dinsdag 22 maart 2016

Auteurs bloggen......Jackie van Laren



Jackie heeft schrijfpauze
Eigenlijk heb ik drie maanden schrijfpauze, maar ik had nu eenmaal beloofd een blogpost te schrijven voor De Perfecte Buren, dus daar gaat ‘ie, mijn schrijfpauze, zo, hop, het raam uit.
Waarom moet een schrijver schrijfpauze, vraag je je misschien af. Ik had het me nooit zo gerealiseerd dat het eventueel nodig zou zijn om schrijfpauze te nemen: ik vind schrijven ontzettend leuk en kan me nauwelijks voorstellen dat ik er eens een dag geen zin in zou hebben. Maar in de afgelopen ruim twee jaar heb ik vier romans geproduceerd: drie daarvan zijn in de tweede helft van vorig jaar verschenen als de Q-serie, en de vierde, een stand-alone roman, staat in de steigers voor aankomende juni. Dat is eigenlijk best veel tekst, alles bij elkaar. Uren en uren typen heeft het gekost om al die tekst op papier te krijgen, en als ik er dan vervolgens bij vertel dat ik, zoals de meeste schrijvende mensen, niet van het schrijven kan leven, en dus overdag een baan heb, plus dat mijn gezin bestaat uit een grote man en een kleine zoon, die allebei veel aandacht, liefde en eten nodig hebben, dan rijst natuurlijk de vraag: wanneer moet dat geschrijf precies plaatsvinden?
Juist ja.
Dat gebeurt dus ’s nachts. Wanneer de rest van de mensheid op één oor ligt, zit ik op de rand van het bed heel zachtjes te tikken (zodat de grote man niet wakker wordt). Soms, als hij toch wakker wordt en zich beklaagt over het lawaai van zijn tikkende echtgenote, ga ik dan maar ergens anders zitten in mijn ponnetje, met mijn laptop op schoot. Regelmatig eindig ik in de badkamer, op de wc met de klep dicht, omdat het daar dan vaak nog redelijk warm is zo in de winter. Als ik midden in de nacht de verwarming aan doe dan gaat er van alles rammelen en loeien in de huiselijke stilte en dan wordt niet alleen grote man, maar ook kleine zoon wakker. Dat is natuurlijk niet de bedoeling.
Al dat geschrijf resulteert in een ultrakorte nachtrust: ik heb misschien net vijf uur per nacht over om nog in te slapen. Ik leef dus in een voortdurende oververmoeide wazigheid en sleep me regelmatig draaierig van het slaapgebrek door de dag. De schrijfpauze is dus eigenlijk meer een slaappauze, want nu ik even niet drie pagina’s per vierentwintig uur hoef te produceren val ik na het naar bed brengen van kleine zoon meteen als een soort holenbeer in slaap, om ongestoord door te ronken tot de volgende morgen.
Heeeeerlijk.
Maar toch, hè.
Toch begint het alweer te kriebelen, en de drie maanden zijn nog niet eens om. Ik heb alweer een kort verhaal geschreven van een pagina of 23 en ik heb natuurlijk het redactiewerk voor mijn volgende boek (Vallen heet het) ook alweer voor een deel achter de kiezen. Ik wil… ik wil…
En voordat ik het weet zit ik met mijn neus diep begraven in het voorwerk van wat ik hierna van plan ben te gaan schrijven: een nieuwe trilogie over een landhuis met een verarmde, adellijke eigenaar, die wel wat hulp kan gebruiken om zijn leven een beetje op de rit te krijgen. O, o, o, dat gaat helemaal verkeerd: let maar op, ik ga het eind van de drie maanden pauze niet eens halen.
Nu nog hopen dat er voldoende mensen zijn die het net zo leuk vinden om mijn werk te lezen, als dat ik het leuk vond om het te maken. En ergens hoop ik natuurlijk dat als ze dan eenmaal beginnen te lezen in mijn boeken, ze niet meer kunnen stoppen totdat het uit is. Zodat in ieder geval voor één nacht ook hun nachtrust naar de maan is.
Wraak is zoet.
Hahaa.



Meer lezen over Jackie?
Volg haar auteurspagina op Facebook hier, op Twitter @jackievanlaren of al het laatste nieuws via haar uitgever Boekerij hier.
Karin las de trilogie 'Q' van Jackie, hier kun je de recensies lezen:
Zin
Lief
Ziel

Geen opmerkingen: