maandag 25 januari 2016

In gesprek met Marianne en Theo Hoogstraaten



In de jaren tachtig schreef Theo zijn eerste jeugdboek. Mariannes rol van kritische lezer groeide uit tot die van co-auteur. Na twintig jeugdboeken vonden ze het tijd om hun talent uit te dagen. Marianne en Theo hebben al zeven goedverkopende thrillers op hun naam staan. Twee van deze boeken, ‘Lokvrouw’ en ‘Machteloos’, belandden op de longlist van de Gouden Strop. Hun thrillers munten uit in oorspronkelijkheid, gelaagdheid en actualiteit. In april verschijnt hun negende literaire thriller: ‘De Verleidsters’, na ‘Bloedlink’ het
tweede deel van een trilogie.

Wil je nog veel meer weten over dit schrijversechtpaar, lees dan zeker het interview dat ik had met hen.



Wie zijn Marianne & Theo?
Wij zijn een schrijversechtpaar, en we wonen sinds 12 jaar in Friesland, een van de mooiste provincies van Nederland.

Het begon met jeugdboeken die Theo schreef. Vanwaar die overstap naar spannende boeken en hoe kwam Marianne daar dan bij kijken?
Na twintig jeugdboeken wilden we wel eens wat anders, meer uitdaging wat onderwerpen en taalgebruik betreft. En we hadden alles waar de jeugd zich mee bezighoudt wel beschreven in boeken als ‘Blind date’, ‘Webcamgirls’, ‘Loverboy’ en ‘ffOut’. We hebben er veel lezingen op middelbare scholen door het hele land over gegeven, en op een gegeven moment vonden we dat het genoeg was geweest. Marianne ging mee doen op het moment dat ze het niet helemaal eens was met de manier waarop Theo meisjes of vrouwen liet denken en reageren. “Dan schrijf jij het maar,” was zijn reactie. Zo is haar rol langzamerhand uitgegroeid tot coauteur.

Jullie leven samen en schrijven samen. Wil dat zeggen dat een verhaallijn of personage aan de ontbijttafel wordt bedacht bij een kop koffie of houden jullie het van elkaar gescheiden? Lijkt me best moeilijk?
Dat we samen schrijven wil niet zeggen dat we ook bij elkaar zitten. Theo werkt boven en schrijft met de hand, met een vulpen meestal, en Marianne werkt beneden rechtstreeks op haar iPad en zij zet zijn stukken dan in het document. Als er eenmaal een onderwerp is, wordt daar uitvoerig over gesproken: hoe de plot er globaal uitziet, welke personages een rol gaan spelen, hoe hun karakter en hun uiterlijk is en hoe zich dat gaat ontwikkelen, waar de plaats delict is, enzovoorts. Meestal doen we ter plekke research. We reisden o.a. naar Venetië (Schijnwereld), Florence (Verdrongen Verleden) de Abruzzen in Italië (Bloedlink), Rome (De Verleidsters, verschijnt eind april), maar zoeken net soms ook dichter bij huis, o.a. In Amsterdam (Evenbeeld), of we maken een cruise (Lokvrouw.) We leiden dus niet bepaald een saai leven.
Van tevoren maken we afspraken over wie wat gaat schrijven. Theo is historicus, dus hij neemt de historische delen grotendeels voor zijn rekening. De hedendaagse delen zijn meer een mix. En als we eenmaal in een “flow” zitten, gaat het razendsnel. Dat is het voordeel van samen schrijven. En het is leuk om samen “slechte” dingen en “slechte” mensen te bedenken. Bovendien heb je nooit last van een writersblock. Je helpt elkaar erdoorheen, mocht je even vastzitten.

Waarom de keuze om fictie met de rijke (Nederlandse) historie te combineren? Kun je daarbij spreken van een gezamenlijke interesse in het ‘historische’?
We hebben inderdaad veel interesse voor historie, zeker omdat Theo dus historicus is en Marianne daarin is meegegroeid tijdens zijn studie. Van tevoren wisten we niet of Evenbeeld de uitgever zou bevallen. Daarom hebben we er een hedendaags deel tussendoor gevlochten. We vonden het daarna heel spannend of het bij onze lezers in de smaak zou vallen. Dat deed het gelukkig en we kregen ook nog eens mooie recensies. We sluiten niet uit dat we ooit een thriller gaan schrijven die uitsluitend in de historie speelt.

En hoe komen jullie dan precies tot die keuze? Neem nu zoals in ‘Evenbeeld‘ met de Batavia? Niet evident om dat te combineren met het hedendaagse?
We waren in Lelystad en bezochten de Bataviawerf, en ja, als je dan op de Batavia rond loopt, vallen de verhalen bijna vanzelf binnen en maakt je fantasie overuren. Kort daarvoor hadden we zelf iets meegemaakt wat lijkt op de praktijken van LAG en dat draaide om etsen van Rembrandt. Een enkele recensent vond dat deel wat gezocht en ongeloofwaardig, terwijl het juist heel dicht bij de werkelijkheid kwam.


Ik kan me voorstellen dat jullie wel eens een meningsverschil hebben. Hoe lossen jullie dit op? Komt er dan een ‘winnaar’ uit de bus of komen jullie tot een compromis?
Meestal komen we wel tot een compromis, zo niet, dan moet je met argumenten komen om de ander te overtuigen van je gelijk. En dat lukt meestal van beide kanten. Kwestie van je ego opzij zetten.

Na het lezen van jullie boeken blijft het verhaal toch enkele dagen nazinderen. Is dat jullie bedoeling, dat mensen hierover gaan nadenken?
Een boek moet in de eerste plaats pakkend, boeiend en spannend zijn en uiteraard goed geschreven! Maar het moet ook ergens over gaan. Het mooiste is om een boek te schrijven dat lezers, als ze het uit hebben, eerst spijtig opzij leggen. Daarna houdt het ze zo bezig, dat ze het al snel weer op te pakken om opnieuw te gaan lezen, want ze willen niets gemist hebben. Ze beleven dan dubbel plezier aan zo’n boek, en wij natuurlijk met hen.

‘Bloedlink’ is het eerste deel van een trilogie. In april komt deel 2 ‘De Verleidster’ uit en als ik het goed heb zijn jullie al bezig met de research voor het derde deel ‘Zondeval’. Waarom een trilogie?
Dat er trilogie aan zat te komen, wisten we niet van te voren. Dat bleek pas toen we bijna klaar waren met ‘De verleidsters’. De titel van deel 3, ‘Zondeval’, kwam zo maar uit de mond van een van de hoofdpersonen.



Wat hebben jullie met Italië? ‘Bloedlink’ speelt zich af in de Abruzzen-streek en ‘De verleidster’ in Rome? Vertel.....
De voorouders van Marianne komen uit Toscane. Misschien heeft dat ermee te maken. Maar verder hebben we allebei veel belangstelling voor kunst uit de Renaissance. Die ligt in Italië voor het oprapen. Loop een willekeurige kerk of basiliek binnen, en je wordt verrast door de mooiste fresco’s, schilderijen of sculpturen. En Rome, Florence, Venetië zijn gewoon openluchtmusea, waar we nog steeds niet zijn uitgekeken.




Zijn er autobiografische elementen in het verhaal verwerkt? Zo ja, welke?
Niet per se autobiografische elementen, wel dingen die we zien en meemaken tijdens onze reizen. Al te persoonlijke details geven geen meerwaarde aan onze boeken, vinden we.

Lezen jullie zelf veel en wat ligt dan nu bijvoorbeeld op het nachtkastje?
Als we niet aan het schrijven zijn, lezen we veel. Even geen thrillers! De boekendief van Markus Zusak, Schoonheid en Schande van Sarah Dunant liggen nu op het nachtkastje, of beter gezegd: staan in onze e-readers.

Welke liedjes zitten er in de soundtrack van jullie leven?
Met liedjes hebben we niet zo veel. Wel met gitaarmuziek, vooral klassiek Spaans, en met pianomuziek van Beethoven, Chopin of Rachmaninoff. Fijne muziek om bij te werken is voor Marianne Lucovico Einaudi, en voor Theo meestal gitaarmuziek.

Hebben jullie nog andere gezamenlijke passies buiten het schrijven?
We houden veel van reizen en varen. Theo speelt klassiek Spaans gitaar en schildert, Marianne tekent en fotografeert. Zij heeft daarvoor les gehad van een bekende fotograaf en heeft een tijdje met hem meegelopen, Theo heeft naast muziekles een vakopleiding voor illustrator afgerond.

Zou je zelf een keuze kunnen maken uit jullie boeken welk boek je het ‘beste’ vindt?
Vermoedelijk vinden alle schrijvers hun laatste boek het beste. In ons geval: De verleidsters, omdat het onderwerp ons zo fascineert: Wat voor geheime boodschap heeft Michelangelo in zijn fresco’s in de Sixtijnse Kapel gestopt en waarom heeft de RKK twintig jaar verzwegen dat er brieven van Michelangelo uit het Vaticaans archief zijn verdwenen? (Dat hebben we dus niet bedacht!)


Welke klusjes vinden jullie vreselijk om te doen?
Klusjes waar Marianne een hekel aan heeft zijn de ramen lappen, want het zijn er twintig! Theo heeft een hekel aan tuinonderhoud.

Bloggers en recensenten, ze schieten als paddenstoelen uit de grond. Hoe kijk je daar tegenaan? Is er volgens jullie een meerwaarde?
Een fenomeen van de laatste jaren. Het heeft waarschijnlijk wel meerwaarde, maar we hebben er geen goed idee van hoeveel.

Hoe ziet een schrijfdag eruit? Zijn er bepaalde rituelen?
We komen traag op gang. Tijdens de koffie maken we afspraken over wie wat gaat doen die dag. Daarna een of twee uur werken. Na de lunch gaan we verder tot een uur of vijf, half zes. Meestal werken we vier tot zes uur, ook in het weekend. Zitten we eenmaal in een flow dan gaan we ook ‘s avonds en tijdens feestdagen door. Ons sociale leven staat dan op een laag pitje.

Is sociale media (facebook, twitter, linkedin) een meerwaarde voor jullie? Maw, doen jullie er iets mee?
We twitteren alleen als er echt iets te melden valt over onze boeken of het schrijven. Persoonlijke zaken zetten we zelden op twitter. Aan Facebook zijn we niet begonnen, omdat we daar domweg de tijd niet voor hebben.

Enkele keuze vragen - kies en vul aan;
- Serieus of grappig - Koffie of thee - Snel of traag - Spreken of zwijgen.
We zijn heel serieus bezig met schrijven, maar kunnen daarnaast ook veel plezier hebben. ’s Morgens hebben we koffie nodig om wakker te worden, ’s middags thee om even uit te rusten van het schrijven. We zijn snel met veel dingen, een besluit nemen moet vaak meteen (wat niet altijd goed is) en traag mag wat ons betreft de tijd gaan. Soms gebrek aan tijd. Dit interview moest ook even tussen het schrijven door. En in onze verhalen vind je tussen de regels veel dingen waarover we anders misschien gezwegen zouden hebben.

Tot slot; Als je een plaatje of schildering kon tekenen van een willekeurige omgeving waar je ooit in geweest bent, wat zou je dan tekenen/schilderen?
We zijn in zoveel landen geweest, dat we niet één specifieke plek willen noemen. In Italië raken we niet uitgekeken. Het Caraïbisch gebied is erg schilderachtig. De onderwaterwereld is er soms adembenemend, maar koraal verdwijnt snel, veel te snel! Sri Lanka is op veel plaatsen nog een paradijsje. Groenland en Spitsbergen, met hun afsmeltend gletsjers, sterven in hun schoonheid, net als de regenwouden in Midden en Zuid-Amerika en de natuur en “wildlife” in Afrika. We voelen ons bevoorrecht dat we daar hebben kunnen rondreizen voordat de mens er de “vooruitgangs-vernietiging” op los liet. Gelukkig is Friesland op en vanaf het water erg mooi om te fotograferen, dus leggen we dat nu vast.




Marianne en Theo, hartelijk dank ‘om ons er eventjes tussen te nemen’ :-)
Succes met alles wat jullie doen en wij kijken uit naar ‘De Verleidsters’, het vervolg op ‘Bloedlink’.

Karin - Team De Perfecte Buren

Groepsrecensie Evenbeeld
Recensie Bloedlink

Geen opmerkingen: