donderdag 30 juni 2016

Wij vieren feest!!



In iets meer dan de twee jaar dat we bestaan en binnen de twee jaar dat ons blog online is gegaan hebben we nu meer dan 2000 leden bij De Perfecte Buren! En dat gaan we vieren, samen met jullie, onze leden. Hoe?

We gaan een prachtig boekenpakket weggeven met de allernieuwste boeken! En als jij kans wilt maken lees je hier hoe.

- Like onze frontpage via deze link
- Deel deze winactie openbaar op je tijdlijn.
- Als je nog geen lid bent van De Perfecte Buren kun je dat hier doen (alleen leden maken kans op dit boekenpakket.
- Los deze fotopuzzel op en stuur de titels van de 16 boeken in dit fotoframe naar perfecteburen@gmail.com voor 7 juli a.s. Vergeet daarbij  niet je Facebooknaam te vermelden!

Heel veel succes! De winnaar maken we op de Facebookgroep bekend. 




'Tweedehands vleugels' - Vanessa Gerrits

 
Genre: YA
Uitgever: Dutch Venture Publishing
ISBN: 9789462661783
Uitvoering: E-book
Aantal pagina's: 325
Uitgave: 30 juni 2016


Cover
Je ziet de gestalte van een jong meisje dat vleugels heeft, ze ziet eruit als een engel. Het geheel doet magisch aan. Dat komt vooral door de lichtgevende vleugels. De titel heeft een lettertype dat er uitziet alsof het licht geeft. Het boek heeft als ondertitel "Liefde kan je geven. Of nemen...".
Het is een prettige en uitnodigende cover om naar te kijken en krijgt van mij een 8.

Samenvatting van het verhaal
Max is een Kraai en zijn vleugels zijn aan vervanging toe. Bij de kleinste bewegingen verliest Max al veren. Hij is, zoals hij het noemt, toe aan een upgrade. Samen met zijn vriend Raffyr gaat hij op zoek naar nieuwe vleugels, zijn voorkeur gaat uit naar Engelenvleugels. Max heeft geluk en spot bij een ziekenhuis een jonge Engel en hij steelt samen met zijn vriend haar vleugels.
Deze Engel, Anna-Lucia, was in de Benedenwereld in het ziekenhuis om haar Beschermelinge te helpen na een zwaar ongeluk. Het stelen van de vleugels is een traumatische ervaring voor haar en het lukt haar maar ternauwernood om terug te keren naar huis. Anna-Lucia is intens verdrietig, het zal maanden duren voordat haar vleugels terug gegroeid zijn en ze kan al die tijd haar Beschermelinge niet terzijde staan.

Maar niet alleen op Anna-Lucia heeft deze gebeurtenis indruk gemaakt. Op het moment dat Max de vleugels steelt, maakt Anna-Lucia al direct een behoorlijke indruk op hem. Op het moment waarop zijn nieuwe vleugels worden aangezet op zijn rug, denkt hij terug aan Anna-Lucia. Max heeft in het verleden wel vaker vleugels gestolen als die van hem aan vervanging toe waren, maar deze keer voelt hij er zich niet prettig bij.

Max kan het beeld van Anna-Lucia niet uit zijn hoofd krijgen. Zijn vleugels brengen hem, zonder dat hij dat wil, naar Anna-Lucia, die in eerste instantie niets van hem weten wil. Toch heeft Max iets dat Anna-Lucia intrigeert en na verloop van tijd bloeit er ondanks de tragedie iets moois op tussen Max en Anna-Lucia. Dit is echter tegen de regels, Kraaien en Engelen horen niet met elkaar om te gaan en ze zullen hun best moeten doen om deze verboden liefde te verbergen.

Conclusie

Het verhaal wordt verteld vanuit twee perspectieven: dat van de Beschermengel Anna-Lucia en van de Kraai Max. Het verhaal begint dan ook met twee prologen: één vanuit het gezichtspunt van Max en de andere proloog vanuit het gezichtspunt van Anna-Lucia. Het verhaal begint gelijk spannend en je beleeft via deze twee prologen de emoties van beide hoofdpersonages. Dit heeft bij de lezer tot gevolg dat je direct in het verhaal zit en met beiden meeleeft. Het perspectief verandert daarna per hoofdstuk, de ene keer beleef je het verhaal via Max, de andere keer via Anna-Lucia. Per hoofdstuk staat aangegeven wie de ik persoon is.

Het verhaal heeft verschillende kanten: het is spannend, maar ook romantisch en het heeft de nodige humor. De Engelen bijvoorbeeld zijn anders dan je je zou voorstellen. Zij hebben weliswaar ook een aureool, maar gebruiken dit om (telepathisch) te bellen naar elkaar. Verder blijken Engelen nogal bureaucratisch te zijn: zij hebben overal formulieren voor met afkortingen zoals C.Z.L. (Celestiële ZorgLicentie).

De Kraaien daarentegen zijn exact het tegenovergestelde. Zij leven zonder echte wetten en regels, zij hebben meer een onderlinge verstandhouding over wat wel en niet kan, maar ook daar houden ze zich niet altijd aan. Het is een ongeschreven regel dat Kraaien en Engelen niet met elkaar omgaan. Engelen zijn vredelievend en Kraaien zijn onberekenbaar en gevaarlijk in hun gedrag. De tegenstelling tussen Engelen en Kraaien komt ook goed naar voren in het kleurgebruik bij de personages. Engelen dragen enkel wit en hebben witte vleugels. Kraaien zijn minder verzorgd en dragen van alles. Het sterkst komt de tegenstelling naar voren als Max de vleugels van Anna-Lucia draagt: bij haar waren ze spierwit en bij Max zijn ze zwart.

De romantische sfeer is goed neergezet, vooral de onvermijdelijke aantrekkingskracht tussen Anna-Lucia en Max, een verboden aantrekkingskracht. Vanessa Gerrits beschrijft op een prettige, gedetailleerde wijze het aanvankelijke wantrouwen, het verdriet en de verboden aantrekkingskracht tussen hen. De Kraai Max heeft vanaf begin af aan iets over zich waardoor je geen hekel aan hem kunt hebben, ondanks dat hij de vleugels van Anna-Lucia heeft gestolen. Het feit dat Anna-Lucia een Engel als aanbidder heeft, maakt het geheel nog spannender, ik heb met spanning (en plezier) deze driehoeksverhouding gevolgd. Anna-Lucia staat voor een onmogelijke keuze: de twee mannen zijn letterlijk twee tegenpolen.

Bij de personages is sprake van groei, zij ontwikkelen zich in de loop van het verhaal, vooral Max. Hij blijkt heel anders te zijn dan Anna-Lucia altijd dacht dat Kraaien zijn. Maar ook haar aanbidder, Joachim-Jeremiah, blijkt anders te zijn dan ze altijd dacht. Het maakt het er niet makkelijker op voor haar.

Na ongeveer driekwart van bet boek vond ik het verhaal even inzakken, de scènes tussen Max en Anna-Lucia voelden op een gegeven moment nèt iets te lang aan, maar daarna herstelt de schrijfster dit door een onverwachte plotwending die de spanning weer terug brengt in het verhaal.

“Tweedehands vleugels” is een heerlijk, luchtig liefdesverhaal met spannende en romantische momenten, die de nodige humor bevatten. De schrijfster raakt je met de manier waarop de emoties en belevenissen van de personages beschreven worden. Ik ben dan ook benieuwd naar het vervolg “Zilveren vleugels”.

Het boek “Tweedehands vleugels” krijgt van mij 3,5 sterren.
  
Jeanine Feunekes-Both – Recensent De Perfecte Buren






woensdag 29 juni 2016

'Hartsvriendinnen' - Nico De Braeckeleer



Genre: jeugdboek/meidenboek
Uitgever: Bakermat
ISBN: 9789059241428
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina's: 160
Uitgave; januari 2016

Dank aan Baeckensbooks en uitgeverij Bakermat voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.
Gelezen door Gwenn Verbakel (11 jaar, groep 7)


Hartsvriendinnen is een jeugdboekenreeks voor meisjes vanaf 9 jaar. In deze reeks volgen we de dagelijkse belevenissen van drie hartsvriendinnen: Fleur, Hanne en Amélie. Deze drie meisjes van twaalf kennen elkaar al van in de kleuterschool. Ze hebben samen voor dezelfde middelbare school gekozen omdat ze elkaar niet kunnen missen. Ook hun grote passie delen ze met elkaar: dansen. Na school chatten, bellen en sms’en ze voortdurend met elkaar.

De drie hartsvriendinnen: Fleur, Hanne en Amélie besluiten om deel te nemen aan de danswedstrijd 'Danskoorts'. Als tijdens de voorrondes jaloezie de kop opsteekt, dreigt hun vriendschap in gevaar te komen. Het gaat van kwaad naar erger als er ook nog eens een jongen in het spel komt ...
'Hartsvriendinnen' is een jeugdboekenreeks voor meisjes. De boeken volgen de belevenissen van drie GFF (Girl Friends Forever): Fleur, Hanne en Amélie.
Dit is het eerste boek in een hartveroverende reeks die los te lezen is.




Dit is wat Gwenn van het verhaal vindt:

Gwenn is een echte leesgek en dus wilde ze heel graag dit boek voor ons lezen. Tess (dochter van DPB Patrice) en Gwenn zitten bij elkaar in de klas, vandaar deze keuze want Tess houdt meer van 'stoere en enge' boeken en Gwenn leest echt alles wat los en vast zit.











Ze vertelt heel enthousiast over het boek. De drie vriendinnen gaan meedoen aan een danswedstrijd en ervaren dan hoe het is om onder druk te komen staan en wat dat met hun vriendschap doet. De plankenkoorts van Fleur is meteen duidelijk en zorgt ervoor dat de meisjes problemen krijgen. Want ze moeten het met z'n allen doen of het kan niet doorgaan. Het verhaal is met tijden echt wel spannend omdat je pas heel laat weet of de meisjes bevriend blijven of niet. 

Gwenn leest er duidelijk een boodschap uit: geef niet meteen je vriendschap op als het even tegenzit! Het is dus ook een leerzaam boek maar het lijkt niet met alles op het 'echte' leven zegt Gwenn.  

Het is een gemakkelijk te lezen boek, aldus Gwenn. De moeilijke woorden worden uitgelegd en dat maakt het gemakkelijker als je het niet snapt. De grotere letters maken dat het fijn is om te lezen. Wat ze jammer vond is dat de illustraties niet in kleur zijn.

Gwenn geeft dit boek een dikke voldoende met drie sterren! En is heel nieuwsgierig naar de andere delen.

  

dinsdag 28 juni 2016

Groepsrecensie ‘Weg zonder genade’ - John Hart



Genre: thriller
Uitgever: Luitingh Sijthoff
ISBN: 9789024572977
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 432
Uitgave: 1 juni 2016

Dank aan Uitgeverij Luitingh Sijthoff voor het beschikbaar stellen van deze recensie-exemplaren.

Lezers: Carol Vermast- Van Beers, Alexandra Honings, Annick van Goethem, Henrieke Hommersom en Patrice van Trigt

Recensie samengesteld door: Patrice (team De Perfecte Buren)

Auteur
Annick: Weg zonder genade is de vijfde thriller van deze Amerikaanse schrijver. Hij gaf zijn job als advocaat op om zich voltijds op schrijven te richten. En met succes!! Hart is de enige auteur ooit die voor twee opeenvolgende boeken (Gevaarlijke onderstroom en Onschuld) een Edgar Allan Poe Award kreeg. Wordt wereldwijd uitgegeven en is in 29 landen vertaald. Krijgt alleen maar lovende kritieken!!

Cover
Annick: De witte achtergrond met de blauwe letters en vogels trekt meteen de aandacht. Centraal een foto van een kerkdeur in een vrouwelijk aangezicht. Een sprekende samenvatting van het verhaal in 1 beeld. Mysterieus en toch zo duidelijk. Opvallend zonder “te” te zijn, maar zeker genoeg om het boek eens nader te bekijken. Ik geef de cover een 8!!

Carol: De cover van het boek, voornamelijk in zwart-wit met enkele blauwe accenten, beeldt een gezicht uit met daarin een stenen trap die leidt naar een deur. Voor ik het boek las, besteedde ik hier niet zoveel aandacht aan en vond het een gemiddelde weergave van een thrillercover. Tijdens het lezen wordt de keuze van deze ‘mindfuck cover’ pas goed duidelijk. Een 8.

Henrieke: Het boek heeft een mooie cover, het is duister en onheilspellend. Hoe alles zich bevindt in een hoofd geeft hier nog meer diepgang aan. Ik beoordeel dit met een zeven. Wat me aantrok in het boek is dat het een thriller is waarover lovende reviews te lezen zijn. De schrijver heeft ook al heel wat aanzien verworven met voorgaande boeken.

Patrice: Een cover die meteen intrigeert en als je heel goed kijkt zie je meer dan je op het eerste oog zou denken. Mooi, eenvoudig en apart tegelijk. Een dikke 8!

Alexandra: De cover van het boek vind ik prachtig om te zien, mysterieus en duister. Het geeft wat mij betreft de inhoud al goed weer, ook die is mysterieus en duister. Een 9.


Korte inhoud
Annick: Elizabeth Black is een heldin. Onlangs heeft ze eigenhandig een meisje uit gevangenschap in een kelder gered, en de twee meedogenloze ontvoerders doodgeschoten. Maar Elizabeth heeft ook donkere geheimen. En als de jongen Gideon met een pistool staat te wachten tot de moordenaar van zijn moeder uit de gevangenis komt, raakt haar leven in een stroomversnelling.

Carol: Het boek vertelt het verhaal over Elizabeth Frances Black, een politieagente die met een geheim leeft. Dit geheim heeft een trauma veroorzaakt waardoor haar persoonlijkheid zich op een bepaalde manier heeft ontwikkeld.

Patrice: Elizabeth Black heeft altijd al bij de politie gewild en na hard werken is het haar gelukt. In het recente verleden is ze betrokken geraakt bij een explosieve zaak die haar tot op de dag van vandaag achtervolgt. Omdat Elizabeth alleen maar leeft om te werken heeft ze weinig vrienden en geen hobby’s. Ze is ineens een held wanneer ze een jong meisje uit de handen van ontvoerders weet te redden. Maar al snel rijzen de vragen…..en keert het tij.

Henrieke: Het boek gaat over detective Elizabeth Black. Zij is rechercheur van de politie en werd opgeroepen bij een melding die extreem uit de hand is gelopen. Elizabeth ontwikkelt in rap tempo een hechte vriendschap met slachtoffer Channing.

Alexandra: Het boek gaat over rechercheur Elizabeth Black, zelf onderwerp van een moordonderzoek, en een moord die pas geleden gepleegd is en verdacht veel overeenkomsten vertoont met een moord van jaren geleden waarvoor Adrian Wall (een ex-agent) 13 jaar in de gevangenis heeft vastgezeten.

Patrice: Dertien jaar gevangenschap hebben van Adrian een gebroken man gemaakt. Zonder de steun van Eli, zijn celgenoot, had hij het nooit gered. De ooit zo sterke en gedreven politieagent heeft de schijn tegen, maar dat is slechts een van zijn zorgen. Hij heeft gezeten voor de moord op Julia, moeder van Gideon. Deze veertienjarige knul wordt verteerd door verdriet en teleurstelling. Hij ziet maar één uitweg in deze situatie. Als niemand het heft in handen neemt dan doet hij dat wel.

Annick: Een persoonlijk drama heeft Elizabeth gevormd tot de sterke vrouw die ze nu is. Ze vertrouwt alleen zichzelf en heeft een persoonlijke missie. Vaak onbegrepen voor en door haar omgeving.

Patrice: Elizabeth kan het niet helpen dat ze zich geroepen voelt om de zwakkeren te verdedigen, voor ze te zorgen. Maar waar trek je die grens en vooral wanneer? Zo gelooft ze al jaren dat haar oud-collega Adrian ten onrechte in de gevangenis zit. Wanneer Adrian ineens vervroegd wordt vrijgelaten heeft ze dan ook zo haar vraagtekens. Maar echt tijd om hierover na te denken krijgt ze niet.

Carol: Er vinden bizarre moorden plaats in haar geboortedorp. Langzaamaan wordt duidelijk dat deze moorden niet op zichzelf staan maar dat deze een duidelijke link hebben met zowel Elizabeth als haar verleden.

Patrice: De 18-jarige Channing was twee dagen van de aardbodem verdwenen. Elizabeth heeft deze zaak tot een goed einde kunnen brengen dankzij haar volhardende drang om het meisje te redden. De twee houden contact en ontwikkelen een heel aparte relatie. Wanneer de staatspolitie vragen begint te stellen over wat er is gebeurd blijkt er meer te zijn dan tot nu werd verteld.

Henrieke: Tegelijkertijd is er ex-agent Adrian Wall op wie Elizabeth vanaf haar jonge jaren heimelijk verliefd werd. Adrian wordt vrijgelaten uit de gevangenis waarin hij dertien jaar lang opgesloten zat voor moord. Een moord die gepleegd werd in de kerk waar Elizabeth opgroeide en waarin haar vader priester was. Het boek sleept je mee in de enorme chaos in het leven van Liz.

Patrice: Op een heel bijzondere plek wordt het stoffelijk overschot gevonden van een jonge vrouw. En meteen zijn alle ogen gericht op Adrian én Elizabeth. De plek des onheils heeft een persoonlijke betekenis voor Elizabeth maar wil dat zeggen dat ze er dan ook bij betrokken is? De pers is genadeloos en Elizabeth wordt neergesabeld, van held naar dader? Dit medium heeft veel invloed op het verloop van de zaak en het is van essentieel belang dat dat juist niet gebeurt. Maar het is niet alleen de pers die geen geen genade kent…… Adrian heeft met meerdere factoren te maken die het leven haast onmogelijk maken. En met hem ook dat van Elizabeth, want loslaten staat niet in haar woordenboek. Ze trekt alles op haar schouders, met alle gevolgen van dien. En dan is daar het volgende slachtoffer……

Annick: Maar dan gebeuren er een aantal moorden die op haar op haar eigen terrein en tevens persoonlijk aangaan. Het begin van een horrorscenario voor elke politieagent. Niet alleen moet ze de moordenaar zoeken, maar moet ze ook afrekenen met demonen uit haar jeugd. Wie had kunnen denken dat ze zo nauw bij deze zaken betrokken zou blijken!! Het besef dat het verleden gepasseerd is en het heden en de toekomst veel mooie dingen te bieden hebben doet haar haar verleden in de juiste context zien.

Henrieke: Elizabeth’ leven was al bijzonder gecompliceerd voor de dubbele moord waarvan ze verdacht wordt. Het is onbegrijpelijk dat bijna het volledige politiekorps en de media zich binnen een week tegen haar keren. Elizabeth had een enorm geloof in de mensen in haar omgeving en kwam daarmee bedrogen uit.

Beoordeling
Annick: Elizabeth, Gideon, Channing, Adrian, allemaal sterke personen. Elk op hun manier getekend voor en door het leven. Sterke persoonlijkheden die proberen recht te krabbelen uit het onrecht dat hun werd aangedaan. Onderling met elkaar verbonden en allemaal op zoek naar een beter leven.

Carol: Liefde en opoffering spelen in dit verhaal een belangrijke rol. Dit blijkt uit haar relaties met een aantal hoofdpersonen waaronder Gideon Strange een 14-jarige jongen, Channing Shore een 18-jarig meisje en Adrian Wall, een oud-collega en oude liefde van haar. Alle drie kruisen deze personen haar pad tijdens haar werk als agente.

Patrice: De emoties lopen hoog op. Wie vertelt er de waarheid en is het in elkaar gestelde vertrouwen wel terecht? De personages zijn stuk voor stuk innemend. Van positief tot negatief. Wie er uitspringt is de bejaarde advocaat ‘Cry baby’, hij is hartveroverend en oprecht en die wisselwerking heeft hij ook op de andere personages. De gevangenisdirecteur en zijn personeel roepen argwaan en woede op maar of dat terecht is blijkt later. De auteur weet heel subtiel diverse emoties bij je op te roepen tijdens het lezen. En dat is niet alleen knap maar het trekt je ook meteen het verhaal in.

Alexandra: Er lopen verschillende verhaallijnen door elkaar, maar dat is zodanig goed omschreven dat het de vaart absoluut niet uit het verhaal haalt. Het geeft juist net dat beetje extra aan het verhaal, ik wilde hierdoor namelijk doorlezen en kijken wat er verder zou gebeuren. Het boek aan de kant leggen kwam niet in mijn hoofd op.

Annick: Het is het eerste boek dat ik van hem lees maar zeker niet het laatste!! Ik heb het boek op 2 dagen uitgelezen, ik kon het gewoon niet wegleggen. Dit boek is volgens mij zo’n succes door de spanning, het onderwerp op zich, de vlotte schrijfstijl, de interessante en mooi uitgewerkte personages en hun onderlinge verhoudingen. Een meesterverteller aan het woord. Absoluut mijn favoriet!!

Patrice: Hoe ver ga je om iemand te beschermen? In hoeverre zet je je eigen belang aan de kant? Er is sprake van schijnveiligheid en veel duistere geheimen. Wat is er voorgevallen dat nu de boel zó op scherp zet? En wat is de rol van de kerk hierin?

Alexandra: Het verhaal dat zich afspeelt rond Elizabeth en Channing raakte mij diep, ik wilde doorlezen om te weten te komen wat er zich allemaal had afgespeeld in de kelder. De beschrijvingen daarvan waren huiveringwekkend, net als de beschrijvingen van wat Adrian allemaal had meegemaakt in de gevangenis. Een ex-agent die wordt opgesloten… dat is vragen om moeilijkheden en die heeft hij dan ook zeker gekregen. De manier waarop Adrian over Eli praatte (zijn ‘roommate’ in de gevangenis) vond ik erg indrukwekkend om te lezen. De liefde van Adrian over Eli kwam luid en duidelijk bij mij binnen.

Patrice: De rol van de media, corruptie en de drang naar macht. Deze drie factoren zijn niet te onderschatten en in alle lagen doorgedrongen. Niemand lijkt oprecht of juist weer té. Elizabeth en Adrian weten daar alles van door hun (voormalig) werk. Maar ook Gideon en Channing maken er nu op een onaangename wijze kennis mee. Elizabeth doet alles om hen te beschermen maar vergeet zichzelf daarbij in acht te nemen. Het onderzoeksteam ondervindt last van dit medium tijdens zijn werk. Er lijken geen grenzen te zijn. En dat wordt mooi en vooral sterk neergezet. Vooral Elizabeth moet het ontgelden.

Carol: De opbouw van het verhaal is geweldig, waardoor je van de ene naar de andere mogelijke dader switcht. Als je denkt dat je weet wie het is, komt er weer een ander in beeld. Naar het einde van het boek, waarin alle gebeurtenissen samen lijken te komen, ontvouwt zich een opbouw van gruwelijkheden. Net als je denkt, dit was de plot, gooit de schrijver er nog een schepje bovenop.

Annick: Ik vind de manier van schrijven: de terugblikken, de herinneringen, het relaas van de moordenaar aan het werk afgewisseld met het actuele gebeuren in Elizabeth’ leven een prettige manier om een boek te lezen. Maakt je veel dingen duidelijk en leert je ook de moordenaar beter kennen.

Patrice: Het sterke karakter van Elizabeth is meteen haar grootste valkuil. Waarom doet zij wat ze doet? Wat is de reden van haar gedrag? Ze is een trotse vrouw, eigenzinnig, volhardend en verbeten om de waarheid boven water te krijgen. Maar zelfopoffering is haar ook niet vreemd. Haar collega en vriend Charlie ziet dit met lede ogen aan. Kan hij haar voor grotere rampen behoeden? En wat is er toch gebeurd tijdens de bevrijding van Channing? Iets klopt er niet volgens hem. Maar beide dames zwijgen als het graf.

Alexandra: Ik leefde mee met het de personages uit het boek, vooral toen bleek dat de scheidslijn tussen ‘goed’ en slecht’ niet altijd even duidelijk was. Wie is te vertrouwen? Wie is eerlijk in zijn of haar antwoorden en gedragingen? En vooral ook, wie is er niet te vertrouwen! Dat laatste bleek zo mogelijk nog belangrijker dan de vraag wie wel te vertrouwen is.

Henrieke: Zo af en toe vond ik het te langdradig en zat ik net niet lekker in het verhaal. Zelfs de plot waardoor ik enorm verrast werd, had wat mij betreft wel compacter geschreven mogen zijn. Daarentegen vond ik de verhaallijn wel zeer sterk en goed uitgedacht.

Patrice: Door passages aan te halen uit de rechtszaak krijg je als lezer een goed beeld over wat er tussen de hoofdpersonages is voorgevallen en wat hun voorgeschiedenis is. Het geeft een extra dimensie aan de beleving van het verhaal en het versterkt daardoor ook. Ook worden de huidige verstandhoudingen daardoor duidelijker. Dit verklaart meteen ook bepaald gedrag van een van de hoofdpersonages. Heel subtiel vallen de puzzelstukjes op de juiste plek. Toch was het einde alsnog verrassend.

Annick: Het verhaal is absoluut geloofwaardig. Kent een aantal onverwachte wendingen maar alle zeker op hun plaats in het verhaal. De spanning is doorheen het hele boek voelbaar en je krijgt maar kleine hints wat maakt dat je nieuwsgierigheid steeds maar toeneemt. Het plot was voor mij zeker verrassend. Tot op het laatste moment werd ik op het verkeerde been gezet. Maar met de uiteindelijke ontknoping kwam alles op zijn plaats terecht en werd alles ineens duidelijk.

Alexandra: Iedere keer dacht ik te weten welke kant het verhaal op zou gaan en iedere keer werd ik weer op het verkeerde been gezet. De wendingen die het verhaal steeds heeft waren erg goed gedaan, de plot had ik dan ook zeker niet zien aankomen.

Carol: Met Weg zonder genade heeft John hart een meesterlijke thriller geschreven. De eerste 7 hoofdstukken moest ik de losse gebeurtenissen nog aan elkaar koppelen maar daarna werd het steeds lastiger het boek weg te leggen. Bijna elk einde van een hoofdstuk maakte dat ik verder wilde lezen. Halverwege het boek wilde ik het in een keer uit lezen.

Annick: Is er dan toch nog hoop?? Komt alles goed?? Ik zou zeggen lees het boek, de moeite waard!

Patrice: Deze auteur weet je geregeld op het verkeerde been te zetten. Op pagina 121 was de dader duidelijk. Om tien pagina’s later weer te veranderen in een ander……en dat gaat zo nog wel een paar keer gebeuren. Iedereen is verdacht en/of slachtoffer. Mooi neergezet. Je blijft geïntrigeerd door het verhaal. Het is een boek dat zich moeilijk laat wegleggen.

Alexandra: Spannend tot de laatste bladzijde was dit boek niet, spannend tot het laatste hoofdstuk zeker wel. Het laatste hoofdstuk was een prachtig ‘lief’ omschreven epiloog, die voor mij bijna het mooiste deel van het boek was.

Conclusie
Henrieke: Ik vond het een heerlijk boek om te lezen en waardeer het met vier sterren.

Alexandra: Een boek over liefde, vriendschap, loyaliteit en machtsmisbruik. Wat mij betreft een absolute aanrader voor iedereen die van thrillers houdt! Maar ook voor mensen die graag lezen over onderlinge verhoudingen is dit boek een aanrader. Ik geef het dan ook 4 sterren, dat is het meer dan waard!

Patrice: Langzaam wordt het duidelijk hoe de vork in de steel zit. Maar is dat ook echt zo? Die vraag blijft tot het laatste moment onbeantwoord. Er is sprake van jaloezie, haat, liefde, samenzwering, dood, machtsmisbruik, duisternis en veel pijn. Zowel geestelijk als lichamelijk is er veel pijn. Erg overtuigend en sterk beschreven.

Carol: Ik kende de schrijver John Hart nog niet maar met ‘Weg zonder genade’ heeft hij een briljante thriller geschreven die mijns inziens duidelijk naar meer smaakt. Ik beveel iedere thrillerliefhebber van harte dit boek aan!! Dank voor het boek :) Was leuk om te lezen en de recensie te schrijven. 5 sterren!

Annick: Ik vind dit het mooiste boek dat ik dit jaar al gelezen heb. Een echte pageturner van een hoge kwaliteit. Ik ben absoluut van plan zijn andere boeken ook te lezen. Een aanrader voor thrillerliefhebbers. Een vakkundige schrijver die de kunst van het schrijven uitstekend beheerst en tot een kunst verheft. Een eigenschap die aan weinigen gegeven is. Een schrijver om u tegen te zeggen!! Dit boek krijgt van mij vijf mooie sterren!!

Patrice: Vanaf het eerste moment intrigeert deze thriller enorm. De personages die stuk voor stuk mooi zijn uitgediept en de ruimte krijgen, de verhaallijn en spanningsopbouw in combinatie met een vloeiende schrijfstijl maken dit boek tot een ware pageturner. De auteur weet de lezer meteen bij de strot vast te pakken. Je doet aannames, achteraf de verkeerde, en je hebt je vermoedens, ook de verkeerde. Het puzzelen en meedenken zorgen dat je continu betrokken blijft. Doordat het perspectief van de dader cursief is gedrukt maakt het meteen duidelijk met wie je te maken hebt en dat leest lekker. Alles in dit verhaal draait om vertrouwen in de puurste zin van het woord. Vijf sterren voor deze waanzinnige thriller, een échte, psychologische, spanningszoeker.

Dit boek van John Hart is in deze leesclub als zeer positief ervaren. Spannend, intrigerend, een goede verhaallijn en vooral de sterke personages hebben ervoor gezorgd dat het een gemiddelde haalt van 4,8 sterren ( 3 x 5 sterren en 2 x 4). Het heeft veel indruk gemaakt en de meeste deelnemers gaan andere boeken van deze auteur zeker lezen! Een echte aanrader voor liefhebbers van een sterke, psychologische thriller. 

Auteurs bloggen.......Dimitri Van Hove


Ik heb nog een jaar te leven.
Omdat de gastblogs op De Perfecte Buren geen titel hebben, en ik enkel op basis van mijn naam (nog) geen grote schare lezers naar mijn schrijfsels weet te lokken, moet ik de aandacht trekken met de openingszin. Om die vervolgens een beetje te relativeren, want volgens artsen heb ik heus nog wel even. Ondanks mijn aandoening kan ik minstens zo oud worden als mijn hoogbejaarde schrijfpartner.

Lang heb ik erover nagedacht of ik mijn prille publiek hier nu al mee moet lastigvallen, maar waar moet ik het anders over hebben? Ik heb een mening over allerlei zaken, maar na een paar woorden ben ik er al over uitgepraat. Hoeveel keer kun je lachen om Erdogan? Hoe vaak kun je reclame maken voor je nieuwe boek? Daarom lijkt een wekelijkse column me een hele taak. Volgens mij zouden mijn stukjes algauw verworden tot pure fictie. Nu kun je daar in een column nog wel mee wegkomen, een blog is echter een soort openbaar dagboek – daarvan wordt verwacht dat je de persoonlijke toer opgaat en min of meer de waarheid vertelt. Mensen die me kennen weten dat ik rolstoelgebonden ben, dus beweren dat ik die en die bekende Nederlandse heb staan neuken is weinig geloofwaardig.

Uiteindelijk besloot ik om het over mijn aanstaande verjaardag te hebben. In augustus word ik negenendertig. Nog één jaar verwijderd van Oudezakland. Voor een man is dat natuurlijk een stuk minder dramatisch dan voor een vrouw – als je tot dat deel van de bevolking behoort is je leven echt wel voorbij op die leeftijd – maar in mijn geval is het óók een mijlpaal: veertig jaar is mijn levensverwachting. Als er in interviews naar mijn beperking gevraagd wordt zeg ik vaak dat ik al vanaf mijn geboorte Belg ben. Dat breekt het ijs. Indien er daarna nog interesse is voeg ik eraan toe dat ik bovendien een progressieve spierziekte heb, meer bepaald ataxie van Friedrich. In de loop der jaren is die levensverwachting door Wikipedia en andere online bronnen een beetje naar boven bijgesteld, en je hoort natuurlijk alleen te luisteren naar de prognoses van beëdigde artsen, maar toch heb ik die veertig altijd in mijn achterhoofd gehouden.

Eigenlijk ben ik behoorlijk tevreden over mijn leven. Natuurlijk hoop ik dat een doorbraak in het stamcelonderzoek er in de nabije toekomst voor kan zorgen dat het ene eiwit dat ik tekort heb aangevuld kan worden, maar verder ben ik helemaal niet ongelukkig met hoe alles verlopen is.
Om te beginnen was ik zonder deze spierziekte nooit schrijver geworden. Ik heb me toegelegd op mijn mentale ontwikkeling omdat ik letterlijk niks anders kon. Terwijl klasgenoten zich in een coma dronken of omkwamen bij weekendongevallen, zat ik thuis boeken te verslinden. En als je veel leest denk je op den duur dat je zelf ook kan schrijven. Ik ga geen namen noemen om Heleen van Royen te beschermen, maar als je ziet dat het tegenwoordig geen moer meer uitmaakt wat en hoe je dat wat op papier zet, hoe moeilijk kan het dan zijn? Als mannelijke auteur is het voor mij ingewikkelder om een tampon uit mijn gevarendriehoek te trekken, en het zou weinig origineel zijn als Karin ook met een ongestelfie aan komt kakken, maar ik kan vast en zeker iets anders goors bedenken wat mijn schrijfpartner live op de Nederlandse televisie zou kunnen doen. (Ik zeg expliciet ‘Nederlandse’ televisie, want in Vlaanderen zijn we zo ver nog niet – hier is het al een stunt als je een Koetjesreep meegeeft bij je nieuwe boek.)

Ik zei eerder dat ik liever verhalen verzin, maar merk dat nu ik over mezelf aan het lullen ben ik ook aardig op dreef kom.
Waar was ik? O ja. Zonder deze handicap had ik nu een negen-tot-vijfbestaan; een of ander oersaai baantje waarmee ik tot aan mijn pensioen mijn huis moet afbetalen. Ik zou getrouwd zijn met een Vlaams mormel, want Nederlandse vrouwen had ik als niet-schrijver ook nooit leren kennen, en we zouden exact twee kinderen hebben. We zouden ons kroost uitrusten met de meest stuitende moderne voornamen die we kunnen bedenken en tegenover vrienden aan hen refereren met “de kids”. Ik zit dit al kokhalzend te tikken, ik zweer het.
Veel van mijn leeftijdgenoten schoppen op dit moment hun tanende vrouw aan de kant om plaats te maken voor een strakker specimen (of dromen daarvan), anderen kopen ter compensatie van beginnende kaalheid en impotentie een motorfiets of een tweedehands Porsche Cayenne. Maar ik ben daar dus mooi aan ontsnapt.

Wel laten roem en financiële overvloed wat langer op zich wachten dan ik gehoopt had. Toen ik de samenwerking met Karin begon dacht ik dat deze rolstoel de ideale gimmick was, iets wat van ons een heel herkenbaar schrijversduo maakt. Zoals Herman Brusselmans zijn haar heeft, zo heb ik mijn aandoening. Het kan ook averechts uitpakken: een veel gehoord en door mij vaak ondervonden vooroordeel is het idee dat rolstoelgebruikers niet helemaal goed bij hun hoofd zijn. Mensen denken bij Karin en Dimitri niet aan Nicci en French, maar aan iemand met een verstandelijke beperking die zijn onsamenhangende verhaaltjes aan zijn secretaresse zit te dicteren.
Dat is het enige aspect van mijn leven wat nog voor verbetering vatbaar is, en ik hoop dat daar dit jaar verandering in komt. Dat in 2016 vooral uitgevers ons op waarde weten te schatten.

maandag 27 juni 2016

'Alter ego’s' – Mark Landler


Genre: non-fictie
Uitgever: Hollands Diep (imprint van OverAmstel)
ISBN: 9789048830602
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 480
Uitgave: mei 2016

Dank aan Uitgeverij Hollands Diep voor dit recensie-exemplaar.

Mark Landler werkte ruim zes jaar als Witte Huis-correspondent voor The New York Times. In Alter ego’s portretteert hij de twee boeiendste figuren in het machtigste land ter wereld en beschrijft hij hoe de aankomende aardverschuiving in de Amerikaanse buitenlandse invloed na de verkiezingen bepalend zal zijn voor het komende decennium. Het boek is gebaseerd op een groot aantal persoonlijke gesprekken en interviews met zowel Obama als Clinton, geroddel uit Air Force One en geïmproviseerde beleidsuitspraken. 
Alter ego’s kijkt mee met de speeches, de discussies in de Situation Room en de lunches aan een picknicktafel waar Obama en Clinton met hun opties worstelden. Hun relatie groeide voorzichtig van politieke rivaliteit via koele beleefdheid naar iets wat veel wegheeft van vriendschap. De lezer krijgt een inkijkje in de kringen van adviseurs, vrienden en volgelingen van Obama en Clinton – mensen die er niet of nauwelijks in slaagden hun ambities te dwarsbomen of de bittere nasleep van de gedenkwaardige democratische voorverkiezingen in 2008 te boven te komen.
Landler beschrijft de rivaliteit tussen deze twee pioniers, die zich beiden bewust zijn van hun historische bestemming maar de manier waarop Amerika zich als grootmacht in de wereld dient te manifesteren fundamenteel anders benaderen. Alter ego’s is verplicht leesvoer voor iedereen die de nalatenschap van Barack Obama of de belofte van Hillary Clinton wil begrijpen.

Dit jaar is het zover. De tweede regeringstermijn en het achtste jaar van Obama zitten erop en dus gaat er een wisseling van de wacht plaatsvinden. Alle ogen van de wereld zijn gericht op de race voor de twee uiteindelijke presidentskandidaten. Al een tijd worden we overspoeld door populistische tv-spots van de Republikeinse vastgoedmagnaat Donald Trump met anti-islamitische uitspraken die zoveel aandacht vragen/krijgen dat je haast zou vergeten waar het werkelijk om draait. Zoals het er nu naar uitziet maakt Democraat Hillary Clinton grote kans om de eerste vrouwelijke president van de VS te worden, nadat partijgenoot Obama de eerste gekleurde president werd. Wat heeft ‘idealist’ Obama de afgelopen acht jaar weten te bereiken en wat zijn de plannen van ‘liberaal’ Clinton? Gaat het haar lukken om geschiedenis te schrijven en om als voormalig first lady nu zelf president te worden van het machtigste land ter wereld?

Michael Landler volgde de afgelopen jaren de club van Obama en daarmee ook Hillary Clinton. Hij deed opmerkelijke kennis op die hij nu in dit boek met de wereld deelt. Kennis die niet zomaar op een willekeurig moment wordt gedeeld. Het is van essentieel belang om nu de balans op te maken voor de Amerikanen. Terwijl op dit moment de eindstrijd is losgebarsten tussen Trump en Clinton geeft dit boek een mooie gelegenheid om rustig de zaken eens op een rijtje te zetten, wat de Democraten en hun visie op de (wereld)politiek betreft. Het zal je in ieder geval veel meer informatie geven dan wat je op tv te zien krijgt en je toch wel wat wijzer maken over alles wat met het Witte Huis te maken heeft. Wat laat Obama achter en waarmee gaat Clinton aan de slag?

Ze zijn het vaker eens dan oneens maar het lijkt voor de buitenstaanders precies andersom. Uitlatingen in de pers in het verleden hebben weleens doen vermoeden dat Clinton en Obama water en vuur zijn. Maar na het lezen van dit meer dan interessante boek blijkt dat, gedeeltelijk, toch net wat anders te liggen. Althans, volgens Landler dan. Wat meteen al opvalt bij het lezen van dit boek is dat het is geschreven vanuit zijn interpretatie. Het is zijn perceptie en die van degenen die hij heeft gesproken in een wereld die wij totaal niet kennen en naar alle waarschijnlijkheid ook nooit zullen leren kennen. Obama en Clinton krijg je niet rechtstreeks ‘zelf’ te horen want ze hebben niet aan dit boek willen meewerken. Wat je wel te lezen krijgt is fascinerend en bizar tegelijkertijd. Je kunt je wel een beetje een voorstelling maken van hoe en wat maar dit? Nee, “Alter ego’s” is zoveel meer dan een kijkje achter de schermen. Het geeft een weidse indruk over het leven van het hoofd van een wereldnatie maar ook de huidige strijd om ‘de kroon’ komt breed aan bod. En dan niet alleen per se tussen Democraten en Republikeinen, nee ook onderling is er sprake van honger naar macht en erkenning. Toch heeft Landler zich niet alleen hierop gefocust. De wereldpolitiek is zoveel meer dan het voeren van wel/geen oorlog of het onwijs groot aantal mensen, en dito meningen, waarmee men aan de top te maken heeft. Het is niet alleen Obama of alleen Clinton die het voor zeggen heeft/gaat hebben. Nee, het zijn middelgrote, politiek bedrijvende, ‘ondernemingen’ die alleen maar het leven kunnen zien dankzij de gratie én financiële middelen van derden. Iedereen lijkt er belang bij te hebben en dus ook zij willen een stukje van de cake. Politiek bedrijven is een teamding, geen individuele aangelegenheid.

Het meest interessante stuk, en dat is ook meteen het grootste paradepaardje van dit boek en de Amerikaanse politiek, is het buitenlands beleid. Dit is meer complex dan gedacht. Het is niet alleen een kwestie van overleggen welke oliestaat gebukt gaat onder een tiran en dan een bom erop om de oliewinst te waarborgen. Nee, het is een ingewikkelde materie die op sympathie maar ook steeds meer weerstand stuit. Zowel in de VS als daarbuiten. De terreurdreiging is een grote factor die voor veel discussie zorgt en ligt erg gevoelig. Sinds de aanslagen op 9/11 is de VS in constante staat van paraatheid. De onderlinge meningsverschillen hoe dit aan te pakken zijn groot. Obama is meer gematigd dan Clinton. Zij is heilig voorstander van gecalculeerd ingrijpen en het laten zien van spierballen. Hij is behoudender, naar binnen gericht en radicaal in het aanvaarden van beperkingen. Zij is strijdbaarder, pragmatisch en brutaal op een ouderwetse manier. Niet gek dan ook dat ze het geregeld niet met elkaar eens zijn en de schijn naar buiten ophouden als het op hun verstandhouding aankomt. Niets is zo complex als het waarborgen van (schijn)veiligheid, zo blijkt. Geen enkele dag is hetzelfde.

Kijkend naar de mens Obama en Clinton kom je tot de conclusie dat de twee ook veel gemeen hebben, ze zijn van oorsprong beiden jurist, de liefde voor hun land staat op de eerste plaats zonder blind te zijn voor hetgeen zich afspeelt over de grenzen. Ze kennen de valkuilen van de politiek en hebben het plichtbesef dat hun gezamenlijke verantwoordelijkheid voor hun land prioriteit heeft boven hun rivaliteit. Een goed voorbeeld daarvan is de klimaattop 2009 in Denemarken. Het is niet zozeer de inhoud waar ze het over oneens zijn maar meer over de manier waarop ze de zaken moeten benaderen en aanpakken. Een zeer interessante wisselwerking tussen de huidige president en zijn minister van buitenlandse zaken. Dat was erg fascinerend om te lezen. Verbazingwekkend was het mailcontact over een vergadering waarin Clinton min of meer smeekte te mogen weten of die inderdaad plaatsvond en of zij dan mocht gaan…..bizar.
“Zij is een stoere strijder, hij een voorzichtig diplomaat.”

Wat voor ons als Europeanen interessant is om te lezen is vooral hoe dat logge instituut ongeveer werkt en hun beleid t.a.v. het buitenland, o.a. ons dus. Ze hebben te maken met een wereld die niet altijd meewerkt. En precies die wereld zorgt voor vele vragen, hoe gaat een volgende president zich onderscheiden en standhouden? Is Clinton die persoon? Zal zij, bij opvolging, het beleid ten opzichte van o.a. China, Poetin en Assad handhaven? Het is tenslotte geen geheim wat Clinton daarover denkt.

Landler heeft het beschreven en gebaseerd op al die jaren dat hij in deze kringen heeft gewerkt. Je mag dus aannemen dat het grotendeels klopt, het zal zijn waarheid zijn. Wat jammer is dat geen van beide hoofdpersonages medewerking heeft verleend, dat zou het boek een meer authentiek elan hebben gegeven. De uitspraken van sommige mensen deden echt wel verbazen, maar dat is ook wel weer leuk. Het deed niet aan als roddel en achterklap, het is voor de lezer toch niet te onderscheiden wat nu wel of niet echt gezegd is. Wat wel opviel tijdens het lezen was dat Landler een prodemocratische indruk achterlaat, wat prima is maar wel opmerkelijk vanuit journalistiek oogpunt bekeken, die zou ongekleurd moeten zijn.

Het boek gaat over politiek. Het is dan ook in die sfeer geschreven en dat is soms best even bikkelen. Het is prettig een beeld te hebben over hoe de Amerikaanse politiek in elkaar steekt en wat de rangordes zijn. Je wordt om de oren geslagen met veel namen (de meeste moet je googelen om te kunnen plaatsen), enorm veel voorbeelden van gesprekken (weer met de bijbehorende namen), data van gebeurtenissen (sommigen zijn bekend van het nieuws en andere zeggen je waarschijnlijk niets) én ontzettend veel zaken die echt alleen interessant zijn voor de Amerikanen zelf. Neemt niet weg dat het boek meer dan fascinerend is en ontzettend veel meer laat weten dan andere boeken over dit onderwerp tot nu toe. Het is goed in elkaar gezet, duidelijke verdelingen qua gebeurtenissen (en die zijn er veel!) en bijzonder aangenaam geschreven. Soms is het wat vermoeiend om te lezen want het is erg veel allemaal en het volgt elkaar supersnel op. Het is dus wel goed opletten! Toch is ‘Alter ego’s ‘een absolute aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in politiek, de verkiezingen, de Verenigde Staten en/of Obama en Clinton. Het is een flinke pil met leerzame geschiedenis en wellicht ook een voorbereidend stuk over de geschiedenis die binnenkort geschreven gaat worden. We wachten het af, maar nu met meer kennis over de gang van zaken. Het boek is de moeite echt meer dan waard.

4 sterren
Patrice – Team De Perfecte Buren

In gesprek met Chantal van Mierlo


Chantal van Mierlo haar tweede thriller ‘Het Isolement’ ligt sinds begin deze maand in de rekken. Haar eerste ‘De nummers’ dateert van vorig jaar. Een bezige bij, die niet enkel schrijft, maar ook graag met haar handen bezig is om rust in haar hoofd te creëren. Wil je weten waar Chantal zoal mee bezig is, waar je haar voor wakker kan maken midden in de nacht of wat er op haar wishlist staat? Je leest het allemaal hieronder.
                                                                                                                             




                                                                                                                                                                   >foto:http://ruudpos.nl/
Wie is Chantal?
Creatieveling, familiemens, schrijfster, natuurliefhebber. Ik woon met mijn man en drie kinderen in Beieren, in Zuid-Duitsland. Zodra de zon schijnt, ben ik buiten te vinden, voornamelijk in de tuin, het liefst met allerlei beesten om me heen. Ik vind het heerlijk om te wroeten in de aarde en dingen te zien groeien. Ik werk graag met mijn handen, bouw zelf meubels of bijvoorbeeld een kippen- of konijnenhok. Het geeft een goede balans met de drukte in mijn hoofd. Als ik met mijn handen werk, vind ik rust en tijd om na te denken, zo ontstaan de beste ideeën. Zo kunnen de verhalen die in mijn hoofd zitten ook ‘rijpen’, ik ben dan heel erg bezig met de achtergronden van mijn personages, bedenk hoe ze zo zijn geworden zoals ze zijn.

Ik ben iemand die graag met vrienden en familie samen is, maar het volgende moment intens kan genieten van tijd voor mezelf. Ik heb het nodig om af en toe alleen te zijn. Het schrijven is een eenzaam proces, maar het past bij me, ik kan me er echt op verheugen om een dagje helemaal alleen in mijn schrijfkamer door te brengen. In 2015 verscheen mijn debuut, De nummers, bij Uitgeverij Ambo Anthos. Op 3 juni jl. is mijn tweede literaire thriller, Het isolement, eveneens bij Ambo Anthos verschenen.

Je was werkzaam in de pr en marketing en zelfs hoofdredacteur van een internationaal customer magazine. Schrijf je nu fulltime of heb je daarnaast nog een baan?
Ik heb mijn werk met veel plezier gedaan, maar het feit dat ik mijn eigen creativiteit niet kwijt kon, begon steeds meer te wringen. Ik had soms het gevoel dat alles op automatische piloot ging. Passie ontbrak. In 2011, tijdens het zwangerschapsverlof van mijn tweede kind, besloot ik het over een andere boeg te gooien. Ik begon te schrijven, een proces waaruit een jeugdboek is ontstaan. Waar ik eerder had gedacht dat ik het nooit zou redden om een heel boek tot een goed einde te brengen, kwam ik dit keer in een flow terecht en bleef maar schrijven, tot de laatste punt op papier stond. Dat was het moment waarop ik wist: Dit is het. Ik besloot niet meer terug te keren naar mijn oude werkplek en me op het schrijven te storten.

Ondertussen ligt je tweede thriller in de winkel. Waarom kies je voor thrillers?
Omdat dat toch wel de boeken zijn die mij zelf het meeste boeien. Ik houd van spanning in een boek, dat gevoel dat je gewoon verder móet lezen, ook al is het twee uur ’s nachts!


In ‘Het isolement’ kies je voor een actueel thema: het internet en hoe moeiteloos het gaat om iemand buiten spel te zetten. Hoe kom je op het idee om dit in een boek te gieten?
De actualiteit. Ik kwam regelmatig krantenberichten tegen over cyberstalking, hacken en andere vormen van internetcriminaliteit, dat ik me afvroeg hoe dat nou eigenlijk kan. Want in principe ga je er niet van uit dat je je op gevaarlijk terrein begeeft op het moment dat je je computer aanzet.
Ik kwam erachter hoe eenvoudig je in de problemen kan raken als je in het vizier raakt van een hacker. Ik schrok van de eenvoud waarmee je leven tegenwoordig op zijn kop gezet kan worden. Geheel anoniem kan iemand zich toegang verschaffen tot je diepste geheimen, terwijl je argeloos doorgaat met je leven. Het digitale tijdperk voorziet ons van vele gemakken, maar het maakt ons ook transparant.

‘De nummers’, je eerste thriller gaat over genetische manipulatie, ook een actueel thema. Probeer je op die manier de lezer iets mee te geven?
Het zijn thema’s die ik zelf spannend vind, ik stel graag de vraag ‘what if’. Verder probeer ik gewoon een goed verhaal neer te zetten, het zijn verhalen die ik zelf graag zou lezen.

Hoe begin je aan de research voor je boek(en) en wat moeten we ons daarbij voorstellen? Trek je erop uit of is Google je grote vriend?
In beginsel is Google mijn beste vriend. Ook dat is het digitale tijdperk: kennis is zo gemakkelijk te vergaren door middel van het internet. Ik gebruik het heel actief. Bij De nummers heb ik bijvoorbeeld heel wat inspiratie opgedaan op verschillende forums die zich met samenzweringstheorieën bezighouden. Maar op een gegeven moment kom je op een punt waar je feiten in je verhaal moet laten vloeien om het geloofwaardig te maken. Dat is het moment waarop ik er op uit trek en met mensen praat. Bij De nummers ging het daarbij om vragen op medisch gebied. Bij Het isolement ging het vooral om de technische kant van de internetcriminaliteit.

Zijn er al ideeën voor een nieuw boek of ben je daar ondertussen al aan begonnen?
Jazeker, ik ben al bezig met mijn volgende boek. Er zitten nog ontzettend veel verhalen in mij, dus voorlopig hoop ik verder te kunnen schrijven.

Je eerste boek was een kinder/jeugdboek ‘De schat van la Buse’. Staan er nog kinderboeken op je planning of was dit eenmalig?
Ik sluit niets uit, maar op dit moment schrijf ik thrillers.

Na het afronden van je studies vertrok je naar Duitsland. Waarom Duitsland en wat is voor jou het grootste verschil tussen Brabant waar je vandaan komt en waar je nu woont? Qua mentaliteit bijvoorbeeld?
Ik vertrok naar Duitsland voor mijn werk, maar ik ben er gebleven voor de liefde. Toen ik in Duitsland ging werken, was dat in eerste instantie om ervaring op te doen in een internationale functie in het buitenland. Na een tijdje leerde ik mijn Duitse man kennen en uiteindelijk hebben we besloten ons hier te vestigen. We hebben ons eigen huisje gebouwd op een prachtige plek midden in de natuur, dat is meteen ook een van de belangrijkste verschillen voor mij persoonlijk: er is hier zoveel ruimte! Verder zijn de sociale voorzieningen erg goed. Van de andere kant moet ik wel twintig minuten rijden naar de dichtstbijzijnde grote supermarkt.

Je hebt eens gezegd dat je zelf ook veel leest. Wat lees je het liefste? En ben je nooit bang dat je indirect toch op ideeën wordt gebracht door zoveel te lezen voor je eigen boeken?
Ik lees in principe alles, naast romans ook Fantasy en Young Adult (liefst in combinatie!), maar het liefst toch wel thrillers. Ik lees erg graag Scandinavische thrillers, maar ook veel Nederlandse. En zeker, het werk van andere schrijvers inspireert me, maar dat vind ik geen slecht gegeven.

Vorig jaar stond je op de shortlist voor de Debuutprijs van Hebban. Er zat een hele promotoer aan vast. Wat zou je, met de wetenschap die je nu hebt, anders doen of juist hetzelfde rondom je debuut?
Ik vond het een grote eer om op de shortlist te staan. Mijn boek was pas een paar weken op de markt toen ik genomineerd werd. Ik vond het leuk om de andere schrijvers te ontmoeten en voor De nummers was het natuurlijk goede reclame.
Genomineerden Hebban Debuutprijs 2015: uiterst rechts Chantal.
Foto eigendom van De Perfecte Buren

Zou je ook een boek voor de Duitse markt kunnen schrijven? 
Ik zou willen dat ik een boek in het Duits zou kunnen schrijven, maar hoewel ik al bijna vijftien jaar in Duitsland woon en ook redactioneel werk heb gedaan, blijft Nederlands toch mijn moedertaal. Het gaat om de kleine nuances, er zijn zoveel verschillende woorden die ongeveer hetzelfde betekenen, maar toch net anders overkomen. Dat voel je het beste aan in je moedertaal. Hoewel het Duits me soms ook wel in de weg staat, ik heb geregeld een verwarde redacteur aan de telefoon, dan blijkt dat ik een Duitse uitdrukking heb gebruikt die in het Nederlands niet bestaat.

Is het een bewuste keuze om weinig persoonlijke info vrij te geven? Er is bijvoorbeeld erg weinig over jouw persoon te vinden online.
Dat komt misschien ook omdat mijn debuut nog geen jaar geleden is verschenen, de informatie moet nog groeien denk ik. In ieder geval vind ik de interactie met lezers ontzettend leuk. Met de verschijning van Het isolement wordt ook mijn website gelanceerd: www.chantalvanmierlo.nl

Heb je een (schrijvers)droom die je graag nog vervuld zou zien?
Een grote droom is dat een van mijn boeken in het Duits wordt vertaald. Er zijn zoveel mensen in mijn omgeving die graag willen weten wat ik schrijf, maar die het niet kunnen lezen omdat alles in het Nederlands is.


Hoe sta je tegenover (sociale) media zoals Facebook, Twitter of Linkedin?
Positief. Ik zit graag op Facebook, dat is zelfs een echte valkuil tijdens het schrijven, want het is zo gemakkelijk om even te gaan surfen als je vast zit. Twitter gebruik ik ook, Linkedin niet.

Als je maar aan één project zou mogen werken voor het komend jaar, wat voor project zou dat dan zijn?
Er zitten nog heel veel verhalen in mij, maar op dit moment werk ik aan mijn derde thriller. Ik ben op zich vrij gedisciplineerd tijdens het schrijven, dus het kost me geen moeite om het bij één project te houden. Ik sta mezelf niet toe af te dwalen voordat ik het verhaal af heb.

Wat was de laatste film, tv-programma of boek waarbij je moest huilen?
Tegenlicht van Esther Verhoef.

Heb je nog iets op je wishlist staan dat je per se gedaan wilt hebben? Hoeft niet boekgerelateerd te zijn.
Nou, waar zullen we eens beginnen, haha! Er zijn zoveel dingen die ik graag zou willen, zoals een keertje terug naar Australië of Canada, of met het hele gezin in een camper door Amerika toeren. Ik heb nog veel dromen, maar ik ben ook heel erg gelukkig met mijn leven zoals het is: Schrijven, tuinieren, gekkigheid uithalen samen met de kids of met mijn man samen in de tuin genieten van de zonsondergang met een biertje en een goed gesprek. Geluk zit in de kleine dingen en daar ben ik me heel bewust van, dat is voor mij veel waardevoller dan toekomstdromen.

Welke gebeurtenis in je (werkende) leven is belangrijk voor je geweest?
Wat mij in mijn volwassen leven het meest heeft gevormd is waarschijnlijk het verlies van mijn moeder, bijna acht jaar geleden. Ze stierf vijf weken na de geboorte van mijn eerste kind. Een achtbaan van emoties. Geluk en verdriet gingen hand in hand. Door die traumatische gebeurtenis is mij heel bewust geworden dat het leven vergankelijk is. Je krijgt maar één kans en het kan morgen voorbij zijn. Daardoor ben ik me meer op mijn geluk gaan fixeren en geniet ik intenser. En het heeft me doen besluiten te gaan schrijven, omdat ik iets wilde doen wat ik écht met passie kon doen.

Tot slot: waar kan ik je midden in de nacht voor wakker maken?
Nou, het liefste slaap ik gewoon, maar voor belangrijk nieuws of een goed gesprek met een kopje thee erbij kom ik er wel uit.


Bedankt Chantal voor je tijd en medewerking aan dit interview. 
Succes met alles wat je nog van plan bent te doen en we kijken uit naar je derde thriller.


Karin - Team De Perfecte Buren