dinsdag 10 mei 2016

Auteurs bloggen......Meredith van Overloop en win!


Ik schreef een boek waarvan de ondertitel soms geschokte reacties oproept. De ondertitel luidt: “Wat mensen kunnen leren van andere dieren.” Onlangs gaf ik een lezing. Een man met een uitgesproken Amsterdams accent schold me uit.    

“Hoe kan u mensen vergelijken met beesten? Mensen zijn niet primitief! De mens bouwt de Eiffeltoren! Musea! De beschaving! Mensen volgen niet domweg hun instincten! Het is niet alleen vreselijk dat u mensen op een zelfde niveau zet als dieren,  het is nog erger:  u zegt dat mensen iets kunnen leren van dieren. U zou zich  moeten schamen! U zou beter je stomme klep houe!’

Het bloed klopte in mijn keel. Een boek schrijven is toch nog iets anders dan lezingen geven. Terwijl ik mezelf troostte met de gedachte dat de man toch wel zo beleefd was om me grotendeels met “U” aan te spreken, keek ik de zaal rond. Een vrouw reageerde met woeste blik op de man gericht:

‘En wat denkt u van de Holocaust? Heeft u al eens ooit gehoord van een wolf die miljoenen soortgenoten heeft uitgemoord? De wolf wordt door de mens bloeddorstig genoemd!  Nou, de mens is veel gewelddadiger dan eender welk dier. Hebt u geen kranten gelezen de laatste tijd? Terrorisme, Boko Haram? Als dat niet primitief is? En daar stelt u de Eiffeltoren tegenover? Wel, u mag uw 
Eiffeltoren houden!’

Anderen in het publiek knikten en ik voelde me opgelaten. Onwennig zette ik mijn lezing verder. Op het einde kreeg ik een staande ovatie waarbij ik met gemengde gevoelens de man stilletjes zag wegsluipen. 

Waarom ik dit boek heb geschreven? 

Het moest gewoon. Ik leef tussen 30 dieren.  Zij hebben me veel geleerd. Ik meen dat. ‘Is dat niet veel werk?’ is het eerste wat mensen me vragen als ze vernemen hoeveel dieren ik heb. ‘Wel… nee,  niet echt.’ antwoord ik dan. Het verzorgen van mijn dieren,  zijn momenten van rust. Omdat ik mensen vaak verwarrend vind, vermoeiend ook. Mezelf in de eerste plaats. Al die gedachten, het allemaal té goed willen doen. Als ik bij mensen ben weet ik nooit zeker: ‘Menen ze dit nu?’
Een mens kan namelijk uiterlijk ‘Ja!’ zeggen en vanbinnen denken ‘Rot op!’. Ik kan er soms kop noch staart van krijgen. 

Als Milo (de hond op de cover van “Niet perfect, toch content” kwispelend naar mij komt weet ik zeker dat die staart betekent: “Hey, wat leuk om jou te zien!”Dat vind ik rustgevend. Die duidelijkheid. Een dier liegt niet. De mens kan het zichzelf zo moeilijk maken, vind je niet? In zelfhulpboeken, magazines en social media worden we om de oren geslagen met tips om een beter Zelf te worden.  Om voortdurend stralend  gelukkig door het leven te fietsen! Met een perfect lijf, een perfecte relatie, een perfecte loopbaan en perfecte kinderen!

Wat ik van dieren leerde wat dat betreft: er is een tijd voor alles. Soms ben ik blij. Soms ben ik heel verdrietig. En dat mag. De zon hoeft niet elke dag te schijnen. Uit regen kan groei ontstaan. ‘Content’ zijn betekent: ‘al bij al, valt het allemaal wel mee.’ De kleine momenten, daarvan genieten. 

“Niet perfect, toch content” gaat over wat we van de natuur kunnen leren. Zaken die we misschien wel wat zijn kwijtgeraakt.  Met “Niet perfect, toch content’ wil ik evenwel geen Nieuwe Grootse Waarheid brengen.  Op de achterflap staat zelfs: ‘Dit boek moet je niet lezen. Want je moet al zoveel.’

Het grootste compliment kreeg ik onlangs van een vrouw die me een mail stuurde:
‘Uw boek is als een vriendin voor mij. Het troost en tegelijkertijd tovert het een glimlach op mijn gezicht.’  Dat is wat dieren bij mij doen.  Troost en ontroering. Als mijn kat Melvin me minzaam aankijkt kan ik niet anders dan glimlachen. Hij kan als geen ander “gewoon zichzelf” zijn.  Hij is niet bezig met ‘ben ik wel slank genoeg om aanvaard te worden in deze maatschappij’, noch met de hoeveelheid likes hij op Facebook heeft gekregen.  Heerlijk moet dat zijn. 


Toch hou ik ook van mensen. Op de Boekenbeurs in Antwerpen kreeg ik de kans om via 9 signeersessies te vernemen waarom mensen mijn boek kopen, en wat ze eraan hebben. Ontroerende verhalen, grappige anekdotes, .. ik heb genoten van elk moment. De mens kan mooi zijn.  

Ik ontmoette Patrice en Brigitta op de boekenbeurs. Zij vertelden mij over De Perfecte Buren. Zowel Nederlanders als Belgen, die elkaar vinden in hun liefde voor boeken. Kijk, dat vind ik nu mooi. Véél mooier dan de Eiffeltoren. 

Beste perfecte buur,

ik vind het een eer om hier te mogen vertellen wat het betekent om Niet perfect, maar Toch Content te zijn. Ik wens je heel veel fijne momenten de komende dagen.  Contente momenten. “Content” is een typisch Vlaams woord, niet? Contente momenten zijn kleine momenten. Een boek lezen onder een boom. Een aai geven aan de poes. Het gevoel dat je hebt wanneer je je pantoffels aandoet. 
Content zijn = genieten van de kleine dingen. 
Zoals ik kan genieten van de kleine momenten met mijn trotse witte merrie Wasabi, onze speelse honden Milo & Mocca, onze machogeit Red Bull, het dikke geitenmeisje Nougat, haar gekke vriendinnetje (schaap) Nalu en mijn andere 24 dieren. Lees “Niet perfect, toch content” om met hen kennis te maken. Dan zal je zien; zij zijn verre van perfect. Net als ik.  Ook jij, Perfecte Buur, hoeft niet perfect te zijn. 

Je bent goed zoals je bent.  


“There is a crack in everyting.

That’s how the light gets in." 


Meredith Van Overloop

“Niet perfect, toch content” – Witsand Uitgevers – www.witsand.be

Volg mij op Facebook/NietperfectTochcontent, voor leuke filmpjes met dieren & inspirerende quotes.

Lees hier de recensie van Brigitta.

WIN!
Wil je kans maken op een gesigneerd exemplaar van "Niet perfect, toch content"? 
Mail dan minstens vijf namen van huisdieren van Meredith naar perfecteburen@gmail.com voor 15 mei a.s. 
We maken de winnaar op de Facebookgroep bekend op 16 mei. 
Ben je nog geen lid? Klik hier want alleen leden van onze leesgroep kunnen meedoen aan winacties.

Geen opmerkingen: