dinsdag 26 april 2016

Auteurs bloggen.......Sandra J. Paul


Compartment thinking

Of: Hoe structureer je je gedachten, je werk en je drukke leven om je dromen te verwezenlijken? Sinds jaren krijg ik van mensen in mijn omgeving de vraag: ‘Hoe doe je het toch allemaal?’
‘Hoe doe ik wat?’ vraag ik dan onschuldig.
‘Je weet wel: Je werk, je kinderen, je boeken, …’
En dan realiseer ik me weer heel even dat ik inderdaad geen ‘normaal’ leven leid voor velen. Dat mijn leven zo druk lijkt dat men vaak denkt dat ik maar een paar uur per nacht slaap. Wat niet zo is, hoor. Maar toegegeven: Ik stop meestal niet voor half elf ‘s avonds, en moet me dan vaak bedwingen niet een nachtje door te werken.

Voor mij is dit ritme normaal, ik heb in jaren nooit anders gekend. Een 9 to 5-leven is niet aan mij besteed, dat besefte ik al van kind af aan. Daarvoor is mijn brein teveel aan de slag, vaak dag en nacht.
Je weet hoe het gaat. Als twintiger heb je zat om te doen wat je graag doet. Bij mij was het niet anders. Ik combineerde een baan als informatica-consultant met voldoende vrije tijd om te schrijven. En schrijven deed ik graag, van zolang ik me al kan herinneren. Eerst op een ouderwetse typmachine, daarna op een elektronisch model, later op een laptop. Ik bewaarde alles en deed er nooit iets mee. Op school schreef ik de verhandelingen van mijn klasgenoten, zolang ik maar kon schrijven.

Later vond ik het lef om her en der wat verhalen te laten lezen, en af en toe deed ik mee aan een wedstrijdje. En dat was het dan. Er was wel die droom: ‘Ooit breng ik iets uit’, maar ik deed er niets mee.
Toen kreeg ik kinderen. Drie prachtige zonen die in één klap mijn leven wijzigden. Gedaan met de vele vrije tijd, afgelopen met de uren achter een laptop, schrijven op je gemak. Writer’s block, gebrek aan tijd en vooral vermoeidheid, in combinatie met een eigen bedrijf. Door dat bedrijf leerde ik omgaan met zware deadlines, met (positieve) stress en een combinatie van duizend-en-een taken. 
Het was een prima leerschool.

Soms werd ik geleefd, of dat gevoel kreeg ik toch. Maar nooit twijfelde ik aan mijn leven. Ik werd gelukkiger, omdat vrijheid mijn ding is. Ik ben een onafhankelijke ziel, in hart en nieren en vond in mijn partner dezelfde ziel. En de kids? Die surfen mee op ons drukke, grappige bestaan.

Anderhalf jaar geleden, toen mijn kinderen wat ouder werden, keerde die onbereikbare droom terug, als een knagend stemmetje in mijn hoofd. Ik wist dat ik het niet langer kon negeren. Ik wilde oh zo graag een boek uitbrengen, mijn ultieme goal.
Dus nam ik een verhaal dat ik tien jaar geleden had geschreven en begon het te herschrijven, tijdens elke vrije minuut die ik ’s avonds kon winnen. Tot het maanden later plots een boek werd. Ik trok mijn stoute schoenen aan, slikte mijn nervositeit in en stuurde het manuscript naar een vijftal uitgeverijen. Meteen kwam er positief antwoord, van twee uitgeverijen die elk in hun taalgebied het boek wilden uitbrengen. Voor ik het goed en wel besefte, werd mijn eerste Young Adult boek, een feit. Ik beleefde het in een droom. Amper tien maanden na mijn besluit om er nu echt voor te gaan, lag mijn eerste boek in de winkels. 

Ik was zo gelukkig en wist dat ik dit gevoel wilde herhalen, wist dat ik echt verder wilde met dit. Mijn collega’s en vrienden leefden zo intens mee, gewoonweg fantastisch om te beleven. Inwendig besefte ik dat het hier niet bij zou stoppen, omdat het boek een open einde kende en ik wist dat het nog niet afgelopen was met mijn personages. Dus schreef ik in de maanden die volgden 
na mijn eerste script, rigoureus verder aan het verhaal, wat uiteindelijk in vier scripts eindigde. Einde 2015 was het verhaal afgerond en nu zijn we volop bezig met alle boeken uit de reeks klaar te stomen en uit te brengen. 

Intussen schreef ik wat kortverhalen, won een prijs in een wedstrijd en een thriller die intussen ook uitkwam. Ik doe het gewoon ontzettend graag. Schrijven = zen, een fijne afwisseling naast mijn druk bestaan. Door mijn besluit opnieuw te beginnen schrijven, besefte ik dat ik mijn leven moest reorganiseren. Ik werk nog steeds zeer veel, heb nog steeds drie zonen, die drukke webshop (die nu gelukkig gerund wordt door mijn partner), IT-werk, mijn gezin en huishouden en zoveel meer. En ja, ik heb ook nog steeds een druk sociaal leven. 

Maar het enige wat ik haast niet meer doe, is televisie kijken, behalve met de kinderen Dan is het mama-kids-tijd. Soms schrijf ik een kwartiertje per dag, letterlijk tussen ‘de soep en de patatten’, zoals men in België zegt. En dat is dan voldoende. Zen, weet je wel?

Mijn brein is steeds bezig. Ken je dat gevoel dat je altijd denkt? Hier ook. Zowel op mijn werk als IT ’er, met een gemiddelde aan tien projecten die ik beheer, als in mijn boeken en schrijfsels. In de auto, wanneer ik rare dingen in auto’s naast mij zie, of wanneer ik opeens die ene lyric hoor die weer een idee in actie doet treden. Sinds het najaar van 2015 hanteer ik dus ook een systeem dat me helpt bij het structureren van gedachten en leven. Ik ben begonnen met compartment thinking, wat betekent dat ik mezelf heb geleerd mijn brein op te delen in kamers met gesloten deuren. Elk stuk vertegenwoordigt een deel van mijn leven. 

Telkens ik een deur in mijn hoofd open, focus ik me volledig op dat deel. Wanneer ik de deur sluit, open ik de volgende. Klinkt vreemd, nietwaar? Maar het werkt wel. Alle ideeën krijgen een plaats in mijn hoofd. Daardoor is er ruim tijd voor gezin en privéleven en uiteraard werk. Zo catalogiseer je ook alles wat je wil doen, en kan je meerdere activiteiten combineren zonder verward te geraken. En het werkt ook met de duizenden ideeën die een auteur heeft. En vooral: Zo verwezenlijk je ook je dromen. Geen excuses meer dat je geen tijd hebt, omdat je tijd maakt in je hoofd, je planning. Time management werkt prima.

Wat het afgelopen jaar me heeft geleerd, is dat je je droom kunt nastreven, als je bereid bent er voldoende tijd en energie in te steken. Aan het einde van de rit, wanneer je het gehaald hebt, is de beloning ook ontzettend fijn.

Sandra J. Paul

20 april 2016

Sandra op Facebook, klik hier.

Geen opmerkingen: