woensdag 6 april 2016

‘De violiste’ – Patricia Snel

 
Genre: literaire thriller
Uitgever: The House of Books
ISBN: 9789044347944
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 351
Verschijningsdatum: 21 maart 2016

Met dank aan uitgeverij The House of Books voor deze recensie exemplaren.

Gelezen door Charles Kuijpers, Hilde van den Bosch en Nancy De Brucker (Team DPB).

Violiste Amber Kaufmann wordt op het hoogtepunt van haar roem geconfronteerd met een mysterieuze verdwijning, Het heeft er alle schijn van dat haar man en manager meer weet van het lot van de destijds zeventienjarige Lena Miller. De golf van negatieve publiciteit die volgt, heeft desastreuze gevolgen voor Ambers carrière en relatie: om het tij te kunnen keren, moet ze de waarheid achter de verdwijning van Lena zien te achterhalen. Een waarheid met verstrekkende gevolgen...

Cover
Charles; Op de cover van “De violiste” van Patricia Snel is de deels ontblote rug van een donkerharige dame te zien. Ze draagt een parelketting en houdt die met haar hand vast. Het verband van de afbeelding met het verhaal is niet direct duidelijk; wellicht is hier een violiste afgebeeld doch dat is beslist niet vanzelfsprekend. De kleurstelling is enigszins sjiek, en dat past bij het beroep van de hoofdpersoon.
In de linkerbovenhoek staat een aanbeveling van zeven regels van Susan Smit die hoge verwachtingen oproept. Het gebruik daarin van “good read” oogt interessant maar is voor liefhebbers van de vaderlandse taal overbodige taalvervuiling.
De cover draagt als ondertitel “De waarheid achter de verdwijning van Lena Miller”. Over het misplaatste gebruik van de term “literaire thriller” is al meer dan genoeg gezegd en geschreven.
De cover heeft toch wel enige sfeer en krijgt een heel mager zesje.

Hilde; Op de cover staat een vrouw met naakte schouders en een parelketting om in sobere tinten. Een (mannen?)hand raakt behoedzaam haar nek aan. Collega schrijfster Susan Smit spoort met haar quote op de voorzijde het leespubliek aan om deze verrassende en intelligente thriller vol onderhuidse spanning onmiddellijk te gaan lezen. Veel literaire thrillers kiezen er voor om een vrouw af te beelden op de voorzijde. Bijster origineel is het dan ook niet. Plus de quote van Susan Smit maakt de verwachtingen hoog om dit boek te gaan lezen. Dat kan alleen maar op een teleurstelling uitlopen na het lezen van de laatste pagina. De ondertitel “De waarheid achter de verdwijning van Lena Miller” daarentegen maakt het geheel wat geheimzinniger. De lezer wordt hiermee getriggerd om achter die waarheid te komen. Een 6.

Nancy; De cover, lila kleur, laat een foto zien van een vrouw die van achteren is gefotografeerd. De dame in kwestie heeft een lila jurk aan met een fijn parelsnoer en een hand in de nek. Bovenaan staat een quote van Susan Smit. De naam en titel van het boek staan onderaan vermeld met eronder “De waarheid achter de verdwijning van Lena Miller”. Ik geef deze cover een 6.

Samenvatting van het verhaal
Charles; In een catacombe bij een oud treinstation in Crouch End in Londen krijgt een zwerver de schrik van zijn leven. Hij vindt een menselijk skelet en steelt de ring die nog aan de vingerkootjes zit. “Botjes vielen als mikado uiteen.” Aldus krijgt de lezer te horen. Of dit fysiologisch mogelijk is, zal schrijfster Patricia Snel mogelijkerwijs hebben onderzocht. Kenners van mikado zullen hun twijfels hebben, anatomen wellicht ook.

Hilde; Een zwerver ontdekt bij het zoeken naar een slaapplaats op een verlaten station in Noord-Londen een halfvergaan lijk. Het blijkt om de toentertijd 17-jarige Lena Miller te gaan, de dochter van Jack Miller, partijleider van de conservatieven. Lena verdween twee jaar geleden na een diner bij de Koninklijke Academie voor Strijkinstrumenten in Londen. De rechercheur Luke O’Connor was belast met de verdwijningszaak maar al zijn sporen liepen dood en hij werd vlak voor zijn pensioen van de zaak gehaald. De zaak werd in de doofpot gestopt en verdween naar de achtergrond.

Nancy; Amber Kaufmann is een wereldberoemde violiste die met haar man Kurt in Amsterdam woont. Amber geeft weinig interviews omdat ze altijd een bepaald onderwerp willen aansnijden en daar heeft ze geen zin in. Op een decemberavond geeft ze toch een interview aan de BBC voor het programma ‘Music Matters’. Daarin legt ze uit wat de muziek betekent voor haar en wat een voorrecht het is dat ze met een Stradivarius kan spelen. Dit instrument dat enkele miljoenen euro’s waard is, heeft ze in bruikleen van het Grimaldi Fonds en de Stradivari Society in Londen.
Ze beschrijft het muziekinstrument en wat voor een gevoel het haar geeft om ermee te spelen:

“Ik zie mijn viool als een verlengstuk van mijn vrouwelijkheid, mijn lichaam is ermee versmolten”

Charles; De befaamde violiste Amber Kaufmann woont met haar man Kurt en hun huishoudster Nettie aan de Keizersgracht in Amsterdam. Tijdens een radio-interview voor de BBC van Amber wordt de uitzending plotseling onderbroken nadat bekend geworden is dat de stoffelijke resten van het drie jaar eerder in Londen verdwenen viooltalent Lena Miller zijn gevonden. Lena was de dochter van de bekende politicus Jack Miller. Zij was ten tijde van haar verdwijning studente aan de Koninklijke Academie voor Strijkinstrumenten waarvan Kurt Kaufmann toentertijd directeur was.

Hilde; Amber Kaufmann is een succesvolle, jonge, ambitieuze violiste. Haar grote steun en toeverlaat is haar oudere man en tevens manager Kurt Kaufmann. Kurt was op het moment van Lena’s verdwijning aangesteld als directeur van de Koninklijke Academie voor Strijkinstrumenten en tevens ook haar viooldocent.

Nancy; Het interview wordt plots onderbroken als er wordt medegedeeld dat het lichaam van Lena Miller is gevonden die bijna drie jaar geleden is verdwenen in de nacht van 7 op 8 maart 2013 na een diner op de Koninklijke Academie voor strijkinstrumenten in Londen. Amber schrikt heel hard van dit nieuwsfeit. Blijkt dat haar echtgenoot nog les heeft gegeven aan Lena. Toen Kurt Amber ontmoette was de zaak al een half jaar achter de rug.

Charles; Al snel wordt een verdachte opgepakt. Twee verhaallijnen lopen vervolgens wisselend door het boek. De verregaande invloed van het drama rond Lena op het beroepsmatige leven én het privéleven van Amber als violiste en ook haar pogingen het tij te keren in Londen enerzijds, en het onderzoek van oud-rechercheur Luke O’Connor van de Londense politie anderzijds. Deze rechtschapen man kreeg ten tijde van het initiële onderzoek van de verdwijning van Lena Miller problemen met zijn chef Andrew en is om duistere redenen van de zaak afgehaald. Dat heeft hij nooit kunnen verkroppen. O’Connor bijt zich op eigen houtje vast in de zaak en doet opmerkelijke ontdekkingen terwijl hij ook de zorg heeft voor zijn echtgenote Vera die een herseninfarct heeft gehad.

Hilde; Bij het vinden van het stoffelijk overschot van Lena worden alle registers weer opengetrokken om de moordenaar van Lena te vinden. Alle aanknopingspunten wijzen in de richting van Kurt en de recherche twijfelt niet aan zijn onschuld. Kurt wordt in een Nederlandse gevangenis vastgezet in afwachting van zijn uitlevering aan Engeland.

Nancy; In Londen kijkt Luke O’Connor naar het nieuws over het gevonden lichaam dat geïdentificeerd is als Lena Miller. Hij was degene die belast was geweest met het onderzoek maar om een bepaalde reden werd hij van de zaak afgehaald en dat is altijd aan hem blijven knagen. Dit is een zaak die hij nooit heeft kunnen afhandelen en loslaten. Hij is dan ook heel verbluft als ze zeggen waar het lichaam is gevonden. Destijds hebben ze op de verkeerde plekken gezocht en er was ook gebrek aan bewijs. Luke’s werkkamertje hangt nog vol over de zaak. Hij wil er zich terug in verdiepen en kijken wat er is mis gegaan.
Na haar Azië-tour komen Amber en Kurt aan op Schiphol. Daar wordt Kurt meteen in de boeien geslagen en gearresteerd op verdenking van moord op Lena Miller. Kurt verzekert Amber dat dit een misverstand is en dat hij snel zal worden vrijgelaten.

Hilde; De negatieve publiciteit rondom de aanhouding van Kurt zorgt voor de ondergang van de muzikale carrière van Amber. Ze is ten einde raad en weet niet wat ze wel en niet moet geloven over het verleden van haar man. Troost vindt Amber bij hun persoonlijke chauffeur Tommy.
Als Amber een telefoontje krijgt van de inmiddels gepensioneerde rechercheur Luke O’Connor besluit ze om naar Engeland af te reizen en de waarheid boven tafel te krijgen.
Is Kurt onschuldig? Welke rol heeft Tommy in het verhaal? En de ouders van Lena; deden zij er niet alles aan om voor de pers het perfecte gezinnetje te spelen?

Nancy; Verweesd moet Amber alleen naar huis en dan beseft ze pas hoe kwetsbaar en afhankelijk ze geworden is van Kurt. Hij deed namelijk alles. Het enige waar zij zich mee moest bezig houden was haar muziek. Elke dag oefenen, uren aan een stuk. Godzijdank heeft ze haar chauffeur Tommy en huishoudster Nettie die haar helpen. De onzekerheid vrat nu al aan haar.
Dit heeft voor Amber ook verstrekkende gevolgen: haar geplande opnames en interviews en nog andere dingen worden gewoon geannuleerd. Dit is voor haar een grote shock want dat zou wel eens kunnen betekenen dat het gedaan is met haar carrière. En dan ontvangt ze ook nog iets wat haar totaal overdondert.
Het ziet er allemaal niet goed uit voor haar en voor Kurt tot ze uit onverwachte hoek hulp krijgt aangeboden…

Conclusie
Charles; Personages van allerlei pluimage bevolken het verhaal. Zo zijn daar de chauffeur en later manusje-van-alles van Amber Tommy Smith die voor een chauffeur nogal hoogontwikkeld is en zich opvallend gedraagt in diverse opzichten, de jonge muziekstudent Sam Perry, de nauwelijks uit de verf komende Sacha Simonova die een verhouding met een van de hoofdpersonen heeft, de door toedoen van Kurt mislukte vioolstudent Steven Sutcliffe, de behulpzame Jessica en de kroegbaas Jimmy die over opvallend veel geld beschikt. Lange tijd lijkt duidelijk wie de dood van Lena Miller op zijn geweten heeft doch de doorgewinterde thrillerlezer houdt dan uiteraard twijfel want meestal is het toch net even anders. En terecht want de plot ontwikkelt zich tegen het eind van het verhaal in een andere richting. Die is echter voor ervaren thrillerlezers toch wel tamelijk voorspelbaar.

Hilde; De violiste is een vlot leesbaar boek. De proloog spreekt onmiddellijk aan en nodigt de lezer uit om achter de waarheid over de verdwijning van Lena Miller te komen. Helaas gaat dan de spanning wat verloren in het verhaal en blijven verdere gruwelijkheden uit. Zo wordt er bijvoorbeeld tweemaal aan de lezer uitgelegd dat Nettie de huishoudster is van het echtpaar Kaufmann. Voor een intelligente thriller lijkt me dat wat overbodig.

Nancy; Dit boek telt 351 pagina’s met 56 korte hoofdstukken. Op deze manier kun je goed meevolgen wat er met Amber gebeurt en hoe Luke O’Connor zich bezig hield met de zaak vanaf dag een. Gaandeweg komen deze verhaallijnen bij elkaar. Samen gaan Amber en Luke op onderzoek uit om achter de waarheid te komen wat er nu die bewuste avond met Lena is gebeurd.
Je krijgt ook een kijkje in die bepaalde muziekwereld. Het is hard werken en men moet alsmaar beter en beter presteren want er staan direct anderen om je plaats in te nemen. Een keiharde wereld waar talenten zich willen tonen en bewijzen. Ook de info met name over de Stradivarius was heel interessant om te lezen.
Ook, wat niet verrassend is, schetst ze de politieke wereld die gepaard gaat met macht en corruptie. Dit zijn elementen die overal bekend zijn. Toch heeft ze dit goed weergegeven.

Beoordeling
Charles; Patricia Snel heeft een vlotte pen en geeft er ook blijk van dat ze een verhaal structuur kan geven. Haar taalgebruik is aangenaam maar het boek wordt ontsierd door een (on)behoorlijk aantal taalfouten en verkeerde omschrijvingen. Ook de schetsen van sommige gebeurtenissen en de gehanteerde beeldspraak kunnen niet altijd de toets der kritiek doorstaan.
Wat te denken van de volgende zinsneden: “Kurt pakte een koekje. Amber hoorde zijn kiezen de zoetigheid vermalen.” En: “Heel in de verte lag Sumatra dat als een stuk broccoli in het water dreef.” Op dat moment verbleven Amber en Kurt in Singapore; of het blote oog daarvandaan deze broccoli kan waarnemen, kan in het midden blijven.
De zin “De wijn verwarmde haar borstkas”  zal een fervent wijndrinker zeker bevreemden omdat zulks fysiek onmogelijk is.
Ook wordt in een noodsituatie aan een iPhone een lichtgevende kwaliteit toegedicht die niet spoort met de technische mogelijkheden van het apparaat.

Hilde; Daarnaast zijn er vreemde zinsverbanden en woordgebruik. Lelies verspreiden een giftige geur, de wind kraakte alsof er een zakje chips verkreukeld wordt, tweedelegkinderen etc. Buiten dat de lezer hierdoor oplettender gaat lezen en regelmatig zijn wenkbrauwen optrekt van verbazing doet het teniet aan de geloofwaardigheid van een literaire thriller. Het is eerder hilarisch te noemen. Je zou bijna denken dat het boek slecht vertaald is vanuit het Engels en/of mevrouw Snel een ghost-writer in de arm heeft genomen.

Nancy; In het begin komt het verhaal niet zo op gang maar op een bepaald moment heb je dan toch die stroomversnelling waardoor je het boek echt wilt uitlezen. Het verhaal was voor mij althans al een beetje voorspelbaar maar toch heeft de auteur mij op het laatste nog een beetje verrast. Geleidelijk aan leer je ook Amber beter kennen en is ze toch niet het grijze muisje dat je in het begin van het boek in gedachten had.

Charles; En de lezer ontkomt helaas ook bij dit boek niet –zij het maar eenmalig-  aan een drie letters tellend schuttingwoord waarvoor alternatieven in aanzienlijke mate voorhanden zijn.
Het verhaal is overigens zeker aardig en geeft op onderhoudende wijze de problemen weer waarmee beroemdheden worstelen als niet alles verloopt zoals zij zouden wensen. Sommige karakters komen goed uit de verf.

Hilde; Ondanks bovenstaande kritische noten zijn de personages nagenoeg allemaal goed uitgewerkt en realistisch neergezet. Vooral de rol van oud-rechercheur Luke O’Connor spreekt erg aan. Je voelt zijn liefde voor het vak en de zorg voor zijn liefhebbende echtgenote Vera. Amber verandert van een wat labiel vrouwpersoon in een sterke, krachtige vrouw die maar een doel voor ogen heeft: haar passie en gevoel voor muziek met het publiek delen. We leren de achtergronden en beweegredenen van Tommy’s handelingen kennen alsmede die van Kurt. Jack en Marjory Miller zijn uit op eigen succes en stellen dat boven de belangen van hun puberdochter. Via het dagboek van Lena komen we achter de leefwijze en beslommeringen van Lena.

Nancy; Je merkt ook wel dat ze voor sommige dingen research gedaan heeft maar dan zijn er ook weer dingen die volgens mij niet zo goed kloppen en dat vind ik dan weer spijtig. Ook heb ik verscheidene fouten opgemerkt in het boek: dit zowel qua woord- als zinsgebruik en zowel Nederlands- als Engelstalig. Een voorbeeld hiervan is: “Toen de burger was verorberd en O’Connor zijn handen en mond in de wc had gewassen…” Deze zin heeft me echt de wenkbrauwen doen fronsen, geen fraai beeld om je voor de geest te halen denk ik dan zo. En zo zijn er nog van die bepaalde fouten gemaakt in het boek. Ik vind dit jammer als je daar dan twee jaar aan hebt besteed. Ook het ietwat grove taalgebruik (in het Engels) vind ik sneu. Het woordje ‘literair’ vind ik hier niet van toepassing.

Charles; Reeds kort na het verschijnen van het boek waren op Hebban en bol vele “recensies” (feitelijk ging het om schrifturen van enkele regels) te lezen waarin zonder uitzondering vijf sterren werden toegekend aan dit boek. Een merkwaardig fenomeen dat allerlei niet bewijsbare vermoedens doet rijzen.

Hilde; Alhoewel je vanaf de eerste hoofdstukken al weet hoe het verhaal zal eindigen zijn er nog enkele, verrassende wendingen in verstopt waardoor je als lezer door wilt blijven lezen tot het einde. De epiloog aan het einde zorgt ervoor dat je De violiste met een glimlach dichtslaat.
Een lijk, een rechercheur, personages met een duister verleden en een ambitieuze, mooie, jonge vrouw zijn de ingrediënten voor de doorsnee-thriller. Het ene verhaal speelt zich af in de filmwereld, de andere in de industriële wereld en De violiste in de klassieke muziek business. Doorsnee dus, alleen de setting is anders.

Nancy; Een bepaald woord heb ik dan ook weer bijgeleerd en dat is ‘tweedelegbaby / moeder; dit woord ken ik althans als Vlaamse niet en nog nooit van gehoord. Ook “er zat geen woord Spaans tussen” kende ik niet. Gelukkig heb ik een Nederlandse collega die me daar tekst en uitleg heeft bijgegeven.

Charles; Omdat drie sterren in het referentiekader van uw recensent teveel zijn en twee toch wel iets te mager vanwege het aardige verhaal en de veelal goede sfeertekeningen, krijgt “De violiste” van Patricia Snel tweeëneenhalve ster.

Hilde; Kortom De violiste is een aangenaam tijdverdrijf om een druilerige zondag mee door te komen maar ook niet meer dan dat. Drie sterren ***

Nancy; Op het allerlaatst moest ik toch even aan de beroemde Dr. Lecter denken wat ik wel grappig vond! Juist de ta-ta ontbrak nog ;-)
Saai is dit boek niet en het geeft je een paar uur leesplezier. Ik geef dit boek drie sterren.





Geen opmerkingen: