dinsdag 15 december 2015

Ho ho ho - Jeroen Guliker


 

Sinds mijn kinderen het 5 decemberfestijn zijn ontgroeid, heb ik Kerstmis uitgeroepen tot het ultieme feest van de dilemma’s, clichés, irritaties en echtelijke onenigheden. Nu de goedheilig man voorgoed plaats heeft gemaakt voor zijn omhooggevallen evenknie van de Noordpool, heeft de veramerikanisering helaas ook in huize Guliker meedogenloos haar slag geslagen.
Het lijkt alsof het kerstfeest ieder jaar net weer iets uitbundiger moet worden gevierd dan de voorafgaande editie. Vorig jaar schrok ik me rot toen ik op een koude novemberavond thuiskwam en zag dat de coniferenvegetatie in mijn voortuin plotseling was voorzien van honderden felgekleurde lichtjes.

‘Gezellig hè, schat,’ riep mijn vriendin vol trots bij mijn binnenkomst terwijl ik mijn nek bijna brak over de dozen vol kerstversiering die in rijen van tien in de hal stonden opgestapeld. Ik ben bang dat de complete voorgevel er dit jaar aan moet geloven en ten prooi zal vallen aan haar kerstverlichtingswoede, waarschijnlijk al vanaf half oktober, want die achterlijke kerstgekte lijkt ieder jaar eerder te beginnen. Misschien wordt het tijd om in te grijpen, voordat ik straks in juli al tegen een rendier op mijn dak en een levensgrote ‘Hohoho’ roepende kerstman in mijn voortuin aan kijk.
Ach, ik weet dat ze het goed bedoelt, maar het blijft jammer dat ze iedere kerst opnieuw volledig doorslaat. Vroeger volstond een klein kunstboompje, tegenwoordig sleept ze de halve Veluwe mijn huis binnen en pulk ik tot ver in maart de geniepig achtergebleven dennennaalden uit mijn blote voeten.



Onze huiskamer verandert in december in een kerststal met foeilelijke dertig centimeter hoge poppen van Jozef en Maria, die samen met de os, ezel en drie wijzen het kindeke Jezus apathisch staan aan te gapen. Volgens mijn vriendin zouden de kinderen het kerstverhaal zo eerder respecteren en wellicht ook beter begrijpen. Natuurlijk. Pfff, lieverd, we zijn niet gelovig! Je bent alles bij elkaar misschien drie keer in je leven in een kerk geweest en dat was alleen maar omdat er toevallig iemand trouwde of doodging. Maar goed, misschien heeft ze gelijk. Ik zie het maar als een stuk algemene ontwikkeling dat voorkomt dat mijn kinderen op een substantieel deel van de Amerikaanse bevolking gaan lijken, inderdaad, het laagbegaafde deel dat denkt dat we op 25 december de verjaardag van Santa Claus vieren.

Ik heb inmiddels geaccepteerd dat de decembermaand van mijn vriendin is. Ik lach om alle verloren uren die ze doorbrengt in de Intratuin op zoek naar nóg meer nutteloze kerstversiering. Ik vraag standaard waar de met bosbessen anaal gepenetreerde kalkoen blijft als ik aan de gourmettafel aanschuif en zo overdreven mogelijk haar nieuwe Hema-tafelkleed met kittige kerstmotieven de hemel in prijs. Tot misnoegen van mijn vriendin verzin ik ieder jaar de schunnigste teksten op Mariah Careys ‘All I Want for Christmas Is You’ en spreek ik mijn walging uit over de rest van de eentonige kerstmuziek waarmee ze een maand lang mijn irritatiegrens overschrijdt. Ik ben inmiddels wel klaar met ‘Last Christmas’, ‘Do They Know It’s Christmas’ en ‘Driving Home for Christmas’. Ik wil aan alles behalve de kerst van vorig jaar denken, het kan me gestolen worden of ze in Afrika weten of het Kerstmis is en misschien is het beter dat ik vanaf nu niet meer voor dit feest naar huis toe rij. Om een of andere vage reden word ik ieder jaar rond kerst recalcitrant en weiger ik al op voorhand naar de All You Need Is Love-kerstspecial te kijken, net als naar de 148e herhaling van Sissi, The Sound of Music en Home Alone 1, 2 en 3.



Alle bovenstaande irritaties ten spijt, de grootste bron van ergernis wordt ieder jaar gevormd door de vraag ‘Wiens ouders verblijden we dit jaar op eerste kerstdag met een bezoek?’
Eigenlijk zou ik zowel de vraag als het antwoord het liefst willen ontvluchten, maar helaas heb ik een bloedhekel aan de wintersport en ben ik sinds kort van mening dat je Kerstmis niet in de zon hoort te vieren. Shit, wat is er met me aan de hand? Heeft dat kerstvirus van mijn vriendin dan toch vat op me gekregen? Ik ben bang van wel.
Sinterklaas en ik, we zijn gewoon een stelletje losers. Gefeliciteerd schat, jij en je Amerikaanse vrienden hebben gewonnen… zoals gewoonlijk. 

Jeroen Guliker © 2015

Delen mag...

Meer columns lezen?
Niet voor tere zieltjes | Jeroen Guliker
Columns & korte verhalen | 224 pagina's
ISBN: 9789081761321 | € 12,50 (ex. verzenden)
Stuur een berichtje met je postadres naar info@credouitgevers.nl en we gaan regelen dat je het boek binnen twee dagen na bestellen/betalen in huis hebt.

Geen opmerkingen: