donderdag 16 juni 2016

Bookflash 'Ego' - Nadine Barosso en win!

EGO

Geluk kan niet groeien in de schaduw van verlangen

Nadine Barroso

Uitgeverij Aspekt



Hoofdstuk 20

Maak me gelukkig, vervul me, bescherm me, vertel me wie ik ben, zegt het ego tegen de wereld. Tijdens onze volgende stilte lijkt het geluid van de krekels opeens oorverdovend. 
Ondanks de koele bries heb ik het heet. Snikheet.
‘Olivia, laten we onszelf niet voor de gek houden. Wij zouden zalige seks kunnen hebben. Za-lig. Dat wist ik al toen ik je voor het eerst sprak op het feest. Toen we samen een sigaret rookten buiten. Ik wist dat ik je wilde. Bij je in de buurt wilde zijn.’ Hij grinnikt terwijl hij brutaal mijn blik vasthoudt. ‘Met je man gaan samenwerken was een goede eerste zet. Vind je niet? En als cadeautje kreeg ik je er eigenlijk al meteen bij. Dat ging sneller dan gedacht.’
‘Wat?’
Ik voel me gevleid en ik walg van je.
‘Ik zag een kans en die heb ik gegrepen.’ Zijn stem klinkt kalm en zelfverzekerd. Ik kan niet geloven wat ik hoor en kan niets uitbrengen.
‘Op het feest zocht ik Duuk op. Susan zei dat jullie bij elkaar hoorden. Toen Duuk vertelde dat hij op zoek was naar een gelegenheid om zijn talenten en energie in een spannend nieuw initiatief te steken, wist ik dat ik op de goede weg was. De rest ging vanzelf.’
‘Heb je enig idee hoe beledigend dit is?’ Ik kan hem niet eens meer aankijken, zo verbluft ben ik.
‘Nee. Dat weet ik niet.’ Hij neemt op zijn dooie gemak nog een slok voor hij verder spreekt. ‘Je zou je vereerd kunnen voelen. Dit zijn toch eeuwenoude praktijken? Als de koning vroeger een vrouw wilde, maakte hij zijn concurrent af.’ Hij grijnst zijn mooie witte tanden bloot en zijn ogen glinsteren. ‘Dan is dit toch veel aardiger?’
‘Vergelijk je jezelf met een koning?’
‘De koning krijgt altijd wat hij wil. Ik ook.’

‘Je bent niet goed bij je hoofd.’
Ik sta op en loop met stevige passen voorbij het zwembad naar het huis. Mijn gevoel zegt dat ik meer had moeten zeggen. ‘Ik neem ontslag!’ Of op z’n minst: ‘Blijf uit mijn buurt’. Dit is krankzinnig! Hoe kan ik nu nog met goed fatsoen met hem samenwerken? Hoe kan ik Duuk nietsvermoedend met hem laten samenwerken? Hoe hebben we dit kunnen laten gebeuren? Ik loop snel de trap op naar mijn kamer en draai mijn deur op slot. Het is niet meer dan symbolisch. 
Alsof ik niet alleen jou buiten, maar ook mezelf binnen moet houden. 

Met open ogen lig ik in bed. Ondanks wat Diego gisteravond heeft opgebiecht, ben ik als een blok in slaap gevallen. Ik hoor vogels fluiten door het open raam. De verfrissende lucht voelt en ruikt heerlijk. In het ochtendlicht ziet alles er anders uit. Het lijkt alsof ik het bloed door mijn aderen voel stromen en alsof ik meer lucht in mijn longen krijg. Ik voel me alsof ik meer leef dan de maanden tevoren. Alle verwarring lijkt opgeklaard als een mist. Ik heb dit laten gebeuren. Ik. Opwinding neemt bezit van me. 
Mentaal voel ik me niet altijd duidelijk een vrouw of een man. Fysiek ben ik dat echter wel en de lichamelijke behoeften die ik heb, hangen daar grotendeels vanaf. De seksuele fantasieën die Diego in mij aanwakkert komen echter uit nog diepere hoekjes van mijn geest. Daar waar man- en vrouw-zijn niet eens meer bestaan. 

Na een korte douche, sta ik naakt voor de grote staande spiegel in de ruime kamer. Mijn nog vochtige voeten op de houten vloer. De frisse buitenlucht verwent mijn huid aangenaam met een zachte streling, iets wat ik zelden voel. Ik bekijk mijn buikje, dat al wat meer terug is naar de oude vorm. Mijn heupen zijn breder en mijn billen voller dan zoals ik het liever zou zien. Mijn borsten vind ik mooi. Niet groot, maar stevig en vol. Mijn gezicht… Even herken ik mezelf niet. 
Het is mijn blik. Kennelijk ben ik wat hij wil. Perfectie is een illusie in een wereld vol meningen, smaken en voorkeuren.
Ik trek snel een luchtig jurkje over mijn hoofd. Het leven begint niet ergens in de toekomst wanneer er obstakels zijn overwonnen, of wanneer er zaken zijn bereikt. Het leven is nu. En ik weet wat ik wil, nu. 
Ik vind Diego in de keuken aan de bar met een kop koffie en een krant. Ik zie een tweede kop koffie. Kennelijk hoorde hij de douche en verwachtte hij me beneden. ‘Moet je eens kijken.’ Alsof er tussen ons niets gebeurd is, wil hij me het voorpaginanieuws laten zien. Terwijl ik hem aan blijf kijken pak ik de krant aan, vouw hem dubbel en leg hem op de bar. ‘Volgens mij hebben wij iets te bespreken.’ Ik ben me ervan bewust dat mijn tepels door het dunne jurkje heen te zien zijn en mijn borst trekt de aandacht, daar hij heviger op en neer gaat dan ik zou willen.
Diego kijkt me verrast aan en zijn blik glijdt, alsof ik hem daar zojuist toestemming voor heb gegeven, naar mijn borsten.
‘Of te doen…’ voeg ik eraan toe. Mijn hart klopt in mijn keel. Ik voel dat ik de controle weer terug in handen heb. 
Ego of geen ego. Ik wil wat ik wil.
‘Dat is goed nieuws, Livje,’ zegt hij met een bloedserieus gezicht terwijl hij met
zijn donkere ogen mijn blik vasthoudt. Je gebruikt Duuks koosnaampje. Wat een verraad. 
‘Goedemorgen, vroege vogels!’
In de opening van de openslaande deuren staat mijn man. Hij laat zijn reistas van zijn schouder op de grond zakken.
Wat heb je gezien? Of gevoeld?

Hoofstuk 32 (gedeeltelijk)

Jaloezie is een van de grootste tekenen dat je je macht aan het ego aan het verliezen bent. Als je al niet verloren hebt.

Diego reikt me ongevraagd een sigaret aan wanneer hij me door de menigte bereikt. Ik pak hem aan en neem nog een slok van mijn drankje.
‘Susan is zeker naar het toilet?’ Ik heb geen zin om me in te houden. Of eigenlijk bepaalt de zoveelste Red Bull wodka dat voor mij.
‘Ben je boos op me?’ Hij lijkt de onschuld zelve.
‘Vroeg jij me niet om te komen vanavond?’
Hij kijkt me doordringend en serieus aan. ‘Ja, omdat ik dacht dat je wel zin had in een gezellig avondje na zo’n hele dag metropool in je eentje.’
‘Oh. Dus dat was het?’
‘Nee, natuurlijk niet. Dat weet je ook wel. Maar wat moet ik dan? Susan is hier.’
En daarmee is alles gezegd. Natuurlijk kan hij niets. En zo staan we stil in een vibrerende menigte. We hebben te veel gezegd. Ik heb teveel gezegd. We walsen samen over alle grenzen van gepast gedrag tussen baas en werknemer, of zelfs soort van collega’s of partners, heen. Of waren we vrienden? Nooit hebben we precies geweten wat we zijn ten opzichte van elkaar. We lieten ons niet definiëren, alsof zo alle opties open konden blijven. Een andere feestganger duwt ons dichter tegen elkaar aan en het lukt me met moeite om mijn sigaret uit iemands gezicht en haar te houden. Ik kijk Diego lang en doordringend aan voor ik in zijn oor zeg: ‘Misschien moeten wij onszelf eens afvragen waar we in vredesnaam mee bezig zijn.’

Ik neem een lange warme douche en geniet van de behaaglijkheid en de troost die het me geeft. Na uren dansen, roken en drinken in de drukte was ik aan niets anders toe dan een beetje comfort, warmte en zachtheid. Zouden ze nu aan het seksen zijn? We namen met z’n drieën een taxi en ik kon merken dat vooral Susan hem flink had zitten. Ik vroeg uit beleefdheid naar de bruiloft van haar vriendin en ze gaf minimaal antwoord. Haar elegantie was nu ver te zoeken. Ik moet haar wel nageven dat ze die lang vol heeft gehouden, tot aan de taxi toe. Al zwalkend hing ze om Diego heen toen ze voor mij uit naar hun eigen kamer liepen. Zijn hand om haar middel, daarna nonchalant tegen haar billen. Ze zal wel zin hebben in die lekkere vent van haar. Van haar. 
De douchestraal klettert onvermoeibaar door op mijn huid en de geur van mijn shampoo vult de douchecel. Mijn oren suizen en de vibratie van de keiharde muziek lijkt nog door te bonken in mijn hart en aderen. Wat ben ik idioot aan het doen. Het warme water loopt over mijn gezicht door mijn doorweekte haar, heerlijk warm. Al die opgekropte seksuele spanning tussen ons, botviert hij dat op dit moment op haar? Hij keek om, om me welterusten te wensen maar ik zei niets terug. Onze ogen kruisten elkaar toen ik mijn sleutelpas in de deur stak. Ik wierp hem een vernietigende blik toe en klapte kort daarna mijn deur iets te hard dicht. Ik zet de douche uit en voel de kou als ik de stomende cabine uit stap. Ik droog me af en loop naakt met een handdoek op mijn hoofd door de kamer naar de stoel waar mijn nachthemdje ligt. Op dat moment wordt er zacht op mijn deur geklopt. Ik doe nog net moeite mijn handdoek om te slaan. Ik weet wie er voor de deur staat en wanneer ik de deur open, staan we oog in oog. Ik in mijn handdoek en hij, ook gedoucht gezien zijn natte haren, volledig aangekleed.
Je blik zegt alles.

Een kleine selectie beschouwingen uit ‘Ego’

“Wanneer je jouw gehechtheid aan je eigen oordeel over anderen durft los te laten, leer je dat het oordeel van anderen over jou ook geen waarde heeft.”

“Als normaal zijn betekent je conformeren aan de norm van de meerderheid en die meerderheid is krankzinnig dronken van egocentrisme en onbewustheid, hoe normaal moet je dan willen zijn?”

“Het gevaar van verwachtingen is dat het geen ruimte laat voor innerlijke rust in de werkelijkheid. Het ego blijft zoeken, blijft drammen, om zijn versie van hoe de werkelijkheid zou moeten zijn, op te dringen.”

De auteur

Nadine Barroso (1981) is getrouwd en vanaf de zomer van 2016 moeder van drie zonen. Ze studeerde Engelse Taal en Cultuur in Leiden en deed een lerarenopleiding in geboorteplaats Rotterdam en Groot-Brittannië. Ook woonde ze een aantal jaar in Moskou. Ze verwerkt graag ideeën over de maatschappij, ouderschap en spiritualiteit in haar schrijven.

PRIJSVRAAG:

Wat is de koosnaam voor de 'ik' personage in Ego?
Weet je het antwoord? Mail dit dan voor 19 juni 24.00 uur naar perfecteburen@gmail.com o.v.v. je Facebooknaam én adres. 
Let wel; alleen als je lid bent van onze Faceboekgroep kun je meedingen met winacties. Ben je nog geen lid? Dan kun je hier klikken en dan is het zo geregeld. De winnaar maken we bekend op de groep. 

Geen opmerkingen: