zaterdag 7 mei 2016

Rudy´s wereld



De oude Griek 

Hebben jullie ook het gevoel dat Europa hoe langer hoe meer op het oude Rome begint te gelijken? Het gevoel dat de goede tijden voorbij zijn, dat we verglijden naar een periode van chaos, miserie en ellende? Dat over honderd jaar - neen, dan bestaat de mensheid in z'n huidige vorm niet meer - dat over vijftig jaar men over deze periode zal spreken als ‘de jaren van de European Collaps'?
Of ben ik echt de enige?
(Sorry overigens als dit donker en zwartgallig klinkt. Zoals ik al eerder schreef, optimisme is tegenwoordig verplicht, ook als de realiteit daardoor genegeerd wordt. Realisme is het nieuwe taboe lijkt het haast. Politiek niet meer correct. Waarom? Omdat optimisme in de huidige tijd een uiterst effectieve zoethouder is. Als mensen de realiteit echt zouden zien, was het revolutie. En dàt willen de powers that be niet.)




Sommige historici verklaren de ondergang van het Romeinse Rijk deels door te wijzen op de verrotting van binnenuit, op het egocentrisme en de hebzucht van leiders die enkel hun eigen belang voor ogen hadden, gecombineerd met de blindheid van 'het volk', dat door een absoluut gebrek aan engagement en realiteitszin protestloos mee naar de ravijn stormde, met 'brood en spelen' als enig leitmotiv. 
Herkenbaar?
Ook als je de geschiedenis van de nog oudere Chinese Rijken bekijkt, zie je hetzelfde patroon: leiders die zich na een periode van welvaart voor iedereen(!) zodanig beginnen te focussen op het verrijken van zichzelf dat ze blind worden voor de ellende die zich aan de grenzen verzamelt en voor de realaiteit in de eigen achtertuin. Tot de boel ontploft. Keer op keer.
Niks nieuws onder de zon.


In het boek 'De val van het Westen' van Ian Morris - een werk waarin de auteur de ondergang bestudeert van voormalige beschavingen verspreid over de hele aarde en naar de redenen van hun ondergang zoekt - komt de auteur tot de conclusie dat er vijf macromaatschappelijke krachten zijn die telkens opnieuw een rol spelen bij het instorten van beschavingen: honger, ziekte, ongecontroleerde migratie, een falende staat en klimaatverandering. Hij noemt ze de Vijf Ruiters van de Apocalyps. Zodra er enkele tegelijk hun lelijke kop opsteken, krijg je hommeles. 
Lang hoef je ze niet te bestuderen om te zien dat Europa de volgende beschaving zal zijn die aansluit bij de rij. Niet onlogisch ook: de mens leert NIKS van zijn geschiedenis. Nu niet, vroeger niet, nooit. Niets, Nada, nul, niente, nothing. Nergens. 


De enige positivistische bedenking die ik erbij kan maken, is de volgende: vluchten kan niet meer. Als je heel veel geld hebt, kan je misschien een appartementje kopen op The World, het schip dat het hele jaar door op zee is, en dus door een stijgende zeespiegel niet zal gehinderd worden. Maar dan ben je best stormbestendig, want de natuur is niet zinnens te beknibbelen op windsnelheden, orkanen en tornado's. Bovendien heb je dan een probleem als je fortuin toevallig afhankelijk is van het hersenloze gewroet van het plebs ergens op het vasteland. Als twee legers elkaar hebben afgemaakt, kun je daar namelijk niet zoveel wapens meer aan kwijt. Ook de Rothschilds zullen de klimaatverandering niet kunnen tegenhouden. En als je spreekt over 'falende staat'...


Een aantal jaren geleden, toen de bankencrisis onder andere Griekenland onderuit schopte en dat land door de EU op een schandelijke manier werd behandeld, schreef ik onderstaande tekst, voor een uit te geven boek met kunstwerken en teksten rond actualiteit. Dit nadat een bejaarde Griekse apotheker zich omwille van de uitzichtloosheid een kogel door de kop had gejaagd. De tekst lijkt actueler dan ooit. Want wat is er veranderd? Niets. 
Om Ricky Gervais te citeren: ‘de mensen geloven àlles wat ze te zien krijgen. Alles. En zodra durft zeggen dat het om een leugen gaat, wordt die onmiddellijk weggezet als ‘pessimistische onruststoker’.
Zoals een buur net zei: stop ermee, Rudy. Hersendoden kun je nu eenmaal niet wakker maken. 

Als er niets meer overblijft. 

Geen goden meer op de Olympus - alleen nog scheepsmagnaten, met wild graaiende handen als haren van Medusa. 
Geen Retsina meer uit een met hars verzegeld vat - alleen nog een met zilt water aangelengd, geïmporteerd poeder, dat onze voorvaderen oplost als zuur. 
Geen mediterraanblauwe hemel meer, of oude tempels, of nachten op het strand - alles gekidnapt door een kartel beleggers. 
Geen sirtaki meer bij de koffie, geen gebroken servies - alleen nog gebroken harten en gebroken ogen. 
Geen vissers meer aan de kade - alleen nog het gif van armoede, uitputting en ondergang. 
Als Mikis zwijgt, en Maria, en Manos, en Savina - allen gekeeld door de jankende dollarhyena’s, speurend naar een laatste lijk. 
Als mijn land dan echt finaal verscheurd is, na duizenden jaren, tot meerdere eer en glorie van Hades, heer van rijkdom en onderwereld. 
Verneukt, verkloot, verhebzuchtigd. 
Dan rest alleen nog de dood. De dood met de kogel.

Geen opmerkingen: