dinsdag 3 mei 2016

Auteurs bloggen.......Isa Maron



Tien magische jaren

Vroeger kreeg ik vijf gulden boekengeld per maand. De nieuwe Thea Beckman kostte in die tijd vijfentwintig gulden en daar spaarde ik dus vijf maanden voor. Als ik me in de tussentijd tenminste kon beheersen en toch niet als een blok voor een ander boek viel.
Ik las al voordat ik kon lezen. Als peuter had ik een soort dwangmatige obsessie om die letters en woorden onder de knie te krijgen.
Ik las natuurlijk niet maar een bij elkaar gespaard boek per vijf maanden. Iedere week liep ik naar de bibliotheek waar je zes boeken tegelijk mocht lenen. Naast de bibliotheek aan de Oude Gracht in Utrecht lag Broese Kemink, een grote boekwinkel die ik ervan verdacht een magische plek te zijn. Je kon er zomaar een uur binnen zijn en dan dacht je dat het tien minuten was. Dat was nog de tijd dat je moeder je niet kon appen om te vragen waar je bleef, trouwens.

De magie bleef niet beperkt tot de tijd. Je kon bijvoorbeeld aan een boek ruiken of het goed was. Je kon het ook voelen, aan het papier. In sommige boeken zat een belofte verscholen. Zodra je de voorkant omsloeg kringelde er een wereld op je af, anders dan de jouwe, waar dingen mogelijk waren die hier niet mogelijk waren, of waar mensen zich heel anders gedroegen dan je verwachtte en – het allermooiste nog – waarin je in avonturen terecht kwam waar je zelf alleen maar van kon dromen.
Of lezen.

Thuis had ik een kamertje op zolder. Het was een hoekje van de grote, donkere verdieping en in de andere hoek, tegenover mijn kamer, had ik een eigen boekenplank. De meeste boeken heb ik minimaal vijf keer gelezen. Ik herinner me dat ik daar stond, en de plank van rechts naar links afging, het hoofd schuin. Nee, pas nog gelezen, nee, die ken ik zowat uit mijn hoofd, nee, ook die niet nog een keer. Op een dag realiseerde ik dat ik ook zelf verhalen kon bedenken. En opschrijven. Dat was zo mogelijk nog magischer want dat betekende dat ik me niet alleen mee kon laten voeren door een spannend verhaal, ik kon ook mijn eigen wereld en verhaal creëren. Vanaf dat moment schreef ik in schriftjes en kladblokken. Dat hield ik vol totdat ik ging studeren. Vanaf dat moment was ik bezig met de niet-magische wereld van wetenschap, een wereld waarin alles bewijsbaar moet zijn, verklaarbaar en logisch. Ik had geen geld meer voor boeken. Zelfs de vijf gulden per maand kon ik maar moeilijk missen.

Ik studeerde, werkte, trouwde, baarde en ineens was de magie er weer. Kikker. Pippi Langkous. Wiplala. Harry Potter. Een van mijn kinderen bleek dyslectisch en bleef hangen in AVI3 of zo, het totaal rigide schoolse systeem waarin verhalen werden ingedeeld – en kinderen ook. Daarom schreef ik zelf een verhaal, waarin hij de hoofdrol speelde: Heks op de hoek. AVI 4346.
Daarna kon ik niet meer stoppen. Ik schreef kinderverhalen en gaf me op voor een schrijfcursus. Uit een huiswerkopdracht werd mijn debuut Passiespel geboren, dit jaar precies tien jaar geleden.

De afgelopen tien jaar hebben veel mensen tegen me gezegd dat ik beter kon stoppen met schrijven en meer tijd aan mijn bedrijf moest geven, daar verdiende ik tenslotte veel meer mee. Ik ben altijd al dwars geweest, dus ik doe het andersom: ik ga nog minder werken en nog meer schrijven. De magie is verslavend.

Isa Maron

Meer weten over Isa?
Je kunt haar volgen op Facebook of bij de Moordwijven

Geen opmerkingen: