dinsdag 7 juni 2016

Auteurs bloggen.....Liesbeth van Kempen




Workshop Natural Horsemanship en hoe groot(s) een shetlander kan zijn.

En daar sta ik dan, als stadse meid, tot aan mijn enkels in de modder in de outback van Drenthe.

Natural Horsemanship: eerlijk gezegd had ik er nog nooit van gehoord, ondanks het feit dat ik als kind een echt 'paardenmeisje' was. Maar het woord natural sprak mij direct aan en bitloos paardrijden maakte me nieuwsgierig. Als klein meisje al vroeg ik aan mijn vader of dat stuk metaal in de zachte mond van een paard niet pijnlijk was. Volgens hem was dat niet zo, maar goed, hij beweerde ook dat de speren met weerhaken die tijdens een stierengevecht worden gebruikt, voor de stieren niet pijnlijk zijn. Ik had dus zo mijn twijfels en liet de teugels altijd vieren en trok er zo min mogelijk aan; ik kon het me namelijk niet voorstellen.


Samen met Nadja – die de workshop gaf - gingen we in alle vroegte aan de slag. Onder het genot van koffie met een plak cake kregen we een korte uitleg en toen hop, het weiland in: een paard uitzoeken om die dag mee samen te werken. En ja, ik geef het eerlijk toe: van te voren had ik op haar website de paarden al een beetje 'besnuffeld' en een rustige, zachtaardige fjord leek mij een veilige optie. Maar net voordat ze het hek opende, zei Nadja: 'Het paard kiest jou wel uit. Laat dat maar gebeuren.'


Ja duh, echt niet! Maar onderweg naar de fjord die ik gepland had, ontkwam ik er niet aan. Het kleinste paardje dat er rond liep, een zwarte shetlander - niet groter dan een forse hond - liet andere deelnemers aan zich voorbij gaan en stapte kordaat op mij af, besnuffelde mijn hand en bleef gezellig bij me staan. Ik was gelijk verkocht: wat een charmeur en schatje! En lekker makkelijk ook,zo'n kleintje…


Om de beurt ging een deelnemer samen met paard of pony de zogeheten round pen in. Niet om te paardrijden; het paard vindt het namelijk ook best wel leuk om samen met jou geheel andere dingen te doen. Wij noemen het een rijdier, maar dat is het natuurlijk niet: het is een paard, een dier, een persoonlijkheid.
Anyhow: eerst moesten we nog iets leren dat paarden van nature heel goed maar wij mensen niet kunnen...: via lichaamstaal duidelijk maken wat je van iemand wil. Doel: samenwerken. Niet door onbeheerst geschreeuw of onder bedreiging van een martelwerktuig zoals de zweep, maar door middel van een klein gebaar en op basis van vertrouwen en respect. Leiderschap, terwijl niemand de baas is.
Nadja gaf een korte demonstratie en het leek een makkie; bij elke kleine – voor ons nauwelijks zichtbare - beweging van haar lichaam ging het paard lopen, draven, keren en achteruit lopen en zonder dwang liep het in alle vrijheid gemoedelijk achter haar aan de ring weer uit.


Toen het mijn beurt was begon het gedonder al gelijk zodra het hek van de ring gesloten werd; de kleine dondersteen had zo zijn eigen plan en wist de show al snel te stelen. Na de broodnodige coaching van Nadja kreeg ik het toch voor elkaar dat we aan het 'samenwerken' waren, met andere woorden: ik stond in het midden van de ring en het kleine meneertje liep netjes rondjes.
Het was hard werken, en voor zover mogelijk, heb ik alle hoeken van de round pen gezien. Maar ondertussen gaf mijn kleine grote vriend me veel inzichten over mijzelf. Te vaak was mijn lichaamstaal een beetje vaag of ronduit onduidelijk en onbewust nam ik mijn eigen positie in de ruimte niet in en liet daardoor alles aan hem over. Tja, en dan hield ik ook nog eens overdreven veel rekening met zijn keuze. Een mens zou dergelijke meegaandheid ongetwijfeld als prettig ervaren, maar een paard geeft de voorkeur aan duidelijkheid. En daar ontbrak het aan. Mijn manier van doen, ik weet het, maar het zorgde voor verwarring en dan is samenwerking onmogelijk. Geloof me, in al zijn oprechtheid heeft de shetlander mij dat zeer duidelijk gemaakt.

Mijn nieuwe vriendje heeft dan ook voor altijd een plekje in mijn hart. Niet zozeer door zijn koddige verschijning, aandoenlijke hoefjes en de brutale twinkeling in zijn mooie ogen, maar met name vanwege zijn authenticiteit, bijzondere persoonlijkheid en grootse karakter. Ik ben er trots op dat hij die dag voor mij koos en me (uiteindelijk…) vertrouwde en respecteerde. Dat hij uit eigen vrije wil die dag bij mij wilde zijn. Net als ik bij hem.


Het was een leerzaam dagje, daar in de modder.

Geen opmerkingen: