woensdag 30 maart 2016

'In de schaduw van de Karawanken' – R.J. Alers

 
Genre: roman
Uitgever: Aspekt
ISBN: 9789461538635
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 290
Uitgave: januari 2016


Met dank aan Uitgeverij Aspekt voor het recensie exemplaar.

Cover
De cover is een zwartwit afbeelding van een gebergte. (de Karawanken is een berggebied tussen Oostenrijk en het huidige Slovenië). De titel van de roman staat in duidelijke gele letters geschreven aan de bovenkant van de cover, boven het gebergte, waardoor deze goed opvalt. De naam van de schrijver, in zwarte letters, staat vlak onder de titel. Onderaan de cover is een deel van een bosachtig gebied te zien. Daar staat in zeer kleine letters, in de zelfde kleur geel als de titel, de naam van de uitgever. De naam van de uitgever valt nauwelijks op. De cover krijgt van mij een 6, het is geen cover die direct aanspreekt.

Samenvatting van het verhaal 
David is een jonge student Nederlands. Hij is dromerig en dichten is zijn passie. In zijn jeugd is hij tijdens een zwemles bijna verdronken en heeft toen een bijna-doodervaring gehad. Zijn angst voor water is sindsdien altijd blijven bestaan. Tijdens een reis naar Oostenrijk, waar David familie heeft wonen, ontmoet hij Hilda. Ze besluiten als David terug moet keren naar Nederland om contact te houden. Na enkele maanden begint het contact echter vanuit Hilda’s kant te verwateren en uiteindelijk ontvangt David een laatste brief van haar. Hij laat het hier niet bij zitten en gaat liftend naar Oostenrijk op zoek naar Hilda. Tijdens deze zoektocht ontmoet David op een Oostenrijkse camping het Nederlandse meisje Angela. Ze heeft iets bekends, iets geheimzinnigs om zich heen hangen, David weet er niet goed zijn vinger op te leggen wat het is. Als hij een jaar later op kamers gaat in Rotterdam, blijkt Angela in dezelfde flat te wonen. Gaandeweg begint David te ontdekken dat dit meisje meer te maken heeft met zijn verleden dan hij kon vermoeden.

Conclusie 
In het begin van het boek voelen de hoofdstukken meer aan als losse fragmenten, er zit geen duidelijke lijn in waar het verhaal naar toe zal gaan. Na een aantal hoofdstukken begint het verhaal echter steeds vloeiender te lopen. Het einde steekt voor de lezer verwarrend in elkaar en komt niet logisch over. Er lijken bovennatuurlijke elementen aan het werk te zijn, maar dit wordt niet echt duidelijk. David maakt aan het einde van het boek wederom een reis naar Oostenrijk om zaken uit te zoeken. Hij ontmoet tijdens deze reis een Duitse vrouw die precies weet waar David naar toe gaat en bij het eindstation staat een voor hem vreemde man die zegt dat hij instructies heeft om David een lift te geven. David kent beide mensen niet en weet ook niet hoe ze aan deze informatie gekomen kunnen zijn. Ook lijken sleutels van belang te zijn, de schrijver komt regelmatig hierop terug. Het verhaal wordt door deze gegevens weliswaar mysterieuzer, maar het schept geen duidelijkheid en dat leest verwarrend. Dit samen met de bijna-doodervaring van David en de paralellen die er lopen in het leven van David en Angela lijkt het erop dat er bovennatuurlijke krachten aan het werk zijn, maar dit wordt niet als zodanig duidelijk aangegeven of op ingegaan. Ook het feit dat Angela niet in toeval gelooft, staat dit gegeven in verband met de vreemde gebeurtenissen en ontmoetingen die David meemaakt? Het is mij dan ook niet duidelijk of de schrijver met het einde een diepere bedoeling heeft gehad. Het einde zelf is vreemd. Waarom is daar plots die derde persoon aanwezig? Het komt niet logisch over, er is geen directe aanleiding voor. Ik begrijp niet zo goed wat schrijver met dit einde wil bereiken.

Wat mij verder opviel tijdens het lezen is het volgende: de gesprekken met Oostenrijkers zijn deels in Duits en deels in Nederlands geschreven. Alhoewel deze manier van schrijven in eerste instantie zijn charme had, begint het in de loop van het verhaal minder prettig te worden. De schrijver had beter of de zinnen in het Nederlands kunnen laten of volledig Duitse zinnen kunnen gebruiken met de vertaling in voetnoot. De schrijver is goed op de hoogte wat betreft etiquette van het tutoyeren in het Duits. Het is aangenaam dat de schrijver dat onderscheid goed aanhoudt.

Los van de onduidelijkheid die ik hierboven beschreef, is het een boek dat het volwassen worden, het verlangen naar liefde, stabiliteit, met alle onzekerheden die je als jongvolwassene kunt hebben goed beschrijft. Het is een boek over gemis, verlangen, liefde, het zoeken naar een doel. Dit met op de achtergrond die jaren zeventig: de koude oorlog, generatiekloof, sociale instabiliteit, de oliecrisis, gesprekken over politiek (Argentijnse dictatuur en de koude oorlog) en natuurlijk het voetbal (Nederland-Duitsland). Je waant je in de jaren '70 tijdens het lezen.

Muziek speelt een belangrijke rol in het verhaal. Je leest met regelmaat stukken van de songtekst. De meeste nummers zijn direct herkenbaar voor mensen die van muziek van de jaren ’70 houden: je hebt gelijk het deuntje in je hoofd. Mocht je een nummer niet herkennen, dan is dat geen probleem: bij ‘Verantwoording’ achterin het boek staat een lijst met verwijzingen naar de muziek zodat je het nummer kunt opzoeken.

Het boek heeft mij, ondanks de prachtige en overtuigende beschrijving van de jaren zeventig en David’s liefdesverhaal vanwege de onduidelijkheden helaas niet kunnen overtuigen.

In de schaduw van de Karawanken krijgt van mij 2 sterren.

Jeanine Feunekes-Both – Recensent De Perfecte Buren






Geen opmerkingen: