vrijdag 15 juli 2016

Duorecensie "Zwarte weduwe" – Tomas Ross & Corine Hartman



Genre: thriller
Uitgever: Cargo
ISBN: 9789023498971
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 352
Uitgave: juni 2016

Dank aan uitgeverij Cargo voor het beschikbaar stellen van de recensie-exemplaren t.b.v. deze duorecensie.

Sir Charles Cavendish, hoofd van de NAVO-veiligheidsdienst, ontvangt een wanhopig voicemailbericht. Een oude vriend zegt te weten wie de daders zijn van een serie bloedige aanslagen in Nederland, Duitsland en Italië. Als Charles terugbelt is het te laat, de man is van het dak van zijn villa gesprongen. Dan volgt er een nieuwe aanslag, waarbij een bevriende Mossad-agente betrokken blijkt te zijn, en de contouren van een gruwelijk complot worden langzaam zichtbaar. Charles besluit zijn Special Force-team op te roepen. In een race tegen de klok proberen Adam Kaplan en Carrie Montevagio nieuwe aanslagen te voorkomen. Wanneer ze de schuldigen in het vizier krijgen neemt Carrie een levensgevaarlijk besluit en zal Adam alles op alles moeten zetten om zijn partner niet te verliezen.

De cover
Charles: De cover van “Zwarte weduwe” toont de silhouetten van een staande man en vrouw met getrokken pistool, vermoedelijk Adam en Carrie. Zij staan tussen twee hoge gebouwen met een opmerkelijke constructie aan de basis. De achternamen van de schrijvers staan in forse letters in wit respectievelijk donkerrood op het bovenste deel van de cover. Opvallend is dat de letters van de naam van Hartman groter zijn dan die van Ross. De titel staat in kleinere witte letters onderaan. De kleurstelling van het beeld is niet alledaags. De cover geeft goed aan dat het een actiethriller is, maar is niet echt onderscheidend en typisch voor juist dit verhaal.

Waardering 7.

Patrice: Geheel in stijl van het vorige deel maar in een andere kleurstelling is 'Zwarte weduwe' een opvallende verschijning die in de schappen zal uitnodigen. Duidelijk herkenbaar zijn de namen van het schrijversduo en de titel maar waarom de namen niet even groot zijn is apart. Ook een man en vrouw, waarschijnlijk Adam en Carrie, zijn herkenbaar afgebeeld. Een 7.

Samenvatting

Charles: Na het alom goed gewaardeerde “Doodskopvlinder” leverde de samenwerking tussen Tomas Ross en Corine Hartman kortelings hun tweede gezamenlijke boek op. Opnieuw draagt het boek een dierennaam als titel. Een “zwarte weduwe” is namelijk onder meer een spin waarvan het vrouwtje nogal nare karaktertrekjes heeft. Vaak doodt zij na het paren het mannetje. Gezellig is anders….. Overigens zijn er andere betekenissen die ook toepasselijk zijn.

Patrice: Europa staat onder grote druk. Het aantal vluchtelingen dat het Middellandse Zeegebied overspoelt is enorm en de vrijwilligers kunnen in combinatie met het Rode Kruis het werk amper aan. Tegelijkertijd vinden er een aantal aanslagen plaats in Europa met desastreuze gevolgen. Al snel zijn er aanwijzingen in de richting van zelfmoordterroristen die zich als vluchteling binnen de grenzen van Europa hebben weten te werken. Maar toch is dat niet zo zwart-wit en blijkt er veel meer aan de hand te zijn. Giuseppe Cassini, AISI-agent en vriend van hoofd NAVO-veiligheidsdienst Sir Charles Cavendish, neemt in paniek contact op maar eer Cassini zijn verhaal kwijt kan aan gebeurt er iets vreselijks met hem.

Charles: “Zwarte weduwe” is weliswaar een zelfstandig leesbaar verhaal maar het is duidelijk een soort vervolg op “Doodskopvlinder” in die zin dat diverse personages uit dat laatste boek weer een belangrijke rol spelen. De proloog omvat een spannende actiescène met twee oude bekenden die de lezer meteen op scherp zet. Caressa Montevagio alias Carrie de Graaff en in het bijzonder Adam Kaplan beleven heftige en levensbedreigende momenten.
Een belangrijke NAVO-medewerker laat het leven door in een panieksituatie zelfmoord te plegen.

Patrice: Cavendish heeft de aanwijzingen serieus genomen en stuurt Carrie naar zijn woning maar bij aankomst is zij getuige van de gewelddadige dood van deze man. Het is Carrie meteen duidelijk dat er meer achter dit voorval zit en voor ze het weet zijn de pijlen op haar en Adam gericht. Hierdoor ontstaat er wat meer duidelijkheid maar ze kunnen nog niet met zekerheid zeggen wat er speelt. Maar wél duidelijk is dat de dreiging t.a.v. Carrie en Adam en de organisatie ineens enorm toeneemt.

Charles: Dan begint het indringende verhaal dat is opgebouwd rond de hedendaagse voortdurend actuele dreiging van terroristische aanslagen. Het boek sluit naadloos aan op zeer recente actualiteit rond het toenemende en steeds dichterbij komende terrorisme. De lezer huivert welhaast en ziet de recente uiterst schokkende beelden uit de realiteit in gedachten weer terug.
Op even fraaie als schokkende wijze wordt in het verhaal beschreven hoe een potentiële zelfmoordterroriste wordt geïndoctrineerd. Er vindt een aanslag plaats in Amsterdam vlakbij een synagoge.

Patrice: De twee Special Force agenten zijn inmiddels goed op elkaar ingespeeld en Cavendish stelt hen aan om de dader(s) op te sporen en zo de dreigende aanslagen een halt toe te roepen. Alles wijst erop dat de vluchtelingenkampen een grote rol spelen maar hoe het precies zit is vooralsnog niet duidelijk. Wanneer er bij een bloedige aanslag in Amsterdam een bekende Mossad-
agente omkomt met wie Adam mee heeft samengewerkt in Doodskopvlinder, is de vastberadenheid hier een halt toe te roepen sterker dan ooit. De dreiging voor Europa is enorm, het lijkt erop dat het vijftigjarig bestaan van NAVO als een rode lap op de terroristische stier werkt. 

Charles: Dan begint het indringende verhaal dat is opgebouwd rond de hedendaagse voortdurend actuele dreiging van terroristische aanslagen. Het boek sluit naadloos aan op zeer recente actualiteit rond het toenemende en steeds dichterbij komende terrorisme. De lezer huivert welhaast en ziet de recente uiterst schokkende beelden uit de realiteit in gedachten weer terug.
Op even fraaie als schokkende wijze wordt in het verhaal beschreven hoe een potentiële zelfmoordterroriste wordt geïndoctrineerd. Er vindt een aanslag plaats in Amsterdam vlakbij een synagoge.

Patrice: Adam en Carrie reizen door Europa om het spoor te volgen dat ze in het vluchtelingenkamp hebben opgedaan. Wanneer een arts in het kamp een hulpkreet ontvangt van een vluchtelinge en een wazige omschrijving krijgt van een onbekende betrokkene die achter de aanslagen zou zitten, zit er niets anders op dan die flinterdunne aanwijzing te volgen. Met alle risico’s van dien. Intussen krijgt Cavendish het ook voor zijn kiezen en merkt hij zelf hoe de rollen verdeeld zijn binnen de dienst waar hij alles voor over heeft. Hoe zit het nu met diplomatieke onschendbaarheid? En hoeveel mensen zitten er achter de lugubere plannen die zowel Securicor als Europa om zeep kunnen helpen? Er wordt op hoog niveau een akelig spelletje gespeeld, inzet: heel veel mensenlevens.

Charles: Dan verschuift de denkbeeldige camera naar Italië. Op het landgoed Il Giardino woont Sir Charles Spencer Cavendish, hoofd van Securicor, de veiligheidsdienst van de NAVO. Hij is getrouwd met Sarah Supardjojo die lepidopterist (deskundige op het gebied van vlinders, een zeldzaam woord voor een zeldzame specialisatie) is en op het landgoed vlinders kweekt. Opmerkelijk is overigens dat in het vorige boek werd gesproken over lepidopterologe; de betekenis van beide woorden is vrijwel dezelfde. Als Sir Charles hoort van de aanslag in Amsterdam, zet hij het Special Force-team van Securicor in om het brein achter de aanslag op te sporen. Carrie en Adam krijgen die taak en vervullen die met verve. Het vermoeden ontstaat dat er een lek in de top van de NAVO moet zijn. Hun speurtocht kent veel actie en leidt uiteindelijk, ondanks het feit dat Securicor van hogerhand wordt ontheven van zijn taak, tot de ontrafeling van de plot.

Patrice: Een meer actueel verhaal is eigenlijk ondenkbaar. In een thriller gegoten ware elementen maken dit tweede deel van Ross & Hartman met vlagen tot bijna een non-fictie verhaal. De diverse elementen die ze hebben verwerkt in dit verhaal, de terroristische dreiging, de afgelopen aanslagen o.a. die in Zaventem en het vraagstuk m.b.t. de vluchtelingenstroom en de eventuele aanwezigheid van terroristen onder hen maakt dit verhaal zo realistisch als maar zijn kan. Maar er zijn ook zaken die duidelijk fictie zijn en het verhaal weer iets afzwakken. De titel kan op verschillende manieren worden uitgelegd. Zowel beeldend als in een persoonlijke situatie is deze van toepassing, goed gevonden. Het is alleen niet duidelijk wat Sarah, de vrouw van Cavendish hiermee te maken heeft.

Beoordeling

Charles: Diverse intrigerende personages verschijnen op het toneel. Zo is daar Sophie, dochter van Sir Charles, gescheiden van Bimo en moeder van Charles’ kleinkinderen Charlie en Doddy. De oude bekende Paolo Vizzini, pastor op Sicilië, krijgt ook weer een niet onbelangrijke rol in het verhaal.
En dan zijn er nog als interessante karakters onder meer Freddy Maartens, belangrijke adviseur van de NAVO, en Elena Kübler, een wereldberoemde couturier.
De indringende epiloog van het boek laat de lezer in verbijstering en latente angst voor terreur achter. Er lopen vele gekken rond op deze wereld, en het lijkt allemaal zo dichtbij…….

Patrice: Zwarte weduwe is een verhaal dat leest als een sneltrein, je hebt het echt in no time uit. Wegleggen is geen optie, net als bij de voorganger. Het is een actiethriller van hoog niveau, het verhaal is pakkend, de personages ontwikkelen zich ten opzichte van het vorige boek alleen maar meer en dus is de binding met hen weer gegroeid. En dat geldt ook voor de onderlinge verhoudingen tussen de personages. Ze leren elkaar steeds beter kennen en in te schatten, iets wat hun samenwerking alleen maar versterkt.

Charles: Tomas Ross en Corine Hartman zijn de personificatie van het spreekwoord “goede wijn behoeft geen krans”. Hun proza is ook in dit boek vlekkeloos, gepolijst, toegankelijk voor eenieder en beeldend. De karakters worden goed (verder) uitgediept. De plot van het boek is niet alleen helaas uiterst actueel en realistisch maar ook goed en origineel geconstrueerd. Het verhaal is van veel actie voorzien die echter nimmer in grove taal of in onsmakelijke details wordt beschreven. Dat is voor de lezer zonder meer aangenaam.

Patrice: De spannende scenes zijn haast Bond-achtig, en dat is een compliment. Racend over bochtige wegen in de Italiaanse en Oostenrijkse gebergten met tijd als hun grootste vijand. Wie of wat is die ene schakel waarmee ze een halt kunnen toeroepen aan alle dood en verderf waaronder Europa gebukt gaat? Ze hebben slechts één symbolische aanwijzing om op te koersen, maar in welke richting moeten ze gaan zoeken? Ze splitsen zich op om het gebied te vergroten en dan gaat het mis. Carrie moet vechten voor wat ze waard is en Adam verliest bijna alles wat hem lief is.

Charles: Toch zijn er kritische noten bij het verhaal te plaatsen. Het laatste deel van het verhaal (vóór de epiloog) krijgt op zeker moment een zodanige stroomversnelling dat het lijkt alsof het eind wel erg snel moest worden bereikt. Sommige lezers zullen het gevoel krijgen dat het laatste stuk enigszins is afgeraffeld. De epiloog geeft dan wel weer een zij het onheilspellend moment van rust.
Sommige onderdelen van de plot maken wel een wat vergezochte indruk. Maar daarbij moet wel de vraag worden gesteld: wat is heden ten dage nog vergezocht? Gebeurtenissen die een weldenkend mens nauwelijks voor mogelijk houdt of in ieder geval hield, vinden heden ten dage tóch plaats. Corruptie en misdaad komen in alle lagen van de bevolking aan de oppervlakte. En gevreesd moet worden dat de toekomst daarin geen verbetering zal brengen.
Voorts is er een enkel element in het verhaal dat geen wezenlijke functie lijkt te vervullen. Met name de rol van de spin zwarte weduwe is niet altijd even helder.

Patrice: Het auteurs duo heeft ervoor gekozen om een extra perspectief toe te voegen om de lezersbeleving een extra dimensie te geven. In dit geval door een van de betrokkenen en meteen ook een van de slachtoffers het woord te geven. De gebeurtenissen rondom deze persoon zijn ronduit angstaanjagend en geven het geheel een totaal andere inhoud. Het is niet altijd zo zwart-wit als men het wil laten lijken. En dit geeft precies aan hoe gevoelig deze problematiek is. Heel
mooi en weloverwogen gedaan maar ook behoorlijk intimiderend en beangstigend. Zo krijgt dit verhaal écht twee kanten. De rol van Edmund en consorten is zowel beangstigend, ziekmakend als eng. Als een personage je dat gevoel kan geven…….. En om over de Zwarte weduwe nog maar te zwijgen.

Charles: Het boek is op één ernstige taalfout na foutloos. Dan valt het des te meer op dat er een niet bestaande Latijnse spreuk wordt aangehaald. Op bladzijde 255 staat, nota bene in verband met pastor Paolo die zijn Latijn vast wel kent, te lezen: “Homo sana in corpore sano”
Dat moet uiteraard “Mens sana” zijn. Het lijkt welhaast een door de schrijvers bedoelde taalgrap omdat het Latijnse woord “homo” mens betekent, en het Latijnse “mens” geest. Mocht dat zo zijn, dan is die grap niet geslaagd. Want “sana” is de vrouwelijke vorm van “sanus” en dat laatste had er dan moeten staan.

Patrice: Wat ook opvalt is dat (schijn)veiligheid een grote rol speelt in dit verhaal. Wie is er te vertrouwen, maar vooral wie niet? De menselijke zwakheden en drang naar macht voeren het verhaal onverwacht ver terug in de tijd. Als duidelijk wordt wat de voorliggende geschiedenis is wordt het vanuit psychologisch aspect alleen maar nog beklemmender. Terwijl Carrie en Adam in het veld flink aan de bak moeten zal Cavendish intussen de bureaucratie moeten bevechten. 

Charles: “Zwarte weduwe” is een lezenswaardige actiethriller met een hoog actualiteitsgehalte. Hopelijk keert de nabije toekomst ten goede, maar de verwachtingen zijn niet bepaald hoopgevend.

Patrice: Na het dichtslaan van het boek blijft vooral het gevoel nazinderen dat het nog niet is gedaan met deze reeks. Want er zijn nog wat vragen en open lijnen die het verdienen om een antwoord te krijgen. Wat in 'Doodskopvlinder' niet het geval was en nu wel waren een aantal momenten dat het verhaal een opstart maakte, bijvoorbeeld met Sarah, die vervolgens geen opvolging kreeg. En dan vraag je je af wat de functie van die opzet is geweest. Het gebeurde niet een keer maar diverse malen en dat zorgde zo nu en dan voor verwarring. 

Charles: Halve sterren worden niet uitgedeeld. Vier sterren waren niet haalbaar door de niet onbelangrijke kritiekpunten. Maar het is een aanbevelenswaardig boek en krijgt drie kraakheldere sterren. Een goed boek dus !

Patrice: 'Zwarte weduwe' is een lekker boek maar niet zo verpletterend als voorganger 'Doodskopvlinder'. Neemt niet weg dat het een zeer prettig verhaal is om te lezen en door de hoge actualiteitsfactor meteen zeer herkenbaar in de huidige samenleving. Komt er een vervolg voor Adam en Carrie? Laten we het hopen! 3,5 ster 

Geen opmerkingen: