woensdag 31 augustus 2016

'Judaskus' - Linda Jansma



Genre: thriller
Uitgever: De Crime Compagnie
ISBN: 9789461091635
Uitgave: e-book
Aantal pagina’s: 344
Verschijningsdatum: juli 2016

Met dank aan De Crime Compagnie voor het recensiemateriaal voor deze groepsrecensie.

Lezers: Elly Brouwer, Ine van Erp en Karin Teirlynck voor De Perfecte Buren
Groepsrecensie: Karin Teirlynck (DPB)

Over de auteur
(bron: lindajansma.nl)

Linda Jansma (1967) schrijft psychologische thrillers met een maatschappelijk thema, bijna allemaal gebaseerd op waargebeurde verhalen. Inmiddels heeft Linda zeven titels op haar naam staan, waaronder de bestsellers Houvast, Tweestrijd en Kwetsbaar – de heruitgave van Caleidoscoop (2010) – waarmee zij de Schaduwprijs 2011 won, de prijs voor het beste Nederlandstalige debuut.

Daarnaast werd ‘Schuilplaats’ uitgeroepen tot Beste Vrouwenthriller 2013, stond ‘Kwetsbaar’ op de longlist van de Gouden Strop en ‘Houvast’ en ‘Verbroken’ op die van De Diamanten Kogel.

Korte inhoud/achterflap

“Eén ongeluk. Twee gezinnen. Wat is de link?

Barbara en Marcus van Brederoo wonen met hun twee dochters in een dorpje in Friesland, waar Marcus een huisartsenpraktijk heeft. Wanneer Barbara wordt lastiggevallen door een onbekende man, die het niet alleen op haar, maar ook op haar kinderen heeft voorzien, gaat ze de confrontatie aan. Maar dan lijkt het erop dat Marcus er meer vanaf weet...”

Cover

Elly: De omslag is een 7 waard. Een mooie achtergrond met groen en een blauwe lucht. En een sereen meisje. De tekst over ‘twee gezinnen, een ongeluk. Wat is de link?’ Dit alles maakt je nieuwsgierig naar het verhaal.

Ine: De cover is enigszins mysterieus: Vage kleuren (suggestie van een oude foto?) een half afgebeeld meisje dat wegloopt en daarbij die pakkende tekst! Wel een mooie cover. Een 7.

Karin: Het eerste wat mij opviel bij deze cover is de tekst ‘twee gezinnen, één ongeluk’ Wat is de link?’ Dit roept vragen op. Wat heeft de titel er bijvoorbeeld mee te maken en wat zou die link kunnen zijn? De tekst verdringt de foto naar de achtergrond, wat misschien de bedoeling is. Na het boek te hebben gelezen had ik persoonlijk voor een andere cover gekozen. Deze afbeelding geeft voor mij niet weer waar het boek over gaat. De cover geef ik een 6.

Samenvatting

Elly: Het boek begint met een verschrikkelijk auto-ongeluk, dat tien jaar geleden plaatsvond.

Karin: Barbara woont samen met haar man Marcus die huisarts is, en hun twee dochters Puck en Robin in een klein dorp in Friesland. Annelien en Timo wonen samen met Daniëlle (die Timo’s dochter is) en hun zoontje Josh van elf maanden in Leeuwarden. Timo is er landgoedbeheerder van een groot domein. Daniëlle heeft een vriend, Merlijn, bij wie ze zich goed voelt en die haar begrijpt. Na de dood van haar moeder en haar zusje zit zij erg met zichzelf in de knoop en op de liefde en vriendschap van haar vader moet ze niet rekenen. Annelien doet erg haar best om er te zijn voor Daniëlle, maar die laat haar niet toe.

‘Daniëlle was woedend geworden, had haar toegeschreeuwd dat ze niet zat te wachten op een surrogaatmoeder’

Ine: Marcus en Barbara van Brederoo zijn gelukkig getrouwd, hebben twee prachtige dochters en zijn volmaakt gelukkig in een klein dorpje in Friesland waar Marcus als huisarts werkt. Daarnaast maken we kennis met Timo en Annelien, hun zoontje Josh en Daniëlle, de 16-jarige dochter van Timo en zijn eerste vrouw.

Elly: De personen zijn het huisartsengezin Marcus en Barbara van Brederoo met twee dochters Robin en Puck. Zij wonen in Friesland. Marcus draagt een geheim met zich mee en Barbara voelt en merkt dat er iets aan de hand is. Het andere gezin is het beheerdersechtpaar van Landgoed Wâldstaete in Friesland, Timo en Annelien met hun zoontje Josh en Timo's dochter Daniëlle. Daniëlle heeft een vriendje Merlijn.

Karin: Barbara heeft het gevoel dat ze bekeken en achtervolgd wordt. Haar gevoel wordt bevestigd doordat ze telkens dezelfde man terugziet. Als ze er dan ook nog achter komt dat Marcus haar voorliegt, gaat ze op onderzoek uit.

Elly: Barbara wordt gestalkt door een onbekende man en gaat op onderzoek uit waarbij zij het gevaar niet schuwt.


‘Al dagenlang vreet de angst zich een weg door mijn lichaam om wat hun volgende stap zal zijn.’

Ine: Barbara is degene die op onderzoek uitgaat en de nodige verbanden legt.Als lezer word je meegenomen in haar zoektocht naar de waarheid.

Karin: Timo deed altijd al wat raar, maar nu heeft Annelien het gevoel dat hij zichzelf niet is. Onverwacht moet hij ineens een paar dagen weg of is er een cursus. Ze blijft het vreemd vinden. Tot ze op een avond een berichtje leest dat ze beter niet had gelezen. Waar is Timo mee bezig?

Elly: Annelien vindt dat Timo verandert en snuffelt in zijn privégegevens.

Ine: Tijdens het lezen ga je je afvragen hoe gelukkig beide gezinnen echt zijn.Hoe zijn ze verbonden met elkaar? Wat heeft het ongeluk, waar het boek mee opent, te maken met hun levens? Is Marcus wel eerlijk tegen Barbara? Hoe eerlijk is Timo tegen zijn vrouw en dochter en waarom is Daniëlle zo ongelukkig?

Conclusie

Karin: Een klap en breken van glas. Het begin van Judaskus start in het verleden met een auto-ongeluk en direct daarna een flashback in het heden, gevolgd door een krantenartikel. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt, want wat heeft dit alles met elkaar te maken?

Karin: Zoals we gewend zijn van Jansma is haar schrijfstijl ook nu weer vlot, ongecompliceerd en filmisch. Vooral in het begin van het verhaal lijkt alles erg mysterieus en dat is het ook, maar naargelang het verhaal vordert wordt het redelijk ‘doorzichtig’ en dat is jammer. Het mysterieuze ebt snel weg en het verhaal kabbelt verder. Wat wel een tijdlang een puzzelstukje blijft dat niet op zijn plaats wil vallen zijn de persberichtjes die er en passant tussen komen. Naarmate je dichter bij de plot komt, komen de verschillende verhaallijnen mooi samen.

Elly: Het is een prettige schrijfstijl en erg makkelijk te lezen. Zelfs het omschakelen van degene die het vertelt, zowel naar het toen als naar het nu geeft geen problemen. Je wilt graag blijven lezen om erachter te komen wat de connectie tussen de families is en wat er gaat gebeuren.

Karin: De hoofdstukken wisselen elkaar af met de gevoelens en belevenissen van Barbara, Annelien en Daniëlle. Daarnaast zijn er de flashbacks van een onbekend persoon. De gebeurtenissen van Barbara en de flashbacks zijn in de ik-vorm geschreven wat erg aangenaam is. Verder bestaat het verhaal uit vier delen. Voor je aan een nieuw deel begint staat er een quote die op dat deel van het boek slaat.


‘Life is about choices, Some we regret, some we’re proud of.
We are what we chose to be.
Graham Brown

Elly: Ook het verhaal van Annelien, van Daniëlle en de andere personen komt aan bod. Omdat in het boek niet heel veel personages ten tonele komen zijn de meesten wel goed uitgewerkt, wat het verhaal zeker ten goede komt. De verschillende verhaallijnen worden heel kundig naar elkaar gebracht en in elkaar verweven.

Ine: De meeste wendingen zie je wel aankomen, alleen is de laatste misschien voor velen enigszins onverwacht.

Karin: Er zijn toch enkele bedenkingen van mijn kant. Om er een paar te noemen (zonder spoilers weg te geven): de kleine Josh, een baby van elf maanden, kan bijvoorbeeld ‘waf’ en ‘los’ zeggen. Ik beweer niet dat dit niet zou kunnen, maar dan is het in mijn ogen een kleine bolleboos. Dan heb je ook de beslissing die Marcus en Barbara jaren geleden namen... Kan dit zonder slag of stoot? Op een gegeven moment als de zon nog niet helemaal op is en de mist het uitzicht blokkeert, kan ze toch uitgestrekte weilanden waar koeien grazen, zien? En waarom wordt het insulineverhaal niet verder uitgewerkt? Nu heeft dit totaal geen meerwaarde voor het verhaal.

Karin: Jansma laat verschillende onderwerpen aan bod komen, zoals nieuw samengesteld gezin, pubertijd, zelfmoord, liefde, chantage, ..... Naar mijn gevoel een beetje te veel van het goede, waardoor de uitwerking van de karakters onvoldoende is. Haar liefde voor Friesland daarentegen steekt Jansma niet onder stoelen of banken. De sfeerbeelden weet ze goed neer te zetten. Je waant je tijdens het lezen in de streek. De plot was verrassend en zie je niet aankomen, omdat er ook geen aanleiding toe is.

‘Want als je niemand toeliet tot je gevoelens, konden ze je ook geen pijn doen’

Slotsom

Elly: Ik zou het boek zeker aanraden. Je kunt het ook makkelijk wegleggen na een hoofdstuk en het verhaal zo weer oppakken daarna. Ik geef vier sterren.

Ine: Het is een prettig lezend boek. Je blijft lezen om op de vele vragen die de revue passeren een antwoord te vinden. Het is een heel onderhoudend boek en er komen best veel verschillende onderwerpen aan de orde.(misschien iets te veel?) Maar ik vind het niet het beste boek van Linda. Het is niet een echte thriller. Ik geef het boek 3,5 ster.

Karin: Ondanks dat het boek leest als een trein komt het allemaal wat ongeloofwaardig over en zijn er te veel toevalligheden. Het boek is geen uitschieter, maar een leuk tussendoortje. Ik geef het graag 3 sterren.













dinsdag 30 augustus 2016

'Huidpijn' - Saskia Noort

 
Genre: literaire thriller
Uitgever: Ambo/Anthos
ISBN:
9789026331398 
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 288
Uitgave: juli 2016

“Huidpijn” is het nieuwe als literaire thriller aangeduide boek van Saskia Noort. Het wordt aangeprezen als “het meest rauwe, pijnlijke en schurende boek van Saskia Noort tot nu toe, een boek dat je niet zomaar weglegt en dat nog dagen nadreunt.” 

Anne Koster is een bekende tv-persoonlijkheid. Zij heeft een inmiddels obsessieve kinderwens en gaat voor ivf-behandeling met haar vriend Sam naar een kliniek in Düsseldorf waar de Nederlandse dokter Schot behandelend arts is.
Anne heeft ook last van verlatingsangst die in volle omvang toeslaat als Sam verliefd wordt op een aantrekkelijke jonge vrouw en Anne op nogal opvallende manier in de steek laat.

Als Sam vervolgens spoorloos verdwijnt richten de media en de politie zich op de handel en wandel van Anne.
Met behulp van haar manager Don probeert zij de reputatieschade zo klein mogelijk te houden en wringt zich daarbij in velerlei bochten. Ter voorkoming van spoilers zal niet meer dan dit worden onthuld over de inhoud van het verhaal.

Saskia Noort vestigde in 2003 in één klap haar naam als thrillerschrijfster met haar sterke debuut “Terug naar de kust”. Zij kreeg daarmee en ook door haar volgende boeken een grote schare trouwe lezers. Van “Huidpijn” zijn volgens de pers al meer dan 100.000 exemplaren verkocht.

Noort heeft een zeer vlotte pen en schetst daarmee een gemakkelijk leesbaar verhaal waarbij de lezer zich niet erg hoeft in te spannen. De sfeertekeningen en de karakters zijn goed neergezet. Maar…….

Er zijn diverse substantiële kritiekpunten op dit boek. De hierboven geciteerde aanprijzing wordt bij lange na niet waargemaakt.
Er is in deze “thriller” nauwelijks sprake van spanning. Het verhaal kabbelt lange tijd voort als een chicklit waarin kinderwens, verlatingsangst, overspel en problemen van het zijn van BN’er het beeld bepalen. Ook de verdwijning van Sam zal waarschijnlijk bij vele lezers niet het gevoel van echte spanning oproepen.

De plot van het verhaal is nogal irreëel. Het verloop van de scène op de oude wrakke woonboot tegen het einde van het boek is bijna lachwekkend. Dat past niet bij een thriller.

Dan is er het veelvuldige gebruik (zeker meer dan dertig keer) van de woorden “kut” en “pik” (ja, het moet maar even helder benoemd worden!) en samenstellingen daarvan. Dat lijkt wel een trend te worden in de hedendaagse literatuur, maar het kan evenzeer beschouwd worden als taalarmoede en gebrek aan beschaving. Helaas word je tegenwoordig al snel bestempeld als moraalridder als je over dit fenomeen een opmerking maakt…..

Ook het buitensporige gebruik van (voornamelijk witte) wijn en het voortdurende opsteken van een sigaret door Anne zijn al snel irritant. Het zal wel horen bij een wellicht enigszins karikaturaal bedoelde beschrijving van het gedrag van een BN’er, maar het is in goed Nederlands gezegd too much. Het eten van paprikachips bij de verfijnde witte wijn Pouilly geeft overigens geen blijk van goede smaak.

Wat er literair is aan dit boek is evenzeer onduidelijk. De discussie over de zin van de toevoeging “literaire” bij een thriller is overigens al vaak gevoerd.
“Mannen willen graag bewonderd worden.” is tegen het einde van het boek te lezen. Dat zou dan een legitimatie zijn voor overspel en vreemdgaan. Dat is toch wel erg simpel.

“Huidpijn” is een aardig tussendoortje voor lezers die niet gevoelig zijn voor de hiervoor vermelde kritiekpunten.

Het boek krijgt toch nog twee sterren omdat er ontegenzeggelijk een groot lezerspubliek voor is. Maar veel mannen zullen daar niet bij zijn.

Charles Kuijpers – Recensent De Perfecte Buren





maandag 29 augustus 2016

Boekvoorstelling 'Naomi' van Philip Le Bon



‘De Mooie Moorden’ - Boekpresentatie ’Naomi’ @Philip Le Bon


EINDELIJK was het zover!
In Blankenberge stelde Philip Le Bon zijn ’Naomi’ voor aan de wereld.
Na Sara & Benissa het derde deel in ‘De Mooie Moorden’ reeks.

De Perfecte Buren zouden De Perfecte Buren niet zijn als we dit aan ons voorbij zouden laten gaan.
(Gast) verslaggeefster Ingrid Van Hauwaert was voor ons ter plekke en schreef een verslag van deze dag.
Ook de sfeerbeelden hebben wij aan haar te danken!


@Philip, we zullen ’Naomi’ met plezier lezen en zijn heel benieuwd naar dit derde deel. Succes met alles wat je nog van plan bent te doen :-)

@Ingrid, dikke merci voor deze verslaggeving en de sfeerfoto’s.



“Het afsluitende boek ‘Naomi’ van de Mooie Moorden-trilogie van Philip Le Bon is vrijdag 26 augustus voorgesteld in de zonovergoten O’Neil Beachclub in Blankenberge.


Het eerste deel werd poëtisch geopend door Danielle Schokker, die speciaal uit Nederland afgezakt was om de boekvoorstelling te presenteren. 
Vervolgens kreeg de pers de kans tot vraagstelling. Philip vertelde met fonkelende oogjes over de centrale figuur, Benissa Kimbele, de bloedmooie zwarte huurmoordenares, grootmeester in de vechtsport Kali Sikaran. 
Door haar skills slaagt ze erin om ‘mooie moorden’ te plegen zonder bewijsmateriaal achter te laten. 

Philip met zijn uitgever @Lannoo

Op de vraag van de journalist waarom - na Sara en Benissa - zijn recente boek ‘Naomi’ opnieuw een vrouwennaam draagt, antwoordde hij :
« Omdat ik al altijd vrouwen hoog in het vaandel gedragen heb en ik dat ook altijd zal blijven doen. » 
Een mooie ode aan de vrouw….

Daarna las Philip een korte, maar krachtige, passage voor uit «zijn » Naomi. Met de boodschap dat hij schrijver is en voorlezen nooit zijn sterkste kant was, werd nog maar eens bewezen dat humor ook very Le Bon is. 😉



Een drankje en een lekker broodje brachten ons vlotjes naar deel twee. 
Na een tweede gedicht van de Nederlandse dichteres kreeg de uitgever het woord en kregen we te horen dat Philip goed bezig is om met zijn uniek schrijverstalent bij een schaarse crowd van topthrillerauteurs te geraken. 
Wat geen sinecure is op de Vlaamse en Nederlandse markt waar je als schrijver minstens 10 000 kopers moet hebben om van de pen te kunnen leven !(hint hint) 

Daarna kreeg het publiek de kans om vragen te stellen. 
We onthouden : Philips ‘Naomi' zal in de kijker staan op de stand van Lannoo tijdens de tachtigste Boekenbeurs ! Check.


Een signeersessie en selfie-time sloten deze Le Bon voorstelling op toplocatie af. Check check.

Ingrid Van Hauwaert, vanuit Blankenberge voor De Perfecte Buren.



Lees hier de recensie van 'Sara'
Lees hier de recensie van 'Benissa'
Lees hier het interview dat we met Philip hadden


'In de familie' - Joyce Spijker


Genre: thriller
Uitgever: Boekerij
ISBN: 9789022568477
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 352
Uitgave: 27 mei 2016

Dank aan Joyce en de uitgever voor het beschikbaar stellen van deze recensie-exemplaren.

Lezers: Dirk de Wolf, Jill Mooren, Joyce Van Sint Feijth en Patrice Van Trigt las mee voor DPB. Groepsrecensie door Karin Teirlynck (DPB)

Korte inhoud
Spraakmakend familiedrama achter de schermen van politiek Den Haag.
Nina Satijn is een jonge fotografe, op zoek naar haar plek in het leven. Ze is single na een lange relatie en vindt steun bij haar oma Emma, die haar na de vroege dood van haar moeder voornamelijk heeft opgevoed. Nina’s vader Boudewijn, minister van Justitie en Veiligheid en bij een volgende kabinetsperiode in de race voor het premierschap, heeft zich tijdens de opvoeding nauwelijks om haar bekommerd en hertrouwde al snel met de mooie Marsala. Als Nina op een dag bij Emma op bezoek gaat, vindt ze haar op de grond in de woonkamer in haar huis in Wassenaar. Vermoord. Ze besluit alles op alles te zetten om de dader te vinden en de dood van haar geliefde oma te wreken.

De cover
Patrice: Als je goed naar de cover kijkt dan valt het grote mes meteen op. Het is scherp, geslepen en gevaarlijk aanwezig op een mooi gedekte tafel. Dat wil wat zeggen! Een symbolisch sterke cover zonder bloedige taferelen. Mooi! Een dikke 8.

Dirk: De cover is een stilistische foto van een gedekte tafel met bestek dat niet uitnodigt om te blijven eten, wel met een gevaarlijk mes klaar om een familiegeschiedenis te fileren. Een 8 voor deze cover.

Jill: Cover van het boek vind ik mooi en zeer origineel. Ik vond het eens een keer iets anders dan bange of vluchtende mensen. Dit is een erg strak ontwerp, mij spreekt het erg aan en geef de cover dan ook een 9.

Joyce: Het koksmes op de cover zorgt ervoor dat mijn interesse direct gewekt wordt en ik nieuwsgierig word naar het verhaal. Ik krijg het gevoel dat er iets gruwelijks gaat gebeuren. De verder gezellige tafelschikking en de titel van het boek doen bij mij het vermoeden rijzen dat er iets in de familiaire sfeer te gebeuren staat. Alleen al voor de cover van het boek geef ik een 8.

Samenvatting
Patrice: Nina heeft een intens warme band met haar oma Emma. Dit komt omdat haar moeder al jong is overleden en vader Boudewijn een ambitieus politicus is die zijn spaarzame tijd aan zijn tweede vrouw en halfzusje van Nina heeft besteed. Er is dus weinig contact terwijl Nina het echt wel probeert. Maar ja, zoiets moet wel van twee kanten komen natuurlijk. Met de vrouw van haar vader heeft ze geen echte klik en haar halfzusje is een verwend nest. Emma is dus eigenlijk de enige vaste factor in haar leven.

Joyce: Het verhaal speelt zich in het hier en nu af. Nina Satijn is fotografe en de dochter van Boudewijn, minister van Justitie en Veiligheid. Nina heeft een enorm goede band met haar oma Emma. Emma heeft Nina, na het overlijden van Nina's moeder, grotendeels opgevoed. Boudewijn heeft zich weinig om Nina bekommerd en is al snel na het overlijden van zijn vrouw hertrouwd met Marsala. Samen hebben zij een dochter, genaamd Merlot. Op een dag treft Nina Emma levenloos aan in haar huis in Wassenaar. Emma blijkt vermoord te zijn.

Dirk: Het boek heeft verschillende verhaallijnen. Eén gaat over Boudewijn die in een verkiezingsstrijd gewikkeld is om premier te worden van Nederland. Als er in Wassenaar op korte tijd twee moorden gebeuren eisen deze Boudewijns aandacht op, een van de vrouwen die vermoord zijn is zijn moeder.

Jill: Het boek gaat over Nina die een sterke band heeft met haar oma Emma. Als ze op een dag haar oma vermoord in haar villa aantreft, zet ze alles op alles om de dader te vinden.

Patrice: De schrik slaat haar dan ook om het hart wanneer ze bij haar geliefde oma binnenkomt en haar ziet liggen op de grond. De oude vrouw is dood. Nina raakt in paniek maar weet intuïtief dat de verdenkingen die worden geuit niet de juiste kunnen zijn. Ze gaat op zoek naar de dader en krijgt daarbij onverwacht hulp.

Joyce: Nina doet er alles aan om de moordenaar te vinden. Dit doet ze samen met Lars, de assistent van haar vader. De familie reageert wisselend op het overlijden van oma. Zo maakt Boudewijn zich voornamelijk druk over de invloed die dit drama heeft op zijn imago en stiefmoeder Marsala baalt van het feit dat ze niets erft.

Dirk: De politie zoekt met man en macht en Boudewijn (mis)bruikt zijn invloed om het onderzoek te leiden naar, volgens hem, de dader van beide moorden. Nina, zijn dochter, gaat ook op onderzoek uit en neemt Lars, een vertrouweling van Boudewijn, mee. Het onderzoek wordt een sprong in de familiegeschiedenis.

Jill: Haar vader, minister van Justitie en Veiligheid is druk in de race voor het premierschap en heeft weinig tijd voor zijn familie. Tijdens haar zoektocht probeert Nina één specifiek persoon te beschermen tegen een onterechte uitspraak. Wie wil hem zwart maken en de schuld in de schoenen schuiven? Nina zal niet rusten tot de echte dader ontmaskerd is en ze haar oma’s dood kan verwerken.

Joyce: Als blijkt dat de tuinman van Emma een dubieus verleden heeft, wordt deze verdacht van de moord. Nina en Lars zijn hier echter niet zeker van en laten het er niet bij zitten. Gaandeweg hun onderzoek kom je als lezer terecht in een wirwar van familieperikelen die je doen afvragen wie er nog te vertrouwen is.

Dirk: Op het einde komen alle intriges naar boven en kan men zeggen: Het blijft in de familie.

Conclusie
Jill: Het verhaal las heel vlot, je zat meteen in het verhaal en je voelde je meteen Nina, ik vormde me meteen een beeld bij oma Emma en over hun goede band. Wat mij geraakt heeft is de paniek die Emma voelde. Tijdens Nina’s zoektocht naar de dader voelde je haar race tegen de klok en hoe meer ze achter dingen kwam hoe sneller je mee wilde lezen in haar tempo. Dit ervaarde ik als erg prettig. Hierdoor is het verhaal mij erg bij gebleven, je werd echt opgezogen in het boek.

Joyce: Deze thriller is mij zeer goed bevallen en heeft mijn verwachtingen overtroffen. Ik vind het een uniek verhaal. Een boek dat niet lijkt op andere boeken die ik gelezen heb. Tijdens het lezen werd ik meegevoerd in het verhaal en kon ik het boek nauwelijks wegleggen.

Patrice: 'In de familie' is een verrassende thriller, dat mag gezegd worden. Spannend, vlot en de schrijfstijl is heerlijk. Spijker heeft dit allemaal weten te combineren met een aannemelijke verhaallijn en sterke personages. Het verhaal is geloofwaardig genoeg om je de kriebels te bezorgen. In grote lijnen gaat het vooral om vertrouwen, (misplaatste) ambities en macht.
Het boek leest snel, de auteur heeft een lekkere schrijfstijl. Ze gebruikt korte hoofdstukken waardoor er een snelle opvolging is van de verhaallijn. Daardoor blijf je getriggerd om te blijven lezen. De spanningsopbouw is heel erg goed en zelfs misleidend. Je meent te denken hoe de vork in de steel zit maar dat is dus niet zo. De plot is dan ook behoorlijk verrassend te noemen. Ondanks dat het verhaal zich afspeelt in de 'upper class' van onze samenleving en dat het politiek getint is doet het verre van saai aan. De politieke sfeer is niet overdreven maar net genoeg om de lading te dekken. Het gaat vooral om het gevoel van rechtvaardigheid dat de boventoon voert. De kans is dan ook groot dat er een gevoel van sympathie ontstaat voor Nina. Zelfs Marsala en Lars weten te verrassen.

Dirk: Het boek beslaat één week van de familie Satijn en alle mensen die ze tegenkomen. De opbouw van het boek is heel mooi, nergens krijg je het gevoel dat het verhaal saai wordt. Door de korte hoofdstukken heeft men zin om verder te lezen. De verschillende verhaallijnen zijn verweven met elkaar en maken van dit boek een heel spannend boek, met ook heel mooie zinnen.

Jill: De plot was echt geniaal, de plottwist echt mega. Tevens wordt er tijdens het einde niet gehaast, de plot is ruim uitgewerkt waardoor je ook echt het einde beleeft en niet naar een paar bladzijdes het boek al uit hebt. Veel thrillers haasten zich in het einde en dat vind ik vaak erg jammer, ik vind dit een belangrijk gedeelte van het boek en als het dan gehaast wordt vind ik dat jammer! Joyce is hier rustig gebleven en heeft alles ruim en spannend uitgewerkt. Wat voor mij erg fijn was. Dit brengt het einde echt tot een hoog niveau. Wat voor mij het boek ook erg goed maakte is dat je gedurende het lezen zelf meerdere mensen verdenkt. Dit is ook op een verfijnde manier gedaan.

Joyce: De rol die Emma in het leven van Nina gehad heeft is een rol die ik herken van mijn eigen oma en waar ik me emotioneel dus betrokken bij voel. Ik leefde erg met Nina mee. Emma wordt op afschuwelijke wijze uit Nina's leven weggerukt. Wat me verbijsterde is dat iemand in staat kan zijn tot zo'n gruwelijke daad.

Patrice: Wat ook zorgt dat je blijft lezen is de intrigerende samenstelling van de familie Satijn. Er speelt van alles, iedereen heeft wel een reden om iets te doen dat niet door de beugel kan. Zo is Nina's stiefmoeder Marsala allesbehalve gelukkig en zoekt manieren om weer de erkenning te krijgen waar ze naar hunkert. Boudewijn heeft zijn pijlen gericht op het ministerschap en vergeet hierbij alles en iedereen. De assistent van Boudewijn, Lars, is een ambitieus mannetje en hij bewondert zijn baas. Hij leert Nina kennen en dan komt alles in een totaal anders perspectief te staan. En dan is daar tot slot Valentijn. Stuk voor stuk zijn het fascinerende personages die allemaal een motief lijken te hebben. Spijker weet tot het uiterste einde de spanning hoog te houden en geeft niets prijs. Ze triggert alleen maar.

Slotsom
Jill: Ik mocht dit boek lezen met voor ‘Leesclub De Perfecte Buren'. Zelf had ik dit boek ook hoog op mijn “to read” lijstje staan, omdat de cover me enorm aansprak, maar ook het verhaal. Een sterke familiethriller die een knijpend beeld weergeeft van onderlinge relaties en opbouwende druk en kritiek. Ik heb het boek met veel plezier gelezen en gerecenseerd en zal het ook zeker aanraden aan iedereen! Op een schaal van 5 sterren geeft ik het boek 5 sterren. Dit baseer ik op het feit dat het in mijn ogen een originele thriller is. Die sterk geschreven is, waarbij je écht door wilt lezen om het mysterie te ontrafelen en eentje die ik zeker nog vaker zal lezen!

Dirk: Dit boek is het eerste boek dat ik van Joyce las en zal, hopelijk niet het laatste zijn. Afhankelijk van het slot staat of valt een boek voor mij. Dit boek staat. Het slot is zeker geen haastwerk en getuigt van respect voor de lezer die antwoorden krijgt op zijn vragen. Het slot is goed uitgewerkt, net als de hele plot. 5 sterren voor ‘In de familie’.

Joyce: Waar ik erg van onder de indruk ben, is de verrassende plot. Tot het einde heb ik verschillende personen verdacht van de moord op Emma. De plot is dan ook heel verrassend. Een ontknoping die ik absoluut niet verwachtte! Dit maakt het boek extra goed naar mijn mening! Al met al moet ik dit boek beoordelen met 5 sterren, een duidelijke aanrader voor iedereen.

Patrice: 'In de familie' heeft aangenaam verrast. Helaas was het dan ook zo uit. Dat is altijd zo jammer van een lekker boek. De plot blijft best lang bij je, die heeft dus indruk achtergelaten. Nu is het wachten waar Joyce Spijker na dit thrillerdebuut nog meer mee op de proppen gaat komen. 4 dikke sterren voor "In de familie".

De vier lezers zijn het er over eens, dit boek heeft hun aangenaam verrast en het was zo uit. Een aanrader!!


vrijdag 26 augustus 2016

'EDEN' – J. Sharpe

 
Genre: apocalyptische thriller
Uitgever: Zilverspoor
ISBN: 9789463080521
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 310
Uitgave: 6 augustus 2016

Dank aan J. Sharpe voor het recensie-exemplaar.



Cover
Deze is zeer intrigerend door het originele lettertype dat is gebruikt bij de titel van het boek. De titel staat midden op de cover. Rechts boven de titel zie je een vogelachtig figuur, het lijkt alsof het van beenderen is gemaakt. Het wezen komt zowel breekbaar als angstaanjagend over. Onder de titel staat: “Overleef jij een nieuwe plaag?”. Deze ondertitel vergrootte mijn nieuwsgierigheid. De ondergrond van de gehele cover is donkerkleurig, net geen zwart, met een vage blauwtint in het midden. De cover krijgt van mij een 9.

Samenvatting van het verhaal
Anna Meisner wordt wakker en is tot haar verbijstering vastgebonden aan een stoel. Tegenover haar ziet ze een vrouw zitten waarvan ze direct weet dat ze het zelf is. Die vrouw is echter niet vastgebonden. Anna begrijpt er niets van. De op haar lijkende vrouw kijkt Anna aan en schiet zichzelf dood. Dit heeft een enorme impact op Anna. Ze kan niet geloven wat er net is gebeurd en ze begrijpt niet hoe ze in deze situatie terecht gekomen is. Haar eerste gedachte is dat ze ontvoerd moet zijn. Na enkele dagen wordt Anna door een jong stel gevonden en naar een ziekenhuis gebracht. Als Anna wakker wordt en haar dokter ziet, krijgt ze het akelige gevoel dat er iets niet klopt, dit ondanks dat ze zich beter voelt.

Ze wordt door een niet al te vriendelijke agent ondervraagd wat er gebeurd is en of ze weet hoe ze in het verlaten pand terechtgekomen was. Hij gelooft maar weinig van haar verhaal over de andere vrouw. Na haar ontslag uit het ziekenhuis wordt Anna op het politiebureau verder ondervraagd. Daar blijkt al gauw dat men niet gelooft dat zij echt Anna Meisner is en ziet haar juist als een verdachte die een vreemd spel speelt. Het wordt haar duidelijk dat er meer achter het hele verhaal zit dan ze zich kan herinneren en gaat op onderzoek uit om duidelijkheid te krijgen over wat er aan de hand is en wat er met haar gebeurd is.

Al direct tijdens het begin van haar zoektocht krijgt Anna te maken met vreemde, bovennatuurlijke gebeurtenissen. Het lijkt erop alsof de menselijke beschaving tot een einde is gekomen. Overal krijgt ze te maken met dood en chaos. Anna heeft het akelige gevoel dat het iets met haar te maken heeft.


Conclusie 
Ten eerste wil ik J. Sharpe een compliment geven voor het mooie voorwoord, dit bevat een waarschuwing voor lezers. Volgens het voorwoord bevat het verhaal enkele scènes die met name door gelovigen als niet zo prettig kunnen worden beschouwd. De schrijver is van mening dat je een boek voor je plezier leest en dat het verhaal niet is geschreven met de intentie om tegen schenen te schoppen.

De sfeer in het verhaal is vanaf het allereerste moment uitstekend neergezet: het flikkerende licht van de tl-buis, het feit dat Anna vastgebonden is, haar verwardheid en de paniek vanwege haar evenbeeld tegenover zich. J. Sharpe beschrijft de situatie en de gevoelens van Anna dermate tot in detail, dat het verhaal je bij je strot grijpt. De gedachten van Anna worden weergegeven door middel van een schuingedrukt lettertype. Deze manier van vertellen is boeiend en intrigerend en de schrijver weet je aandacht continu vast te houden.
Het verhaal zelf is meeslepend en intens. De ene bizarre gebeurtenis is maar net voorbij of de volgende dient zich alweer aan. Je voelt Anna's verwardheid en groeiende wantrouwen tegenover iedereen die ze ontmoet tijdens haar zoektocht naar antwoorden en veiligheid. Ze voelt zich paranoïde, de schrijver weet dit gevoel goed weer te geven door de gesprekken die Anna met zichzelf voert.

Na de verschrikkelijke dag met bovennatuurlijke gebeurtenissen, die Anna D-Day noemt, wordt het verhaal beschreven door middel van een wisselend tijdsperspectief. Boven de hoofdstukken staat duidelijk vermeld wanneer deze belevenissen van Anna plaatsvinden. Via flashbacks krijg je als lezer meer te weten over het leven dat Anna hiervoor had, je leert tevens haar familie kennen. Het is een mooie manier van de schrijver om de personages, en dan met name Anna, te verdiepen.

Het verhaal is geschreven vanuit het perspectief van Anna, in de ik-persoon. Halverwege het verhaal wordt er een nieuw ik-personage geïntroduceerd. Vanaf dat moment staat er bij de hoofdstukken vermeld welk personage vanaf dat moment aan het woord is. Dit geeft je duidelijkheid en leest aangenaam.

Dit boek kun je met recht een apocalyptisch boek noemen. Aan de ene kant beschrijft het de aard en grootte van de vernietiging van de wereld zoals wij die kennen, maar het is ook letterlijk de Apocalyps: de Dag des Oordeels.
Naast spanning is er ook af en toe ook ruimte voor een wat meer luchtige toon, zodat je als lezer een rustmoment hebt tussen al de spannende en bizarre gebeurtenissen.

Eden is een zeer bijzonder spannend en intrigerend boek dat ik met veel plezier heb gelezen. Hou je van Stephen King of Dean Koontz? Dan is dit boek een must-read!

Ik geef Eden van harte 5 sterren.

Jeanine Feunekes-Both - Recensente De Perfecte Buren



donderdag 25 augustus 2016

‘De verleidsters’ - Marianne & Theo Hoogstraaten


Genre: literaire thriller
Uitgever: De Crime Compagnie
ISBN: 978 94 6109 181 9
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 265
Uitgave: april 2016

Met dank aan De Crime Compagnie voor dit recensie-exemplaar.


Achterflap

2015.
Er zijn twee brieven van Michelangelo verdwenen uit het Geheime Vaticaanse Archief. Korte tijd later wordt de beheerder van het Geheime Archief op gruwelijke wijze vermoord. Emilia raakt op een bizarre manier bij de zaak betrokken en wordt gegijzeld. Gaat ze het overleven?

1509.
Mirabella wordt in nachtelijk Rome gesnapt tijdens het rollen van een beurs. In paniek slaat ze op de vlucht. In het atelier van Michelangelo vindt ze een schuilplaats. Waarom moet Mira per se van Michelangelo in het Vaticaan een paar schilderingen bekijken? En wat heeft dit te maken met de beruchte Borgia-paus Alexander VI?



‘De verleidsters’ is het vervolg op ‘Bloedlink’ en is het tweede deel van een trilogie. De aanleiding voor dit verhaal was een ANP-bericht. De fantasie van Marianne en Theo werd hierdoor geprikkeld en na research te hebben gedaan in Rome kreeg dit verhaal vorm.
Het ligt voor de hand dat ook nu het auteurs-duo gekozen heeft om heden en verleden door elkaar te mixen en er een vloeiend in elkaar lopend verhaal van te maken. Ik ben fan van deze boeken. Ondanks dat het fictief is zijn er ook non-fictieve zaken in het verhaal. Dit merk je tijdens het lezen, maar ze doen dit zelf uit de doeken in hun nawoord, wat trouwens erg interessant is. Zoals ze daar zelf aangeven, zal eenieder die de Sixtijnse Kapel ooit zal bezoeken met heel andere ogen naar de Fresco’s kijken. Ook ondergetekende!

Het verhaal neemt zijn aanloop met een proloog die zich afspeelt in 1995. Je zit gelijk mee in het verhaal en vraagt je af welke kant het op zal gaan. En net als in ‘Bloedlink’ krijg je hiervoor gaandeweg het verhaal de nodige puzzelstukjes aangereikt.

Dan duik je terug in de tijd naar 1509. Dit is het jaar dat Michelangelo Buonarroti werkte aan zijn plafondschildering in de Sixtijnse Kapel. Mirabella, die ‘s nachts op de vlucht is na een uit de hand gelopen klus, duwt lukraak een deur open om uit de handen van haar achtervolgers te blijven. Bij een schilder vindt ze een veilige plek voor de nacht. Die schilder is Michelangelo en hij geeft haar niet alleen die nacht een veilige (t)huis, maar stelt voor dat ze samen met haar dochtertje bij hem komt inwonen als huishoudster. Als ze op een dag mee moet naar het Vaticaan krijgt ze de schrik van haar leven. Er wordt haar heel wat duidelijk!

In het heden maken we opnieuw kennis met Emilia en Luigi, de hoofdpersonages uit ‘Bloedlink’. Emilia is voor een korte vakantie in Rome en ziet er Luigi weer terug, hoofd Corpo dell Gendarmia van het Vaticaan. Al snel blijkt dat Luigi zijn tijd zal moeten verdelen tussen haar en een nieuwe zaak die zijn aandacht vraagt. Twee brieven van Michelangelo die twintig jaar geleden verdwenen zijn, zijn terug opgedoken. Door een samenloop van omstandigheden is Emilia binnen de kortste keren betrokken bij de zaak. Is ze ook deze keer slim genoeg om zich hieruit te werken?

Well Done...


Ook dit boek leest als een trein. Met hun beeldende, vlotte en ongecompliceerde schrijfstijl raas je er doorheen. Door de uitgebreide beschrijving van Rome, als ook van het oude Rome, de Sixtijnse Kapel en de historische feiten, merk je dat ze kennis van zaken hebben. De personages zijn bijna echt te noemen en zijn voldoende uitgewerkt om een goed beeld te krijgen van wie ze zijn. De erbarmelijke omstandigheden waarin Mirabella leeft en hoe ze voor haarzelf en haar dochtertje het hoofd boven water probeert te houden, zijn zo expressief dat ze je raken.

Een leuk detail is dan weer dat het logo van De Crime Compagnie, een driemaster, boven elk historisch hoofdstuk staat. Op die manier hoef je niet na te denken in welke tijd je leest en kun je ten volle genieten van het verhaal. Het ultieme leesplezier.

Omdat het hier om een trilogie gaat is het ook erg prettig dat er tussen de verschillende delen niet teveel tijd zit. Laat ons hopen dat deel 3 niet te lang op zich laat wachten, want ‘De verleidsters’ eindigt met een enorme cliffhanger in beide verhaallijnen. Hierdoor is het nog meer uitkijken naar ‘Zondeval’, waarin we zullen ontdekken hoe het afloopt met Emilia en Luigi. Laat maar komen :-)

‘De verleidsters’ geef ik graag 4 verleidelijke sterren.

Karin - team De Perfecte Buren



Nieuwsgierig naar dit boek? Lees dan zeker eerst ‘Bloedlink’. De recensie hiervan vind je door hier te klikken. Ook een interview met het auteurskoppel kan je lezen op ons blog, klik hier.

‘Bling Bling’ – Jan Van der Cruysse


Genre: thriller
Uitgever: Davidsfonds
ISBN: 9789059087019
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 500
Verschijningsdatum: 15 maart 2016


Dank aan uitgeverij Davidsfonds en Jan Van der Cruysse voor het recensie-exemplaar.


De debuutthriller “Bling bling” (volgens Van Dale is het overigens één woord) van Jan Van der Cruysse speelt zich af in een duister segment van de Antwerpse diamanthandel. De van origine Georgische koerier Sergei Tokar van het diamantbedrijf met de veelzeggende naam Medusa wordt in de toiletten van het vliegveld van Delhi beroofd van een zending diamanten ter waarde van vier miljoen dollar. Tokar is in het vliegtuig door onbekende oorzaak ziek geworden en is daardoor ondanks zijn grote fysieke kracht en vaardigheid in de vechtsport op het vliegveld een willige prooi voor de overvallers. Deze hebben hun optreden grondig voorbereid waardoor de Indiase politie voor een schier onoplosbaar raadsel staat. Het is overigens direct duidelijk wie de overvallers zijn.

In Antwerpen wordt een zondebok gezocht en gevonden in Albertien van der Valk die binnen diamantenverzekeraar Dia-Securis verantwoordelijk is voor de beveiliging van het diamanttransport van Tokar. Zij wordt direct ontslagen. Opmerkelijk genoeg gaat ze vervolgens op eigen gelegenheid op zoek naar de diamanten in India en belandt binnen de kortste keren bij een van de overvallers. Hoe dat kan wordt later in het verhaal duidelijk. In eerste instantie verbaast dit de lezer ten zeerste. Albertien vervult verder in het boek ook een nogal merkwaardige rol.

Medusa wordt geleid door de Georgiër Viktor Gogua die zich na de overval in een lastig parket bevindt. De gestolen diamanten behoorden namelijk toe aan een grote nietsontziende crimineel in Georgië genaamd Paata Sirbiladze. Deze man heeft een paar zeer onaangename en ruwe mensen in dienst die nergens voor terugdeinzen. Het drietal Boris, Mate en vooral Elisabed laat een spoor van buitengewoon grof geweld achter dat tot grote ophef leidt in Zeebrugge, Parijs en Antwerpen.

Ook Jordan, een grote diamanthandel uit Parijs, komt op het toneel. De beveiligingsadviseur van dat bedrijf Eduard Besson speelt een dramatische rol in het verhaal.

Dan is er nog Beerke Wagenmaker van de Antwerpse recherche. De Antwerpse politie maakt evenals de Parijse en de Indiase politie een weinig vindingrijke en slagvaardige indruk. De cliffhanger aan het slot van het verhaal is allesbehalve standaard.

Jan Van der Cruysse heeft een vlotte pen waarmee hij moeiteloos mooie sfeertekeningen maakt en de belangrijke karakters van het verhaal voldoende vormgeeft. Zijn taalgebruik is op een enkel foutje na vlekkeloos en is her en der doorspekt met Vlaamse woorden en uitdrukkingen. Dat is voor de Nederlandse lezer beslist geen struikelblok, het is vrijwel altijd voetstoots duidelijk wat bedoeld wordt. Velen zullen het ook als charmant ervaren.

Het verhaal van “Bling bling” is opgebouwd in korte en soms zeer korte hoofdstukken die zich steeds op een andere plaats afspelen. De decorwisselingen zijn daarmee veelvuldig doch dat veroorzaakt bij de lezer geen verwarring. Wel ontstaat af en toe het onbestemde gevoel dat sommige stukken geen reële functie in het verhaal hebben.

Het verhaal ontbeert echter spanning. Het boek is daarmee zeker geen thriller in de klassieke betekenis van het woord maar veeleer een misdaadroman. Van meet af aan is duidelijk wie de daders zijn van zowel de diamantroof als van de brute, zeg maar gerust uiterst gruwelijke moorden die verderop in het verhaal worden gepleegd.

Het verhaal herbergt een zeer groot aantal personages. De schrijver is de lezer weliswaar tegemoetgekomen door achterin het boek een lijst van personages met bijbehorende korte beschrijving op te nemen maar met meer dan zeventig zijn het er eigenlijk gewoon veel te veel.

Het politieoptreden in de diverse betrokken steden doet soms nogal amateuristisch aan. Zoals al gezegd staat het verhaal zeker niet bol van de spanning; die ontbreekt zelfs veelal. De plot is niet onaardig maar herbergt nauwelijks echte verrassingen.

Het woord “blingbling” doet de lezer denken aan een opzichtige versiering met meestal gouden kettingen. Dat beeld past wel een beetje bij het verhaal doch als titel van een boek klinkt het niet bijster aantrekkelijk. Het verhaal maakt betere keuzes mogelijk. Het boek is gemakkelijk leesbaar en heeft op diverse momenten een bijna filmische inslag.

Al met al krijgt het boek drie sterren hetgeen staat voor een goed en lezenswaardig boek.

Charles Kuijpers - recensent De Perfecte Buren