dinsdag 15 maart 2016

Auteurs bloggen.....Vera Lundi


Vorig jaar is mij door De Perfecte Buren gevraagd om een blog te schrijven. Afgelopen week werd ik aan mijn belofte herinnerd, wat bij mij toch wel een schrikmoment opleverde. Dit zal mijn eerste blog ooit worden. Op het moment dat ik ervoor ga zitten en mijn vingers op het toetsenbord leg, kom ik erachter dat een blog schrijven iets heel anders is dan de fictieverhalen die ik schrijf. Het is natuurlijk niet de bedoeling om hier mijn fantasie de vrije loop te laten, want een blog moet een inkijkje geven in de belevingswereld van de auteur.

Nu heb ik me de afgelopen paar dagen eens verdiept in het bloggen. Boekenbloggers, kookbloggers, huisdierenbloggers, allerlei bloggers. De conclusie die ik eruit kan trekken is dat over alles al een keer geschreven is.
Waar moet ik het dan in vredesnaam over hebben? De moed zakt me een beetje in de schoenen.

Bij nadere inspectie van diverse stukjes, ontdek ik de charme van het bloggen. Het gaat niet zozeer om het onderwerp. Het gaat erom dat iedere blogger dat onderwerp op zijn of haar eigen manier brengt.

Om bij de algemene actualiteit van deze week te blijven, stuitte ik natuurlijk op veel stukjes over de Boekenweek, afgetrapt door het Boekenbal. Foto’s van tientallen jurkjes waar de gemiddelde Facebooker zijn of haar voorkeur over kon uitspreken, berichten over ontmoetingen met bekende Nederlanders en niet te vergeten de klachten over pijnlijke voeten na een avond op de dansvloer. Hiermee wordt wel mijn beeld van zwoegende auteurs, die met pijnlijk bonzend hoofd, ogen vastgepind op het beeldscherm, een boek proberen te schrijven tenietgedaan. Toch vind ik dat niet erg. Ik kan me indenken dat de lezer het leuk vindt om te zien dat ook die auteurs net mensen zijn, die niet alleen maar achter hun laptop zitten. Voor de opkomst van social media kreeg de lezer weinig mee van het Boekenbal. Ik herinner me vooral kleine artikelen in de krant of wat snelle beelden tijdens het journaal, waarbij de schrijvers er prachtig uitzagen in hun pakken en jurken. Toen ik jonger was stelde ik me voor dat mensen als Harry Mulisch en Gerard Reve alleen op die ene avond uit hun schrijfkamers kwamen en elkaar dan chique-gekleed en onder het genot van een glaasje wijn over hun nieuwste boeken vertelden. Tegenwoordig kunnen we de auteurs vooraf zien twijfelen voor hun kledingkast en achteraf lezen hoe zij het Boekenbal ervaren hebben. Allemaal foto’s van en stukjes over hetzelfde onderwerp, maar bij iedereen ligt de klemtoon ergens anders, wat het Boekenbal – en daarmee hopelijk ook de Boekenweek – dichter bij de lezer brengt.


Social media vind ik een bijzonder fenomeen. Alles, maar dan ook werkelijk alles schijnt gedeeld te worden. In de eerste instantie vroeg ik mij af: waarom? Is dat wat men verwacht? Nu ik wat beter op de hoogte ben van social media, lijkt dat niet meer zo vreemd. Ook ik deel graag mijn belevenissen rondom Onbezonnen met mijn lezers en ik vind het geweldig dat zij dan met mij delen wat ze daarvan vinden. Blogs en Facebookberichten brengen de auteur dichter bij de lezer, maar de lezer ook dichter bij de auteur. En dat is fijn, ook voor de auteurs. Iedere keer dat iemand de moeite neemt om me een berichtje te sturen of een recensie te schrijven over Onbezonnen is weer speciaal.


Onbezonnen, een boek dat het predicaat: ‘hét discussieboek van 2016’ heeft meegekregen. Het is verguisd en geprezen. Ook in de Hebban Leesclub liepen de meningen uiteen. Hoe bijzonder is het dat er zoveel gepraat wordt over mijn boek? Mijn Onbezonnen, dat zoveel losmaakt bij de lezers. Zonder social media had ik dat niet eens geweten!
Ik kan u vertellen: ik heb ervan genoten. Natuurlijk las ik voorheen ook weleens een recensie van een boek, maar het is toch heel anders nu het mijn eigen boek betreft. Ik heb iedere recensie, goed en minder goed, met een brede glimlach rond mijn mond verslonden.

Een recensie waar iedere auteur met spanning op wacht, is toch wel die van NBD Biblion. Deze week was het zover. Ik ben er nog beduusd van.


Monica, ik-figuur, voedt haar twee dochtertjes Esther en Myra alleen op, want haar man werd tijdens een inbraak bij de buren doodgeschoten. Via internet volgt ze jarenlang het leven van de dader, een jonge scholier, die maar twee jaar gevangenisstraf kreeg opgelegd. Haar boosheid en verbittering groeien, nemen steeds meer toe tot ze onverwachts een kans krijgt wraak om te nemen. Zonder over de consequenties na te denken voert ze een plan uit, waarbij ze haar gezin in gevaar brengt. Het verhaal, zich afspelend tussen 2001 en 2010, wordt verteld vanuit de hoofdpersonen Monica en Patrick. De auteur maakt gebruik van een goede spanningsopbouw door steeds kleine brokjes informatie vrij te geven aan de lezer. De vlotte schrijfstijl, kort en bondig taalgebruik, en de psychologisch goed verwoorde personages zorgen ervoor dat je blijft doorlezen. Afwijkend door de originele insteek en onverwachte verhaalwendingen. Een thrillerdebuut van Nederlandse bodem.
© NBD Biblion

Meer weten over Vera Lundi?
Volg haar op Facebook

Recensie 'Onbezonnen' van Jeanine
Duorecensie 'Onbezonnen' van Hilde en Karin

Geen opmerkingen: