maandag 8 februari 2016

In gesprek met…. J. Sharpe



Afgelopen week heb ik gesproken met de schrijver J. Sharpe, de schrijver van het boek “Gebroken geheugen”, genomineerd voor de Harland Award romanprijs.
J. Sharpe heeft het boek samen met Jos Weijmer geschreven. Jos Weijmer is helaas vorig jaar op veel te jonge leeftijd zeer plotseling overleden.






Allereerst gefeliciteerd met de nominatie voor de Harland Award romanprijs.
Hoe voelt het om met Gebroken geheugen erbij te zitten?
Dat is natuurlijk hartstikke leuk. Het boek is onwijs goed ontvangen, wat een van de redenen was dat mijn uitgever heeft doen besluiten het boek in te sturen. Het is leuk om zo'n gevarieerde lijst te zien. Niet alleen boeken van grote namen (zowel auteurs als uitgevers) maar ook van minder bekende.

Het boek is geschreven door jou en wijlen Jos W. Op welke manier verliep deze samenwerking? Wie had welk aandeel in het verhaal?
Ik heb de eerste versie van het verhaal geschreven en naar Jos opgestuurd. Hij was mijn redacteur en ik wilde weten wat hij vond. Hij belde me een paar dagen later op om te zeggen hoe enthousiast hij was, maar dat zijn fantasie op hol sloeg. Hij vertelde me wat hij zou veranderen. Zijn ideeën spraken me wel aan, dus besloten we er een samenwerking van te maken. Hij zou zelf ook een gedeelte van het schrijven op zich nemen, maar na een paar hoofdstukken verloor hij het leven, dus heb ik het boek, met dat telefoongesprek en zijn ideeën in gedachten, uiteindelijk herschreven. Het laatste hoofdstuk kwam pas een paar weken voor publicatie en geeft het boek een extra laag.

Hoe ben je op het idee gekomen van Gebroken geheugen? Waar haal je je inspiratie vandaan?
Gebroken geheugen is, net als al mijn romans eigenlijk, ontsproten uit het eerste hoofdstuk. Ik kreeg een beeld van een donkergekleurde man die in een verlaten vliegtuig zit, opgesloten met niemand meer dan een klein meisje. Ik zag hem naar zijn handen kijken en geschrokken reageren op het feit dat hij nu in een ander, blank lichaam zat. De rest kwam vanzelf, als in een film. Uiteindelijk heb ik dat beeld gecombineerd met iets wat ik op de televisie zag bij De Wereld Draait Door, over hoe er een onderzoek was over de mogelijkheid je geheugen (je ziel) te uploaden naar een externe harde schijf, wat op zijn beurt weer geplaatst zou kunnen worden in een nieuw (robot) lichaam.


Wat was er eerder: het ruwe verhaal of de personages om wie het verhaal draait?
De personages dus. Ik plot (vrijwel) niets en schrijf het liefst zo organisch mogelijk.

Wanneer en hoe schrijf je het liefst?
Op een vrije dag of na het werk achter mijn trouwe laptop aan de eettafel, begeleid door bluesmuziek.

Hoe lang duurt het schrijven van een boek? Ik bedoel van vanaf het moment dat je een idee hebt tot de uitgave ervan.
Is erg afhankelijk van het boek en de lengte ervan. Gebroken geheugen heb ik van idee tot uitgave bijna anderhalf jaar over gedaan, maar er zit vaak ook flink wat tijd tussen het schrijven en het redigeren. De eerste versie van mijn nieuwe boek, die in augustus verschijnt, heb ik in vier maanden geschreven, wat een record is. Het was dan ook een boek wat zich redelijk gemakkelijk liet schrijven omdat ik minder puzzelstukjes had om op driekwart van het verhaal in elkaar te leggen.

Het verhaal leest als een boek van Stephen King. Het had een onheilspellende toon, die je gedurende het hele verhaal goed vast wist te houden. ten eerste mijn complimenten daarvoor. Deze continuïteit van de sfeer kom ik niet vaak tegen in boeken  Ben je zelf een fan van zijn werk?
Een groot fan. Het grootste compliment dat ik ooit in recensies heb gekregen is dat mijn boeken met die van hem te vergelijken waren. Dat vind ik persoonlijk een te groot compliment, ik sta immers nog maar in het begin van mijn schrijverscarrière en heb nog een hoop te leren, maar tof is het natuurlijk wel.

Welke genre lees je zelf het liefst?
Horror, fantasy en thrillers.

Wat zijn jouw favoriete schrijvers en waarom?
Stephen King, Joe Hill, Dean Koontz, James Herbert. Om de simpele reden dat zij de verhalen schrijven die ik tof vind om te lezen.

Als je leest, lees je dan het liefst een standalone of een serie?
Het liefst een standalone.

Gebroken geheugen is niet je eerste boek. Wat heb je nog meer gepubliceerd/uitgebracht?
Onder mijn eigen naam is er een korte verhalenbundel uitgebracht genaamd Suspense.
Onder mijn pseudoniem zijn de volgende werken verschenen:
- Het web van Senora (thriller) (voorheen heette dit boek Gevaarlijk Spel)
- Territoria 1, De kettingen van Amarath (een fantasythriller)
- Territoria 2, De ring van Andor (een fantasythriller, afsluitende deel van de tweeluik)
Daarnaast zijn er van mijn hand hier en daar nog wat korte verhalen verschenen.

Hoe ben je bij Zilverspoor terecht gekomen?
Mijn eerste thriller, Gevaarlijk Spel, kwam uit bij Books of Fantasy. Een uitgeverij geleid door Alex de Jong en Jos Weijmer. Toen die besloten ieder hun eigen weg te gaan heb ik een gedeelte van Territoria 1 naar beide opgestuurd en ben ik uiteindelijk bij Zilverspoor terecht gekomen.

Ik heb begrepen dat je klaar met een nieuw manuscript. Kun je al wat meer vertellen over het verhaal? In welk genre valt het en wanneer kunnen de lezers het verwachten?
Het is een apocalyptische thriller genaamd Eden. Het verschijnt in augustus. Hieronder kun je de (voorlopige) achterflaptekst lezen.

Engelen: ze zijn onder ons. Ik kan het weten. Er zit er één in me gevangen. Maar het beeld dat je waarschijnlijk voor je hebt over deze “helpers van God” is verkeerd, dat garandeer ik je. Het zijn maniakale klootzakken.


Vastgebonden op een stoel in een donkere ruimte, naakt en in de war, ontwaakt Anna Meisner. Voor haar zit een vrouw die sprekend op haar lijkt en die met tranen in de ogen een pistool tegen haar slaap zet en zichzelf doodschiet. Pas dagen later wordt Anna gevonden, onderkoeld en op sterven na dood. Maar als ze in het ziekenhuis wakker wordt, komt ze er achter dat de politie haar niet als slachtoffer ziet, maar als dader. De reden daarvoor is het begin van een reeks bizarre gebeurtenissen. Gebeurtenissen waar zij onderdeel van lijkt uit te maken en die het einde van de mensheid zullen betekenen.

Waarom heb je besloten onder een pseudoniem te schrijven?
Er gaat een soort van fabeltje dat Nederlanders niet kunnen schrijven. Men pakt nu eenmaal eerder boeken op als er een buitenlandse naam op staat, hoe droevig ook. Dat en omdat ik uiteraard ervan droom ooit in het buitenland uitgegeven te worden.

Bloggers en recensenten schieten als paddenstoelen uit de grond. Hoe kijk je daar tegenaan? Is er volgend jou een meerwaarde aan social media?
Ik hou me daar niet zo mee bezig. Als mensen mijn boeken lezen en er iets over willen posten is dat alleen maar hartstikke leuk. De meerwaarde van sociale media is dat je gemakkelijker met je lezer in contact kunt komen en andersom, denk ik.

Tot slot: Stel je wint een miljoen bij een loterij, wat ga je met dat geld doen?
Hahaha, van mij kun je alleen een cliché antwoord krijgen, ben ik bang. Een mooi nieuw huis, een wereldreis, mooie auto. Maar ik zal wel blijven werken, gewoon om lekker bezig te zijn. Ik weet ook niet of ik fulltime schrijver zou willen zijn. Dat is denk ik wel heel eenzaam, daar waar ik als rijinstructeur elk uur weer contact heb met iemand anders.

Heel hartelijk voor dit interview!

Jeanine Feunekes-Both - Recensent De Perfecte Buren

Lees hier de recensie van 'Gebroken geheugen'. 







Geen opmerkingen: