van de omgeving van Fay en hoe ze haar eigen problemen oplost.

Dit boek is eigenlijk voor alle mensen (vrouwen is de doelgroep) die een chronische ziekte krijgen. De onmacht en de eventuele oplossingen zijn soms leuk en soms somber beschreven. Dat de schrijfster zelf reuma heeft geeft je een duidelijk beeld over hoe om te gaan met zo’n ziekte. De schrijfstijl vond ik een beetje simpel af en toe.
Ik geef dit boek 3,5 ster de halve vanwege de goede info rond zo’n ziekte.

Marjolein - recensent De Perfecte Buren

Geen opmerkingen: