donderdag 10 maart 2016

‘Ambers Ezeltje’ - Julian & Tracy Austwick

 
Genre: Non-Fictie
Uitgever: The House Of Books
ISBN: 978 90 443 4878 1 
Uitvoering: paperback 
Aantal pagina’s: 320
Uitgave: januari 2016
Co-auteur: Ruth Kelly

Dank aan Uitgeverij The House of Books voor het beschikbaar stellen van deze recensie exemplaren.

Duo-recensie door Marjolein van der Molen (recensent DPB) en Klaske van der Weide.



Cover
Marjolein: De voorkant van dit boek sprak me meteen aan. Je ziet een foto van een schattig meisje met een feestjurk en een roze bril maar ook met een tracheostoma ( is een kunstmatige opening in de luchtpijp waardoor een canule wordt ingebracht om te ademen ) in haar nekje. Ze staat naast een enorme ezel met een groen hoofdstel. De ezel heeft een witte neus en het meisje staat op het punt om de ezel een kusje op die neus te geven. In de kleur van het hoofdstel is de onderkant van de cover met daarin in witte letters de titel en de namen van de schrijvers Julian & Tracy Austwick met klein daaronder met Ruth Kelly. Julian en Tracy zijn de ouders van het meisje Amber waar het over gaat in dit boek. Naast het hoofd van de ezel staat de tekst: Het hartverwarmende, waargebeurde verhaal over de unieke vriendschap tussen een meisje en een ezeltje.

Klaske: Een aantrekkelijke foto van een klein meisje met een ezel siert de cover van het boek ‘Ambers ezeltje’. Op de achterflap wordt al aangegeven dat de ezel en het meisje de hoofdpersonen van het boek zijn. De kleurstelling en letterkeuze zijn aansprekend en de cover verdient daarom een ruime 8.
In het boek zijn een aantal fotopagina’s opgenomen die nogmaals onderstrepen (het staat ook vermeld op de voorkant) dat het hier om een waar gebeurd verhaal gaat.


Samenvatting van het verhaal

Marjolein: Het begint januari 2010, met het verhaal van een zeer ernstig mishandelde ezel die door de een inspecteur van dierenwelzijn samen met de politie wordt weggehaald bij zijn wrede eigenaar. En eindigt met een bijzondere onderscheiding voor deze ezel in de zomer van 2014.

Klaske: In het boek worden twee verhalen verteld, het verhaal van een tweeling die te vroeg geboren wordt (maart 2010) en daardoor bijna niet in leven gebleven was en het verhaal van een ezel, die van de bijna dood gered wordt. Het meisje en de ezel komen met elkaar in contact en sluiten vriendschap en vanaf dat moment blijken ze voor elkaar genezend te werken.

Marjolein: Tracy en Julian verheugen zich erg op de komst van hun eerste kindje en als dan ook nog blijkt dat dit een tweeling is zijn ze eerst een beetje overrompeld maar al gauw wennen ze aan het idee en wachten ze de komst vol vreugde en spanning af. Het blijken twee meisjes te zijn. Helaas breken bij één van de meisjes de vliezen en wordt de tweeling 14 weken te vroeg geboren. Na vele weken in het ziekenhuis met operaties en behandelingen mag eerst Hope naar huis en later ook Amber.

Klaske: Er zijn in het boek een aantal belangrijke personen. Uiteraard de ezel. Met hem maken we kennis in het eerste hoofdstuk, een kennismaking waarbij vele algemene feiten over ezels de revue passeren. Het blijkt in Ierland een dier te zijn dat als ‘mascotte’ gehouden wordt, een dier dat je als meubelstuk op je land neerzet. Verzorging laat veelal danig te wensen over en ook de ezel in dit boek is daar de dupe van. Een touw om zijn nek (toen hij een veulen was al omgedaan) had hem bijna het leven gekost. Net op tijd wordt hij gevonden en weggehaald bij zijn eigenaar, maar onzeker is of hij het zal redden.

Marjolein: De opvoeding van een tweeling waarvan er eentje zwaar gehandicapt is, is voor de ouders een grote opgave. De verzorging van Amber, die een tracheostoma heeft, is arbeidsintensief en zeer vermoeiend. Om de beurt slapen Julian en Tracy naast het bedje van Amber om ook ’s nachts het buisje in haar keel uit te zuigen als dit weer eens nodig is. Waar ze ook heen gaan overal zeulen ze het zware uitzuigapparaat met zich mee. Daarom gaan ze niet zo vaak uit. Het gezin komt in een vicieuze cirkel van verzorgen van de tweeling en om de beurt slapen. Tot ze op een dag de stoute schoenen aantrekken en er als familie op uit gaan naar een mooi park niet zo ver bij hun huis vandaan.

Klaske: Na deze kennismaking volgt een hoofdstuk waarin kennisgemaakt wordt met Julian en Tracey Austwick (de auteurs van het boek, overigens geholpen door Ruth Kelly als ghostwriter), die op het punt staan ouders te worden van een tweeling. Het ene kind lijkt gezond ter wereld te komen, het andere kind is een zorgenkind en dreigt het niet te overleven. Haar noemen ze Hope.
De focus keert weer terug bij de ezel, die nu een naam krijgt en ‘Shocks’ genoemd wordt. In dit hoofdstuk verschijnt nog een belangrijke hoofdpersoon: Amber. Daarmee lijkt de titel verklaard. De lezer krijgt de kennismaking tussen Amber en de ezel als volgt te horen: ‘Ik heb de perfecte ezel voor je gevonden’, Lisa kwam meteen ter zake zodra Amber uit de auto gestapt was. ‘Ik weet dat je wel van een uitdaging houdt’, plaagde ze haar vriendin.

Marjolein: Op dit moment komt de schuwe ezel, die de naam Shocks heeft gekregen, vanwege de schokkende staat waarin hij werd gevonden, weer in beeld. In het park zit een opvang voor verwaarloosde en oude ezels en zo komen de Austwicks in aanraking met de ezels. Het is nog een hele toer om Shocks en Amber aan elkaar te laten wennen. Het kost vooral de ouders veel inspanning. Maar uiteindelijk sluiten het meisje en de ezel vriendschap.

Klaske: Direct in het hoofdstuk dat volgt verschijnt er nog een Amber. Het zusje van Hope had nog geen naam gekregen, omdat alle aandacht naar Hope getrokken werd rondom hun beider geboorte. In een aangrijpende scène krijgt ze haar naam: Amber.
De ontwikkeling van de tweeling wordt uitvoerig beschreven. Dan vindt er een dramatische wending plaats, wanneer Amber ademhalingsproblemen krijgt en zij, in plaats van haar zus, in de gevarenzone terechtkomt. Parallel aan deze ontwikkeling ontwikkelt Shocks zich in zeer traag tempo van een schichtige ezel naar een voorzichtig toegankelijk dier.

Conclusie

Marjolein: Het is een waargebeurd verhaal en dat geeft bij mij altijd wat meer emotie. Vooral als je de foto’s bekijkt die bijna achterin in het boek zijn geplaatst.

Klaske: Het boek is vooral een pleidooi voor het nuttige werk dat ‘Donkey Sanctuary’ doet, door ezels te redden en wanneer dat mogelijk is tevens in te zetten voor kinderen met een beperking.
Het boek leest vlot. De schrijfstijl is onderhoudend en vaak dicht bij spreektaal. In de eerste paar hoofdstukken komen wat meer gedragen zinnen voor, waarin informatie aangereikt wordt over het houden van ezels in Ierland en de hulp die geboden wordt aan ezels die in nood verkeren. Mijn keuze voor het boek werd zeker beïnvloed door de cover, die me aansprak en de titel, die me nieuwsgierig maakte naar de inhoud van het boek. Ik meende dat het zou gaan over de ezel en hoewel dat ook wel degelijk het geval is, neemt in het boek het verhaal van Amber meer ruimte in beslag.

Marjolein: De manier van schrijven is eenvoudig soms zelfs wat kinderachtig. Als voorbeeld: een verzorger bij de ezels heet ook Amber en daarom wordt er in het boek over grote Amber en Amber gesproken. Ik stoorde me hier wat aan.

Klaske: Het verhaal niet prijsgeven is bijna onmogelijk, aangezien achterflap en foto’s veel onthullen over de afloop. Toch is de wijze waarop Amber en Shocks elkaar uiteindelijk leren kennen verrassend te noemen. Het meisje heeft een tracheacanule om adem te kunnen halen en komt in haar eerste levensjaren amper buiten, omdat het een hele onderneming is, vanwege het afzuigapparaat van acht kilo dat voortaan met haar mee moet, waarheen ze ook gaat. Dankzij een toevallige ontmoeting met Liz en haar dochter Abbie die ze hadden leren kennen op de afdeling neonatologie, komt het balletje aan het rollen. Julian en Tracey zijn als de dood voor alles dat infectiegevaar met zich meebrengt en een therapiecentrum en Sanctuary voor ezels klinkt met name Julian niet aantrekkelijk in de oren. Dat het er toch van komt is welhaast een wonder. Wat er daarna volgt verdient nog meer de definitie wonder. Ouders en kinderen blijken te veranderen door de ontmoeting met Shocks. Hoe dat er precies uitziet is te lezen in het boek!

Beoordeling

Marjolein: Door deze schrijfwijze is het wel een vlot leesbaar boek en had ik het in één weekend uit. Het verhaal heeft niet veel diepgang en de karakters blijven oppervlakkig. Maar het onderwerp spreekt me wel aan en dat is wel goed uitgelegd.

Klaske: Dit boek heeft een hoog sentimenteel gehalte en is daarom niet het type boek dat mijn voorkeur heeft. Anderzijds is het beeldend geschreven, dusdanig dat je wilt weten hoe het afloopt en toch doorleest. De schrijfstijl doet me hier en daar merkwaardig aan (citaat: ‘O, mijn god’, kreunde Tracey toen ze het afzuigapparaat optilde. Schijn bedriegt, want de felgele rechthoekige doos woog maar liefst acht kilo. Vanaf nu zouden ze het ding overal waar Amber ging moeten meenemen.’), al kan dat ook aan de vertaling liggen.

Marjolein: Vooral de emoties rond het hebben van een kind met zo’n handicap en wat de vriendschap met een dier kan doen voor het kind. De opvang voor ezels is in Birmingham Engeland, de Donkey Sanctuary. Waar nog dagelijks ritjes op de ezels kunnen worden gemaakt door kinderen. 
Ik geef dit boek 3*** sterren

Klaske: De gedetailleerdheid waarmee de eerste hoofdstukken starten, wordt niet volgehouden in het vervolg, het krijgt dan meer een filmische stijl en toon, zonder de documentair achtige opmerkingen in het begin van het boek. Dat doet voor mij persoonlijk afbreuk aan het boek als geheel. Gaandeweg gaan de verrassingen wat weg uit het verhaal, al is er wel degelijk sprake van een ontwikkeling en een soort van ontknoping. De ezel vormt uiteindelijk wel degelijk de hoofdpersoon, zoals de titel suggereert en zelfs de vraag welke Amber nu benoemd wordt blijft tot het einde een relevante vraag.
Ik kan het boek aanbevelen bij iedereen die begaan is met dieren, iedereen die houdt van waargebeurde verhalen en iedereen die graag leest over kinderen die gezondheidsproblemen doorstaan en min of meer te boven komen. Lees je liever literatuur dan zal dit boek je goedkeuring niet weg kunnen dragen.
Al met al kom ik uit op een ruime voldoende als waardering.
Ik geef dit boek 3*** sterren.




Geen opmerkingen: