dinsdag 17 mei 2016

Auteurs bloggen.....Anne-Laure Van Neer


Het Geluk
Ik ben me zeer bewust dat geluk iets is wat je nooit vanzelfsprekend mag vinden. Iedere dag sta ik stil bij wat ik heb en voel ik me dankbaar.
Een man die ik graag zie en die van mij houdt (daar ga ik nu even gemakshalve van uit, hoewel ik dat nooit als een permanente verworvenheid aanneem), twee kinderen die handelbaar en beleefd zijn, niemand is ziek, we hebben niets tekort.
                                                                      Anne-Laure in het midden, rechts DPB Karin 
en links Nancy op de boekenbeurs Antwerpen.
Het Leven
Iedereen ligt graag in die comfortabele hangmat die ‘geluk’ heet. Zacht gewiegd worden. Je ogen worden moe, alles is goed en veilig. Dat is althans wat het Leven je wil laten denken.
Uit ervaring weet ik dat het Leven — dat toch, we moeten het toegeven, soms een bitch is- die momenten uitkiest om met haar naaldhak naar je kop uit te halen omdat je was ingedommeld. Onoplettendheid en het aannemen dat je recht hebt op geluk, dat wordt bestraft. Dat weet ik eigenlijk al langer, maar ik ben hardleers.

Het Leven is een trut
Ik lag dus een paar jaar geleden in mijn hangmatje en dommelde in. Geluk was iets waar ik aan gewend was. Het was er gewoon en ik hoefde er niets voor te doen. Dat het Leven dus de trut zou uithangen, had ik eigenlijk al kunnen voorzien. Mijn vader stierf. Hij was een toneelspeler en had een stem die ver reikte. De stilte die hij achterliet was dan ook indrukwekkend. Het werkte ironisch genoeg als een soort wake-up call.


Bitch-fight
Ik besloot om mezelf uit de hangmat te hijsen. Ik zou het Leven eens laten zien dat ik nog wel wakker was en dat ik haar wel overhoop kon gooien na wat ze me had geflikt. Als zij me een Griekse tragedie voor de voeten gooide, kon ik er catharsis tegenaan smijten. Het werd een bitch-fight.

Doe eens zot
Onder het motto ‘doe eens zot’, besloten Manlief en ik om een nieuw project op te starten. Iets wat we beiden graag doen en waarvan we weten dat het ons bindt: wij zijn nestjesbouwers.
Via het internet keken we naar huizen die te koop stonden in de buurt, maar vonden niet echt iets wat geschikt was. Tot ik onze statige dame zag… Een oude verwaarloosde villa uit 1928 met prachtig potentieel maar wat volledig gerenoveerd moest worden.
Alsof ze wat spijt had van haar uithaal met de naaldhak, besloot het Leven wat mee te werken aan ons project. We kochten de statige dame en verkochten ons huis.

Wakker blijven
Van mijn hangmat naar een werf, dat was een heftige switch, maar het deed me deugd. Offertes opvragen, onderhandelen met aannemers, prijzen vergelijken, keuzes maken over types wc’s, kranen en waar komen de lichtschakelaars?
En hoewel mijn lichaam soms ontzettend moe was, kon ik er echt van genieten om stuc van de muren af te kappen of plafonds uit te breken.
Afzien, om te voelen dat ik nog leef, om te bewijzen dat ik nog niet finaal slaap.

Ithaka
Tijdens de verbouwing ontdekten we ook de ‘naam’ van het huis dat verborgen werd door een stuk hout dat op de gevel getimmerd was.
‘Ithaka’, heet onze statige dame. Ergens heel diep in mijn geheugen kwam die naam me bekend voor.
Ithaka is het thuiseiland waar Odysseus in het verhaal van Homerus, naartoe probeert te varen. Ik heb dat boek gelezen, vroeger.

De Odyssee
Een pitch voor wie de Odyssee niet kent:
Odysseus heeft de Trojaanse oorlog gewonnen nadat hij de vijand verschalkte met een list —het trojaans paard, dat verhaal wordt uit de doeken gedaan in de Ilias, ook van Homerus, ander verhaal, ook steengoed-.
Tijdens die oorlog stak Odysseus het oog van de zoon van Poseidon uit.
Poseidon, zijnde de Griekse god van de Zee, had blijkbaar weinig relativeringsvermogen en kon er niet om lachen.
De god van de zee beloofde dus dat de terugreis van Odysseus naar huis (Ithaka) met obstakels bezaaid zou zijn. Brute pech natuurlijk dat Odysseus enkel per boot naar huis kon. Vliegen was toen immers nog niet helemaal op punt. Icarus werkte wel aan een projectje, maar het wilde niet echt vlotten… —ander verhaal. Ik dwaal weer af. Sorry.
Door de obstakels die Poseidon op zijn vaarroute wierp, deed Odysseus er twintig jaar over om weer op zijn eiland, Ithaka, te raken. Daar wachtte zijn vrouw, Penelope, al jaren op hem.

Cadeautje
Dat er nu net Ithaka op de gevel stond, vond ik akelig bizar.
Behalve een verschrikkelijk jeukende wollen trui die ik een jaar lang op karakter heb aangedaan om hem een plezier te doen, heb ik eigenlijk niet vaak cadeaus gekregen van mijn vader. Behalve die ene wollen trui. En een boek. Van Homerus. Over de Odyssee.

Onderweg
Manlief en ik waren dus samen onderweg naar wat onze Ithaka zou worden, onze thuis. Dat onze obstakels geen sirenen of cyclopen waren maar lekkende schoorstenen en ramen die niet waterdicht bleken, deed niets af aan het plezier dat we eraan beleefden. We waren onderweg. En we waren wakker.

Odysseus is een prutser
In zes maanden tijd (take that, Odysseus!) zijn we erin geslaagd om van een bouwvallige villa, iets bewoonbaars te maken.
Uiteraard is het nog niet klaar, maar we komen er wel. Er zijn nog projecten genoeg (terras, tuin, schilderen,…) om ons nog even zoet te houden, om te verhinderen dat het té stil wordt.
Om te vermijden dat ik in mijn hangmat gelukzalig indommel terwijl het Leven achter de hoek staat met haar naaldhak in de aanslag. Ik blijf nog wel even wakker.

Anne-Laure


http://www.annelaurevanneer.com 
https://www.facebook.com  
https://twitter.com/AnneLaureVanNee 
http://midlifehuis.blogspot.be

Geen opmerkingen: