donderdag 31 maart 2016

'Mea Culpa' - Clare Mackintosh


Genre: thriller
Uitgever: De Fontein
ISBN: 9789026137730
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 384
Uitgave: maart 2016

Dank aan uitgeverij De Fontein voor het beschikbaar stellen van dit recensie exemplaar.

Wanneer een alleenstaande moeder de hand van haar zoontje even loslaat, gebeurt het ondenkbare: hij rent de straat over en wordt aangereden door een auto. De bestuurder rijdt door. In een fractie van een seconde verandert Jenna’s wereld in een nachtmerrie. Om de vreselijke waarheid te ontlopen verhuist ze naar een afgelegen plek aan de kust in Wales, maar de herinneringen, angsten en rouw zijn allesoverheersend. Inspecteur Ray Stevens leidt het onderzoek naar de dader. Vastbesloten om tot de bodem van de zaak te komen, zet hij zowel zijn professionele als zijn persoonlijke leven op het spel. Intussen wordt Jenna ingehaald door haar verleden, met alle verwoestende consequenties van dien…


Jacob is pas vijf jaar wanneer hij watersnel uit de handen van moeder Jenna glipt. In een vlaag van seconden verandert dat haar leven voorgoed. Nooit meer zal Jenna het geluk kennen zoals een paar tellen daarvoor. Nooit had ze kunnen denken dat het ondenkbare haar zou overkomen, haar kind, haar kleine mannetje, weg. Volledig ontredderd en vol van zelfverwijt over het ongeval kan ze slechts twee dingen doen. Ze kan verdrinken in haar verdriet of proberen nog iets van haar leven te maken. Maar dat laatste houdt wel in dat ze weg moet uit de omgeving die haar continu aan haar zoontje doet denken. Ze besluit om alles achter zich te laten en verhuist naar een afgelegen gebied en wil daar proberen zichzelf te hervinden. Op de plek des onheils probeert Ray Stevens intussen het politieonderzoek te leiden. Hij is belast met de moeilijke taak om het ongeval in kaart te brengen waarbij kleine Jacob de dood heeft gevonden. Het is natuurlijk niet zomaar een ongeval, het is een ‘hit and run’ en doordat de bestuurder is doorgereden en zich niet heeft gemeld doet het vermoeden dat er meer speelt en dat dit niet zomaar een onfortuinlijk ongeluk is. Maar Ray heeft meer wat hem bezighoudt en hem zelfs met tijden belemmert in het correct uitoefenen van zijn werk. Uiteindelijk ziet hij geen andere mogelijkheid om bepaalde stappen te ondernemen die het onderzoek, en zijn leven, in een heel ander daglicht plaatsen. En dan is daar Jenna…….

Mea culpa betekent in het Latijn letterlijk mijn schuld. Een veelzeggende titel voor een indringend verhaal. Als je de flaptekst hebt gelezen ligt de verwachting hoog. Ongelooflijk verdriet en verdrinken in onvoorstelbare verwijten naar jezelf toe lijken onvermijdelijk bij een scenario als dit. Je moet er niet aan denken. Zo origineel als de titel is, het verhaal is dat echter niet. Er zijn legio boeken (en films) met dit thema of in ieder geval met een dergelijke verhaallijn. Het wiel is dus niet opnieuw uitgevonden met dit verhaal maar het is in ieder geval de moeite meer dan waard om deze uitvoering te gaan ervaren.

Er is door de auteur gekozen om het verhaal vanuit twee perspectieven te vertellen. Gaandeweg komen deze twee verhaallijnen tot elkaar en geven middels een zeer originele plotwending het verhaal een extraatje mee. Het leven dat Jenna voor ogen had is verre van een gedroomde versie en ze gaat gebukt onder ondraaglijke schuldgevoelens maar er is meer….. Ondanks een verhuizing en pogingen om verder te leven lijkt het haar niet gegund om rust met de situatie en in haarzelf te vinden. Wat is gebeurd blijft haar achtervolgen, letterlijk, en zorgt voor spannende momenten.

Mackintosh beschikt over een vlotte pen, het verhaal leest lekker weg en is zeker niet een ingewikkeld verhaal. Soms zijn daar behoorlijk voorspelbare situaties met voor de hand liggende gevolgen, dat was jammer. De personages hadden absoluut meer karakter gekregen wanneer de auteur de ruimte had genomen om ze sterker en duidelijker neer te zetten. Neem nu collega politieagente Kate. Zij had gezien de aanzet echt wel meer in haar mars gehad voor het verhaal, nu voelde dat niet ‘af’. Ook bepaalde wendingen in het verhaal, de onderliggende sluimeringen, hadden indringender gemogen. De eerste stappen waren al gezet, jammer dat het niet werd doorgepakt, dan had het nóg meer indruk gemaakt. Vooral ook in het begin van het tweede deel ontbrak het aan verdieping en dat nam de binding met het verhaal ineens weg. Er waren situaties zo voorspelbaar dat je ze vooraf had kunnen uittekenen. Het was alsof je ineens in een ander boek aan het lezen was. Dat duurde niet lang, maar toch…..

Dit alles neemt niet weg dat ‘Mea culpa’ een lezenswaardig boek is. Het zal voor veel lezers een heerlijk spannend boek zijn, voor anderen zal het gezien de flaptekst tegenvallen. Deze recensent behoort tot de laatste categorie lezers. Het boek heeft absoluut mooie en indringende momenten, vooral de emoties en de impact van het ongeluk, en het verwerken van schuldgevoelens die bij meerdere personages duidelijk zijn neergezet. Absoluut opvallend is de onderliggende verhaallijn, zeer actueel. Het verhaal voelt een beetje puzzelachtig aan en meedenken met een verhaal is altijd prettig. Wat gaat er gebeuren? Wie doet wat en waarom? Toch pakt alles niet overtuigend genoeg uit en is over het geheel genomen alles toch wel wat tegengevallen. De spanning, het doorzetten daarvan, ontbrak en ook de uitwerking van de verhaallijn liet soms te wensen over. Het was geregeld net té voorspelbaar en dan ontkracht dat al snel het leesplezier. Is ‘Mea culpa’ dan een slecht boek? Nee, dat zeker niet! De verhaallijn is indringend, het verhaal van Jenna is schrijnend. Maar het is gevoelsmatig niet af……er ontbreekt verdieping van de verhaallijnen en binding met de hoofdpersonages. En dat maakt dat de hooggespannen verwachtingen niet geheel worden waargemaakt.

Het feit dat de auteur zelf jarenlang bij de politie werkzaam is geweest is te merken. Het waarheidsgetrouwe gehalte van de werkzaamheden betreffende het onderzoeksteam en de gang van zaken met een onderzoek als dit komen heel authentiek over en dat is een compliment waard. Dit element zorgde er voor dat tegenvallende momenten werden gecompenseerd. Het boek voelt daardoor wel ‘echt’ aan. Niet raar om dan achteraf te lezen dat dit boek gedeeltelijk gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Mackintosh heeft met ‘Mea culpa’ een zeer lezenswaardige debuutthriller geschreven die dan niet volledig aan de hoge verwachtingen heeft voldaan maar zeker intrigeert om een volgend boek van haar hand te lezen.

3 sterren

Patrice – Team De Perfecte Buren
 

          
    
     




woensdag 30 maart 2016

Longlist Gouden strop is bekend!



Een beetje geschiedenis:


De Gouden Strop is de prijs voor de beste (oorspronkelijk) Nederlandstalige spannende roman. De prijs is in 1986 in het leven geroepen door het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs (GNM), en genoemd naar het gelijknamige boek van Joop van den Broek. De Diamanten Kogel is zijn Vlaamse tegenhanger.

Aan de Gouden Strop is een geldprijs van € 10.000 verbonden en een beeldje. In eerste instantie was de prijs ƒ10.001, die laatste gulden is er destijds door Joop van den Broek bijgelegd zodat de prijs groter zou zijn dan de destijds gangbare literaire prijzen. 
In 1988 en 1990 zijn geen prijzen uitgereikt wegens een gebrek aan spannende romans.
Tomas Ross en Charles den Tex hebben de prijs al drie keer gewonnen.

De longlist voor 2016, op alfabetische volgorde:

- Michael Berg – Het meisje op de weg, The House of Books (recensie)
- Bavo Dhooge – Scam alarm, Houtekiet (recensie)
- Bart-Jan Kazemier – Drone, Cargo
- Heleen van der Kemp – Bijwerking, Cargo (recensie)
- Marion Pauw – We moeten je iets vertellen, Ambo|Anthos
- Ross & Hartman – Doodskopvlinder, Cargo (recensie)
- Charles den Tex – Bot, De Geus (recensie)
- Marjolijn Uitzinger – De partijgenoot, De Geus
- Hilde Vandermeeren – Stille grond, Uitgeverij Q (recensie)
- Esther Verhoef – Lieve mama, Prometheus (recensie)

Namens De Perfecte Buren wensen wij de genomineerden heel veel succes en van harte PROFICIAT!

'In de schaduw van de Karawanken' – R.J. Alers

 
Genre: roman
Uitgever: Aspekt
ISBN: 9789461538635
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 290
Uitgave: januari 2016


Met dank aan Uitgeverij Aspekt voor het recensie exemplaar.

Cover
De cover is een zwartwit afbeelding van een gebergte. (de Karawanken is een berggebied tussen Oostenrijk en het huidige Slovenië). De titel van de roman staat in duidelijke gele letters geschreven aan de bovenkant van de cover, boven het gebergte, waardoor deze goed opvalt. De naam van de schrijver, in zwarte letters, staat vlak onder de titel. Onderaan de cover is een deel van een bosachtig gebied te zien. Daar staat in zeer kleine letters, in de zelfde kleur geel als de titel, de naam van de uitgever. De naam van de uitgever valt nauwelijks op. De cover krijgt van mij een 6, het is geen cover die direct aanspreekt.

Samenvatting van het verhaal 
David is een jonge student Nederlands. Hij is dromerig en dichten is zijn passie. In zijn jeugd is hij tijdens een zwemles bijna verdronken en heeft toen een bijna-doodervaring gehad. Zijn angst voor water is sindsdien altijd blijven bestaan. Tijdens een reis naar Oostenrijk, waar David familie heeft wonen, ontmoet hij Hilda. Ze besluiten als David terug moet keren naar Nederland om contact te houden. Na enkele maanden begint het contact echter vanuit Hilda’s kant te verwateren en uiteindelijk ontvangt David een laatste brief van haar. Hij laat het hier niet bij zitten en gaat liftend naar Oostenrijk op zoek naar Hilda. Tijdens deze zoektocht ontmoet David op een Oostenrijkse camping het Nederlandse meisje Angela. Ze heeft iets bekends, iets geheimzinnigs om zich heen hangen, David weet er niet goed zijn vinger op te leggen wat het is. Als hij een jaar later op kamers gaat in Rotterdam, blijkt Angela in dezelfde flat te wonen. Gaandeweg begint David te ontdekken dat dit meisje meer te maken heeft met zijn verleden dan hij kon vermoeden.

Conclusie 
In het begin van het boek voelen de hoofdstukken meer aan als losse fragmenten, er zit geen duidelijke lijn in waar het verhaal naar toe zal gaan. Na een aantal hoofdstukken begint het verhaal echter steeds vloeiender te lopen. Het einde steekt voor de lezer verwarrend in elkaar en komt niet logisch over. Er lijken bovennatuurlijke elementen aan het werk te zijn, maar dit wordt niet echt duidelijk. David maakt aan het einde van het boek wederom een reis naar Oostenrijk om zaken uit te zoeken. Hij ontmoet tijdens deze reis een Duitse vrouw die precies weet waar David naar toe gaat en bij het eindstation staat een voor hem vreemde man die zegt dat hij instructies heeft om David een lift te geven. David kent beide mensen niet en weet ook niet hoe ze aan deze informatie gekomen kunnen zijn. Ook lijken sleutels van belang te zijn, de schrijver komt regelmatig hierop terug. Het verhaal wordt door deze gegevens weliswaar mysterieuzer, maar het schept geen duidelijkheid en dat leest verwarrend. Dit samen met de bijna-doodervaring van David en de paralellen die er lopen in het leven van David en Angela lijkt het erop dat er bovennatuurlijke krachten aan het werk zijn, maar dit wordt niet als zodanig duidelijk aangegeven of op ingegaan. Ook het feit dat Angela niet in toeval gelooft, staat dit gegeven in verband met de vreemde gebeurtenissen en ontmoetingen die David meemaakt? Het is mij dan ook niet duidelijk of de schrijver met het einde een diepere bedoeling heeft gehad. Het einde zelf is vreemd. Waarom is daar plots die derde persoon aanwezig? Het komt niet logisch over, er is geen directe aanleiding voor. Ik begrijp niet zo goed wat schrijver met dit einde wil bereiken.

Wat mij verder opviel tijdens het lezen is het volgende: de gesprekken met Oostenrijkers zijn deels in Duits en deels in Nederlands geschreven. Alhoewel deze manier van schrijven in eerste instantie zijn charme had, begint het in de loop van het verhaal minder prettig te worden. De schrijver had beter of de zinnen in het Nederlands kunnen laten of volledig Duitse zinnen kunnen gebruiken met de vertaling in voetnoot. De schrijver is goed op de hoogte wat betreft etiquette van het tutoyeren in het Duits. Het is aangenaam dat de schrijver dat onderscheid goed aanhoudt.

Los van de onduidelijkheid die ik hierboven beschreef, is het een boek dat het volwassen worden, het verlangen naar liefde, stabiliteit, met alle onzekerheden die je als jongvolwassene kunt hebben goed beschrijft. Het is een boek over gemis, verlangen, liefde, het zoeken naar een doel. Dit met op de achtergrond die jaren zeventig: de koude oorlog, generatiekloof, sociale instabiliteit, de oliecrisis, gesprekken over politiek (Argentijnse dictatuur en de koude oorlog) en natuurlijk het voetbal (Nederland-Duitsland). Je waant je in de jaren '70 tijdens het lezen.

Muziek speelt een belangrijke rol in het verhaal. Je leest met regelmaat stukken van de songtekst. De meeste nummers zijn direct herkenbaar voor mensen die van muziek van de jaren ’70 houden: je hebt gelijk het deuntje in je hoofd. Mocht je een nummer niet herkennen, dan is dat geen probleem: bij ‘Verantwoording’ achterin het boek staat een lijst met verwijzingen naar de muziek zodat je het nummer kunt opzoeken.

Het boek heeft mij, ondanks de prachtige en overtuigende beschrijving van de jaren zeventig en David’s liefdesverhaal vanwege de onduidelijkheden helaas niet kunnen overtuigen.

In de schaduw van de Karawanken krijgt van mij 2 sterren.

Jeanine Feunekes-Both – Recensent De Perfecte Buren






dinsdag 29 maart 2016

'Dokter Pol' - dr. Jan Pol met David Fisher


Genre: non-fictie
Uitgever: The House Of Books
ISBN: 978 90 443 4945 0 
Uitvoering: paperback 
Aantal pagina’s: 288 
Uitgave: 03-02-2016



Met dank aan uitgeverij The House of Books voor dit recensie exemplaar.



Op de cover van dit boek staat dokter Jan Pol in zijn werkkleding en met zijn stethoscoop om zijn nek. Het is een goedlachse man en de geit naast hem kijkt nieuwsgierig in de camera mee. 
Als ondertitel staat er: De wereldberoemde dierenarts uit Nederland. Van de populaire tv-serie op National Geographic. Deze serie heet The Incredible Dr. Pol. De cover is vrolijk en duidelijk. Ik geef hem een 8.

Het boek is eigenlijk een opsomming van alles wat er in deze dierenartsenpraktijk gebeurt. Dit klinkt misschien wat saai maar dat is het echt niet! Ik ben al een poosje fan van dokter Pol omdat ik naar zijn serie kijk op Nat. Geo. Toen ik las dat er een boek over hem in Nederland zou worden uitgegeven, was ik meteen geïnteresseerd. Vooral omdat ik bij de serie ergens middenin ben begonnen met kijken en ik het hele verhaal van hem wilde weten.

Het begint met de opleiding diergeneeskunde van Jan Pol op de Universiteit van Utrecht in de jaren zestig. Op de faculteit hadden ze, in die tijd net nieuw, de beschikking over een röntgenapparaat. Dat was voor de diergeneeskunde een grote sprong vooruit. Het stellen van de diagnoses werd hierdoor wat makkelijker. Hoewel Jan Pol zijn vraagtekens zet bij de afhankelijkheid van zo’n apparaat. Hij schets een voorbeeld waarbij het apparaat zei dat er niks aan de hand was met de koe en de koe zei: “help ik heb buikpijn”! Zo wordt hij langzaamaan de no-nonsense dierenarts die best blij is met zijn apparatuur maar toch altijd eerst naar het dier ‘luistert’. 

Hij klaagt in het begin van de studie over de vele boekenkennis die hij erin moet stampen, en er komen de eerste jaren maar weinig beesten aan te pas. Er beginnen 300 kersverse studenten aan deze studie, in het tweede jaar was dat nog de helft en zo bleven er steeds minder over. Hij zag dit beroep als zijn roeping niet als werk, legt hij uit. Het kwam doordat op 12-jarige leeftijd dokter Van der Eyck op het erf van de boerderij van zijn ouders verscheen. Hij nam de kleine Jan mee naar de boerderij van zijn broer verderop omdat een zeug daar moeite had met werpen. De grote sterke armen van de dierenarts waren te dik om de zeug te helpen en daar had hij dus de kleine magere jongen voor nodig. Het was een onbeschrijfelijk gevoel voor hem om dit te doen. En vanaf dat moment wist hij dat hij met dieren wilde werken. 

Tijdens zijn middelbare schooltijd krijgt hij de mogelijkheid om in de VS met een uitwisselingsprogramma mee te doen. Omdat zijn zus naar Ontario was verhuisd en hij naar Michigan zou gaan dacht hij dat hij dan meteen zijn zus op kon zoeken. Zo kwam hij in het huis van de familie Dalrymple in Mayville. Hij kwam in dezelfde klas als hun dochter Diane. 
Dit is het begin van zijn Amerikaanse leven. Als hij zijn studie heeft afgerond vertrekt hij opnieuw naar de VS en gaat werken bij een dierenarts. Er worden leuke verhalen verteld en minder leuke maar een grappig voorbeeld is dit: draai bij aankomst op de boerderij altijd je truck met de neus naar de weg. Om 3 redenen: ten eerste, je gereedschap en andere spullen liggen achterin. Ten tweede: op een boerderij lopen altijd kinderen rond en achteruit rijden is dan heel gevaarlijk. En ten derde: als je het helemaal hebt verprutst kun je er in ieder geval snel vandoor!

Inmiddels zijn hij en Diane goed bevriend geraakt. Ze trouwen en hij blijft 10 jaar bij de praktijk van dr. Hentschl werken. De plannen om een eigen praktijk te openen zijn er al een poosje en na een fikse aanvaring met zijn baas vertrekken ze naar het hart van de staat Michigan naar Mount Pleasant. Op de regionale kaart van alle dierenartsenpraktijken ontdekken ze dat er in deze omgeving geen of weinig dierenartsen zijn.

In het begin hebben ze het moeilijk. De Amerikanen vertrouwen deze man met zijn rare accent niet en gaan liever kilometers verderop naar een arts. Langzaamaan, door wat bijzondere gevallen, komen er steeds meer boeren en later ook mensen met kleine huisdieren naar de praktijk van dr. Pol. Diana doet de administratieve kant en de telefoon en Jan verzorgt de dieren van de vele melk- en slachtveehouderijen in de buurt. Na een poosje wordt er zelfs een nieuw gebouw in gebruik genomen. Ook wordt er veel verteld over de rol die hun zoon Charles had bij het tot stand komen van de tv-serie. Hij had totaal geen interesse in de praktijk en wilde bij de televisie werken. Hij was wel degene die het voor elkaar kreeg dat er een proefopname werd gemaakt van de dagelijkse gang van zaken in de praktijk van zijn vader. Na wat heen en weer leuren met deze opname was Nat Geo Wild geïnteresseerd. En nu loopt hij dagelijks mee met de bezoeken van zijn vader aan de boerderijen en helpt hier en daar een handje mee. 
De bekendheid van dr. Pol werd steeds groter en ook in Nederland werd de serie uitgezonden. Zijn onorthodoxe manier van omgaan met de dieren en zijn vastberadenheid dat alleen het beste goed genoeg was heeft hem tot de inmiddels wereldberoemde dierenarts gemaakt.

Het boek leest heel leuk en de gebeurtenissen worden vermakelijk beschreven. Omdat ik de karakters al kende uit de serie heb ik er een goed beeld bij. Maar ook zonder naar de serie gekeken te hebben is dit een leuk en herkenbaar boek. Jan Pol en zijn medewerkers zullen er alles aan doen om je dier zo goed mogelijk te verzorgen en als het echt niet anders kan ze uit hun lijden te verlossen.

Dit boek krijgt van mij 4**** dikke sterren.

Marjolein van der Molen - Recensent De Perfecte Buren


Auteurs bloggen......Linda Jansen


Op de boekenbeurs te Antwerpen vorig jaar had ik een heel leuk gesprek met Nancy. Zij opperde het idee om een keer een gastblog te schrijven voor De Perfecte Buren Leesclub. Jee, tuurlijk doe ik dat, hartstikke leuk, was mijn enthousiaste reactie meteen. Een paar dagen later hoorde ik dat ik eind maart 2016 aan de beurt zou zijn.

Ik keek ernaar uit om mijn gastblog te schrijven en aan jullie te mogen presenteren. Maar naarmate de tijd dichterbij kwam bekroop me het onbehaaglijke gevoel van twijfel. Iets waar ik er overigens veel van bij me draag. Check mijn uitgever maar. Ik besloot de andere gastblogs eens te lezen hmm, en zie dat er blijkbaar meer met hun handen in het haar voor een leeg beeldscherm zaten.

Oké dan maar, ga ik een voorstellingsronde doen over mezelf of ga ik het hebben over wat me zoal op dit moment bezighoudt? Laat ik gewoon maar eens beginnen!

Ik ben dus Linda Jansen en auteur van de roman ´Onder water´ die in juli 2015 uitgebracht werd. De vele positieve recensies overvielen me compleet! De sterren duizelden (lees: lezerssterren) rond mijn hoofd, zo net voor en na de zomer toen de lezers met hun reacties kwamen.

Met het schrijven van ´Onder water´ ben ik ooit zo maar begonnen omdat ik niet kon slapen. Ik wist toen nog niet of het een verhaaltje of een compleet boek zou worden, hoe het moest of zou eindigen en of het überhaupt ooi uitgegeven zou worden. Misschien zou het altijd op mijn computer blijven staan, door niemand anders ooit gelezen worden...


Maar ik ben iemand met een droom… net zoals ieder ander. Zou deze heel misschien ooit uitkomen??? Ik herinner me die zomerse vrijdagmiddag vorig jaar april. Die grote groene voordeur van de uitgeverij. Ik herinner me mijn bonzende hart en alle negatieve gedachten die door mijn hoofd gingen om mezelf alvast voor te bereiden op een pijnlijk gesprek met Marianne Vork van de NAU Uitgeverij. Maar… binnen een kwartier begon het tot me door te dringen dat dit helemaal geen pijnlijk gesprek ging worden. Mijn manuscript zou worden uitgegeven, joehoe!!! Dat moest gevierd worden, en het werd gevierd!!!

Een spannende tijd volgde. Ik verwachtte dat twijfels wel ver achterin de koelkast zouden verdwijnen. Voelde me op gezette tijden door vooral de lezers en de mooie leesreacties een auteur. Met fotosessies, signeersessies, presentaties, overal posters met mijn hoofd erop. Interviews op radio, in kranten en magazines. Ja hoor, twijfels verdwenen, zelfs tijdens de opening van het nieuwe boekenseizoen vorig jaar op Manuscripta. Een boekexemplaar overhandigen aan Matthijs van Nieuwkerk, you never know!!!


Begin dit jaar was mijn tweede manuscript - het vervolg op ´Onder water´ - zo goed als gereed. Alle euforie en echte auteursgevoelens ebden opeens weg met het drukken op de knop “verzenden” van mijn nieuwe manuscript aan mijn uitgever. Weer volop twijfelde ik en voelde grote onzekerheid. De stilte die vanuit de uitgeverij volgde (het was maar een dag) was moordend voor mijn innerlijke gemoedstoestand. Ondertussen zijn er – samen met mijn man - toen heel wat witte wijntjes ingenomen om de spanning dragelijker te maken en twijfels te onderdrukken. Er zijn zelfs benauwde traantjes gevloeid, jawel een beetje labiel zijn we wel zo nu en dan. Ik had verwacht dat als boek 1 goed gelukt zou zijn, ik helemaal niet en nooit meer onzeker zou zijn over mijn schrijven. Dat ik het wel eventjes zou doen. Blijkbaar niet dus! Het is zelfs heftiger dan de eerste keer met ´Onder water´.


Zo zal het straks ook wel zijn bij de lancering van ´Boven water´ en ook bij het wachten op de recensies… En ik besef nu dat dat altijd zo zal blijven, voor mij in ieder geval. Net zoals bij acteurs die, zoals ze soms zeggen, altijd last van plankenkoorts hebben, iedere keer weer.

En voordat je het weet zijn we bijna een jaar verder en eind april verschijnt mijn tweede roman. Ik was beduusd van de vele lezersreacties toen de uitgeverij half maart de cover ervan presenteerde op FB. Er zijn echt lezers die zich enorm verheugen op het vervolg van ´Onder water´. En er gebeuren nog steeds mooie dingen, het gaat maar door. Volgende week draaien de persen van de drukkerij voor mijn boek! Vorig jaar stond ik zelf bij die persen en vond het zo spannend dat mee te maken. En deze zomer verschijnt een bijzondere ´Onder water´ boekversie: en wel een voor mensen met een lees- en gehoorbeperkingen. Ik kan niet wachten tot ik de scènes uit mijn boek door een ander voorgelezen mag beluisteren en ben trots dat mijn boek hiervoor geselecteerd is.

Kortom, zo terugkijkend was het een heel bijzonder jaar voor mij. Wat mij overkomen is, ik had er niets van willen missen. Het leven is een avontuur en je moet je kansen grijpen als ze zich voordoen. Ik heb dat gedaan en dat pakt niemand mij meer af. En dit is de boodschap die ik met mijn gastblog wil uitdragen naar iedereen. Ga er voor!
Don’t dream your life, live your dreams… (ook al is dat soms best een beetje eng)

maandag 28 maart 2016

'Ultimatum' - Daan en Thomas Heerma van Voss


Genre: thriller
Uitgever: Prometheus
ISBN: 9789044626131
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 275
Uitgave: 2015


De broers Daan en Thomas Heerma van Voss hebben gelet op hun leeftijd al een indrukwekkende bibliografie. Daan (1986) schreef vier romans en publiceerde in een flink aantal kranten en periodieken. Thomas (1990) heeft twee romans en een verhalenbundel op zijn naam en ook hij publiceert volop.
De thriller “Ultimatum” is een coproductie van hen die als een geslaagd experiment kan worden aangemerkt. Het boek haalde de shortlist van de Diamanten Kogel 2015, de Belgische pendant van de Gouden Strop.

Psychiater Aron Mulder leidt een tamelijk eenzaam en doelloos bestaan in een kleine vakantiebungalow in Egmond. Zijn vrouw Nora is enkele jaren eerder tijdens het uitlaten van hun hond Milo in het bos vermoord met messteken. De moord is nooit opgelost hoewel er twee verdachten in beeld zijn geweest. Hun zoon Alexander is kort na het drama plotsklaps vertrokken naar Amerika zonder enig spoor achter te laten.
Aron heeft door de roddel en achterklap in zijn omgeving zijn medische praktijk zien afkalven en deze in arren moede beëindigd. Na de noodzakelijke verkoop van zijn huis woont hij alleen in Egmond waar hij een LAT-relatie heeft met Marie. Zij heeft het beste met hem voor maar kan hem niet volledig bereiken.
Dan hoort hij in het nieuws op de radio dat in het zuiden van de VS de Nederlandse student Alexander Van Zandt wordt verdacht van een moord. Aron raakt gebiologeerd door de zaak en ontdekt dat het om zijn zoon gaat. Diens vriendin Nathalie Underwood is tijdens Mardi Gras (een verkleedfeest vergelijkbaar met carnaval) in New Orleans met messteken om het leven gebracht in een moerasgebied.
Aron verdrinkt in machteloosheid en besluit naar de VS te gaan. Bij zijn onderzoek ter plaatse ontmoet hij onder meer Alexanders huisgenoten op de campus van de universiteit. Richard Sykes, Ben Pulastra en Harry Harte zijn weinig toeschietelijk jegens Aron en werken hem vrij snel de deur uit. Aron vindt hulp bij zijn zoektocht in de persoon van O’Hara.
Rechercheur Hanna Vincennes onderzoekt de zaak op een soms onorthodoxe manier. Zij twijfelt aan de schuld van Alexander. Er is ook een andere verdachte in beeld doch het proces tegen Alexander wordt doorgezet………

De auteurs hebben een fraaie penvoering. In korte rake zinnen schetsen zij prachtige beelden, zowel van de karakters als van de gebeurtenissen. Hun woordgebruik is voorbeeldig. Heldere taal zonder ingewikkelde zinsconstructies of lastige woorden staat garant voor een ontspannen leesplezier. Slechts éénmaal was niet direct duidelijk wat bedoeld werd, en dat was bij het bezigen van het woord “burner” (een soort mobiele telefoon). Dat komt overigens niet voor in de meest recente druk van de Dikke Van Dale.
Korte hoofdstukken met wisselende perspectieven en cliffhangers nodigen de lezer uit dóór te lezen. Ofschoon de spanningsboog niet zwaar aangetrokken is, kost het geen moeite aan die uitnodiging gehoor te geven.
De karakters van vader en zoon, maar ook van rechercheur Hanna zijn mooi uitgesponnen. De onbeantwoorde vaderliefde van Aron en de gewetenswroeging van Hanna komen tot volle ontplooiing.
De plot van het verhaal is origineel en de ontknoping is even onverwacht als fraai bedacht. De afloop van het boek is onalledaags en dat is in thrillerland een prestatie van formaat.
De lezer blijft met ten minste twee ongetwijfeld door de auteurs zo bedoelde vragen achter: hoe loopt het af met Alexander en wie is echte moordenaar van Nora? Er vormen zich als vanzelf antwoorden op deze vragen in de verbeelding van de lezer.

De lay-out van het boek bevat een opmerkelijk verschijnsel. In elk hoofdstuk zijn de eerste woorden (in wisselend aantal) in kapitalen gedrukt. Het is niet storend maar de toegevoegde waarde ervan is onduidelijk.
Tot slot: het verband tussen de titel van het boek “Ultimatum” en het verhaal is allesbehalve duidelijk. Ook hier zal de fantasie van de lezer daaraan invulling moeten geven. Echt belangrijk is dit niet doch er waren wellicht pakkendere titels te bedenken.

Met “Ultimatum” hebben Daan en Thomas Heerma van Voss een prachtig thrillerdebuut afgeleverd. Het is te hopen dat er een vervolg in dit genre van hun hand komt.

Het boek krijgt vier helder stralende sterren.

Charles Kuijpers - Recensent De Perfecte Buren 




  


‘In gesprek met’...... Astrid Harrewijn



Astrid staat nu volop in ‘the picture’ met haar boek ‘Drie vrienden, een huis (en een klusjesman)’, maar wist jij dat zij daarvoor al meerdere boeken in de rekken had?
Of dat zij eigenlijk helemaal de intentie niet had om schrijfster te worden? Of zou je graag weten wat zij van recensies vindt? Lees het allemaal in dit openhartig en spontane interview dat ik had met haar.

‘Drie vrienden, een huis (en een klusjesman)’ was ons boek van de maand maart. Naast het gastblog en bookflash was daaraan, zoals altijd bij ‘boek van de maand’, een prijsvraag verbonden. Wie het exemplaar van dit boek gewonnen heeft, vind je onderaan het interview.

Wie is Astrid Harrewijn?
Een vijftiger met twee studerende dochters die niet meer thuis wonen en die heeft besloten dat je het lege-nest-syndroom ook prima een loer kunt draaien door een drastische wending aan je leven te geven door met echtgenoot op ‘kamers’ te gaan in Scheveningen. We genieten volop, wandelen langs het strand met de hond, werken te hard (dat was niet de bedoeling, maar we hebben plezier in ons werk) en vinden het heerlijk als de dochters een weekendje komen logeren.

In 2006 deed je mee met de Jill Mansell-schrijfwedstrijd van het weekblad Flair en Uitgeverij Sijthoff. Jouw manuscript werd toen gekozen uit meer dan honderd inzendingen. Dit werd dan ook je eerste roman ‘Ja kun je krijgen’. Heb je altijd al willen schrijven of was dit de aanzet?
Nee, ik heb nooit schrijfster willen worden. Ik ben schrijfster bij toeval. Ik had een verhaal in mijn hoofd en dat moest uit mijn systeem. Ik had twee kleine kinderen, een eigen bedrijf en geen tijd om te schrijven, maar het verhaal (een thriller met veel ellende waar ik niet vrolijk van werd) bleef maar in mijn hoofd zoemen. Ik las bij toeval iets over die schrijfwedstrijd en dat leek mij de perfecte manier om van het verhaal af te komen. Grappig misverstand was overigens dat ik niet in de gaten had dat het een liefdesroman moest zijn. Ik dacht dat humor het hoofdelement was. Het thrillerachtige verhaal dat ik in mijn hoofd had, herschreef ik naar een grappige eigentijdse roman. Ik heb intens genoten van het schrijfproces, maar toen het boek af was ontstond er weer een nieuw verhaal in mijn hoofd. Dat was niet de bedoeling.

Je boeken zijn meestal doorspekt met een grote dosis humor. Ben je van nature een humoristische iemand?
Nee, absoluut niet, maar door die schrijfwedstrijd heb ik ontdekt dat humor goed voor mij werkt. Ik ben zelf nogal tobberig en dan is het ontzettend handig als je je eigen gezeur met een korrel zout kunt nemen en de boel relativeert met een hoop humor. Dat is ook fijner voor je omgeving. Voor mij is die schrijfwedstrijd echt een cadeautje geweest. Ik ontdekte een manier van schrijven die bij me paste en een zienswijze die het leven makkelijker voor me maakte. 

Over ‘Drie vrienden, een huis (en een klusjesman)’, hoe kom je in godsnaam aan zo’n titel en hoe is dit boek tot stand gekomen?
Ik heb zeven boeken geschreven in het genre chicklit. Ik kon daarin veel kwijt; humor, luchtigheid en vaart (in mijn boeken gebeurt altijd heel veel). Het liefdesverhaal vond ik altijd wat lastiger en dat is natuurlijk wel het belangrijkste element van het genre. Ik besloot dat het tijd werd om te stoppen met schrijven en iets anders te gaan doen. Maar er ontstond weer een nieuwe verhaal! Een verhaal dat zich afspeelde in de kunstwereld, geen liefdesverhaal, maar een vriendenroman. Ik vond dat ik de gok moest wagen, een nieuwe uitgever moest zoeken en dit boek moest gaan schrijven. De titel was snel gevonden. Het is een vriendschapsroman en dat wilde ik in de titel naar voren laten komen. Drie vrienden die samen in een huis wonen (en omdat ik met een knipoog schrijf, staat de klusjesman tussen haakjes).


Jildau (een van de lezers van DVEHEEK die meedeed voor de groepsrecensie) vraagt zich af of kunst ook één van jouw interesses is en dat je daardoor die beleving zo goed kon neerzetten of leek het je gewoon een interessant verhaal?
Toen ik moest kiezen tussen een studie rechten of kunstgeschiedenis heb ik enorm getwijfeld. Het werd uiteindelijk rechten. Zo’n zes jaar geleden besloot ik me alsnog in de kunstgeschiedenis te gaan verdiepen. Van de Romeinen tot en met de Hedendaagse kunst. Voor dit boek heb ik een hele studie van Vincent van Gogh gemaakt. Ik heb eindeloos veel gelezen en ontelbare malen het Van Gogh Museum bezocht. Ik heb nog nooit zo veel research gedaan, maar dat was niet alleen voor het boek, maar ook omdat het onderwerp me interesseerde. Ik geniet enorm van de rijke wereld van de kunst. Het is voor mij een bron van inspiratie. 
Nancy, die ook meelas, vraagt zich dan weer af hoe het komt dat ze nog nooit van jou gehoord heeft. Je hebt toch al verschillende boeken op je naam staan?                                                                               
Misschien sprak het genre waar ik eerst in schreef Nancy niet zo aan en heeft ze mijn boek nu gelezen omdat ik een andere richting ben ingeslagen. Het kan ook zijn dat ze me niet gevonden heeft in de boekhandel. Het is nu eenmaal niet zo eenvoudig om je boek goed in de boekhandel te krijgen en wil je verkopen dan moet je er natuurlijk wel liggen. In ieder geval ben ik blij dat ik haar heb mogen verrassen en dat ze het leuk vond en ik hoop dat ze me blijft volgen. En natuurlijk hoop ik dat ik nog meer nieuwe enthousiaste lezers krijg.
Voor iemand die jou en je boeken niet kent, vertel eens waarom ze jouw boeken moeten lezen en beschrijf je schrijfstijl eens.
Mijn boeken beschrijven de wereld waarin we nu leven en de valkuilen van ons bestaan. Ik schrijf over het maken van keuzes en hoe mijn hoofdpersoon daarmee omgaat. Soms kunnen lezers zich daarin herkennen, maar soms ook niet. Ik schrijf niet vanuit de herkenbaarheid, maar omdat ik een verhaal wil vertellen. Ik volg mijn hoofdpersoon in een bepaalde periode in haar leven, meestal wanneer er een ingrijpende verandering heeft plaatsgevonden. De vrouwen in mijn boeken zijn sterke vrouwen, maar ze twijfelen wel degelijk over de weg die ze bewandelen. Niet menselijks is ze vreemd. Ik beschrijf dat hele proces met humor waardoor het makkelijk leest, maar wat ik schrijf is niet altijd even luchtig. Ik schrijf namelijk ook over systemen die niet deugen. In de wereld van de kunst spelen geld en ego’s een grote rol. Ik ben er heilig van overtuigd dat die twee elementen per definitie rottigheid geven. Wat doe je als je daarin verstrikt raakt? Ga je er in mee of niet? Dit zijn de valkuilen in ons bestaan en ik beschrijf hoe mijn hoofdpersoon daarmee omgaat. Omdat humor de motor van mijn schrijven is, kun je mijn boek als een lekkere fijne feelgood lezen. Maar je kunt het ook lezen als een roman waarbij ik een venster op een andere wereld open. Hoe je het ook leest, ik hoop altijd dat ik de lezer een paar heerlijke uren bezorg.


Verwerk je soms autobiografische elementen in je verhalen?
Nee, vrijwel alles is verzonnen, maar ongetwijfeld staan er dingen in mijn boeken die uit mijn dagelijkse leven komen. Zo verwerk ik heel vaak een Engelse bulldog in mijn boeken. Wij hebben zelf een bulletje, Saartje, die overigens een prachtige rol heeft op Instagram als Saartjedeschrijvershond. Dus af en toe is er wel degelijk een autobiografisch element te vinden in mijn boeken.
Hoelang werk je aan een boek en ben je al begonnen met een nieuw verhaal? Heb je dan een bepaald ritueel of komt het zo ‘out of the blue’?
Ik werk gemiddeld een halfjaar aan een boek en daarna gaat het de fase in van herschrijven, redigeren etc. Dat neemt vaak ook nog een halfjaar in beslag. Inmiddels heb ik het tweede deel over Joost af en ga ik binnenkort starten met het deel over Kiki. Deze drie delen had ik al helemaal in mijn hoofd. Feitelijk is het één groot verhaal dat ik opsplits in drie delen die allemaal zelfstandig te lezen zijn.

Zou je bijvoorbeeld ook iets heel anders kunnen doen dan schrijven en dan net zo gemotiveerd zijn?
Absoluut! Behalve schrijven geef ik ook nog NT2 (Nederlands voor anderstaligen) en met heel erg veel plezier. Lesgeven geeft veel voldoening en je hebt eer van je werk. Lesgeven is puur plezier. Ik heb altijd leuke cursisten, er wordt veel gelachen en het geeft mij enorm veel voldoening als ze aan het eind van de rit Nederlands kunnen praten. Schrijven is een heel ander gebeuren. Een proces waar je veel minder controle over hebt. Er vormt zich een verhaal in mijn hoofd en dat raak ik alleen maar kwijt als ik het opschrijf. Als ik dan begin met schrijven, maak ik het mezelf behoorlijk moeilijk. Zit ik in mijn eentje achter mijn bureau te tobben omdat ik net niet de essentie te pakken krijg en eindeloos zinnen ga herschrijven. Het is namelijk nooit mooi of goed genoeg. Schrijven is soms best een struggle en als je dan eindelijk het verhaal op papier hebt volgt nog het hele proces tot het boek uiteindelijk in de winkel ligt. Daarna is het afwachten wat de lezer ervan vindt en of het een beetje verkoopt. Of je nou een boek schrijft dat 500 exemplaren in Nederland verkoopt of miljoenen over de hele wereld, je moet er even hard voor werken. Paul Auster zei over schrijven het volgende:

‘Becoming a writer is not a career decision. You don’t choose it so much as get chosen, and once you accept the fact that you’re not fit for anything else, you have to be prepared to walk al long, hard road for the rest of your days.’ 

Hij heeft helemaal gelijk.

Lees je zelf ook en wat lees je dan zoal? Wat ligt er nu bijvoorbeeld op je nachttafeltje? (als je al in bed leest natuurlijk)
Helaas lukt het me niet om te lezen als ik zelf bezig ben met de eerste versie van een boek. Dat is heel erg jammer, want ik vind het heerlijk om te lezen, maar als ik schrijf zit het verhaal te veel in mijn hoofd. Maar als ik niet schrijf neem ik altijd een tussensprint. Momenteel lees ik Karl Ove Knausgård en ben ik begonnen met deel 1 van Mijn Strijd. Ik vind het trouwens heel erg mooi. Een aanrader!


Wat vind je van sociale media? Heeft Facebook, Twitter en bijvoorbeeld Linkedin een meerwaarde voor jou als auteur?
Ik zou niet zonder Social Media kunnen. Het geeft me de mogelijkheid om contact te hebben met mijn lezers en dat vind ik heel erg belangrijk. Het is voor mij echt het lijntje met de buitenwereld. Tegelijkertijd is het ook een medium waar je continu mee bezig bent. Soms vraag ik me af of dat wel zo gezond is.

Hoe ervaar je als persoon media aandacht?
Auteurs zoeken de media en de gunst van de lezer op. Ik zou liever zien dat het alleen maar om het boek gaat. Tegenwoordig moet je als auteur ook nog grappig, interessant en leuk zijn. Dat vind ik jammer. Vroeger (sorry, ik had me voorgenomen nooit te gaan roepen dat het vroeger beter was) kon je als auteur nog lekker vies stinkend op een zolderkamertje ten onder gaan aan drank en drugs en vooral heel veel nare dingen zeggen over je collega-auteurs en de wereld in het bijzonder. Niet dat het nou mijn ideaal is om ten onder te gaan of om op mijn collega’s te schelden, maar het was vroeger niet zo belangrijk of het publiek je leuk en aardig vond. Misschien moet je als auteur niet aardig gevonden willen worden, maar gewoon eens zeggen wat je vindt. Als we allemaal in de pas gaan lopen, wordt het er ook niet beter op. Maar ja, het is ook een beetje de tijd waarin we leven, want ook ik vind het belangrijk om goed contact met mijn lezers te hebben.

Hou je van muziek? Wat is dan het vaakst afgespeelde nummer?
Ik ben gek op muziek. Muziek speelt een belangrijke rol in ons gezin. Zelf ben ik van de jazz en funk, maar ik ben met een oude rocker getrouwd die zelf muziek maakt, dus dan weet je het wel… Op zondagochtend zet mijn man trouwens altijd klassieke muziek op en vraag ik steevast welk bandje het is. Af en toe doe ik de gordijnen dicht en ga ik gekke dansjes doen op keiharde disco. Ik zou niet zonder muziek kunnen. Volgens mijn laatste gegevens schijn ik overigens de laatste dagen het meest naar Je veux van Zaz te hebben geluisterd.

Wat is je beste moment van de dag en schrijf je op dat moment?
Schrijven zie ik als werken. Dus net als ieder ander sta ik vroeg op en ga ik achter mijn bureau zitten en begin ik met schrijven, maar ik heb geen file of bomvolle treinen…. Ik ben een gezegend mens.

Hecht je waarde aan recensies en hoe ga je om met (negatieve) kritiek?
Ik vind het fantastisch dat lezers de moeite nemen om een recensie te schrijven. Dat waardeer ik enorm. Ik heb er veel aan en ik neem ze serieus. Natuurlijk heb ik liever goede dan slechte recensies, maar ik vind dat je als lezer alles mag vinden van mijn boeken. Ik schrijf en leg mijn boek in de winkel en dan moet je niet zeuren als mensen er iets van vinden. Maar af en toe voel ik me een beetje als een kok in een visrestaurant. Degene die voor het eerst in je restaurant komt, hoop je te verrassen met je gerechten, maar als ze het vies vinden mogen ze dat uiteraard van de daken roepen. Dan heb je nog de visliefhebbers; die hoop je gelukkig te maken en als ze dat niet zijn lig je daar echt wakker van. En dan zijn er nog een paar mensen die elke keer weer terugkomen en elke keer weer roepen dat ze eigenlijk niet zo dol zijn op de wijze van bereiding. Daar kan ik helemaal niks mee, want ik zou zelf ergens anders gaan eten.


Waarschijnlijk worden jouw boeken het meest gelezen door vrouwen. Bestaan er volgens jou ‘mannenboeken’ en ‘vrouwenboeken’?
Mijn laatste boek is niet specifiek voor vrouwen geschreven. En mijn volgende boek gaat over Joost, geschreven vanuit het perspectief van een man. Maar mijn boeken zijn wel luchtig geschreven en hebben veel humor. Wellicht vinden vrouwen dat leuker om te lezen?

Als je zou kunnen kiezen om voor altijd één bepaalde leeftijd te hebben, welke zou dat dan zijn en waarom?
Ik ben van mening dat je geestelijk altijd een bepaalde leeftijd houdt. Sommige mensen zijn al oud nog voor ze moeten beginnen, anderen worden nooit volwassen. Ik denk dat ik zo rond de vijfentwintig ben blijven hangen. Dat klinkt prettig, maar het is elke keer weer schrikken als ik in de spiegel kijk.

Wat was de laatste film, tv-programma of boek waarbij je moest huilen? 
Helaas gebeurt er momenteel te veel in de wereld waardoor ik het lastig vind om zonder tranen in mijn ogen naar het journaal te kijken. Er vindt een humanitair drama plaats aan onze buitengrenzen en ik vind het verschrikkelijk als ik de wanhoop en het verdriet van de vluchtelingen zie die in tentjes in de modder moeten bivakkeren. Het kan ons allemaal overkomen en je moet er toch niet aan denken dat je daar zit met je kinderen en dat niemand je helpt? Ik schaam me kapot om Europeaan te zijn. Ik vind dat we mensen die vluchten voor oorlog moeten helpen. Dat zijn we verplicht. We hebben geld genoeg en ruimte zat. Ik heb geen boek of film meer nodig om te huilen; de werkelijkheid is al erg genoeg.

Wat is de grootste blunder die je tot nu in je (werkende) leven maakte?
Dat blijft voor eeuwig die keer dat ik moest pleiten voor de kantonrechter. Dat betrof een geschil inzake huurrecht. Het was een van mijn eerste zaken. Ik struikelde in het gangpad, mijn tas vloog door de lucht en de inhoud op de grond. Een grote chaos. Wel gewonnen!

Wat kies je en verklaar je nader:
Serieus of grappig
Grappig. Ik denk dat humor het leven dragelijk maakt. Zo leuk is het tenslotte allemaal niet. Denk nu overigens niet dat ik overal om moet lachen. Humor die ten koste gaat van anderen vind ik bijvoorbeeld niet reuze leuk.
Grote of kleine mannen
Grote mannen. Ik ben zelf nogal klein. Nou, ik ben eigenlijk héél erg klein. En omdat je als mens nu eenmaal altijd wilt compenseren, hou ik van grote mannen.
Knuffel of kus
Ik ben van het knuffelen. Een kus is maar een kus, knuffelen is liefdevoller.
Zoet of zout
Zout! Chips, worst, kaas, olijven… Al die dingen die zo lekker zijn rond een uurtje of tien ’s avonds. Bij voorkeur met een glaasje wijn.
Nachtuil of vroege vogel?
Nachtuil. Als ik ’s nachts kon leven dan zou ik dat doen. Ik heb mijn studie gehaald door ’s nachts te studeren. Ik hou van de stilte van de nacht. In de nacht ben je er wel, maar doe je ook niet echt mee. Dat bevalt me wel. 

Als je een plaatje of schildering kon tekenen van een willekeurige omgeving waar je ooit geweest bent, wat zou je dan tekenen/schilderen?
Leuke vraag! Ik zit hier nu al een paar uur over na te denken. Het is niet zozeer de omgeving die in mijn geheugen blijft hangen, maar de sfeer die ik toen voelde. Er zijn talloze momenten in mijn herinnering dat ik me enorm gelukkig voelde en dat zijn allemaal momenten dat we als gezin compleet waren. Ik zie zon en gezelligheid, de honden, chaos, muziek, veel gelach en lekker eten… Volgens mij zit ik een vraag niet te beantwoorden. Ik weet het al. We hebben jarenlang een boerderij gehad in Frankrijk en daar was ik dan de hele zomer met de kinderen, de honden en vriendinnetjes van de dochters. ’s Avonds maakten we dan een groot vuur en daar zaten we dan omheen en gingen we liedjes zingen. O, dit klinkt enorm suf! Maar maak daar maar een schilderij van.

Tot slot: Heb je een bucket-list en wat zou je héél graag willen afvinken?
Ik heb geen bucket-list maar wel doelen. Toevallig zijn we net een weekje in de Franse Alpen geweest met het hele gezin, inclusief de ideale schoonzonen. Bij het kopen van de skipassen zag ik dat je op je 75ste niet meer hoeft te betalen. Dan mag je dankzij je gezegende leeftijd gratis naar boven. Heel kinderachtig, maar ik heb ter plekke besloten dat ik dat wil. Gewoon op 75ste je skipas halen en dan lekker naar beneden skiën. Dikke vinger naar je stramme botten, gewoon doen alsof er niks aan de hand is.

Nawoord (van Astrid): Ik begon heel stoer dat ik bezig ben om het lege-nest-syndroom een loer te draaien, maar de dochters komen opmerkelijk vaak terug in dit interview!

Astrid, mag ik je hartelijk danken voor je openhartige woorden en je spontane medewerking aan deze ‘In gesprek met….’ 
Heel veel succes met alles wat je nog van plan bent te doen en we kijken zeker uit naar de vervolgdelen van DVEHEEK! Laat maar komen!

Karin
Team De Perfecte Buren


En dan nu de prijsvraag!
Het goede antwoord op de vraag ‘Wat zijn Dutchies’ = Een clubje Nederlandse vrienden!

Een van de voorwaarden was dat je lid moest zijn van onze besloten Facebook-groep. Uit de vele mails die we mochten ontvangen is Gerda Remminga uitgeloot als winnaar.

Proficiat Gerda, het boek komt zo snel mogelijk jouw richting uit! Laat je ons weten wat je ervan vond? Niet enkel leuk voor ons om te lezen, maar zeker ook voor Astrid!

vrijdag 25 maart 2016

‘En wat heeft dat met mij te maken’ – Sacha Batthyany

 
Genre: non-fictie / Familiegeschiedenis
Uitgever: Hollands Diep
ISBN: 9789048832583
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 237
Verschijningsdatum: eind maart 2016


Met dank aan uitgeverij Hollands Diep voor dit recensie exemplaar


In het boek met de opvallende titel “En wat heeft dat met mij te maken?” beschrijft Sacha Batthyany zijn zoektocht naar aanwijzingen over de toedracht van een drama waarbij zijn oudtante Margit Battyany-Thyssen in maart 1945 betrokken was.
Althans, de tekst op de achterflap wekt de suggestie dat dit mysterie in het boek ontrafeld gaat worden.

Tijdens een feest op het kasteel van Margit in Rechnitz worden in de directe nabijheid van het kasteel door gasten van het feest 180 joden vermoord die staan te wachten op deportatie. Vermoedelijk is SS Hauptscharführer Franz Podezin de aanstichter van deze weerzinwekkende actie.

Battyany beschrijft zijn onderzoek naar de achtergronden van en de waarheid achter dit verhaal. De naspeuringen voeren hem naar diverse landen waar hij (nazaten van) mensen spreekt die een rol in deze kwestie speelden of leken te spelen. Daarbij ontdekt hij nare dingen over zijn grootouders Maritta en Féri. De moord op de Joodse familie Mandl in een kasteel van de familie in het Hongaarse plaatsje Sárosd die gemakkelijk voorkomen had kunnen worden, wordt welhaast een rode draad in het boek. Het epos van Agnes die in concentratiekamp Auschwitz terechtkomt en dat overleeft, speelt ook een rol. Sacha spoort een dochter van Agnes op in Buenos Aires en reist daarnaartoe om haar verhaal te horen.

Battyany heeft een vaardige pen en zijn taalgebruik is vrijwel onberispelijk.  
Het verhaal doet enigszins verbrokkeld aan. Dat wordt mede veroorzaakt door de vele reizen van de schrijver die soms nogal summier worden beschreven. Daardoor zijn de situatietekeningen lang niet altijd volledig. Ook diverse karakters in het boek komen niet geheel tot wasdom. Wellicht wordt dat veroorzaakt door de wens van de schrijver om de geschiedenis geen geweld aan te doen en zich strikt te beperken tot de feiten.

Anders dan de tekst van de achterflap suggereert, komt er helaas nauwelijks iets nieuws over de tragische gebeurtenis bij het kasteel van Margit naar voren. Wat dat betreft is een citaat uit het boek waarin de auteur dit als het ware voorvoelt, veelzeggend:

“Levert het iets op? Dit was de stem van mijn vader. Nee, natuurlijk levert het niets op, brulde ik terug. In vergelijking met de ontdekking van het antibioticum levert het niets op.”

Tegen het einde van het lange tijd enigszins kabbelende verhaal stelt de schrijver in korte tijd een paar belangrijke vragen over de zin van het bestaan aan de orde. Nadat de lezer lange tijd een stuurloos gevoel heeft gehad, maakt dat wel het nodige goed.

“En wat heeft dat met mij te maken?” is een lezenswaardig boek dat echter niet de spanning en onthullingen brengt die de lezer zou verwachten na het lezen van de tekst op de achterflap.

Het boek krijgt drie sterren.


Charles Kuijpers – Recensent De Perfecte Buren