donderdag 28 januari 2016

Auteurs bloggen.......Lydia van Houten

“Alle duisternis gaat voorbij. Een nieuwe dagenraad breekt aan. De lichtstralen van de zon zullen warmer aanvoelen als ooit daarvoor”
-J.R.R. Tolkien -
(Intro thriller ‘Vervloekt’, verwacht juni 2016)


‘Waarom had je het niet verwacht? Doodstil is gewoon een goed boek!’ reageerde Amanda de Leeuw in een gesprek. Dit nadat ik eerder opmerkte dat alles me afgelopen jaar overviel. Vooral de lading reacties en recensies voor Doodstil, mijn thrillerdebuut.

‘Al mijn dromen zijn uitgekomen. Als afsluiting dan ook nog eens Boek van de Maand mogen zijn, is helemaal onvoorstelbaar,’ zei ik terug.

Maar om eerlijk te zijn; ik had er niet veel van verwacht, 2015 heeft me behoorlijk overvallen.




(Doodstil, thrillerdebuut in 2015)


Niet goed genoeg
En ineens had ik het. Een gastblog voor De Perfecte Buren; schrijvers doen het op dinsdag. Natuurlijk zei ik meteen “ja” tegen Patrice. Toch kreeg ik spijt. Ik was toch geen columniste? Wat bloggen die auteurs op dinsdag dan? Bloggen ze over schrijven? Over inspiratie? Geen idee! Daarom schreef ik vier blog-artikelen. Frustratie alom. Waarom vier?
Twijfels! Enorme twijfels.
Daarom plaatste ik een oproep aan de lezers. Welk blog moest ik kiezen? Dat had ik beter niet kunnen vragen. Dit waren wat reacties;
Patrice van Trigt; ‘Alles!’ 
Terrence Lauerhohn; ‘Ik ben ook wel nieuwsgierig naar alles.’ 
Marjolein van der Molen; ‘Alles is goed.’ 
Hilde van den Bosch; ‘Yep...gretig zeg ik allemaal!’ 
Jeanine Feunekes-Both; ‘We willen gewoon alles weten ik kijk erg uit naar je blog. Je stuk over Keulen was erg goed!’
Toen kwam het bovenstaande berichtje van Amanda en ik wist het. Dit ging allemaal over onzekerheid. Wie gaat er nu vier blogs maken, als één voldoende is? Waar komt die twijfel toch vandaan? Wat was het? Dit leek me voldoende voor een flashback, perfect voor echte thrillerliefhebbers. Met een verleden dat zich laat lezen als een slechte thriller. Daarom is het gastblog voor De Perfecte Buren geworden… hoe word je ondanks onzekerheid toch auteur.


Maar eerst terug in de tijd… 
Onzekerheid is het woord dat mij als best definieert. Van buiten niet te zien. Een façade, getraind. Door ervaring verworven. Geleerd tijdens een bootcamp jeugd. Tijdens school. Thuis. Om te overleven. Ik was namelijk altijd anders. Introvert. Gevoelig. Een onbenul op school. Iedereen was beter. In alles. Je-weet-wel, dat kind dat altijd als laatst werd gekozen… Tel daar een gewelddadige vader bij op en een bestseller voor een rampscenario was in de maak. Lang, heel lang geloofde ik zijn lijfspreuk dat ik dom en waardeloos was.

Bevestiging 
Op mijn achttiende vond ik een baan op een cruiseschip. Bleef een aantal maanden op zee. De vrijheid was heerlijk. Elke dag een ander land. Elke dag een nieuw avontuur. Toch bleek de strikte hiërarchie op het schip een duidelijk probleem. Er waren dingen. Dingen waar ik niet mee kon leven. Zoals de honderden schoonmakers uit India, die zich niet mochten vertonen aan de toeristen. Ze leefden in duisternis, benedendeks. Terug in Nederland werd ik
secretaresse. Ook iets met talen, maar waar ik wel mee kon leven. Het paste. Toch liet ik steken vallen. Tijdsproblemen. Daar waar ik geen controle over kreeg. Tot het moment dat mijn baas zei: ‘Fijn dat je zo hard werkt. Maar ik wil graag dat je op tijd begint. Niet wanneer het je uitkomt.’ Dus moest ik noodgedwongen op zoek naar een oplossing.




(De eerste baan ver van huis)

Schok 
Het waren twee zware dagen. Daar in het Rijnstate ziekenhuis. Testen. Gesprekken. Opdrachten. Twee intensieve dagen om me van top tot teen door te lichten. Weet je wat ik dacht toen de uitslag kwam? Daar is het. De bevestiging dat ik oerdom ben. In het ziekenhuis keek de vrouwelijke arts me indringend aan. Dat weet ik nog. Ze had een stapeltje papieren voor zich liggen dat me opnieuw zou definiëren. Ik was bang. Bang voor de definitieve stempel. Wat ze daarna zei kwam als een schok.

Leugen
‘De uitslag van het onderzoek toont aan dat je hoogbegaafd bent.’ Ze ging verder: ‘Helaas zitten daar ook wat nadelen aan vast. Er is sprake van ADD. Dyslexie en er zijn rekenkundige problemen.’ Ja. Die nadelen had ik ondertussen ondervonden. Toch was het een vreemde ontdekking. Iedereen had als kind tegen me gelogen. Leraren, mijn ouders, iedereen die me wijs had gemaakt dat ik dom was.

Ritalin
‘Wat kan ik doen om normaal te worden?’ vroeg ik. Ze bladerde wat door mijn papieren. ‘Ritalin,’ kan je helpen. ‘Als ik je dat voorschrijf vervlakt je fantasie. Je creativiteit. Dat wat ervoor zorgt dat je te veel in je gedachten blijft hangen. Je krijgt wat meer structuur. Minder prikkels. Minder chaos. Orde en regelmaat.’ Eigenlijk wist ik niet wat ik moest zeggen. Wat een keus. Mijn baan houden met behulp van Ritalin? Mijn creativiteit opgeven en een zombie worden? Vreemd genoeg beangstigde de zombificatie transformatie me meer dan mijn baan behouden.

Boem!
De uitslag van het ziekenhuis stopte ik weg. Het was een bevestiging dat ik anders was. Mijn man wist van het onderzoek. Verder bleef het een geheim. Waarom? Hoogbegaafdheid stond niet op de bucket list. Het was een vloek. Eigenlijk wilde ik gewoon zijn. Daarom zette ik een masker op. Werd koel. Afstandelijk. Sarcastisch. Kritisch. Hard. Tot de knal kwam. Boem! Een burn-out. Hoe dat voelt? Of je leeg bent. Alles was op. Behalve de huilbuien. Langzaam besefte ik dat ik niet weg kon lopen. Niet voor mezelf. Dus gaf ik mijn vaste baan op.

En zo is het gekomen
Deze burn-out is achteraf het mooiste, het beste dat me is overkomen. Ook al zat ik aan de grond. Tenminste dat dacht ik. Tot mijn man kanker kreeg en de aarde nog verder wegzakte. Hij was pas negenentwintig. Door de chemo bleef er nog maar een schim van hem over. De burn-out verbleekte. Het deed me inzien hoe kwetsbaar het leven is. Hoe waardevol. Op een bizarre manier relativeerde het alles. Wat maakte het nog uit? Dit was de periode dat ik het illustreren weer opnam. En zo is het gegaan. Van het een kwam het ander. Zo ben ik uiteindelijk schrijver geworden. Niet geregisseerd. Het was of alles zo moest gebeuren, of alles op z’n plaats viel.


(Boeken die ik tot nu toe mocht schrijven)

Maar het verhaal was nog niet voorbij
Toch hield ik mijn afwijking, zoals ik het zag, stil. Tot het moment dat bleek dat ook mijn dochter problemen kreeg op school.
‘We weten echt niet wat we met haar moeten,’ zei een lerares twee jaar geleden. Mijn gefrustreerde dochter was opstandig. Had driftbuien. Werd gepest. Sloot zich op school op in de wc. Herhaalde vaak dat ze dom was. Zelfs de lerares wist het niet meer. Het was eng. Herkenbaar.
‘Ze heeft automatiseringsproblemen,’ zei de juf. En ik dacht alleen maar; wat? Automatiseringsproblemen? Ze legde me uit dat ze dyslectisch was. Bovendien dyscalculisch. Voorheen kende ik dat woord niet eens. En ze vroeg of het voorkwam in de familie...

Trots
Daarna ben ik me gaan verdiepen in de materie. Want het was of het me bleef achtervolgen. Ik moest het voor mijn dochter oplossen. Zo kwam ik erachter dat het tegenwoordig een benaming heeft; beelddenker. Daarom veranderde ik van school en introduceerde Squla. Een online erg visueel ingesteld lesprogramma. Ze veranderde. Werd vrolijk. Bloeide op. Ze hield een bespreking op school over haar ‘aandoening.’ Zodat haar geweldige nieuwe leraar zich erin ging verdiepen. En ik? Ik was trots. Zag mezelf terug in dat kleine meisje. Alleen deze keer kreeg het een happy end!

Aansluiting
Wat maakt het uit dat we allemaal anders zijn? Misschien maken anderen het tot meer dan dat het is? Om meer begrip te krijgen voor ons mankement zocht ik deze december aansluiting bij groepen; beelddenkers en hoogbegaafdheid op Facebook. Wie weet hadden ze tips? Kon ik iets nieuws leren? Vooral om mijn dochter bij te staan. Wat bleek? Deze groepen lieten me niet toe. Na een week wachten om toegelaten te worden snapte ik het ineens. Ik kreeg geen toestemming. Ergens zag ik de ironie. Op een trieste manier was het grappig. Ach, we redden ons zo ook wel. Gelukkig zijn er boeken. Beter nog, ik mag ze schrijven. Als ik al iets heb geleerd dan is het: fuck it! Kies voor jezelf. Wees jezelf. Er mankeert volgens anderen altijd wel iets aan je.
Fuck it... en alle onzekerheid lost op!
Lydia van Houten


Lydia van Houten (1972) startte haar freelance carrière in 2003, als illustratrice. Vanaf 2014 concentreert Lydia zich op het schrijven van thrillers. Haar debuut ‘Doodstil’ verscheen in 2015. In 2016 verschijnt ‘Vervloekt’, een literaire thriller met een bovennatuurlijke mystieke ondertoon: www.lydiavanhouten.nl
















Links: 
Wat is beelddenken? http://www.beeldenbrein.nl/beelddenken/wat-is-beelddenken
Problemen in de praktijk, falen van ons onderwijssysteem: http://www.stichtingbeelddenken.nl/wat-is-beelddenken/beelddenken-in-het-onderwijs 
Test: http://www.beeldenbrein.nl/BDtest/test%20taal%20of%20beeld2.html 
Problemen op de werkvloer: https://www.youtube.com/watch?v=jzXJt5tVkGw

Geen opmerkingen: