donderdag 5 mei 2016

Bookflash en win .... Rheya deel 2

 
Hypnotiserende ogen en voorbestemde relaties

Het water kabbelde terwijl de houten synca langzaam over de heldere waterwegen van de Raikikokanalen gleed. Het was de grootste en langste sloep die het meer kon bevaren. Naast Illiyana zaten er ook nog vier gespierde mannen en negen dorpelingen aan boord.
Stilzwijgend negeerden de reizigers elkaar. Enkel het geluid was hoorbaar dat de peddels maakten wanneer ze in het water verdwenen. Een gerucht dat haar normaal tot rust bracht. Vandaag was dit echter niet het geval.
De eerste tien minuten had ze tot grote ergernis van de andere reizigers zitten vloeken en zuchten. Hiermee was ze opgehouden toen ze tot het inzicht was gekomen dat dit de boot niet sneller zou doen varen.
‘Nog een halfuurtje!’ had Lieke’s hologram haar via de Simma-schelp ingefluisterd. Een halfuurtje eer de les begon.
De cursus oeroude religies en geestesbeslommeringen. Gedoceerd door haar geïmmigreerde docent Iyansis. Een zonderling, maar door iedereen geliefd. Het leek momenteel een van de minst belangrijke vakken die ze volgde. Maar het was alleszins een van de interessantste en leukste. Dat maakte dat ze moeite deed om naar de lessen te gaan en notities te maken.
Hoewel ze intelligent genoeg was om te beseffen dat het maar mythen en sagen waren, veeleer sprookjes dan waarheid, hield ze van de fantasierijke werelden die erin gecreëerd werden. De verhalen over oude prinsen en koningen die ten strijde trokken tegen trollen en kobolden waren steeds surrealistisch, maar tevens grappig en heroïsch. Ze leek de paniek die heerste tijdens de legendarische oorlogen te kunnen voelen, de zoute winden uit het Zuiden te kunnen proeven, de geur van het opspattende bloed van gewonde strijders te kunnen ruiken en het gras waarop de veldslagen plaatsvonden te kunnen aanraken. Voor even was ze niet meer het kleine, tengere schoolmeisje. Ze was een in zilverkleurig metaal gepantserde ridder of boogschutter.
Ze hanteerde haar kruisboog als geen ander. Ze beheerste de paardrijkunst als een doorwinterd krijgsman die zijn hele leven lang voor niets anders opgeleid was. Ze was voor heel even een onverslagen zwaardvechtster, geprezen door het gewone volk.
Net als de bel, die tijdens zijn lessen steeds te vroeg kwam, wekte haar Simma-schelp haar ook nu uit haar surreële fantasieën. Tot haar eigen verbazing leek niemand anders in de synca het schelle geluid te kunnen horen. Als een vijandig verklikker schalde zijn trompetachtige roep door merg en been. Ze sloot het witroze object even snel als ze het opende en verstopte het vervolgens voor de ogen rondom haar.
Het was een uniek voorwerp. Een magisch geschenk van haar oom waarmee ze gedachten en berichten van andere levende wezens kon opvangen. Hoe het voorwerp ooit in handen van haar oom terecht was gekomen, was haar niet bekend. Dat hij zo’n kostbaarheid cadeau gaf aan een nicht, die hij amper twaalf dagen per jaar zag, kon ze evenmin verklaren. ‘De mensen zouden het niet begrijpen. Alles wat hen vreemd is, zien zij als slecht en duivels. Bewaar het veilig, spring er zorgvuldig mee om. Vertrouw niemand behalve diegenen met een zuiver hart’, had Xiandrei haar op het hart gedrukt.
Opgelucht merkte ze dat niemand haar in de gaten hield. Als die verdomde sloep nou eens doorvoer! De file voor hen kwam tergend langzaam in beweging. Zonder het te beseffen keek ze dromerig de Drempellaan in. Het huis met de witte voorgevel trok haar aandacht. Naast de afbeelding van de hinde, het beschermdier van de vroegere bestuurders van de stad, sprongen vooral tientallen bladgouden versieringen in het oog. Het was een oud gebouw, dat tot de verbeelding sprak van iedereen die het passeerde.
Illiyana kende het vooral door twee zussen die er een leenhuis huurden. Twee vriendinnen die bekend stonden om hun vriendelijkheid en gastvrijheid. Kenmerken die niet typisch Imbrisch waren.
De antieke deur opende zich langzaam. Er verscheen een meisje met kort, blond haar. Zonder omzien liet ze de grendel van de deur uit haar hand glijden. Hierop weerklonk het geluid van de zware metalen bol die tegen  het hout viel. Daar waar al een hele hoop krassen en putjes het hout hadden getekend, werd een nieuw merkteken geslagen.
Ze is blond, blond als Wenke. Gefascineerd volgde haar onderzoekende blik het slanke vrouwenlichaam.

Na amper vijf meter peddelen, stopte de houten sloep weer. Het witte huis was uit haar gezichtsveld verdwenen. Dit maal dook een Imbrische kapper voor haar op die, in gedachten verzonken, in de deur van zijn zaak tegen de stijl hing. Hij merkte niet op hoe een jong meisje, van ongeveer acht jaar oud, voor zijn neus op de passage viel. Zelfs het aandachtzoekende, troosteloze gehuil dat daarop volgde, ging verloren in het niets. Zijn witte schort hing gerimpeld en bevlekt langs zijn middel. Daar hield een brede, bruine riem enkele borstels, scharen, kammen en messen op hun plaats. De zaak was leeg. De Windmolenstraat leek langer dan anders. Oneindig uitgestrekt en onoverbrugbaar. Alsof ze met een hoogbejaarde grootmoeder centimeter voor centimeter van de keuken naar de slaapkamer schreed. Ze bedacht zich dat ze sneller was geweest als ze de gaande rijen en bruggetjes had genomen die de eilandjes met huizen met elkaar verbonden.
Bij Ailor! Net vandaag! Verstrooid dacht ze aan haar slechte examen over oudheidkundige geschriften. De professor had haar duidelijk gemaakt dat ze voor de eerste les van de dag op zijn kantoor moest zijn. Althans, als ze zich mondeling wilde komen verdedigen. Straks ben ik gezakt voor het saaiste vak en te laat voor het interessantste. Het derde trimester van haar laatste jaar begon niet zo goed voor haar. Een luid geknars, als twee molenstenen die over elkaar gewreven werden, deed enkele verveelde reizigers van hun lectuur opkijken. Hun aandacht ging snel terug naar hun oorspronkelijke bezigheden. Nog voor het geknars overging in de trompetachtige lokroep van de schelp, opende het meisje het voorwerp dat groenblauw oplichtte, het tegelijkertijd nog steeds zo goed mogelijk verborgen houdend voor haar medereizigers. ‘Je bent te laat, ze gaan beginnen. We zitten achteraan.’ Lieke’s gezicht doemde in een bolvormige waas voor haar op.

Voorwaarden wedstrijd: 
Geef het juiste antwoord op volgende vraag.
"Wat is een Simma-schelp?"

*Het juiste antwoord mailen naar perfecteburen@gmail.com voor 10 mei
*Lid zijn van de Facebooksite De Perfecte Buren, nog geen lid? Klik hier.
* Facebooksite De Laatste Strijd: Deel II "Rheya" liken
* Facebook auteurssite Arwen Mannens liken

Wat kan men winnen? De winnaar heeft de keus uit deel 1 Illiyana of deel 2 Rheya.








Geen opmerkingen: