dinsdag 31 mei 2016

Filmpremière 'Of ik gek ben' van Michiel Stroink


"Zet je maar schrap", waarschuwde Frank Lammers bij de voorvertoning begin deze week in Amsterdam, "het is geen gezellige Brabantse film." Dat bleek zacht uitgedrukt. 'Of ik gek ben', zijn regiedebuut en de verfilming van het gelijknamige boek van Michiel Stroink, zit vol expliciete seks, drugs en geweld.
Verhaal
De succesvolle kunstenaar Benjamin (sterk gespeeld door Mike Weerts, samen met Lammers initiator van de film) belandt in een tbs-kliniek. Alleen kan hij zich niets herinneren van zijn vergrijp omdat hij iets te veel geslikt, gesnoven en gezopen had. Via flashbacks begint het hem echter steeds meer te dagen. Als kijker word je meegezogen in de staat van verwarring waarin Benjamin verkeert en puzzel je mee naar wat er gebeurd moet zijn.
De distributie werd in eigen handen genomen: de film is nu te zien in ongeveer 30 bioscopen.
Of ik gek ben werd grotendeels in Eindhoven gedraaid, op Strijp-S, onder meer in MU waar Benjamin een expositie heeft, en op Landgoed Eikenburg, waar de tbs-kliniek was gesitueerd. De film sluit toevalligerwijs aan bij de actualiteit rond de Eindhovense tbs-instelling de Woenselse Poort, waar in korte tijd 4 gedetineerden zelfmoord pleegden. Ook in 'Of ik gek ben' pleegt een tbs'er zelfmoord.
De première van 'Of ik gek ben' is op maandag 30 mei om 19.00 uur in het Klokgebouw in Eindhoven.
(bron: Eindhovens Dagblad)
Dit keer was het een thuiswedstrijd. In geboortestad Eindhoven vond een heuse 'wereldpremière' plaats. Michiel Stroink zijn roman 'Of ik gek ben' werd in het Klokgebouw op het voormalig Philipsterrein aan het publiek gepresenteerd. Ruim 800 gasten waren in de grote zaal, die omgetoverd was naar filmzaal, getuige van de verfilming én regiedebuut van Frank Lammers (die van de Jumbo reclames).
De vraag was: boek of film, film of boek? Vaak lijkt een film wel iets op een boek maar een fervent boeklezer geeft vaak de voorkeur, ook achteraf, aan de geschreven variant. Hoe zat het met deze film? Ik (Patrice) had het boek van de uitgever ontvangen en gelezen. Meestal kan een film niet tippen aan een boek. Tijdens het lezen heb je zelf je invulling aan personages, sfeer en omgeving al helemaal gevisualiseerd. En met mezelf staat de afspraak nooit meer een film te bekijken ná het boek te hebben gelezen. Maar ja, een kans als deze laat je natuurlijk niet voorbij gaan en al helemaal niet als de film in je eigen stad is opgenomen. 
De ontvangst is geheel in stijl. De industriële uitstraling in het Klokgebouw is prachtig, de rode loper en camera's van landelijke tv-pers staan al klaar. Natuurlijk kunnen wij, ik ben met m'n schoonzus/vriendin Anica aanwezig, het niet nalaten een selfie te maken. 
De grote zaal is omgetoverd naar filmzaal en het voorwoord door de regisseurs wordt genomen. De film kan beginnen. Wat meteen al opvalt is de muziekkeuze, natuurlijk een kwestie van smaak, maar in onze rij werd deze vooral als 'luidruchtig' en 'wat een herriemuziek' ervaren. Ik kan zeggen dat het inderdaad een indringende samenstelling van geluid was die geheel in de sfeer van de film past: gekmakend. De rol van Benjamin werd overtuigend gespeeld door Mike Weerts, echt heel goed. De sfeer van de kliniek en zijn patiënten was indringend, emotioneel en met vlagen zelfs tragikomisch. De regisseurs hebben veelvuldig gebruik gemaakt van flashbacks, Benjamin kan zich namelijk niet meer precies herinneren wat er is gebeurd wat hem in de TBS kliniek heeft gebracht, en die zijn voorzien van heftige 'muziek' en ook het lichtgebruik is erg intens. Het verhaal, zoals in het boek, is duidelijk herkenbaar. Maar ook in dit geval is er veelvuldig ruimte genomen om het boek te 'romantiseren' en dus is het geregeld schakelen. Scenes uit het boek waren anders op het doek en andersom. Maar eerlijk is eerlijk, het verhaal is duidelijk herkenbaar. 
Waar gaat het boek over?
Benjamin is met zijn vrienden een avond op stap geweest en dat loopt volledig uit de hand. Daardoor staat hij ineens voor de rechtbank en hoort een gevangenisstraf met TBS klinken, heel heftig. In de kliniek maakt Benjamin van alles mee. Behalve met zijn flashbacks, die er stap voor stap voor zorgen dat zijn herinneringen weer boven komen, vecht hij ook met zichzelf. Is hij in staat om te doen waar hij van beschuldigd is? Tijdens zijn tijd in de kliniek maakt hij kennis met diverse veroordeelden en intimidatie. Er ontstaan vriendschappen en het wordt duidelijk hoe een dergelijke samenleving in elkaar steekt. Rangen en standen, machtsmisbruik en veel ellende passeren de revue. Een indringend psychologisch verhaal die de discussie over TBS weer kan doen oplaaien. Dit alles wat betreft het boek.
De film is dan wel gebaseerd op hetzelfde verhaal maar komt heel anders binnen. Waar het boek je de vrijheid geeft zelf in te vullen hoe de details zijn, laat de film je daarin geen enkele keus. Dat komt natuurlijk door de visuele vertaling van het verhaal maar alles komt wel veel meer binnen. De verhaallijn blijft indrukwekkend, dat zonder meer. Stroink heeft daarmee wel een punt gemaakt, een indringende kijk in een TBS kliniek en zijn bewoners. Het psychologische aspect dat in het boek zo sterk voelbaar is wordt in de film overschaduwd door vooral veel ruis en daarmee bedoel ik overmatig geluid -en lichtgebruik. Uiteraard blijft dat een kwestie van smaak. De kreet 'typisch een Hollandse film' hebben we meerdere malen gehoord. Sommige scenes zijn gewoon schokkend, ranzig. 'Een Nederlandse film zonder seks, is geen Nederlandse film'. Afgaande op persmededelingen is dat precies ook de bedoeling geweest van de regisseurs en dus is die opzet geslaagd. Heftige, bloedige scenes en grove sex in combinatie met luidruchtige muziek en indringende lichteffecten. Leuk was het, als Eindhovense zijnde, om de vele locaties te herkennen. Die zie je niet in het boek natuurlijk. De wijk Woensel komt geregeld in beeld en ook het Philipsterrein, waar vroeger de fabrieken waren, zie je voorbij komen. 
'Of ik gek ben' sluit in de film indrukwekkend en vooral verwarrend af. Iets wat in het boek een heel ander gevoel achterlaat. En dus is het antwoord op de vraag: film of boek? wederom 'boek'. Absoluut het boek. En dat is een compliment aan Stroink. Al kan ik me waarschijnlijk niet eens voorstellen hoe geweldig het voor een auteur moet zijn om zijn verhaal op het witte doek terug te zien. Het is natuurlijk wel een hele prestatie geweest. Het indringende verhaal van Benjamin komt zowel in boekvorm als op het witte doek duidelijk naar voren. En dat is in beide gevallen mooi gedaan.
Dank aan uitgeverij Boekerij/Meulenhoff dat we deze première mochten bijwonen. Het was een goed georganiseerde avond in een prachtig gebouw. Zeker voor herhaling vatbaar, zelfs voor een fervent lezer is dit een ervaring apart. 
Patrice van Trigt - Team De Perfecte Buren

'Het isolement' - Chantal van Mierlo


Genre: thriller
Uitgever: Ambo Anthos
ISBN: 9789026334139
Uitvoering: vooruitleesexemplaar
Aantal pagina’s: 318
Uitgave: mei 2016

Met dank aan Uitgever Ambo Anthos voor dit vooruit leesexemplaar.

Over de auteur

Chantal van Mierlo (Boxtel, 1979) verhuisde in 2001, na het afronden van haar studie International Business, naar Duitsland. Daar werkte ze in diverse functies in marketing en pr. Ze was hoofdredacteur van een internationaal customer magazine. ‘Het isolement’ is na ‘De nummers’ (2015) haar tweede thriller.


Coco is een leuke, jonge en wilde meid die profiteert van het leven, tenminste zo lijkt het. Met haar moeder en haar gehandicapte broer woonde ze lange tijd in een commune in India, waar de regel van de vrije liefde gold. Als ze door omstandigheden terug naar Nederland verhuizen, vertrouwt ze alleen nog op zichzelf.

‘Verlies je nooit in de liefde, het maakt je kapot’

Coco wordt wakker naast Floris in een huis dat meer dan ‘luxe’ uitstraalt. Het was een leuke nacht met wilde seks, maar nu wil ze er zo vlug mogelijk onderuit muizen zonder Floris wakker te maken. Helaas, hij is wakker. Nadat hij zijn nummer op een briefje heeft geschreven springt ze bijna letterlijk zijn huis uit.

‘Ze zou hem nooit bellen, no way’

Als ze thuiskomt, mist ze de sleutels van haar souterrainwoning die ze huurt van Marieke, een vriendin. Ze sms’t Floris, maar hij heeft haar sleutels niet gezien. Gelukkig heeft Freek, haar ex-vriendje en broer van Marieke, een reservesleutel.

Razvan is geboren in een weeshuis in Roemenië onder abominabele omstandigheden. Op jonge leeftijd is hij geadopteerd, maar door zijn verleden heeft hij te kampen met bindingsangst. Door een moeilijke jeugd en het verlies van een goede vriend stort hij zich in de wereld van de internetcriminaliteit.

Floris kan Coco niet uit zijn hoofd zetten. Het wordt een obsessie voor hem. En wat hij ook probeert om haar aandacht te trekken, ze reageert niet zoals hij verwacht. Ze valt verdikke niet voor hem, zoals al de anderen dat wel deden. Zij helpt heel zijn routine om zeep, een routine die al jaren dezelfde is. Coco wordt een obsessie! Hij moet iets doen, want zijn ‘wensdroom’ is een relatie met Coco en hij wil zijn verdere leven met haar delen.

‘Coco paste in zijn plaatje, ze was deel van zijn toekomstdroom geworden’

Coco gaat veel op bezoek bij haar broer Rocket die in een verpleeghuis woont. Hij is de enige die ze nog heeft. Daar ontmoet ze Jeroen die er ergotherapeut is. Met Jeroen kan ze het goed vinden. Hij maakt emoties bij haar los en tegen hem vertelt ze veel over zichzelf, over vroeger met haar moeder.

Als op een dag haar bankrekening geplunderd is, als er berichtjes via Facebook gepost worden onder haar naam, maar waar ze niets vanaf weet en als ze ontdekt dat ze zelfs in haar studio niet meer veilig is omdat ze begluurd wordt, weet ze niet wat ze moet denken en heeft ze geen idee wie of wat haar dat aandoet. Wie kan ze vertrouwen? Coco raakt verstrikt in een wespennest en raakt volledig geïsoleerd van alles wat haar lief is. Gelukkig is Jeroen er om haar te helpen. Maar wie is Jeroen eigenlijk en wat weet zij van hem?

Van Mierlo schrijft met vlotte pen in korte duidelijke zinnen en zet op die manier een erg toegankelijke thriller neer. Door in te spelen op de sociale media kaart zij een hedendaags onderwerp aan, internetcriminaliteit. ‘Het isolement’ geeft een duidelijk kijk op wat de gevolgen daarvan kunnen zijn en wat de macht van het internet is.

De hoofdstukken zijn kort en wisselen elkaar af. Als lezer lig je elke keer een stapje voor, maar dat maakt het er niet minder spannend om. Vooral in het begin is het de grote vraag wie nu Coco’s stalker is. Je denkt het door te hebben en toch is er die twijfel. Van Mierlo drijft de spanning op en naar de plot toe zit je dan ook op het puntje van je stoel.

De karakters hebben diepgang, ook omdat je veel achtergrond informatie meekrijgt. Op die manier ontwikkel je al snel een sympathie voor of antipathie tegen bepaalde personen. Langs de andere kant kan je ook beter begrijpen waarom ze zo geworden zijn, omdat Van Mierlo je ook met hun verleden laat kennismaken. Als je alles optelt hebben zowel Coco als Razvan een zelfde verleden, in de zin van een mislukte jeugd. Allebei zijn ze op jonge leeftijd in de steek gelaten en dit heeft gevolgen voor hun verdere leven.

Dat de auteur voldoende research heeft gedaan, daar bestaat geen twijfel over. Ze weet waarover ze het heeft. De stukken over softwareprogramma’s en over Anonymous weet ze in simpele verwoording aan de man te brengen. Het doet je stilstaan en nadenken over wat er allemaal kan gebeuren en hoe groot de macht is van het internet. Als je daar verder over nadenkt, zou je direct alles afsluiten en verdwijnen uit deze ‘wereld’.

Omdat ik ‘De nummers’ niet gelezen heb is dit mijn eerste kennismaking met Chantal van Mierlo en die is zeker niet tegengevallen. Een verhaal dat vlot leest, een interessant en actueel onderwerp dat je aan het denken zet met goed uitgewerkte karakters. Bovendien weet Van Mierlo een spanning op te bouwen zodat je wel verder ‘moet’ lezen.
Ik geef graag 4 klinkende sterren voor ‘Het isolement’.

Karin - Team De Perfecte Buren





Auteurs bloggen......Marlen Beek~Visser


Hoe ik bijna door de mand viel

Het publiceren van een boek wordt nog wel eens vergeleken met het krijgen van een kind. Je eigen schepsel, je eigen creatie ziet bij de presentatie van je debuut het levenslicht. Maar er zijn wezenlijke verschillen: bij je boek heb je, in tegenstelling tot bij je pasgeborene, enige invloed op hoe mooi of lelijk je creatie is. Bij kinderen moet je maar afwachten of het een leuk exemplaar wordt, al zie je dat zelf gelukkig niet. Hormonen maken van elke pas bevallen moeder een blinde vink.

Ook in andere opzichten gaat het vergelijk van een boek met een baby mank. Want daar waar we over elke baby -al dan niet uit goed fatsoen- lyrisch roepen hoe mooi en schattig het pasgeboren schepseltje is, hoewel ze echt niet allemaal in een Zwitsal-reclame vertoond kunnen worden, bij een net verschenen boek kan het alle kanten op. Zoveel lezers, zoveel meningen. Ik ben oprecht blij en dankbaar dat mijn debuut goed is ontvangen en dat de recensies, op een enkele uitzondering na, positief en zelfs lovend zijn. Maar daar wringt meteen de schoen. Mijn schoen in dit geval.

Want zo onbevangen als ik mijn eersteling schreef -gedisciplineerd 3000 woorden per week en het ging toch lekker!- zo moeizaam ben ik op gang gekomen met nummer twee. Is dat omdat ik het schrijven ben verleerd? Nee, het heeft alles te maken met verwachtingen. De goedbedoelde lezersreacties met een strekking als ‘pakkend debuut, ik kijk nu al uit naar je volgende boek!’ zijn fijn zolang je nog niet met nummer twee bent gestart. Is het eenmaal zover, dan heb je een vet probleem. Want de blijde verwachting van lezers als het gaat om je tweede boek, keert zich razendsnel tegen je zodra je de eerste pagina aan het typen bent. Lukt het om dat trucje nog een keer te flikken? Is dit verhaal überhaupt wel spannend of val ik met nummer twee gigantisch door de mand? Ik kan je zeggen, dat werkt niet bepaald bevorderlijk voor de creatieve verbindingen in mijn rechterhersenhelft.







Om nog even bij baby’s en boeken te blijven: zo eenvoudig als de fysieke handeling is om een tweede kind te creëren, zo’n worsteling is het als het gaat om je tweede boek. Is het daarom dat ik jeuk krijg als iemand zijn of haar boek ‘mijn kindje’ noemt? Zullen we bij dezen afspreken dat we daarmee stoppen?
Tijdens een interview met Abdelkader Benali hoorde ik voor het eerst een soortgelijke ervaring. Abdel worstelde met hetzelfde verwachtingspatroon, grotendeels door zichzelf opgelegd. Na zijn succesvolle debuut Bruiloft aan Zee deed hij er zes jaar over voordat hij zijn tweede boek schreef. Uit pure frustratie ramde hij het er uiteindelijk uit. En won met De Langverwachte de Libris Literatuur Prijs.

Gesterkt door deze ontboezeming heb ik uiteindelijk de oplossing gevonden: alles wat ik nodig heb is een deadline die tastbaar dichtbij komt. Ik heb inmiddels het leeuwendeel van mijn tweede thriller geschreven en ram het verhaal, dat zich diep in mijn rechterhersenhelft heeft verstopt, er met gepast geweld uit. Ik vertrouw erop dat ik tijdens het herschrijven prachtige invallen zal krijgen. Het is een hele bevalling, maar het resultaat zal er hopelijk naar zijn. Zit ik hier nu toch weer dat onzinnige vergelijk te maken?
En het klinkt raar, maar stiekem kijk ik nu al uit naar het schrijven van mijn derde boek.

maandag 30 mei 2016

‘Boven water’ - Linda Jansen

 
Genre: roman
Uitgever: NAU uitgevers
ISBN: 978-94-91535-51-2
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 248
Uitgave: april 2016

Met dank aan NAU uitgevers voor deze recensie-exemplaren.


Lezers: Suzanne Kors, Hilde van den Bosch en Karin Teirlynck (DPB)
Groepsrecensie door Karin Teirlynck


Over de auteur

Linda Jansen (Roosendaal, 1978) is schrijfster en woont met haar gezin in het Bourgondische Brabantse land. Op jonge leeftijd schreef zij al gedichten en songteksten. Na de geboorte van haar jongste kind begon zij in de spaarzame stille uren te schrijven aan haar debuutroman “Onder Water” (2015). Het idee voor haar debuutroman ontstond nadat ze in de media regelmatig de term ‘onder water’ tegenkwam. De verhalen erachter lieten haar niet los. Zij vormen de basis van ‘Onder water’, gecombineerd met een van haar passies: het observeren van mensen en hun gesprekken op terrassen, in cafés en het park waar ze graag komt. Dat is voor haar iedere dag opnieuw een bron van inspiratie. Ondertussen is het vervolg ‘Boven water’ verschenen (2016)

Korte inhoud

De mooie, eens zo sprankelende Liz herstelt moeizaam van de lafhartige aanval die op haar is gedaan. Fysiek heeft zij langdurige revalidatie nodig; geestelijk moet ze dealen met het geschade vertrouwen van geliefden om haar heen. De uiterlijke schijn, de onechte vriendschappen en haar minnaar zijn uit Liz' leven verdwenen. Toms luxe sloepenbedrijf gloort als nooit tevoren en staat aan de vooravond van internationaal succes. In hun verwoede pogingen om met elkaar te vechten voor hun huwelijk worden zowel Liz als Tom blootgesteld aan externe verleidingen. Hun huwelijk dreigt opnieuw zwaar op de proef te worden gesteld. Het Zwitserse Davos zorgt voor de grootste turbulentie in hun leven, als Liz de confrontatie aangaat met de erfenis die Tom lang voor haar verborgen heeft gehouden.

Cover

Suzanne: De cover is simpel, lichtblauw met een mooie cabrio erop. Ontzettend leuk detail vind ik het kenteken: Roman. Deze cover heeft dezelfde stijl als de eerste roman in dit tweeluik ‘Onder water’. Al moet ik wel zeggen dat deze lichtblauwe cover mij meer aanspreekt dan de roze cover qua kleur. Wat erg fijn is voor de lezers van de eerste roman is dat deze cover er meteen uitspringt in de boekhandel omdat het herkenbaar is. Erg goed gedaan! De cover krijgt van mij een dikke 8!

Hilde: De cover is evenals het vorige boek ‘Onder water’ zeer aantrekkelijk. Heel geestig gevonden dat de vorige cover roze kleurde met een bakfiets op de voorkant en nu blauw kleurt met een Fiat 500 op de voorkant. Net zoals de bakfiets speelt ook de Fiat 500 een rol in ‘Boven water. De binnenflappen bevatten korte quotes die in het verhaal terugkomen. Het nodigt de lezer uit om het verhaal te willen lezen. Een 8 voor deze cover!

Karin: Een Fiat 500 cabrio op een lichtblauwe achtergrond prijkt op de cover. Simpel, mooi en smaakvol. Heel iets anders dan de roze cover van ‘Onder water’ met de bakfiets erop. Maar net als de bakfiets, speelt ook hier het autootje mee in het verhaal. De covers passen samen en dat is altijd leuk als het een vervolg is. Als lezer herken je dit meteen als je beide boeken in de (boeken)winkel ziet liggen. Cover een 8.


Samenvatting

Hilde: Liz en Tom nemen ons mee in de tijd na het ongeluk van Liz. Ze werken er hard aan om een gelukkig, hecht gezin te vormen. Liz probeert met vallen en opstaan haar ongeluk te vergeten, een goede moeder voor Lara te zijn en een begripvolle echtgenote voor Tom. Toch overvalt de depressiviteit haar regelmatig en kampt ze met de lichamelijke ongemakken van het ongeluk.

Suzanne: Het verhaal borduurt voort op het voorgaande boek ‘Onder water’.
Liz, Tom en Lara vormen nog altijd een gezin. Liz is aan het revalideren en Tom is hard en met veel succes aan het werk bij zijn bedrijf.  Alles lijkt weer ‘picture perfect’. Helaas is dit niet het geval.

Karin: Liz en Tom zijn nog steeds samen. Dit gaat niet over rozen. Tom is het vertrouwen in Liz kwijt en Liz heeft te kampen met depressie en angstaanvallen. Om op de rails te blijven en alles te kunnen verwerken, gaat Liz naar een psychiater en ook samen volgen ze relatietherapie. Ze doen er allebei alles aan om terug het gelukkige gezinnetje te worden als voor Liz’ ongeluk.

Hilde: De crisis is voorbij en Toms sloepenbedrijf floreert als nooit te voren. Hij sleept de ene order na de andere binnen en krijgt zelfs een groot internationaal contract binnen. Zijn beste vriend Stef wordt zijn rechterhand in het bedrijf. Eveneens is Stef de partner van Liz’ beste vriendin Suus.

Karin: Toch blijft Tom het moeilijk hebben met Liz en hun relatie. Hij zit in een rollercoaster van emoties. Enerzijds houdt hij nog van haar, anderzijds is er de wrok en voelt hij zich nog steeds bedrogen door Liz’  ‘slippertje’ met Sebastian. Kan hij haar nog wel vertrouwen? Hij gaat dan ook helemaal op in zijn sloepenbedrijf dat uit de rode cijfers is en de crisis heeft overleefd. Het ene na het andere contract komt binnen en na een mega-deal wil Tom graag zijn maat Stef in het bedrijf. Stef en zijn vriendin Suus zijn nog steeds goed bevriend met Tom en Liz en dit kan hun vriendschap alleen maar ten goede komen.

Hilde: Al houdt Tom zielsveel van Liz: zijn vertrouwen is geschaad door de relatie met haar Bulgaarse minnaar. Samen zoeken ze een oplossing door een relatietherapie te volgen. Dit helpt deels, Liz wil eerst het verleden afsluiten. Ze wil achter de waarheid van haar ouders komen. Waarom was haar moeder zo afstandelijk en kil tegen haar? Als ze hiermee heeft afgerekend kan ze verder met haar leven.

Karin: Liz wil afrekenen met haar verleden en haar ouders. Omdat die situatie nogal moeilijk ligt wil Tom niet dat ze alleen gaat, maar toch gaat ze achter zijn rug om die confrontatie alleen aan en komt tot enkele nare, verrassende ontdekkingen. Dit is voor haar de spreekwoordelijke druppel en ze besluit afstand te nemen en verder te gaan met haar leven en met Tom. Ze is klaar voor een tweede kindje, maar ziet Tom dit wel zitten?

Karin: En dan staat ineens Sebastian voor haar neus en komen alle gevoelens weer terug. Als Tom onverwachts thuiskomt en de minnaar van zijn vrouw staat voor de deur, slaan al zijn stoppen door met drastische gevolgen.

Hilde: Suus is zwanger en dat geeft Liz het gevoel dat dat haar relatie met Tom ten goede zou komen. Samen een kind op de wereld zetten. Tom is er sceptisch over en heeft zo zijn bedenkingen. Plots verschijnt de aantrekkelijke minnaar van Liz weer in beeld. Deze confrontatie heeft verstrekkende gevolgen voor het verloop van hun relatie. Als klap op de vuurpijl wordt Tom overvallen met een erfenis uit zijn Zwitserse verleden. Komen ze ooit weer samen? Wordt de kinderwens van Liz vervuld? In het Zwitserse Davos liggen alle antwoorden op hun vragen.

Suzanne: Het verleden haalt zowel Liz als Tom in en alles komt boven water.
Sebastian (de ex-minnaar van Liz), de grimmige relatie die Liz heeft met haar ouders en de nalatenschap van Toms oude liefde Anna. Zullen Liz en Tom bij elkaar blijven of is het verleden dat langzaam maar zeker naar boven drijft de druppel die hun relatie doet eindigen?


Conclusie

Karin: Het verhaal gaat verder daar waar ‘Onder water’ is gestopt. Ook in ‘Boven water’ wordt het verhaal verteld vanuit het perspectief van Tom en Liz, maar deze keer ook vanuit hun psychiater en enkele hoofdstukken vanuit Sebastian. Dit heeft een meerwaarde, omdat je op die manier, zeker uit het perspectief van de psychiater, een nog beter inzicht krijgt in de relatie van Tom en Liz.

Hilde: ‘Boven water’ is het vervolg op het eerste deel ‘Onder water’ dat vorige zomer is uitgebracht. De prettige vlotte leesbare schrijfstijl van ‘Onder water’ zet Linda Jansen voort in dit tweede deel. In tegenstelling tot mijn eerdere oordeel over dat de spanning van deel een pas op het eind voelbaar was en het verhaal voortkabbelde kan ik nu concluderen dat Linda in ‘Boven water’ een continue spanningsboog weet te creëren. Alhoewel de spanning in de zin van “eng” minder aanwezig is dan in deel een weet Linda de emotionele spanning steeds hoog te houden in ‘Boven water’.

Suzanne: Ook in het tweede deel zijn Toms en Liz’ gedachtegang verdeeld in verschillende hoofdstukken. Net als in het vorige boek spreekt mij dit weer ontzettend aan. Het leest erg prettig en het is fijn om een situatie van beide kanten mee te maken. In dit boek hebben ook Sebastian en de psychiater een eigen hoofdstuk waarin hun gedachten naar voren komen. Het idee is erg leuk alleen voegt het voor mij te weinig toe qua inhoud.

Hilde: Erg aangenaam is dat in de eerste hoofdstukken enkele citaten en verwijzingen zijn naar ‘Onder water’ zodat je als lezer weer snel in het verhaal zit en meeleeft met Liz en Tom. Want dat doe je! De karakters zijn goed en realistisch neergezet. De geloofwaardigheid van de personages zijn nog beter omschreven. De hoofdpersonen Liz en Tom staan duidelijk op de voorgrond en de andere personages zijn minder in beeld maar voldoende aanwezig om het verhaal glans te geven. Je gaat van Liz en Tom houden en je gunt ze zo graag samen een mooi liefdevol leven toe.

Karin: Als lezer zit je weer vrij snel mee in het verhaal en in het leven van Tom en Liz. Het is aangenaam dat Linda dit op dezelfde manier heeft aangepakt als in het eerste deel. Zo heb je weer een mooie kijk in hun gedachten. Je leeft op die manier mee met allebei en sluit ze ook nu weer in je hart. Dit komt omdat het verhaal vooral om hen twee draait en de strijd die ze voeren om, elk op zijn manier hun huwelijk te redden.

Toch vind ik ‘Boven water’ voorspelbaar en dat is jammer. Ik zat te wachten op een onverwachte wending, een bepaalde spanning. Dit komt waarschijnlijk omdat dit in het eerste deel frequent aanwezig is. Nu kabbelt het verhaal verder en krijg je als lezer heel wat herhaling op je boterham. Op die manier werkt Linda langzaam maar zeker naar de plot toe en ja hoor, daar was mijn onverwachte wending! Wat een knaller! Die zag ik niet aankomen.... Het is er zo eentje die toch enkele dagen blijft nazinderen.

Hilde: De plot is erg verrassend. Zo! Die zie je niet aankomen. Zonder veel te verklappen kan ik niet anders zeggen dan dat het me niet onberoerd heeft gelaten en nog enkele dagen in mijn hoofd heeft nagedonderd. Chapeau Linda!

Hilde: De tweeluiksroman ‘Onder water’ en ‘Boven water’ zijn samen een knap staaltje schrijfwerk dat voor een groot leespubliek geschikt is. Heerlijke toegankelijke romans om je even mee terug te trekken en in de wereld van Liz en Tom te wanen.

Suzanne: Het boek is fantastisch, het einde onverwacht en de schrijfstijl grandioos! Maar vooral het einde… Na het uitgelezen te hebben bleef  ‘Boven water’ nog enkele dagen in mijn hoofd zitten.


Slotsom

Suzanne: Ik heb echt genoten van dit boek en ben gaan houden van Tom, Liz, Lara, Stef en Suus. Ik hoop dan ook dat dit tweeluik broertjes of zusjes gaat krijgen en het toch een drieluik of zelfs vierluik wordt. Misschien het verhaal van de volwassen Lara of een roman over het leven van Stef en Suus, laten we zeggen Tussen water, Nabij water of Buiten water. Alsjeblieft Linda? Ik geef het boek dan ook 4 ontzettend grote dikke sterren.

Karin: Linda heeft een vlotte pen, maar dat wisten we al van haar vorige roman. Het verhaal leest ook nu weer makkelijk weg. Een toegankelijk boek, met een lach en een traan, dat laat zien hoe twee mensen hun leven en hun huwelijk terug op de rails proberen te krijgen. Omdat het voor mij te voorspelbaar was, maar de plot insloeg als een bom geef ik 3,5.

Hilde: Kortom; ‘Boven water’ is een verrassend vervolg op ‘Onder water’. Origineel met een onverwachte wending op het einde. Triest en mooi! Boven water heeft mijn verwachting aangenaam overtroffen zodat de drie vette sterren voor ‘Onder Water’ gewijzigd worden in vier fonkelende sterren voor ‘Boven water’.









In gesprek met Arwen Mannens


Namens De Perfecte Buren mochten Lisette en Jeanine Arwen Mannens interviewen.



Hoe word je de grootste Tolkien fan 2014? Wat heb je daarvoor moeten doen?
Wel, om helemaal correct te zijn moet ik bekennen dat ik niet tot de grootste Tolkien fan ben uitgeroepen, maar tot de grootste Hobbit fan. Warner Bross organiseerde in 2014 wereldwijd een wedstrijd in samenwerking met sir Peter Jackson, Air New Zealand en 100% Pure New Zealand. De 75 grootste Hobbitfans ter wereld werden zo geselecteerd voor een onvergetelijke reis naar Nieuw Zeeland. We hebben enkele filmlocaties bezocht, waaronder Paradise. Daar moesten we een zoektocht tot een goed einde brengen. De winnaar werd dan de grootste Hobbit fan ter wereld. De eer van de titel was geweldig, maar dat extra bonusprijs-"je" was helemaal de max: ik mocht naast sir Peter Jackson zitten tijdens de screening van de derde Hobbitfilm die op dat ogenblik nog niet volledig afgewerkt was.

Je hebt een bachelor in Psychologie en een master in Criminologie. Zou het schrijven van thrillers dan niet meer voor de hand liggend zijn geweest dan Fantasy?
Ik schrijf af zolang ik me herinner. Mijn eerste boek (128 A4'tjes) schreef ik toen ik 11 jaar oud was. Dat was jeugd. De eerste tweede delen van De laatste strijd heb ik geschreven toen ik zestien jaar oud was. Toen wist ik nog lang niet wat ik wilde studeren. Het klopt wel dat mijn manuscript naar de uitgever opgestuurd werd omdat ik het voornemen had om een thriller te schrijven en wilde weten of mijn schrijfstijl wel geschikt was. Ik had nooit verwacht dat de uitgeverij ook echt iets zou zien in het verhaal van De laatste strijd.

Hoe ben je op het idee gekomen voor de serie “De laatste strijd”?
Toen ik zestien jaar oud was had ik een soort dagboek geschreven, maar dan in de vorm van een roman. Toen ik wilde beginnen aan een vervolg, leek het me plots een hele uitdaging om het personage haar problemen en verlangens te laten aanpakken door middel van elementen uit het fantastische genre. Ik ben toen gewoon beginnen puzzelen en dromen. Schrijven zonder echt een plot voor ogen te hebben. Zelfs nu ik in deel drie bezig ben, kan ik nog niet met zekerheid bevestigen wat het einde zal zijn.

Wat was de trigger om diverse talen te creëren voor het boek?
Ik vond het als 11-jarige betoverend om Tolkien te lezen en te merken dat hij echt eigen talen had ontwikkeld. Hoewel zijn boeken vol Hobbits en Orks zaten, vond ik die talen met meest fantastische element van de boeken. Mijn droom was tot dan een boek uitgeven, maar vanaf dat moment werd het om een boek uit te geven rond mijn eigen wereld, met mijn eigen talen en mijn eigen tekeningen.

Welk(e) personage(s) uit de serie vind je zelf het leukst?
Valyor heb ik in het eerste deel altijd een heel leuk personage gevonden. In deel twee heb ik net voor de redactie Almië bijgeschreven, haar personage ligt zeer dicht bij mijn hart. Almië is de naam die door de Hobbit FanFellowship aan mij gegeven is. Almië betekent in het Quenya "gezegend" en is zo de perfecte Middel Aardse vertaling van mijn officiële naam "Ann", waarvan de betekenis eveneens "gezegend" is. In het derde boek komen hele nieuwe personages. Hoewel de lezer het misschien niet zal merken, vind ik het heerlijk om met het duo Kristan en Thorian aan de slag te gaan.

Wat vind je het meest gaaf aan Fantasy?
Fantasy laat je als schrijver de vrijheid om je gevoelens en angsten te bevechten met wapens die altijd kunnen winnen. Hoe donker je een verhaal ook wilt maken, als je écht wilt, kun je je personage steeds iets wonderbaarlijk laten bedenken. Zo geeft het genre veel mogelijkheden. Ik vind het persoonlijk als lezer geweldig als ik een boek kan openslaan en vervolgens in een geheel nieuwe wereld stap.



Heb je een favoriete quote en zo ja, welke is dat?
Ik heb twee "eigen" quotes: "Schrijf je toekomst met de woorden die het verleden je leerde". Dat wilt zeggen dat je moet leren uit je fouten en nooit mag opgeven. En "Het enige dat je niet kunt verliezen is je verleden". Wat je ook doet, je kunt geheugenverlies krijgen, je naam laten veranderen, je leven omgooien... Maar wat je gedaan hebt kun je nooit meer uitwissen. Daarom moet je leven met passie en alle beslissingen die je neemt, nemen met je hele hart en verstand. Een levenswijsheid die niet van mezelf is, maar waar ik wel aan hou is: "behandel anderen zoals je zelf behandeld wilt worden". Ik geloof in karma. Als iedereen met deze waarde zou leven, zou het leven vele aangenamer zijn.

Wat is je beste moment van de dag/dag in de week/maand in het jaar?
's Avonds het verhaaltje voorlezen voor mijn zoontje alvorens hem in te stoppen. Het is een rustig moment tussen ons en ik hoop hem zo de liefde voor boeken bij te brengen.

Als je wist dat de Aarde zou vergaan volgend jaar, wat zou je dan nu anders doen?
Ik verkocht mijn huis en inboedel en zou naar Nieuw Zeeland reizen met mijn zoon. Hem daar laten genieten van de hemel op aarde.

Als je getuige zou kunnen zijn van elke gebeurtenis in het verleden, heden of toekomst, welke zou het dan zijn?
Ik ben altijd gefascineerd geweest door geschiedenis en dan vooral de periode van de oude Grieken en oude Romeinen. Als kind wilde ik lange tijd archeoloog worden en Pompeï helpen opgraven. Jammer genoeg zou je tot de adel moeten horen om in die tijd een degelijk leven te leiden. Maar ergens zou ik wel eens échte gladiatorenspelen mee willen maken in een arena. In het heden zou ik dolgraag ooit de Midzomernacht meemaken vanuit een iglowoning (Fins Lapland).

Als je ervoor kon kiezen om voor altijd één bepaalde leeftijd te hebben, welke zou dat dan zijn?
Hoe graag ik mijn zoontje ook zie, ik zou dan tweeëntwintig jaar willen zijn. Ik had toen vast werk dat ik graag deed in een hele leuke groep collega's, ik ging 's avonds naar de VUB waar ik studeerde en toch ging ik regelmatig naar de leukste feestjes. Ik woonde toen ook deels bij
mijn ouders, deels bij mijn partner, waardoor ik een zekere zelfstandigheid had en mij toch nog gesteund voelde.

Als je iedereen zou kunnen ontmoeten, levend of overleden, wie zou je dan ontmoeten?
Wow, wat een vragen! Deze is bijzonder moeilijk. Iedereen zou verwachten dat ik Tolkien antwoord, vermoed ik, maar eigenlijk zijn er zoveel creatieve zielen, boeiende zielen, verwarde zielen, intrigerende zielen... Een van de bijzonderste ontmoetingen tot nu was die met Royd Tolkien in 2015. Dat gesprek was eerder vluchtig en er waren toen meerdere mensen aanwezig die het woord opeisten. Hem zou ik wel graag eens op een rustiger moment spreken.

< Royd Tolkien

Als je elke willekeurige fictieve persoon zou kunnen zijn, wie zou je dan kiezen?
Klokhuis! Klokhuis is een elfje uit De oorlog der bloemen van Tad Williams. Ik heb het boek jaren geleden gelezen, maar zij is mij altijd bij gebleven. Ze is een pittig bijdehandje en spreekt enorm aan.

Wat was de laatste film, tv-programma of boek waarbij je moest huilen?
Ik heb heel wat empathie, dat maakt dat ik snel "geraakt" ben als ik in een verhaal zit. Ik herinner mij bijvoorbeeld dat mijn zoontje me vroeg of ik aan het huilen was tijdens The Good Dinosaur. Ach ja, er komt een héél mooi stukje in!

Wat was het moeilijkste wat je ooit gedaan hebt?
Kiezen om alleen een kindje groot te brengen. Door omstandigheden die niemand kon voorzien ben ik in die situatie terechtgekomen. Ik ben blij dat ik niet ben weggelopen van de verantwoordelijkheden die ik nu heb.

Wat mis je het meeste aan het kind-zijn?
Dagelijks vragen aan mijn moeder of er eindelijk eens post voor mij in de brievenbus zat. Nu vloek ik bijna wekelijks door de vele rekeningen.

Waar droomde jij als klein kind van?
Door de boekenwinkel kunnen lopen, met mijn vinger over de ruggen van de boeken, en daar mijn naam op zien verschijnen.

Waar verbaas jij je wel eens over?
Dat er mensen bestaan die plezier scheppen in het ongeluk van anderen. Het egoïsme van bepaalde personen is iets wat mij echt met verstomming kan slaan.

Is er iets in je (werkende) leven wat je graag over zou willen doen?
Ik zeg altijd dat mijn leven mij gevormd heeft tot wie ik nu ben en ik trots ben op hetgeen ik tot nu bereikt heb. Dat neemt niet weg dat ik al heel wat meegemaakt heb en al veel tranen gelaten heb. Die tranen zijn nu opgedroogd en de pijn voel ik niet meer, dus waarom zou ik andere keuzes maken die mijn leven misschien heel anders zouden doen lopen?

Wat is het meest romantische wat je ooit is overkomen?
Wat is romantiek? Ik heb nog niet veel romantiek meegemaakt in mijn leven.


Waar kan je niet tegen?
Ik heb wel problemen met de attitude die mensen aannemen tegenover anderen. Niet zozeer de gedachtegang zelf, maar eerder hun manier van anderen behandelen. Ik zeg niet dat ik heel open minded ben, maar ik kan wel begrijpen en appreciëren dat mensen andere keuzes maken in hun leven dan degene die ik maak.

Waar ben je bang voor?
Misschien moet ik dat hier maar niet beantwoorden, alvorens ik mensen op ideeën breng :-)

Wat was je eerste gedachte toen je vanmorgen opstond?
Nog vijf minuten...

Wat is het gekste dat je ooit hebt meegemaakt met een fan?
Ik maak regelmatig grappige situaties mee. Zo was er een meisje op de Gothic & Fantasy beurs 2016 dat enkel mijn handtekening wilde "voor later". Ze kwam met niemand anders praten, enkel met mij. Het meest bizarre was iemand die vijf minuten na de opening van mijn eerste beurs aan de tent stond om mijn boek te kopen. Hij had mijn Hobbit-avontuur gevolgd en was mij blijven volgen. Momenteel hebben wij nog steeds contact met elkaar en beschouw ik hem meer als kennis/vriend dan als fan.
Creepy is dan weer een man die allerlei dubbelzinnige en bizarre berichten stuurt via allerhande kanalen (mail, facebook...). Nu is dit al vele malen minder dan enkele maanden geleden, maar ik hoor hem nog regelmatig. Hij probeert mij ook steeds met alle mogelijke excuses in mijn privé sfeer te ontmoeten. Gelukkig zijn de berichten altijd "liefkozend" van inhoud, en niet bedreigend.

Wat zijn je ambities voor de toekomst?
Een dark fantasy verhaal schrijven met eigen tekeningen.
Ergens hoop ik dat ik het alleen geschreven krijg, maar mogelijk zal dat eerder een project zijn dat ik zal moeten delen met iemand die spannende thrillers kan schrijven.


Beste Arwen, hartelijk dank voor je mooie en persoonlijke antwoorden op onze vragen!

Lisette Woest-Appeldoorn en Jeanine Feunekes-Both


Biografie: Arwen Mannens werd op 22 mei 1985 geboren in het Antwerpse Wilrijk. Ze volgde een opleiding tot assistent in de Psychologie. Later specialiseerde ze zichzelf als master in de Criminologische Wetenschappen. Reeds als kind hield Arwen van tekenen en gedichtjes/verhaaltjes schrijven. Op haar elfde had ze haar eerste kortverhaal klaar. Haar droom was om ooit een boek uit te geven dat het leven van minstens één persoon zou inspireren. Ze laat zich inspireren door auteurs als J.R.R. Tolkien, Tad Williams en Patrick Rothfuss. In 2014 werd ze uitgeroepen tot grootste Hobbit-fan van België. 
(Bron: uitgeverij Zilverbron)


Bibliografie: 
De laatste strijd, boek 1: Illiyana 
De laatste strijd, boek 2: Rheya

De winnaar van de prijsvraag op de vraag naar aanleiding van de bookflash "Wat is een Simma-schelp?" is Silke Van der Stockt met het antwoord: Hiermee kan ze op afstand contact houden met mensen. Van harte gefeliciteerd! Silke mag kiezen welk boek van Arwen ze graag ontvangt.

vrijdag 27 mei 2016

'Handschrift van de duivel' - Donald Nolet



Genre: thriller
Uitgever: Cargo
ISBN: 9789023496830
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 331 
Uitgave: mei 2016


Met dank aan uitgeverij Cargo voor dit recensie exemplaar.


Met zijn zeer goede debuutthriller “Versleuteld” maakte Donald Nolet in 2014 een unieke dubbelslag door zowel de Gouden Strop als de Schaduwprijs te winnen. Daarna was het even stil.
In zijn dankwoord in zijn tweede boek “Handschrift van de duivel” dat in mei 2016 verscheen, schrijft Nolet nu:

“Als je eenmaal een boek geschreven hebt, zal het volgende boek wel makkelijker gaan. Zo had ik het bedacht. Het klonk logisch, maar bleek ver bezijden de waarheid.”

Het heeft even geduurd alvorens zijn tweede boek verscheen maar het resultaat is dan ook niet te versmaden.

Hoofdpersoon in “Handschrift van de duivel” is de briljante jonge wiskundige Zina Welter, dochter van de wetenschappers Thomas en Carol Welter die bij CERN in Zwitserland werken. Zij is in de ban geraakt van het Voynich Manuscript, een in een mysterieuze onbekende taal geschreven document uit de zeventiende eeuw waarvan de betekenis door de wetenschap nog niet is ontrafeld. Het document dankt zijn naam aan de vroegere eigenaar ervan, de boekhandelaar Wilfrid Voynich.
Zina neemt op instigatie van haar vroegere hoogleraar William Currier deel aan een Voynich-weekend in Londen waar een aantal wetenschappers onder voorzitterschap van Simon Walcott bevindingen over het manuscript deelt. Ze ontmoet daar naast Currier onder meer de Tsjechische hoogleraar Jan Svoboda en de mysterieuze dame Perenelle die al even gebiologeerd zijn door de onontwarbare puzzel.

Gedreven door hun gezamenlijke obsessie voor het Voynich Manuscript stellen zij in een turbulente rondreis door Europa alles in het werk om kennis te vergaren en te delen omtrent de inhoud en betekenis van het Manuscript. Een door Welter bedacht algoritme met behulp waarvan computers met grote rekenkracht wellicht de geheimen kunnen ontsluieren, speelt daarin een niet onbelangrijke rol. Ook inbraak, overvallen, dubbele agenda’s en computercriminaliteit behoren tot de ingrediënten van het verhaal.
In afzonderlijke hoofdstukken neemt Nolet de lezer mee terug naar oude tijden, te beginnen met december 1610 in Praag. Daar maken we kennis met Jacob Horcicky de Tepenec,  de hofbotanist van keizer Rudolf II van Habsburg. In die tijd verbleven grote wetenschappers aan het hof, zoals de astronoom Johannes Kepler en de geniale en veelzijdige Cornelis Drebbel, onder meer uitvinder van de duikboot. Het verhaal is intrigerend en eindigt in een verrassende ontknoping.

Dat Nolet een begaafd schrijver is, heeft hij al bewezen met “Versleuteld”. In zijn tweede boek handhaaft hij schijnbaar moeiteloos zijn hoge kwaliteit. Zijn taalgebruik is zonder meer goed: kernachtige zinnen met eenvoudige structuur en beeldende woorden scheppen snel en helder een beeld van de gebeurtenissen. De karakters met hun eigenaardigheden worden puntig beschreven en komen tot leven. Het boek is een combinatie van fictie en non-fictie, en die heeft de schrijver uiterst vaardig verweven. Het verhaal ademt bij tijd en wijle een licht wetenschappelijke sfeer maar dat betekent niet dat het niet gemakkelijk leesbaar is. Dat is het behoudens enkele meer ingewikkelde passages en het incidentele gebruik van minder gangbare woorden wèl. 

Woorden als “herculisch”, “factie” en “sgraffiti” zullen niet tot de actieve woordenschat van eenieder behoren. Bij die laatste twee komt zelfs de gedachte aan een drukfout op maar dat is niet het geval. Uit het zinsverband is evenwel meteen duidelijk waar het om gaat. En dat is een grote verdienste van Nolet omdat hij een bepaaldelijk niet gemakkelijk onderwerp bij de kop heeft gepakt.
De plot is mooi geconstrueerd en doet in de verte denken aan enkele boeken van Dan Brown. Maar Donald Nolet heeft een volstrekt eigen stijl ontwikkeld en verdient daarvoor alle waardering.

De spanningsboog is in het boek niet strak aangespannen. Ook onderhuidse spanning is niet steeds aanwezig. Dat hoeft ook niet, het verhaal is goed genoeg om de lezer steeds in de ban te houden.
Het boek is een thriller omdat er af en toe iets crimineels gebeurt, maar de hoofdlijn is een boeiende wetenschappelijke zoektocht naar de betekenis van het manuscript die op toegankelijke wijze is beschreven. In zoverre is de kwalificatie “roman” wellicht meer van toepassing. Maar goed, een thriller is dan ook volgens Van Dale een “spannende roman”.

Het Voynich Manuscript bestaat overigens echt en heeft door de jaren heen de gemoederen van velen beziggehouden. De geïnteresseerde lezer kan via Google veel informatie erover vinden.
  
“Handschrift van de duivel” verdient vier flonkerende sterren.

Charles Kuijpers - Recensent De Perfecte Buren
  


Winactie Het vervloekte huis - Lydia van Houten


Zes juni is het zover! De tweede thriller van Lydia van Houten komt dan uit en wij hebben een exclusieve winactie!

'Het vervloekt huis' in het kort:
Als de 43-jarige journaliste Mikayla geconfronteerd wordt met de zelfmoord van haar man Steven, stort haar hele wereld in. Steven Jackson, geboren in Canada, blijkt echter een onverwachte erfenis voor Mikayla achter te laten: een huis in Rocky Roads, British Columbia, Canada. Samen met haar 7-jarige zoontje Jason en haar 16-jarige dochter Valerie ontvlucht Mikayla haar nu eenzame leven in Amsterdam. Ze emigreert naar Canada, in de hoop haar eerste thriller te schrijven in het klaarblijkelijk uitgestorven Rocky Roads. Al snel stuit ze op een aantal eigenaardige zaken, zoals de onopgeloste moord op Joanna la Croix van twintig jaar eerder.
Als Mikayla op eigen houtje onderzoek gaat doen naar de moord, wordt steeds duidelijker dat Rocky Roads een duister geheim herbergt. Mikayla duikt in het verleden van het stadje. Vanaf dat moment gebeuren er rare dingen in en om haar huis. Jason meent zelfs dat het spookt, dat het huis vervloekt is. Als hun hond Gollum spoorloos verdwijnt neemt Mikayla zelf het heft in handen. Ze moet en zal de onderste steen boven krijgen…

Hoe kun je een exemplaar van 'Het vervloekte huis' winnen? Heel simpel! Stel de meest originele lezersvraag aan Lydia, zij kiest de leukste/gekste vraag en de vraagsteller krijgt het boek. Alle andere vragen zal Lydia ook beantwoorden voor het lezersinterview. Doe je mee? Wellicht ben jij dan nog voor de officiële release al in het bezit van dit spannende boek en mag je met Nancy meelezen voor een duorecensie! 

Wat zijn de voorwaarden om in aanmerking te komen voor deze winactie? Wat moet je doen?
-meld je aan als lid van onze leesgroep (daar maken we ook de winnaar bekend) via deze link
-like onze pagina hier
-like de auteurspagina van Lydia hier
-stel tot slot je originele/gekke/intieme vraag aan Lydia en mail deze voor 1 juni a.s. 12.00 naar perfecteburen@gmail.com mét vermelding van je Facebooknaam!

let dus op: boek winnen is je mening/recensie schrijven en deze plaatsen op Bol, Hebban, Bruna en Facebook! 

Dat is alles, heel veel succes!

Hier de exclusieve link naar de trailer die vanaf 5 juni 's morgens te zien is.
Wil je alvast een voorproefje? Ook dat kan! Via deze link krijg je alvast een goede indruk.

donderdag 26 mei 2016

'Slachthuisblues' - Peter Robinson


Genre: thriller
Uitgever:  A.W. Bruna
ISBN: 9789400507036
Uitvoering: e-book
Aantal pagina's: 310
Uitgave: 26 april 2016

Als John  Beddoes en zijn vrouw Patricia terugkeren van een vakantie naar Mexico blijkt dat een peperdure tractor van hun boerderij is gestolen. Frank Lane, een boer aan de andere kant van de vallei, zou een oogje in het zeil houden maar desondanks is de Deutz-Fahr Agrotron verdwenen. John  Beddoes vertrouwt Franks zoon Mick niet en verdenkt hem ervan met de diefstal te maken te hebben. Maar als inspecteur Annie Cabbot navraag doet blijkt Mick van de aardbodem te zijn verdwenen. 

In een verlaten hangar ontdekt Terry Gilchrist tijdens het uitlaten van zijn hond Peaches een grote, bijna opgedroogde bloedvlek. Brigadier Winsome Jackman onderzoekt de zaak en als eerste wil zij antwoord op de vraag of het om menselijk of dierlijk bloed gaat.

Slachthuisblues is de 22ste thriller van Peter Robinson met hoofdinspecteur Alan Banks in de hoofdrol.  Peter Robinson is een succesvolle Engelse misdaadauteur die in 1950 in Castleford in Yorkshire werd geboren. Hij studeerde Engels aan de universiteit van Leeds en om die studie een vervolg te geven en tevens creatief schrijven te studeren verhuisde hij naar Toronto (Canada) waar hij nog steeds woont. Zijn grote bekendheid heeft hij vooral te danken aan de succesvolle thrillers met DCI Alan Banks in de hoofdrol, die zich afspelen in de fictieve stad  Eastvale in Yorkshire.

Peter Robinson heeft een plezierige schrijfstijl waarmee hij een redelijk goed verhaal op papier heeft gezet. Het bevat drie verhaallijnen die zich aanvankelijk onafhankelijk van elkaar ontwikkelen. Inspecteur Annie Cabbot en brigadier Winsome Jackman leiden het onderzoek omdat Alan Banks met zijn nieuwe vlam Oriana op vakantie is. Na terugkeer blijft hij wat op de achtergrond in een meer coachende en adviserende rol. Annie en Winsome grijpen de kans om zich te profileren met beide handen aan en vooral Winsome slaagt er goed in haar vaardigheden in haar voordeel te gebruiken. Het is een goede ontwikkeling dat Peter Robinson zo met zijn personages omgaat. Hij voorkomt er mee dat de boeken sleets worden.

Het verhaal begint voortvarend en wordt goed opgebouwd. Door de de vele plotwendingen is het boeiend maar in het tweede gedeelte zakt het een beetje in en treedt vervlakking op. Daarnaast zijn er nogal wat ondervragingen en teambesprekingen waarin je weliswaar een goed beeld krijgt hoe de politie in de ogen van Peter Robinson te werk gaat maar die soms ook wat langdradig zijn waardoor je moeite moet doen de aandacht erbij te houden.

De titel zegt het al. Slachthuisblues gaat o.a. over abattoirs en sommige passages zijn nogal grafisch waardoor een waarschuwing op zijn plaats is. Een sterke maag is vereist; misschien zijn er lezers die na het lezen van dit boek besluiten vegetariër te worden. 

Slachthuisblues is boeiende thriller met een redelijk goed plot. Het is beslist niet de beste Banks die Peter Robinson heeft geschreven maar al met al toch aanbevelingswaardig. ***3 sterren

Joop Liefaard - Recensent De Perfecte Buren



'Kruis en munt' - Koen Strobbe



Genre: thriller
Uitgever: Manteau/WPG
ISBN: 9789022332641
Uitvoering: paperback - vooruitleesexemplaar
Aantal pagina’s: 390
Uitgave: 25 mei 2016

Met dank aan Manteau/WPG voor dit vooruitleesexemplaar.

Over de auteur
Koen Strobbe begon zijn professionele carrière op de reclameregie van De Persgroep. In 2000 werd hij bij Woestijnvis algemeen directeur van het veelbesproken weekblad Bonanza.

Intussen woont hij al meer dan 15 jaar in Uzès nabij Avignon, waar hij samen met zijn echtgenote het wijndomein 'Domaine Perdrix-Lasouche' wist uit te bouwen tot een succesverhaal. 'Kruis en munt' is zijn eerste thriller en is een debuut dat een groots oeuvre aankondigt.

Koen Strobbe is één van de drie eindlaureaten van de Aspe Award 2015.

Flaptekst
De jonge sterrenchef Isabel arriveert in de idyllische Provence, klaar voor een nieuw leven met haar vriend Bas. Wanneer hij niet opdaagt in het station, rijdt Isabel naar het hotel waar hij al een week verblijft. Diezelfde avond vindt ze een milt in haar bed. Bas lijkt spoorloos verdwenen. Met de hulp van wijnbouwer en oud-gendarme David begint Isabel te graven in het verleden van haar vriend in de hoop hem te vinden. Terwijl almaar meer verborgen facetten van Bas aan de oppervlakte komen en Isabels wereld instort, groeien zij en David naar elkaar toe. Wanneer ze verwikkeld raken in een gevaarlijk web van pooiers, ex-legionairs en orgaanhandelaars is vluchten niet langer mogelijk. Kunnen ze een list bedenken om zich te redden?


Als Isabel in Frankrijk aankomt om samen met haar vriend Bas een nieuw leven te beginnen is Bas nergens te bespeuren. Ook in het hotel waar hij een kamer geboekt heeft voor hen twee, is hij niet. Als hij ook ‘s middags niet op de afspraak verschijnt en ze nog steeds niets van hem heeft gehoord gaan bij haar de alarmbellen rinkelen. Wanneer ze ‘s avonds in bed kruipt en het dekbed wegslaat doet Isabel een akelige ontdekking.

Omdat ze van de politie niet veel hulp moet verwachten gaat ze zelf op onderzoek met behulp van David. David die ex-gendarme is en zich nu op het domein van zijn vader bezig houdt met het produceren van wijn, komt nog regelmatig bij zijn oud-collega’s op de gendarmerie om die van een fles goede wijn te voorzien. Hij legt hier en daar zijn oor eens te luister en al vlug blijkt dat de verdwijning van Bas geen alleenstaand feit is. Waar moeten ze beginnen in hun onderzoek?


Het verhaal dat zich afspeelt in de Provence, de thuishaven van Strobbe, ademt sfeer uit. Omdat Strobbe erg beeldend schrijft, waan je je bij momenten op vakantie. Je zit er midden in en je beleeft het mee.

Bij de proloog had ik geen idee welke kant het verhaal op zou gaan, omdat Strobbe je daar terug meeneemt in de tijd. Pas veel later kom je er achter wat dit te maken heeft met het heden. Strobbe heeft de gave om met vloeiende pen een heel stuk historie mee te geven uit de streek en dit in een hedendaags verhaal te gieten. Hoewel het verhaal fictie is, voelt het mede daardoor heel realistisch en geloofwaardig aan.

De karakters zijn goed en duidelijk uitgediept en Strobbe laat de lezer vanuit elk personage meekijken. Zelfs een schijnbaar ‘onbenullig’ karakter beschrijft hij, zodat je een duidelijk zicht hebt op de rol die hij/zij in het verhaal speelt of gaat spelen. De hoofdstukken worden afwisselend vanuit de verschillende personages verteld. Als lezer lig je dan ook altijd een stapje voor op het verhaal en dat maakt het boeiend en interessant. Toch krijg je maar net dat wat de auteur kwijt wil en dat maakt het een echte pageturner. Het is niet simpel een recensie te schrijven en geen potentiële spoiler weg te geven. Alles lijkt in verband met elkaar.

Het verhaal is van begin tot het einde goed uitgewerkt. Daarmee bedoel ik dat er ook naar de plot toe niet vlug een einde aangebreid wordt, zoals wel vaker gebeurt in een boek. Nee, Strobbe laat je als lezer niet achter met vraagtekens en je weet precies wat er gebeurt met de verschillende personages die een hoofdrol spelen in het verhaal. Bovendien heeft Strobbe de finesse om in zijn verhaal ‘poortjes’ te steken die je als lezer moet ontdekken of misschien net niet ontdekt. Met zijn subtiele humor die hier en daar de kop op steekt, weet hij bovendien een big smile op je gezicht te brengen. Soms lijkt het allemaal wat ver gezocht, maar dit doet zeker geen afbreuk aan het verhaal. Ik vind het werkelijk fantastisch hoe dit in elkaar steekt en vooral hoe niemand zijn straf ontloopt. Ook dit weet hij op een zeer geraffineerde manier aan de man te brengen.

Dit is voor mij een debuut om U (jawel, met een hoofdletter!) tegen te zeggen. De schrijfstijl van Strobbe is vlot en toegankelijk. Hoewel ‘het lot’ van Isabel en David voorspelbaar lijkt, heb je geen idee welke kant het verhaal op gaat. Het mysterie rond de verdwijning van Bas blijft de rode draad, maar de auteur weeft daar een goed in elkaar gestoken verhaal rond over orgaanhandel, zigeuners, het vreemdelingenlegioen, corrupte gendarmes, .....

Het boek verveelt geen moment en ik viel somtijds van de ene verbazing in de andere met de gedachte: ‘Waar haalt hij het en hoe komt hij in godsnaam op het idee om over orgaanhandel te schrijven?’ Je wilt verder lezen om te weten hoe het afloopt en wat het één met het ander te maken heeft. Je voelt ook de verandering in de gevoelens van Isabel en David, maar ook daar overdrijft Strobbe niet in. Het blijft realistisch. Het is een boek met schitterende plotwendingen waarin de auteur je meermalen weet te verrassen.

De cover geeft alles weer wat in het boek te beleven valt. De inox achtergrond, een nierbekken, scalpel, een glas wijn en niet te vergeten de lavendel die de Provence vertegenwoordigt - alle ingrediënten zijn aanwezig voor dit fantastisch debuut.

‘Kruis en munt’ is een pageturner van jewelste. Ik heb genoten van het verhaal dat heel vernuftig in elkaar zit. De schijfstijl van Strobbe maakt dat je dit boek leest als een trein, wat zeg ik, als een TGV! Het is lang geleden dat ik een boek las dat van begin tot einde zo tot in de puntjes is uitgewerkt en beschreven. Chapeau Koen Strobbe met dit debuut. Dit is nog maar het begin, hoop ik?

5 fonkelende sterren voor ‘Kruis en munt’, met de vakantie voor de deur zeker een aanrader!

Karin - Team De Perfecte Buren


Voor de overige deelnemers aan deze blogtour klik hier: http://www.wpg.be/blog/blogtour-kruis-en-munt