zaterdag 30 april 2016

'Heiland' door LL Rigby, deel 1.


Samir kijkt een beetje mistroostig naar de dorre bladeren op het grasveld voor hem. In de uren die hij op dit bankje zit kwamen verschillende mensen voorbijgewandeld op het pad terwijl ze hun best deden hem niet te zien. Hij is totaal verkleumd maar ziet geen andere mogelijkheid dan het gewoon uit te zitten. Het wordt gauw donker, dan kan hij het kleine huisje in. Eten moet morgen dan maar weer. Vanmiddag heeft hij wat broodkruimels van een voederplank voor vogels gestolen.
Hij begrijpt niet precies waarvoor het huisje dient, er staat een ezel in en poppen van een man, een vrouw en een baby. Hij heeft een vaag vermoeden dat die baby Jezus moet voorstellen maar weet verder niks van de christelijke godsdienst af.

‘Van godsdienst krijg je hoofdpijn, jongen’, zei zijn vader altijd. Zijn vader was een uitermate rationeel wezen die tot aan het einde van zijn leven probeerde het discours van religieuze leiders op logica te betrappen, in de hoop zijn eigen cynisme te kunnen ontkrachten, tevergeefs. Hij had Samir de indruk meegegeven dat imams, priesters, goeroes en hun aanhang bovenal lachwekkende wezens waren en niet bijster intelligent.
Lang had Samir zich hier geen vragen bij gesteld en zich ver van eender welke religieuze praktijk af gehouden. Op school beet hij zich vast in wetenschappen en Frans, zaken met een zekere logica en een duidelijk nut.
Maar in zijn zesentwintigste levensjaar hadden zich twee ingrijpende gebeurtenissen voorgedaan, die hem evenwel niet tot de religie hadden doen keren, maar die hem voor het eerst met vragen hadden geconfronteerd waarop de antwoorden veelal in spirituele sferen worden gezocht. Zijn vader was ziek geworden vanuit het niets en was nauwelijks twee maanden later overleden. Als om te zeggen dat het leven toch maar door moest gaan ontmoette hij uitgerekend in het ziekenhuis zijn eerste liefde, Reda. Een zeer religieuze moslima.

Hij schudt de gedachten aan de hopeloze strijd met zichzelf en Reda van zich af, wanneer een stem hem doet opschrikken. Een vrouw van middelbare leeftijd staat voor hem en kijkt hem met een brede glimlach meewarig aan. In gebrekkig Frans vraagt ze of hij honger heeft, of hij al gegeten heeft vandaag. Hij aanvaardt met een glimlach het aanbod om bij haar mee aan tafel te schuiven.
Hij vindt het niet vanzelfsprekend maar is inmiddels gewend aan dit soort uitingen van medeleven. De meeste mensen lopen hem voorbij zonder groeten, omdat ze niet weten hoe ze zich een houding moeten geven ten overstaan van zijn complete uitzichtloosheid. Anderen weten dat ze zijn leven niet wezenlijk kunnen veranderen maar kunnen hun eigen onbestemde schuldgevoel niet ontlopen en bieden hem eten aan. Of thee. Of een paar handschoenen. Een winterjas. Een hengel. Voor dat laatste had hij vriendelijk bedankt, de man in kwestie reddeloos achterlatend, beroofd van zijn goede intentie.

Gek is het dat je een geur nauwelijks in woorden kan beschrijven en dat je je hem toch voor de geest kan halen. Samir snuift in gedachten de warme geuren van zijn thuisland op en weet dat niets ooit beter zal ruiken dan die mengeling van droge aarde, vee, pruttelende stoofpotjes en een licht zure lucht. Hij zit weer op het bankje, met in de diepe zak van zijn jas een in aluminiumfolie gewikkeld pakket met etensresten. De komende 24 uur kan hij weer moeiteloos doorstaan. De duisternis is inmiddels ingevallen. Hij staat op en loopt op het sfeervol verlichte huisje toe. Hij nestelt zich op de strobalen naast de ezel.


<Morgen het vervolg>

vrijdag 29 april 2016

Wij stellen graag LL Rigby aan jullie voor.


Uit het ei gekropen in het rulle zand van de Kempen, klapwiekte LL Rigby onder meer langs Madrid, Antwerpen en Maastricht, om uiteindelijk neer te strijken in Portugal, waar natuur en eenvoud inspireren tot proza, poëzie en fotografie.
LL Rigby reist en trappelt ter plaatse, zoekt antwoorden en vindt vragen, die ze vertaalt naar korte verhalen, columns en gedichten, te lezen op http://llrigby.wordpress.com. Ze werkte onlangs haar debuutroman 'Door de bomen het bos' af waarvoor ze snel een geschikte uitgever hoopt te vinden.

Morgen en zondag is haar korte verhaal 'Heiland' hier op ons blog te lezen. Meer weten over LL Rigby?
Volg haar hier op Facebook.

'Het boek van voorheen' – Jen Minkman



Genre: YA (dystopisch)
Uitgever: Storm Publishers
ISBN: 9789492098139
Uitvoering: e-boek
Aantal pagina’s: 177
Uitgave: 29 april 2016

Hartelijk dank aan Jen Minkman en Storm Publishers voor het beschikbaar stellen van het recensie exemplaar.



Cover
Je ziet de gestalte van een mooie, jonge vrouw met lang haar, in een zwarte jurk. Ze staat buiten, met haar armen over elkaar heen geslagen. Op de achtergrond zie je wervelende wolken. Het geheel ademt mysterie uit. De titel van het boek staat op de onderste helft van de cover, deels over de jurk van de jonge vrouw heen. De naam van de schrijfster is in een kleiner lettertype bovenaan de cover vermeld in de kleur zwart. Deze kleur komt terug in de omlijsting van de cover. Ik vind de cover zeer intrigerend en geef hem een 8.

Samenvatting van het verhaal
Leia en haar broer Colin wonen in het dorp Newexter, dat op een eiland ligt dat door middel van de Muur in tweeën is gedeeld. Aan de kant van de Muur waar Leia en haar volk wonen, gelooft men in de kracht van binnen uit. De kracht is de bron die het hele universum voedt. Men gelooft dat samenwerking de allerbelangrijkste overlevingstactiek is. Het volk dat aan de andere kant van de muur woont en door hen “Dwazen” wordt genoemd, gelooft in krachten buiten zichzelf, zij geloven in de Godin Annabel. De twee volken staan niet in contact met elkaar, de Muur is een definitieve scheiding waar men niet overheen durft te gaan.
Beide volken leven volgens de regels van Het Boek van Voorheen, waarin hun geschiedenis staat opgetekend.

Conclusie
Het boek is geschreven vanuit twee perspectieven, die van Leia en die van Walt. Beide perspectieven worden weergegeven in de ik-vorm. Bovenaan de hoofdstukken is de naam te lezen welke persoon aan het woord is.
Het verhaal van Leia vertelt hoe men leeft aan de kant van de “Ongelovigen”, je maakt kennis met hun manier van leven, die volledig gebaseerd is op Het Boek van Voorheen. Leia is zeer nieuwsgierig naar de Dwazen, die aan de andere kant van de Muur wonen. Via Walt maak je kennis met de “Dwazen”, zij noemen zichzelf “De Gelovigen”. Ook zij hebben een Boek van Voorheen. Hun godsdienst rond de Godin Annabel is daarop gebaseerd. Zowel Leia als Walt beginnen te twijfelen aan hun manier van leven. Er zijn zaken die niet logisch lijken en niet goed voelen. Het is voor hen zeer moeilijk om hiervoor uit te komen, het is moeilijk om in je eentje tegen tradities in te gaan of aan een geloof te twijfelen. Beiden zijn ze nieuwsgierig naar de andere kant van de muur: wat voor mensen wonen daar? Hoezo geloven zij andere zaken?

Jen Minkman heeft met dit boek iets heel bijzonders neergezet. Namelijk dat je mag twijfelen aan de manier van leven, zoals je die kent. Dat je vragen mag stellen over je identiteit en dat je niet zomaar klakkeloos met de kudde mee hoeft te lopen. De schrijfster geeft goed weer hoe de mensen aan beide kanten van de Muur hun eigen geloof en ideeën hebben over hoe het leven geleefd dient te worden en hoe twijfel zijn intrede doet als sommige zaken niet verlopen "zoals het hoort". Je voelt de verwarring bij de personages die hun eigen individuele ideeën hebben die niet stroken met de meerderheid.
Wat mij persoonlijk raakte was het stuk over de annalen waarin staat vermeld dat er vroeger een man was die over water kan lopen en dat men dit gegeven op het eiland beschouwt als een verhaal voor kinderen. De reden dat het mij raakte: wie bepaalt wat waarheid is en wat niet? De meerderheid? De overwinnaar als er geschiedenis wordt geschreven? De les die je hier uit kan halen is: volg niet zomaar blindelings wat de meerderheid gelooft. Blijf altijd bij jezelf en ga van je eigen gevoel uit. Dit kan gaan over tradities, over je manier van leven, maar zelfs ook over het geloof in het algemeen.

Het verhaal is, naast dat het je aan het denken zet, spannend; je wilt doorlezen om erachter te komen hoe alles in elkaar steekt. De hoofdpersonages Leia en Walt zijn goed uitgewerkt: je voelt hun verwarring, hun nieuwsgierigheid en je wilt net als zij antwoorden op de vragen die zij hebben.
Het is een goed boek met heerlijke, onverwachte plotwendingen. Toen ik zicht begon te krijgen over hoe de zaken in elkaar steken, was ik even perplex en daarna kon ik alleen denken: wat heeft de schrijfster hiermee een fantastisch verhaal bedacht.

Het Boek van Voorheen is niet zomaar een dystopische YA, maar eentje met een filosofische laag. Jen Minkman zet je aan het denken over de waarheden die je denkt te kennen en het geloof in het algemeen. Het verhaal heeft mij enkele dagen nog behoorlijk bezig gehouden. 
Het boek “Het Boek van Voorheen” krijgt derhalve 5 sterren van mij.

Jeanine Feunekes-Both - Recensente De Perfecte Buren






In gesprek met ...... Rowan Coleman

We hebben een heel leuk interview gedaan met Rowan Coleman, de auteur van 'Twintig regels liefde'. Tot onze eigen verbazing heeft ze haar antwoorden gewoon genoteerd op een vel papier wat dit dan ook een uniek interview maakt. Kijk en lees wat haar antwoorden zijn op de vragen die er gesteld zijn! 



1.Please tell us, who is Rowan?
2.You write novels. Is this a conscious choice?
3.I read you are dyslexic. Could you describe your method of writing? What is the main obstacle for you during this process?
How did you get in contact with a publisher who helped you?
Do you encourage other people who are dyslectic to start writing?
4.You have written quite a few novels so far. How does it come that your latest novel “We are all made of stars” is the first one to be published in the Netherlands / Belgium?
5.If this book turns out to be a great success here, will others follow? The ones you have written so far that is. 
6.Letters:  As you said it captures moments and emotions etc. How  important are they for you?
7.Did you always wanted to become an author and if so, at what age did you came to that conclusion? Or did you prefer a musical career ;-)
8.Do you have much time to write since you have five children in the house? 9.When do you write and where?
You have an idea for a new book. How do you get started and do you have a fixed writing ritual?
10.Do you read a lot and what do you read? Or do you prefer watching movies?
What do you think is your best book so far?
11.You donated 100% of royalties from the e-book “Woman walks into a bar” for the domestic abuse charity refuge. How important was this for you?
12.Would you like to see your books as a movie? Which one?
13.Have other authors read your book(s) and if so do they tell you if they like it or not?
14.How important do you think social media is such as Twitter, Facebook, Instagram, ..........?
15.What do you do in your spare time? That is, if you have time.
16.Do you find it important what people think about your books? Do you read reviews?
17.How important is the contact between you and your readers? And how do you experience that?


I know you would love to receive a letter after we finished reading the book. Where do we send it to? I will certainly send you one ;-) 












































































Thanks to Rowan for this interview! Much appreciated and also the unique way to answer our questions!! 
Lots of Love,
Nancy De Brucker

PS. Voor degene die Rowan zelf een brief willen schrijven, zie hierboven het adres hoe je met haar in contact kunt komen!!

Lees hier de duorecensie van Patrice en Nancy over 'Twintig regels liefde' dat ook boek van de maand april is en dat je kunt winnen!!! 

















donderdag 28 april 2016

'Het Joshuaprofiel' - Sebastian Fitzek



Genre: thriller
Uitgever: The House of Books
ISBN: 9789044349870
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 382
Uitgave: 1 april 2016

Met dank aan uitgeverij The House of Books voor deze recensie exemplaren.
Duo recensie Nancy De Brucker met Patrice van Trigt – Team De Perfecte Buren

De als schrijver mislukte Max is een brave en plichtsgetrouwe burger – anders dan zijn broer, die in een gesloten psychiatrische inrichting zit. Maar Max heeft nooit iets illegaals gedaan in zijn leven. Tot nu toe. Binnen een paar dagen zal hij een van de meest verschrikkelijke en weerzinwekkende misdaden plegen waar mensen toe in staat zijn, hij weet het alleen zelf nog niet. Er zijn echter mensen die er wel van afweten en die willen hem vermoorden voordat het te laat is.

Cover
Nancy: Een zwarte cover met een foto van twee handen die verbonden zijn met draden. Deze foto kun je in het verhaal eruit halen. Zijn je handen gebonden of moet je in actie schieten als er zich iets voordoet of blijf je gewoon bij de pakken neerzitten? De naam van de auteur en de titel staan in rode letters wat zeker de aandacht trekt. Ik geef deze cover een 8.

Patrice: Wat een intrigerende cover. Kijk er maar een goed naar en na het lezen van het boek kun je de keuze voor dit specifieke ontwerp helemaal plaatsen. De kleuren zijn zowel donker als opvallend, in de boekwinkel valt ie gegarandeerd op. Een mooie en goede keuze die uitblinkt door zijn eenvoud. Een dikke 9.

Samenvatting van het verhaal
Nancy: Max Rhode is een schrijver, ten minste zijn eerste boek ‘ De Bloedschool’ was een bestseller. Daarna is het bergafwaarts gegaan met zijn schrijven. Doordat zijn echtgenote Kim een pilote is die lange-afstandsvluchten doet, houdt hij zich bezig met de opvoeding van Jola. Zij is hun pleegkind en sinds haar geboorte, nu tien jaar geleden, is zij het zonnetje in hun leven. Jola is heel pienter, een genie zou je wel kunnen zeggen en dat uit zich ook in haar gedrag op school en bij andere activiteiten waar zij haar mening niet onder stoelen of banken steekt. Dit veroorzaakt met tijden de nodige commotie.

Patrice: Twee broers zijn door dezelfde harde hand grootgebracht en nu volwassen. Het leven is voor zowel Max als Cosmo niet verlopen zoals het normaal gesproken had gemoeten. Max is totaal anders uit de verf gekomen dan Cosmo, deze zit ver weggestopt in een inrichting en heeft nogal wat op zijn kerfstok. In tegenstelling tot Max, hij doet zo goed mogelijk zijn best maar het lukt allemaal net niet. 

Nancy: Als Max Jola gaat afhalen van de zwemles krijgt hij een merkwaardig telefoontje. Hij moet dringend naar het ziekenhuis komen want de man aan de lijn heeft een merkwaardige boodschap voor hem. Nieuwsgierig als hij is rijdt hij er meteen naar toe. De arts van de onbekende licht hem in hoe de man eraan toe is. Hij geeft echter geen naam prijs van de patiënt maar hij deelt Max wel mee dat hij niet lang meer te leven heeft. Als Max de kamer binnen treedt schrikt hij heel hard als hij de patiënt ziet. Deze man heeft een duidelijke boodschap voor hem: “Het spijt me … maar Joshua heeft u uitverkozen”! Max snapt er geen snars van wat de man te vertellen heeft en hoe hij aan al zijn privégegevens is gekomen. De man weet heel goed wie Max is en wil hem waarschuwen. Wie in godsnaam is Joshua en waarom heeft hij Max uitgekozen?

Patrice: Samen met zijn vrouw heeft hij een tienjarige dochter. Het leven in Berlijn kabbelt voort en staat voor hem niet bepaald bol van successen. Zijn grote levensvreugde is dochter Jola. Max heeft een tijd geleden groot succes gekend met zijn debuutroman maar sindsdien wil het niet meer lukken. 

Nancy: Dan volgt de ene na de andere gebeurtenis waar Max geen vat op heeft. En als zijn broer Cosmo dan ook nog op het toneel verschijnt, is hij stom verbaasd. Zijn broer is een gevaarlijk iemand en zou eigenlijk opgesloten moeten zitten in de gesloten instelling. In tegenstelling tot zijn broer is hij een brave burger die al zijn verplichtingen nakomt. Door een onaangekondigd bezoek van iemand besluit Max dat hij met Jola moet vluchten. Hij belt naar zijn advocaat Toffi dat hij dik in de problemen zit. Maar dan gebeurt er iets en Jola is verdwenen. Hij moet alles op alles zetten om zijn dochter te zoeken en het wordt hem heel duidelijk gemaakt dat de tijd tikt en dat hij Jola moet vinden voor het te laat is!

Patrice: Wanneer Max onaangenaam wordt verrast en zijn leven ineens op zijn kop komt te staan, maakt hij kennis met een manier van overleven waarvan hij niet wist dat dat kon. Of toch wel? Alles wat hem lief is komt in gevaar en Max zal de meest vreselijke dingen moeten doen die hij tot nu toe alleen in boeken voorbij zag komen.

Conclusie
Nancy: Fitzek weet als geen ander bij het begin van het boek de spanning al op te drijven. Je zit meteen in het verhaal en je nieuwsgierigheid wordt gewekt want je wilt per se weten hoe dit gaat aflopen. Verschillende personages passeren de revue en een voor een hebben ze zo hun eigen geheime agenda. Het is een kwestie van weten voor Max wie nu wel of niet aan de ‘goede’ zijde staat. Hier lopen ook de emoties hoog op voor een vader die alles doet wat in zijn macht ligt om zijn dochter te redden. 

Patrice: Waarom is het totaal niet verrassend dat juist een boek van Fitzek zorgt voor een recensiedilemma? Alles maar dan ook alles wat je vertelt over dit verhaal is een potentiële spoiler. Fitzek schrijft zijn verhalen, keer op keer, op een dusdanige manier dat alles aan elkaar verbonden is en van essentieel belang voor het verhaal. En dus moet je inhoudelijk niet te veel informatie kwijt, zie ook de flaptekst van het boek. De uitgever zelf is ook heel summier in het verstrekken van inhoudelijke informatie. En zo moet het eigenlijk altijd zijn!  

Nancy: Het personage Jola is ook zeer goed weergegeven: ze is immers een pientere meid en door haar slimheid en doorzettingsvermogen kan ze veel dingen doen waar een andere tienjarige niet aan zou denken. Jola heeft bij mij veel sympathie gewekt. Ook al heeft dit boek een hoge psychologische factor, toch heb ik om een bepaald personage hartelijk gelachen en dat is zijn advocaat Toffi. Wat een heerlijke humor heeft die man en Fitzek heeft dit goed neergezet. Ook bij zijn dankwoord zit de nodige humor erin.

Patrice: Niets zo spannend en leuk dan om in het ongewisse te worden gehouden. Fitzek is een auteur die zich bij uitstek hiervoor leent. Hij is vaag, zelfs mysterieus. Hij bouwt een verhaal dusdanig op dat het nagenoeg altijd vanaf het begin spannend is. Als geen ander weet hij je menigmaal op het verkeerde been te zetten. Vaak en subtiel van richting veranderen zodat iedereen verdacht is en lang blijft. Hij is meester in het bedenken van de meest bizarre situaties en kan een sfeer creëren die kippenvel veroorzaakt.

Nancy: Dit boek gaat voornamelijk over vier aspecten die in onze samenleving voorkomen. Ik ga niet prijsgeven wat deze zijn, daarvoor moet je het boek lezen. Terwijl je het boek leest denk je wel aan bepaalde dingen maar het is pas in zijn nawoord dat Fitzek hierover uitweidt en dat je nog eens goed aan het denken zet. Hij heeft veel research gedaan en de cijfers die hij weergeeft zijn ontzettend hoog. Hij geeft gewoon zijn mening maar wel eentje die je echt doet nadenken en ook hoe je het zou kunnen aanpakken. Dat wil zeggen, help je mee of kijk je gewoon de andere richting uit alsof alles je koud laat. Dit zowel voor de lezer als voor sommige ‘profielen’ die zich kunnen laten helpen door bevoegde instanties. Hij legt haarfijn wat hij over dit alles denkt en geeft dan ook ongezouten zijn mening. Hij deelt dit gewoon mee met zijn lezers en dan heb je niet zomaar een thriller geschreven maar een boek met een duidelijke boodschap!

Patrice: Fitzek is vanaf zijn boek ‘De therapie’ (dat was al akelig goed) nóg meer gegroeid als auteur en heeft de slag duidelijk te pakken. Welke slag? Die van het opwerpen van verdenkingen, mysterie, oprechte spanning in combinatie met de harde realiteit. Want dat laatste aspect speelt altijd een cruciale rol. Zijn verhalen hebben altijd een realistische twist, het zou zomaar iemands verhaal kunnen zijn. Zijn personages zijn honderd procent menselijk en (opr)echt. Hun emoties en angsten net zo. Fitzek laat ze in de huidige maatschappij dingen meemaken die morgen, volgende maand of volgend jaar zomaar eens voorpaginanieuws kunnen zijn. Hij speelt in op de maatschappelijke ontwikkelingen, maakt kleine dingen groots en past deze naadloos toe in zijn verhalen. Zaken die we het liefst negeren maar wel weten, we hebben ze ver weg gestopt. Akelig goed geschreven, gewoonweg meesterlijk, ook nu weer. Het boek leest als een sneltrein, wegleggen is eigenlijk geen optie.

Nancy: Als je denkt dat het goed gaat aflopen weet Fitzek in de plot er toch weer een draai aan te geven die je niet ziet aankomen. Dit is een boek dat een echte aanrader is! Denk eraan als je op het World Wide Web zit dat Big Brother naar je kijkt! Een uitmuntende thriller die van mij 5 sterren krijgt.

Patrice: Tja, wie inhoudelijk over dit verhaal een recensie wil lezen zal hier niet veel wijzer van worden. Misschien wel van de welgemeende tip om dit boek (en al zijn voorgangers) écht te gaan lezen? En vergeet vooral ook het indrukwekkende nawoord niet, tjeetje zeg, dat is een thriller op zich. Fitzek is een must voor spanningszoekers! 5 dikke sterren voor het Joshuaprofiel!

Wij hadden enige tijd terug een interview met Sebastian Fitzek, dat kun je hier vinden.

'Ondeugdelijke Spiegeling' - Rolf van der Leest


Genre: erotiek
Uitgever: Uitgeverij Aspekt
ISBN: 9789461538604
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 209
Uitgave: 2016

Met dank aan Uitgeverij Aspekt voor dit recensie-exemplaar

Over de auteur

‘Ondeugdelijke spiegeling’ is de tweede roman van de Nederlandse schrijver Rolf van der Leest (1967). Hij maakt daarmee zijn debuut bij Uitgeverij Aspekt. Nadat in 2015 zijn autobiografische roman ‘Verslikt in het leven’ verscheen, lonkte hem de ongeremde vrijzinnigheid van fictie, surrealisme en erotica. Werken vanuit het onderbewuste libertijns denken, dat Rolf in staat stelt onthullende en suggestieve voorstellingen te creëren. Een roman met een sterk thrillerachtig plot, welke vanuit een haast zinsbegoochelende schrijfvrijheid tot stand is gekomen. Anders denken, anders schrijven.

Korte inhoud

Nadat Paul bij een grote en ingrijpende bedrijfsreorganisatie met twee handen de gelegenheid aangrijpt een gouden handdruk in ontvangst te nemen, verandert het leven van de succesvolle veertiger in een rap tempo. Via een wat oudere hartsvriendin komt de aantrekkelijke en sympathieke liefhebber al snel in aanraking met een andere generatie vrouwen en de wereld van verleiding, seks en intriges. Onder de vleugels van de invloedrijke Elise groeit Paul razend snel uit tot één van de meest succesvolle mannen van The International Men's Agency. Een flitsende job die zijn leven onverwacht en compleet zal veranderen!


Paul de Greef, good-looking en zesenveertig jaar, grijpt zijn kans als er in de slijterijketen waar hij als filiaalleider werkt, gesnoeid moet worden. Met een gouden handdruk kan hij een tijdje ‘rijkelijk’ leven. Hij geniet van het goede leven en reist regelmatig naar zijn favoriete wijndorpje Sancerre in Frankrijk.

Paul is al jaren bevriend met Mariëlle, een charmante vrouw die ettelijke jaren ouder is dan hij. Ze kennen elkaar door en door en hun relatie is zuiver platonisch. Hij vergezelt haar meermaals op zakenreizen of recepties. In deze wereld van de high society ontmoet hij diverse rijpere vrouwen, het type waar hij voor valt.

Als zijn potje ‘gouden handdruk’ na een tijd al redelijk geslonken blijkt, beseft hij dat hij zal moeten solliciteren. Als Paul een aanbod krijgt vanuit een heel andere hoek, kan hij de verleiding niet weerstaan en wordt hij Pierce. In een mum van tijd is hij de meest gevraagde en begeerde man van The International Men’s Agency en neemt zijn leven een heel andere wending. Houdt hij dit dubbelleven vol en wat als......
  
Conclusie 

Wat mij vooral aantrok bij dit boek was de cover. Vrij logisch, want dat is het eerste wat je te zien krijgt. Een zwart-wit foto waarop een bijna naakte vrouw voor een spiegel staat: ‘Ondeugdelijke spiegeling’! Ik vind het een mooie cover. De subtitel ‘Werklust’ is een goede keuze en lekker dubbelzinnig. Na het boek te hebben dichtgeklapt mag ik zeggen dat de foto perfect bij dit verhaal past.

Het verhaal leest gemakkelijk door zijn simpele zinnen en woordspelingen. Toegankelijk voor ieder die graag een ‘erotisch’ verhaal leest.

De auteur laat je in de eerste hoofdstukken kennismaken met de belangrijkste personages. Je krijgt een duidelijk beeld van Paul en Mariëlle. Daarna kabbelt het verhaal verder en moest ik moeite doen om mijn aandacht erbij te houden. Ik ging al vrij snel diagonaal lezen, omdat er weinig gebeurde. De bijkomende karakters worden weinig of niet uitgediept en alles gaat wel erg makkelijk voor Paul. Ook de verhaallijn had ik graag meer uitgewerkt gezien, het blijft te oppervlakkig. Ik had het interessant gevonden als de nieuwe baan van Paul, de plaatsen die hij bezoekt en de dames waar hij mee omgaat wat meer uitgediept waren. Bovendien vind ik Paul voor een man van de wereld wel erg naïef om niet door te hebben in wat voor wereldje hij terecht komt. De plot daarentegen is verrassend en zou je in dit verhaal zeker niet verwachten. Hij is misschien wat ver gezocht, maar het geeft toch een aardige wending aan dit boek.

Volgens mij is dit een verhaal dat in heel wat minder pagina’s verteld had kunnen worden, als kort verhaal of net het tegenovergestelde, meer uitgewerkt. Nu is het voor mij vlees noch vis. Door de cover waren mijn verwachtingen van het verhaal misschien te hoog, dat is natuurlijk ook een mogelijkheid. Het boek blijft bij mij niet nazinderen, jammer.
2,5 ster voor ‘Ondeugdelijke spiegeling’.
  
Karin Teirlynck - Team De Perfecte Buren


woensdag 27 april 2016

Screenshot


In juni 2016 wordt de crowd novelle Screenshot verwacht bij uitgeverij Eigenzinnig. Drie jaar geleden begon Schrijven Online een groot project crowd writing. De leden van Schrijven Online schreven, onder leiding van thriller schrijfster Judith Visser en projectredacteur Johan van den Ende, een boek van 12 hoofdstukken met de titel Screenshot.
De novelle wordt in juni 2016 verwacht bij Uitgeverij Eigenzinnig. Later zal op Schrijven Online een artikel in samenwerking met Jolanda Roth verschijnen. Zij werkte actief mee bij het schrijven en publiceren van Screenshot en zal vertellen over haar ervaringen.
‘We hebben met z’n allen heel wat schrijfregels overtreden en dat was bijzonder leerzaam,’ aldus Roth.

Crowd writing

Screenshot is tot stand gekomen dankzij crowd writing. Het eerste hoofdstuk van boek werd geschreven door Judith Visser, ook begonnen als lid op Schrijven Online.
Leden van Schrijven Online konden een tweede hoofdstuk schrijven op basis van dat eerste hoofdstuk. Visser en Van den Ende kozen uit de inzendingen de beste, welke online gezet werd als tweede hoofdstuk. Op basis daarvan konden deelnemers dan weer een derde hoofdstuk schrijven, enzovoorts, tot er 12 hoofdstukken geschreven waren.
De flaptekst is nu ook bekend:
Overal was bloed. Ik wilde weg van dit monster. Ik had hier nooit aan moeten beginnen.
Om naast haar studie journalistiek wat bij te verdienen, heeft Laverne Freeman zich door Lex van Trigt, beter bekend als Mister Teenage, laten rekruteren als proefpersoon bij het onderzoeksinstituut MIW - Meten Is Weten. Wat Lex niet weet, is dat Laverne zich bewust met hem inlaat om zijn dubbelleven te onderzoeken. Lex’ carrière als DJ is in opspraak geraakt vanwege zijn betrokkenheid bij de zwangerschap van een tienermeisje, maar hij schijnt ook financiële belangen bij het MIW te hebben. Laverne is vastbesloten uit te zoeken wat Lex en het MIW te maken hebben met het vervaardigen en verkopen van partydrugs aan tienermeisjes, loverboys en pooiers.
Tijdens een wetenschappelijk onderzoek naar de seksuele opwindingsrespons bij vrouwen, krijgt Laverne gruwelijke beelden van Lex’ moord voorgeschoteld. Als ze op de vlucht slaat, wordt ze door medewerkers van het instituut overmeesterd, gedrogeerd en opgesloten.
De studente, op zoek naar een spraakmakend artikel, wordt zelf het slachtoffer.
Screenshot is een thrillernovelle die tot stand is gekomen door de samenwerking van negen schrijvers.
Screenshot: een rollercoaster van spanning, actie en mysterie.

Wie werken er mee aan dit bijzondere boek?
-Judith Visser
-Ginneke van der Putten
-Jolanda Roth
-Johan van der Velde
-Marloes Vrijdag
-Melissa Skaye
-Isabella Driesmans
-Jozef Bakker
-Mirjam Hildebrand






'God is klein geschapen' - Tim Foncke

 
Genre: roman
Uitgever: Lebowski
ISBN: 9789048828883
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 188
Uitgave: 2016


Met dank aan uitgeverij Lebowski voor dit recensie exemplaar.

Hoewel zijn literair agent hemel en aarde beweegt om hem tot een opvolger van zijn succesroman aan te zetten, heeft Zaman Van Mansbrugge besloten de schrijverij aan de wilgen te hangen. Samen met zijn vriend Fons vult hij zijn dagen in de lokale krantenwinkel met bier en nietsontziende humor. Terwijl hij in een roes van alcohol worstelt met zijn familieverleden en een verloren liefde, raakt hij in de ban van het meisje Melanie. Kan zij Zaman weghouden bij de afgrond?

God is klein geschapen is een even komische, liefdevolle als inktzwarte roman over een man die de waanzin in de wereld, en die in zijn kop, probeert te kanaliseren.

De aan blasfemie grenzende titel van het boek “God is klein geschapen” van de als ex-komiek aangeduide Vlaming Tim Foncke doet het ergste vermoeden. De aanbeveling op de achterflap van Herman Brusselmans draagt daar ook aan bij.

Aanvankelijk valt het nog wel mee. De hoofdpersoon is de schrijver Zaman Van Mansbrugge. Hij is net zijn liefje Clara kwijt en brengt zijn dagen in ledigheid door in de krantenwinkel Center van Maaike en Fred. Zijn vriend Fons Van Nuffel houdt er hetzelfde zinledige leven op na. Het verhaal lijkt wel een reclamezuil voor het biermerk Jupiler en krasloten, en is verder tamelijk inhoudsloos.

Humor lijkt er volop te zijn. Grappige zinsneden als “Er zijn schrijvers die beweren dat ze schrijven om niet aan het leven te hoeven deelnemen.” en “Fred en Maaike zagen eruit alsof ze het journaal gezien hadden.” geven de lezer aanvankelijk moed om verder te gaan. Maar al snel verwordt de humor tot een pose om gebrek aan inhoud van het verhaal te maskeren.
En jammer genoeg meent de schrijver te kunnen scoren met vele platvloersheden en grove seksuele toespelingen. Daar zal ongetwijfeld een lezerspubliek voor zijn, doch vele lezers hebben daar geen behoefte aan en zullen geërgerd afhaken.

Deze boekbespreking blijft om die reden hierbij. Het boek krijgt twee sterren, en wel om bijzondere redenen. Eén ster voor de moeite, en een ster voor de op zich wel mooie prestatie van foutloos taalgebruik en de wél leuke slotscène waarin een telefonerende colporteur van Bofrost door Zaman op humoristische wijze in de maling genomen wordt. En wie wil dat niet met die vervelende bellers die zich ongevraagd aan ons allen opdringen met hun verkooppraatjes? 


Charles Kuijpers – Recensent De Perfecte Buren

dinsdag 26 april 2016

‘Smeergeld’ - Nausicaa Marbe

 
Genre: roman / thriller 
Uitgever: Prometheus
ISBN: 9789044624823
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 397 
Uitgave: september 2014



Het boek “Smeergeld” van de voor velen onbekende Nederlandse schrijfster van Roemeense afkomst Nausicaa Marbe won tot veler verrassing de prestigieuze Belgische prijs De Diamanten Kogel 2015, een soort evenknie van De Gouden Strop.
De jury merkte onder meer het volgende op:

"Het is eerder een zedenroman dan een thriller, die zonder gebruik te maken van de - soms ietwat versleten - conventies van de crimi in een sappige taal naar een climax stroomt".
"De twee grote verhaallijnen van het boek worden door elkaar geweven tot een onweerstaanbare pageturner: soms grappig en cassant, soms wervend geëngageerd, soms lichtvoetig en spits."

Tot zover de jury.
Opmerkelijk was toch wel dat enkele zeer gerenommeerde auteurs met goede thrillers achter het net visten.

Waar gaat het boek over?
Job en Gaby van Emmerik wonen met hun tweeling Leon en Tara in Haarlem. Hun leven is niet zonder zorgen. Job is architect en was stadsbouwmeester van de gemeente Haarlem. Via een politieke intrige is hij zijn baan kwijtgeraakt toen hij fraude van gemeentelijke bestuurders op het spoor kwam.
Tijdens zijn actieve periode heeft hij in Boekarest een affaire gehad met Gretta Luzerne, dochter van een steenrijke vastgoedman. Die gaat hem zwaar opbreken als de dame in kwestie onder pseudoniem plotsklaps opduikt in Haarlem en Job en zijn gezin op een opvallende manier in de tang neemt.
Job werkt samen met oud-rechercheur Frits Alkema aan de fraudekwestie en ontdekt daarbij lijntjes naar Bulgarije. Die doen de oplettende lezer denken aan de kwestie van oud-minister en voormalig burgemeester van Maastricht Gerd Leers waarin overigens nimmer fraude is bewezen.
Het duurt zeer lang alvorens in het verhaal een “ouderwets” thrillerelement wordt geïntroduceerd. Op een gegeven moment wordt het lijk van oud-notaris Frank Zevenberg in een park gevonden. Diens functie en ook de vondst van het lijk vervullen echter vervolgens geen rol van enige betekenis in het verhaal.

Nausicaa Marbe heeft met “Smeergeld” een intrigerende roman geschreven. Haar taalgebruik is voorbeeldig, de zinnen zijn prettig leesbaar en de belangrijkste karakters krijgen voldoende diepgang mee.
De spanning in het verhaal is bepaaldelijk niet om te snijden, sterker nog het is de vraag of dit boek wel als thriller kan worden aangemerkt. Op de cover wordt het aangeduid als een “schitterende, bijzonder spannende zedenroman”.
Op een doorgewinterde thrillerlezer komt deze kwalificatie eufemistisch gezegd enigszins overdreven over. “Smeergeld” is zeker een goed en lezenswaardig boek maar het winnen van de Diamanten Kogel deed de kenners de wenkbrauwen fronsen. We kunnen slechts gissen waarom dit boek beter zou zijn dan de pareltjes “Bewijs het maar” van Rudy Soetewey, “Het meisje op de weg” van Michaël Berg, “Ultimatum” van de gebroeders Heerma Van Voss of “De vrouw in de spiegel” van Kim Moelands.

Het vorenstaande neemt niet weg dat “Smeergeld” een goed geschreven, prettig en interessant boek is dat drie heldere sterren verdient.

Charles Kuijpers - Recensent De Perfecte Buren

‘De stalen Madonna’ – Ate de Jong

 
Genre: thriller
Uitgever: The House of Books
ISBN: 978 90 443 4796 8
Uitvoering: manuscript
Aantal pagina’s: 268
Uitgave: 22/04/2016

Hartelijk dank aan uitgeverij The House of Books voor het beschikbaar stellen van het recensie manuscript.

Cover
De cover bestaat uit een oude Amerikaanse auto die op een stoffig gedeelte van Route 66 rijdt. Het iconische bordje staat links naast de weg. De auto laat duidelijk remsporen achter. De lucht boven de weg is een redelijk onheilspellend donkere tint blauw. De titel staat in grote gele letters in de lucht, met daarboven de naam van de schrijver en daaronder “thriller”. Beide zijn in een kleinere lettergrootte en in het wit geschreven. Boven de auto staat in gele kleine letters “In Hollywood is moord slechts een onschuldige bijzaak”. De cover spreekt mij wel aan. Deze past ook bij het verhaal. De cover krijgt een 7,5.

Het verhaal
Ate de Jong (1953) is o.a. een filmproducent en hij heeft in 1990 de film ‘Highway to Hell’ geproduceerd. De set van deze film dient als achtergrond van zijn eerste thriller. Lloyd Bloom, een van de producenten van de film wordt vermoord in zijn tijdelijke woning. Als producent is hij een van de zeven namen op het verzekeringscontract. Als er met een van deze zeven iets gebeurt tijdens de filmproductie dient de verzekeringsmaatschappij een bedrag van $ 3 miljoen uit te betalen. Zoals een verzekeringsmaatschappij betaamt willen ze zeker weten dat de dood niet veroorzaakt is door iemand die aan de film is verbonden. Mocht dat wel het geval zijn dan hoeven ze niets uit te betalen. 

Ze geven Leo Berliner de opdracht om naar Las Vegas te reizen, waar de film wordt geschoten, om uit te zoeken of het inderdaad een maffiamoord betreft, zoals de politie vermoedt. Leo neemt de opdracht met tegenzin aan. Ooit woonde hij in Amerika. Hij was advocaat voor Paramount Pictures en werkte daar in het contractenteam. Hij was getrouwd met Rebecca, een actrice, maar na haar dood vijf jaar geleden is hij weer in Nederland gaan wonen. De enige reden dat hij de opdracht aanneemt, is een persoonlijke reden. De vermoorde man is een kennis van hem. Eentje die volgens Leo licht kan schijnen op de dood van zijn vrouw. Eenmaal in Las Vegas wordt Leo niet echt met open armen ontvangen door de crew van de film. 

Zijn onderzoek kan eventueel voor vertraging en andere problemen zorgen voor de productie van de film, en zoals in Hollywood geldt, tijd is geld en geld is belangrijker dan rechtvaardigheid. De film moet gemaakt worden, no matter what.  Een moord meer of minder doet er niet toe.

Conclusie
Het begin van ‘De stalen Madonna’ was veelbelovend. In de eerste hoofdstukken, die allemaal een regel uit het hoofdstuk als kop hebben i.p.v. een hoofdstuknummer, zit humor, wordt een filmisch beeld geschapen en intrigeert de schrijver de lezer. Je bent getuige van de moord, maar hij geeft niet weg wie de dader is c.q. de daders zijn. Toch sluipen er in de eerste hoofdstukken al enige irritante zaken in het verhaal. Zo wordt er een Noord-Afrikaan opgevoerd, die met minder accent spreekt dan de meeste Limburgers, maar al zijn zinnen zijn grammaticaal incorrect. Dat stoort. Als de man nauwelijks met een accent spreekt, waarom zou hij dan alleen maar grammaticaal incorrecte zinnen kunnen voortbrengen? 

De stereotypering van de karakters in het boek geven een dubbel gevoel. Afgezien van Leo, lijkt elk ander personage een stereotype te zijn. Voor de filmset heeft dit wel een meerwaarde. Zelf geen idee hoe het op zo’n filmset te werk gaat, maar het beeld dat hij schept van de buitenkant is wat telt, wordt op deze manier goed naar voren gebracht. Van de narcistische regisseur, de ik ben zo belangrijke sterren, de runners die het laagst op de hiërarchische ladder staan tot aan de wannabees die hun naam aanpassen, omdat ze ervan uitgaan dat ze met hun geboortenaam niet Hollywoodwaardig zijn. Kriebels liepen bij tijd en wijle over mijn lijf m.b.t. de oppervlakkigheid in de filmwereld. Deze oppervlakkigheid is tevens een makke van het verhaal. 

Het betreft een moordonderzoek, maar de gang van zaken op de filmset speelt een grotere rol dan de vermoorde man en het politieonderzoek lijkt eigenlijk een beetje bijzaak te zijn in het verhaal. Alsof het neerzetten van de Hollywoodscene eigenlijk het hoofdonderwerp is van het verhaal. Als thriller is het boek ook niet echt spannend te noemen. Er gebeuren wel een aantal thrillerachtige zaken, maar deze voelen een beetje gekunsteld aan. Het is eerder een misdaadverhaal binnen de filmwereld dan een thriller. Het is daardoor ook wat langzaam en langdradig. De stukken die wel fascineren zijn de brieven die Leo tussendoor aan zijn kind schrijft. De samenhang met het verhaal wordt brief na brief duidelijker en eindigt met het grootste mysterie in het boek. 

De schrijfstijl is beeldend, vlot, maar ook doorspekt van behoorlijk grove taal, zoals “boterkut”, en af en toe zitten er behoorlijk denigrerende passages in. Het meest storend zijn de fouten in de tijdlijn. Het boek speelt zich af op de set van de film ‘Highway to Hell’ uit 1990, volgens IMDB, maar tijdens een bezoek aan de plaatselijke politie wordt er gerefereerd aan de verkiezingsdag van de presidentsverkiezing tussen Bush en Gore. Deze verkiezing vond plaats op 7-11-2000. Nu zou dit nog onder creatieve vrijheid kunnen vallen, maar als in datzelfde gesprek wordt verwezen naar de dag dat het homohuwelijk in Nederland werd gelegaliseerd, dan irriteert dit behoorlijk. De legalisatie van het homohuwelijk vond plaats op 01-04-2001. Verderop in het boek wordt het nog aparter. Een van de producenten zit het, op dat moment nog geheime, script te lezen van de Ridley Scott film ‘Gladiator’. Deze scene vindt plaats na de verkiezingsdag, maar volgens IMDB is “Gladiator” op 01-08-2000 in première gegaan. Zulke slordigheden in de tijdlijn werken storend en bij een boek dat, volgens Ate de Jong, voor 60 á 70 procent bestaat uit waargebeurde zaken, maakt dat dit percentage misschien ook wel met een korreltje zout genomen moet worden. Ja, Lloyd Bloom is ook daadwerkelijk vermoord, en de schrijver geeft aan dit gegeven verplaatst te hebben naar zijn verhaal, en dat is natuurlijk te billijken. Toch zijn de waargebeurde zaken die vermeld worden, maar in onlogische volgorde in het boek worden verwerkt, een duidelijk minpunt wat mij betreft. De vlotte schrijfstijl, de filmische beleving, de sporadische humor wegen niet op tegen de mindere punten. 
‘De stalen Madonna’ krijgt van mij net 2.5 ster.

Lisette Woest-Appeldoorn - recensente De Perfecte Buren







Auteurs bloggen.......Sandra J. Paul


Compartment thinking

Of: Hoe structureer je je gedachten, je werk en je drukke leven om je dromen te verwezenlijken? Sinds jaren krijg ik van mensen in mijn omgeving de vraag: ‘Hoe doe je het toch allemaal?’
‘Hoe doe ik wat?’ vraag ik dan onschuldig.
‘Je weet wel: Je werk, je kinderen, je boeken, …’
En dan realiseer ik me weer heel even dat ik inderdaad geen ‘normaal’ leven leid voor velen. Dat mijn leven zo druk lijkt dat men vaak denkt dat ik maar een paar uur per nacht slaap. Wat niet zo is, hoor. Maar toegegeven: Ik stop meestal niet voor half elf ‘s avonds, en moet me dan vaak bedwingen niet een nachtje door te werken.

Voor mij is dit ritme normaal, ik heb in jaren nooit anders gekend. Een 9 to 5-leven is niet aan mij besteed, dat besefte ik al van kind af aan. Daarvoor is mijn brein teveel aan de slag, vaak dag en nacht.
Je weet hoe het gaat. Als twintiger heb je zat om te doen wat je graag doet. Bij mij was het niet anders. Ik combineerde een baan als informatica-consultant met voldoende vrije tijd om te schrijven. En schrijven deed ik graag, van zolang ik me al kan herinneren. Eerst op een ouderwetse typmachine, daarna op een elektronisch model, later op een laptop. Ik bewaarde alles en deed er nooit iets mee. Op school schreef ik de verhandelingen van mijn klasgenoten, zolang ik maar kon schrijven.

Later vond ik het lef om her en der wat verhalen te laten lezen, en af en toe deed ik mee aan een wedstrijdje. En dat was het dan. Er was wel die droom: ‘Ooit breng ik iets uit’, maar ik deed er niets mee.
Toen kreeg ik kinderen. Drie prachtige zonen die in één klap mijn leven wijzigden. Gedaan met de vele vrije tijd, afgelopen met de uren achter een laptop, schrijven op je gemak. Writer’s block, gebrek aan tijd en vooral vermoeidheid, in combinatie met een eigen bedrijf. Door dat bedrijf leerde ik omgaan met zware deadlines, met (positieve) stress en een combinatie van duizend-en-een taken. 
Het was een prima leerschool.

Soms werd ik geleefd, of dat gevoel kreeg ik toch. Maar nooit twijfelde ik aan mijn leven. Ik werd gelukkiger, omdat vrijheid mijn ding is. Ik ben een onafhankelijke ziel, in hart en nieren en vond in mijn partner dezelfde ziel. En de kids? Die surfen mee op ons drukke, grappige bestaan.

Anderhalf jaar geleden, toen mijn kinderen wat ouder werden, keerde die onbereikbare droom terug, als een knagend stemmetje in mijn hoofd. Ik wist dat ik het niet langer kon negeren. Ik wilde oh zo graag een boek uitbrengen, mijn ultieme goal.
Dus nam ik een verhaal dat ik tien jaar geleden had geschreven en begon het te herschrijven, tijdens elke vrije minuut die ik ’s avonds kon winnen. Tot het maanden later plots een boek werd. Ik trok mijn stoute schoenen aan, slikte mijn nervositeit in en stuurde het manuscript naar een vijftal uitgeverijen. Meteen kwam er positief antwoord, van twee uitgeverijen die elk in hun taalgebied het boek wilden uitbrengen. Voor ik het goed en wel besefte, werd mijn eerste Young Adult boek, een feit. Ik beleefde het in een droom. Amper tien maanden na mijn besluit om er nu echt voor te gaan, lag mijn eerste boek in de winkels. 

Ik was zo gelukkig en wist dat ik dit gevoel wilde herhalen, wist dat ik echt verder wilde met dit. Mijn collega’s en vrienden leefden zo intens mee, gewoonweg fantastisch om te beleven. Inwendig besefte ik dat het hier niet bij zou stoppen, omdat het boek een open einde kende en ik wist dat het nog niet afgelopen was met mijn personages. Dus schreef ik in de maanden die volgden 
na mijn eerste script, rigoureus verder aan het verhaal, wat uiteindelijk in vier scripts eindigde. Einde 2015 was het verhaal afgerond en nu zijn we volop bezig met alle boeken uit de reeks klaar te stomen en uit te brengen. 

Intussen schreef ik wat kortverhalen, won een prijs in een wedstrijd en een thriller die intussen ook uitkwam. Ik doe het gewoon ontzettend graag. Schrijven = zen, een fijne afwisseling naast mijn druk bestaan. Door mijn besluit opnieuw te beginnen schrijven, besefte ik dat ik mijn leven moest reorganiseren. Ik werk nog steeds zeer veel, heb nog steeds drie zonen, die drukke webshop (die nu gelukkig gerund wordt door mijn partner), IT-werk, mijn gezin en huishouden en zoveel meer. En ja, ik heb ook nog steeds een druk sociaal leven. 

Maar het enige wat ik haast niet meer doe, is televisie kijken, behalve met de kinderen Dan is het mama-kids-tijd. Soms schrijf ik een kwartiertje per dag, letterlijk tussen ‘de soep en de patatten’, zoals men in België zegt. En dat is dan voldoende. Zen, weet je wel?

Mijn brein is steeds bezig. Ken je dat gevoel dat je altijd denkt? Hier ook. Zowel op mijn werk als IT ’er, met een gemiddelde aan tien projecten die ik beheer, als in mijn boeken en schrijfsels. In de auto, wanneer ik rare dingen in auto’s naast mij zie, of wanneer ik opeens die ene lyric hoor die weer een idee in actie doet treden. Sinds het najaar van 2015 hanteer ik dus ook een systeem dat me helpt bij het structureren van gedachten en leven. Ik ben begonnen met compartment thinking, wat betekent dat ik mezelf heb geleerd mijn brein op te delen in kamers met gesloten deuren. Elk stuk vertegenwoordigt een deel van mijn leven. 

Telkens ik een deur in mijn hoofd open, focus ik me volledig op dat deel. Wanneer ik de deur sluit, open ik de volgende. Klinkt vreemd, nietwaar? Maar het werkt wel. Alle ideeën krijgen een plaats in mijn hoofd. Daardoor is er ruim tijd voor gezin en privéleven en uiteraard werk. Zo catalogiseer je ook alles wat je wil doen, en kan je meerdere activiteiten combineren zonder verward te geraken. En het werkt ook met de duizenden ideeën die een auteur heeft. En vooral: Zo verwezenlijk je ook je dromen. Geen excuses meer dat je geen tijd hebt, omdat je tijd maakt in je hoofd, je planning. Time management werkt prima.

Wat het afgelopen jaar me heeft geleerd, is dat je je droom kunt nastreven, als je bereid bent er voldoende tijd en energie in te steken. Aan het einde van de rit, wanneer je het gehaald hebt, is de beloning ook ontzettend fijn.

Sandra J. Paul

20 april 2016

Sandra op Facebook, klik hier.