vrijdag 15 januari 2016

'Justine' - Anne~Laure Van Neer


Genre: Thriller
Uitgever: Uitgeverij Kramat
ISBN: 9789462420373
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 310
Verschenen: oktober 2015

Duo-recensie; Peggy van Aert en Karin Teirlynck (team DPB)

Peggy; Dank je wel ‘Perfecte Buren’ en dank je wel Anne-Laure Van Neer voor het winnen van dit boek. Ik heb ervan genoten tussen Kerst en Nieuwjaar


Over de auteur
Anne-Laure Van Neer (1975) werkte in de toeristische sector als animatrice, reisorganisator en reisagente. Vijf jaar geleden besloot ze haar job op te geven om schrijfster te worden. Ze woont in Mortsel samen met haar echtgenoot, twee kinderen, drie katten en twee konijnen. Ze debuteerde met 'Justine'.

Cover

Peggy; De cover van het boek in drie kleuren is zeer strak! Enkel zwart rood en wit. In het silhouet herken je vrijwel onmiddellijk een oudere dame. De subtiele vingerafdruk in het silhouet laat je al vermoeden dat het om meer gaat dan een kranige, oudere dame. En die bloedvlek is het ‘puntje op de i’, dat gelijk duidelijk maakt dat er meer aan de hand is. Eenvoud siert, ook in dit geval. De cover is mysterieus. Ik wilde gelijk weten wat er verborgen zat achter deze cover. Het plaatje klopt; de cover en de inhoud van het boek horen samen! Ik geef deze cover een welverdiende 8.

Karin; ‘Less is More’, het eerste gedacht wat bij mij opkwam toen ik deze eenvoudige cover voorbij zag komen. Toch geeft deze cover het complete verhaal weer; een oud dametje met hoedje en stok. De subtiele vingerafdruk in het silhouet en een evenzeer subtiel bloedvlekje, letterlijk het ‘puntje op de i’! Er staat niets teveel op deze cover en roept om beetgepakt te worden om de achterflap te lezen. Een 9 voor de cover.

Achterflap

Hoe ver ga je om je vrijheid te behouden? Justine De Jager, 75 jaar, zit in de verhoorkamer om een moord te bekennen. Niet uit schuldgevoel maar uit noodzaak: ze wil naar de gevangenis om aan het verzorgingstehuis te ontsnappen. Inspecteur Verbeke neemt haar getuigenis af. Verbijsterd luistert hij naar haar waanzinnig relaas waaruit blijkt dat Justine voor niets terugdeinst om haar vrijheid te behouden. Vertelt ze de waarheid of is de oude vrouw dementerende?

Samenvatting

Peggy; Justine, een kranige, oude vrouw komt op het politiebureau om een moord te bekennen. Inspecteur Verbeke krijgt de opdracht om het getuigenissenverhoor af te nemen. Zijn baas heeft hem de opdracht gegeven om tijdens het verhoor zeer geduldig en tactvol te zijn. De inspecteur hoopt om dit verhoor tot een goed einde te brengen en zo kans te maken op een promotie tot hoofdinspecteur.

Karin; Justine de Jager woont samen met haar zoon Fred en diens echtgenote Katja, in dezelfde appartementenblok. Justine woont onder haar zoon, op de tweede verdieping. Trappenlopen wordt voor Justine steeds zwaarder en als Fred zijn moeder komt halen voor de maandelijkse familiemaaltijd, heeft hij nog een verrassing in petto voor haar.


‘Mijn zoon doet niet aan verrassingen, dat weet ik al lang, ik ben zijn moeder’

Als Fred haar meeneemt naar een verzorgingstehuis voor een rondleiding, waarschijnlijk omdat Katja dit wilt en ‘watje’ Fred dus ook, vindt Justine het tijd voor plan B. Geen haar op haar hoofd denkt eraan om zich te laten opsluiten in zo’n tehuis. Sterker, ze gaat nog liever naar de gevangenis.


‘Ik ben vijfenzeventig en tot nader order volledig gezond. Ik heb nog al mijn tanden, weet u’

Karin; Als Justine op het politiebureau een moord komt bekennen, krijgt Inspecteur Verbeke de opdracht haar te verhoren volgens het boekje. Met tact, empathie en geduld! Theorie moet in praktijk omgezet worden, volgens de nieuwe commissaris Declerq, waar Verbeke niet bepaald op goede voet mee staat.


‘De nieuwe commissaris was leuker toen hij zich vorige week ziek meldde omdat hij iets slechts had gegeten’

Peggy; Het doel van Justine is om in de gevangenis te geraken, om zo niet naar het rusthuis te moeten, waar haar schoondochter en zoon haar willen onderbrengen. Justine beschouwt een tehuis als ‘de wachtkamer van de dood’ en wil liever naar de gevangenis, waar ten minste ‘nog aan een toekomst wordt gewerkt’.

Karin; En Verbeke zijn geduld wordt op de proef gesteld, want Justine verteld haar verhaal beetje bij beetje met al de nodige details. Het humeur van de inspecteur, sinds kort een alleenstaand man, wordt er niet beter op. Gelukkig heeft Tanja, die achter de balie staat hem een goede tip meegegeven; ‘koe in de wei!’

Peggy; Stap voor stap komt de inspecteur meer te weten. Maar hoe zit het nu eigenlijk met de bewijzen, is er eigenlijk wel een lijk of is Justine echt dement aan het worden…..

Karin; Verbeke vraagt zich af of zij nu echt dementeert, knettergek of een gewiekst oud dametje is. Hoe komt zij aan het zandmannetje, wat probeert Ray haar uit het hiernamaals te vertellen, wat met Tom.... Waar haalt zij in godsnaam de verhalen vandaan en waar is dat lijk?
‘CTRL - ALT - DELETE’

Beoordeling

Karin; ‘Justine’ is anders dan anders. Het woord ‘suspense’ op de cover geeft dit al aan. Het verhaal is best spannend te noemen, maar niet op een manier dat je nagelbijtend bladzijde na bladzijde omslaat. En toch blijf je bladzijde na bladzijde omslaan, omdat de auteur haar verhaal zo geschreven heeft, dat je je constant zit af te vragen welke kant het op zou gaan.

De ‘fundering’ voor dit verhaal is en blijft Justine die niet naar een verzorgingstehuis wilt. Zij vindt zichzelf nog te gezond en wil daar niet zitten wegkwijnen. Op zich een schrijnend gegeven, want geef toe, een verzorgingstehuis is wel het laatste wat ik (en menig ander) zou willen.

Peggy; Het verhoor gaat tergend traag vooruit. Je voelt als lezer als het ware dezelfde spanning en ongeduld als de inspecteur. Anderzijds voel je je als lezer ook quasi onmiddellijk betrokken bij Justine, het is absoluut geen prettig vooruitzicht om ‘gedumpt’ te worden worden in een rusthuis. De wijze waarop Justine hieraan wil ontsnappen is geniaal gevonden, haar oplossingen die ze bedenkt voor alle obstakels die ze onderweg tegenkomt, schitteren in hun eenvoud.

Karin; Anne-Laure heeft dit ingevuld op haar eigen, humoristische manier; een oude dametje met een vilten hoedje pleegt een moord om liever (gratis) in de gevangenis te verblijven, dan zich blauw te moeten betalen in een verzorgingstehuis. Want, hoe je het ook draait of keert, in beiden zit je tussen vier muren en ben je gebonden aan allerlei regels.

Het verhaal dat de auteur daarrond heeft geweven spreekt tot de verbeelding. Het is zeer filmisch, maar vooral hedendaags weergegeven. Toch is het bij momenten totaal ongeloofwaardig wat Justine op haar leeftijd nog allemaal kan. Stoort dit? Totaal niet, omdat het verhaal er soms echt ‘over’ is. De manier waarop Justine haar zin doordrijft en hoe zij dit aanpakt zijn werkelijk hilarisch. Neem daar de ‘droge’ humor bij en je moet lachen of je nu wilt of niet.

Peggy; De belevenissen van Justine zijn soms vergezocht. Maar gezien ze door de schrijfster in zo een hedendaagse omgeving worden geplaatst en zo direct en realistisch worden beschreven, zit je als lezer onmiddellijk helemaal in het verhaal. De suspense in het boek wordt niet opgebouwd door bloederige taferelen en intriges, maar wel doordat je slechts bij mondjesmaat meer informatie krijgt over het hele gebeuren. Het boek bevat een mix van humor en vindingrijkheid.

Karin; Ook de gedachtegang van Justine vind ik in één woord, schitterend! En niet enkel die van haar, maar ook die van Verbeke sluit daar goed bij aan. Er waren momenten dat ik me in de schoenen van Verbeke voelde staan, machteloos en ‘kom nou op, laat me nu eindelijk weten wat en waar!’ Ik vind het geniaal gevonden van Anne-Laure hoe alle stukjes op het einde als een puzzel in elkaar vallen.

Peggy; De invalshoek van waaruit het verhaal is geschreven vind ik vernieuwend. De gebeurtenissen zijn ‘over de top’, maar dat doet zeker en vast geen afbreuk aan de suspense. Wel vind ik dat je als lezer in het eerste deel van het boek veel dieper mee in het verhaal zit. In het tweede deel verloopt alles net iets sneller, waardoor je ook iets sneller meer informatie krijgt en zo de suspense net iets minder wordt opgebouwd. In het eerste deel zit je er als lezer echt mee midden, in het tweede ben je iets meer een buitenstaander.

Karin; De schrijfstijl prettig en het lettertype aangenaam, waardoor het vlot leest. Toch is het een boek waar je je aandacht bij moet houden, want er zitten ‘verdoken’ stukjes in die later in het verhaal terugkomen.

Conclusie

Peggy; Hoewel, zeker in het eerste deel van het boek, de geheimen van Justine slechts beetje bij beetje prijsgegeven worden, is ‘Justine’ een leuk en vlot geschreven boek.
Justine, je bent een kranige, taaie en meedogenloze oude dame. Ik ben blij dat ik je mocht leren kennen! Ik geef je graag 4 sterren.

Karin; Het mag gezegd; ik vind het een schitterend en origineel debuut. Als lezer word je lang in het ongewisse gehouden, waardoor de nieuwsgierigheid aangewakkerd wordt om verder te lezen. Knap! Je moet er maar opkomen om dit allemaal in een verhaal te gieten. Vier ‘pittige’ sterren voor ‘Justine’

Geen opmerkingen: